Η επαγγελματική εκπαίδευση και τα μνημόνια....

Διάβασα σήμερα για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ότι τα πανεπιστήμια θα ιδρύουν σχολές διά βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης μέσω των οποίων θα αναπτύσσονται εκπαιδευτικά προγράμματα.

Αυτό είναι κάτι καθοριστικό στο κόσμο που ζούμε. Σήμερα όπως έχω πει πολλές φορές, πετιούνται στο δρόμο 50ρηδες και 40ρηδες στημένοι σαν λεμονόκουπες και χωρίς αυτοί να έχουν σχεδόν καμία ευκαιρία επανεκπαίδευσης ή επανατοποθέτησης στην αγορά εργασίας. Και τεχνίτης να θέλει να γίνει ένας άνεργος επιστήμονας αυτό είναι από δύσκολο έως αδύνατο.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δυνατότητες επανεκπαίδευσης και κυρίως σε τεχνικές ειδικότητες.

Είναι αδιανόητο στις μέρες μας να υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές χωρίς εξ αποστάσεως προγράμματα εκπαίδευσης, γιατί ο άνεργος δεν μπορεί να πηγαινοέρχεται κάθε μέρα 300 χιλιόμετρα επειδή ο κάθε καθηγητής πανεπιστημίου θεωρεί την αυθεντία του ιδανική και δεν καταδέχεται να προσαρμοστεί σε καινοτόμα εξ αποστάσεως προγράμματα εκπαίδευσης που κατά κανόνα ωφελούν φτωχότερους ανθρώπους ή ανθρώπους σε πιο δυσχερή θέση.

Χρειάζονται λοιπόν ευέλικτα προγράμματα σπουδών που να απευθύνονται σε φτωχούς ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσχερείς θέσεις, οι οποίοι έχουν οικογένειες και ζωή στην περιφέρεια και όχι στην Αθήνα, οι οποίοι έχουν απολυθεί, είναι μεγαλύτερων ηλικιών και οι οποίοι διψάνε για πρακτική εκπαίδευση.

Αν δείτε τα εξ αποστάσεως προγράμματα που υπάρχουν ήδη σε κάποια πανεπιστήμια θα διαπιστώσετε ότι η μπαρούφα πάει σύννεφο, τεράστια χρηματικά ποσά, πολλή θεωρία, λίγη ουσία και σχεδόν καθόλου πρακτική-τεχνική γνώση.

Σε αυτό το θέμα χρειάζεται ευρύτερη κοινωνική και κρατική κινητοποίηση ώστε να μπορέσουν επαγγελματίες πολλών κλάδων να μεταφέρουν την γνώση τους σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη και οι οποίοι π.χ. στα 50 τους αναγκάζονται να αλλάξουν τομέα εργασίας (λόγω π.χ. κατάρρευσης του κλάδου τους ή απόλυσής τους).

Σε αυτό το πλαίσιο τα πανεπιστήμια δεν έχουν την τεχνογνωσία που απαιτεί η οικονομία μας και η κοινωνία μας. Χρειαζόμαστε περισσότερους μηχανικούς αυτοκινήτων, περισσότερους ειδικούς φωτισμού, περισσότερους τεχνικούς ξυλουργούς και πολύ λιγότερους οικονομολόγους και κοινωνιολόγους ή ακόμη και γιατρούς ή δικηγόρους.

Έτσι μόνο θα μπορέσει η Ελλάδα να παράγει κάτι που θα μπορεί να εξάγει, αλλιώς θα περάσουν 40 χρόνια και ακόμη θα είμαστε στο ίδιο σημείο χρεοκοπίας με σήμερα (αν υπάρχουμε ακόμη). Η λύση από την χρεοκοπία μας δεν θα βρεθεί με κάποιο μαγικό τρικ αλλά μέσω αυτών των συμβατικών πραγμάτων που αναφέρω με πολύ πρακτικό τρόπο.

Άρα θα πρέπει και τα ΙΕΚ να μπουν σε αυτό το παιχνίδι προσφέροντας εξ αποστάσεως τεχνικές και επαγγελματικές σπουδές για όλες τις ηλικίες με free τρόπο για όσους έχουν ανάγκη και χωρίς τις γραφειοκρατικές ανωμαλίες που υπάρχουν ακόμη και στα ΙΕΚ.

Μια κατάκτηση των τελευταίων ετών ήταν η δημοσιοποίηση των πάντων στο ίντερνετ. Αυτό το μοντέλο χτυπάει στην ρίζα της την διαφθορά της γραφειοκρατίας ή των κολλητών της τοπικής "αυτοδιοίκησης". Γιατί στην Ελλάδα δεν χρειάζονται οι διαδικασίες που πάντοτε φτιάχνονται για τους πιο αδύναμους, αρκεί κανένας να έχει γνωστούς και "γνωριμίες" .

Σε αυτό το καθαρό και ανοιχτό wiki μοντέλο το οποίο σαρώνει σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να στηθεί η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Για να καταλάβετε γιατί χρεοκοπήσαμε και γιατί σας μειώνουν σήμερα τους μισθούς σας και απολύουν τα παιδιά σας αρκεί να δείτε πώς επιλέγονται τα προγράμματα τεχνικής εκπαίδευσης στα ΙΕΚ. Καθορίζεται μια επιτροπή που αποτελείται από γραφειοκράτες ή ανθρώπους που δεν έχουν σχεδόν καμία απολύτως σχέση με την αγορά, την κοινωνία της γνώσης και την καινοτομία (π.χ. κάτι τελειωμένους συνδικαλιστές των εργατικών κέντρων, κάτι διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους που η μόνη τους αξία είναι να παπαγαλίζουν άχρηστους νόμους και να στήνουν παράγκες με κολλητούς, καθώς και με άλλους ανθρώπους αντίστοιχης θεσμικής αξίας).

Αυτές οι επιτροπές "ειδικών" κανόνιζαν πάντοτε τι ειδικότητες χρειάζεται η αγορά και ενέκριναν αντίστοιχα προγράμματα σπουδών σε ΙΕΚ. Δηλαδή ρωτούσαν αν οι υπάρχουσες εταιρείες ζητάνε π.χ. γραφίστες.  ειδικούς τηλεπικοινωνιών ή τεχνικούς αυτοκινήτων. Μα θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξει καινοτομία μέσα από τέτοιες διαδικασίες; Ή όταν μάθαινε κανείς ότι επίκειται καμία προκήρυξη για φύλακες μουσείων τα επόμενα χρόνια ενέκριναν ένα αντίστοιχο πρόγραμμα στα ΙΕΚ....

Για όνομα του θεού!@#$%

Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποκλειστούν δια νόμου οι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές κτλ από την συμμετοχή τους σε τέτοιες επιτροπές. Ας πάρουν ως μέλη τέτοιων επιτροπών τυχαίους ανθρώπους της αγοράς, και έναν κατώτερο ασφαλιστή να βάλουν θα είναι πιο ενημερωμένος. Αλλιώς ας σχεδιάζονται κεντρικά κάνοντας τοπικές έρευνες, σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να εμπιστεύονται την διεφθαρμένη και άχρηστη τοπική αυτοδιοίκηση ή την απαρχαιωμένη δημόσια διοίκηση.

Και πάντα με την θεσμοθέτηση wiki-εξ αποστάσεως τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης για όλες τις ειδικότητες (και όχι μόνο για όσες νομίζουν οι γραφειοκράτες).

Αυτά που λέω παραπάνω είναι η ουσία της κατάντιας μας και της χρεοκοπίας μας και όχι το μεσοπρόθεσμο όπως νομίζουν οι περισσότεροι, όσοι μπορούν να καταλάβουν τι λέω μπορούν να σώσουν και τα παιδιά τους.

Θα πει κανείς τώρα, δεν είναι καλύτερο αντί για όλα αυτά να μην απολύονται οι άνθρωποι στα 50 τους και να φτιάξουμε ένα άλλο σύστημα που δεν θα εκμεταλλεύεται έτσι τους ανθρώπους; Οι απαντήσεις σε αυτό το εύλογο επιχείρημα είναι οι εξής:

1) Όσο η γνώση εξελίσσεται και η καινοτομία τρέχει τόσο θα υπάρχει η ανάγκη επανεκπαίδευσης, αυτό θα μπορούσε να ισχύει και στον σοσιαλισμό.
2) Ναι οι άνθρωποι θα ήταν καλύτερο να μην απολύονται στα 50 τους και να πετιούνται σαν στημένες λεμονόκουπες στο δρόμο. Ακόμη όμως καλύτερο θα ήταν οι άνθρωποι να μπορούν να κάνουν ό,τι εργασία επιθυμούν και να έχουν τη δυνατότητα από μόνοι τους να αλλάζουν δουλειές ώστε οι επιχειρήσεις να τους παρακαλάνε και όχι αυτοί τις επιχειρήσεις.
3) Δεν θα έπρεπε να έχουμε ένα καλύτερο σύστημα από τον σημερινό καπιταλισμό; Ναι θα έπρεπε. Η ανθρωπότητα προόδευσε έτη φωτός τεχνολογικά αλλά πάει βήμα σημειωτόν στην πολιτισμική της και ανθρωπιστική της πορεία. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας, εν τω μεταξύ όμως πρέπει να ζήσουμε, και τα δανεικά τελείωσαν.

Μήνυμα προς τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ

Να τελικά που βγήκε κάτι επικοδομητικό και πρωτότυπο από την ακριβώς προηγούμενη ανάρτηση:


g_0x είπε...

Απο twitter: αν συνδικαλιστές της ΔΕΗ είχαν επαναστατική ταξική ηθική δεν θα έκοβαν το ρεύμα, αντίθετα θα σήκωναν το ρελέ σε σπίτια που είναι ήδη κομμένο

tsalapeteinos είπε...

Αν και το δικαίωμα της απεργίας είναι ιερό και επίσης αυτονόητο ότι κάθε απεργία συνεπάγεται κάποιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος, θα συμφωνήσω ότι όταν πρόκειται για δημόσιο αγαθό όπως η ενέργεια πρέπει να είναι προσεκτικοί και φειδωλοί οι εκάστοτε απεργοί όταν αποφασίζουν να το στερήσουν από το κοινωνικό σύνολο. Άλλωστε και στον αγώνα τους μάλλον περισσότερη ζημιά κάνουν έτσι παρά προκαλούν τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη - έχει περάσει η εποχή που κάναμε απεργία για συμπαράσταση στον αγωνα των... Σαντινίστας.

Και από τη δική μου μικρή εμπειρία στο χώρο του συνδικαλισμού, πιστεύω ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο ιδεολογικό αλλά και κουλτούρας. Οι περισσότεροι επικεφαλής συνδικαλιστές είναι άνθρωποι γύρω στα 50, που έχουν ανδρωθεί πολιτικά στην αύρα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Έτσι θεωρούν κύρια μορφή αγώνα την απεργία, την πορεία διαμαρτυρίας, άντε και το μοίρασμα προκηρύξεων ή κάποια ομιλία σε δημόσιο χώρο. Αυτά παραμένουν χρήσιμα εργαλεία αγώνα αλλά δεν αρκούν στις μέρες μας. Πρέπει να αναζητήσουν και άλλοι τρόπους για να προβάλουν τα αιτήματά τους και να πάρουν και περισσότερο κόσμο με το μέρος τους.

Μια καλή πρωτοβουλία λ.χ. ηταν όταν οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία κάποιες μέρες δέχονταν ασθενείς τελείως δωρεάν. Θα μπορούσε ενδεχομένως η ΔΕΗ και άλλες ΔΕΚΟ να μην στέλνουν λογαριασμούς στους πελάτες τους για κάποιο διάστημα ή να τους στέλνουν χωρίς τα πάγια που πάνε στο κράτος. Αυτό νομίζω πως θα πονούσε πολύ περισσότερο την κυβέρνηση από τις διακοπές ρεύματος. Ο αγώνας χρειάζεται και φαντασία...

Ιούνιος 27, 2011

Τα ηθικά κοινωνικά όρια και η ΔΕΗ

Παρόλο που δεν συμφωνώ με την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και παρόλο που αναγνωρίζω το ότι αν αυτή ιδιωτικοποιηθεί τότε η τιμή του ρεύματος θα 3πλασιαστεί, κατ' ελάχιστο, θεωρώ ότι η επιλογή των διακοπών ρεύματος την περίοδο αυτή που διανύουμε είναι ανήθικη προς την κοινωνία και πρέπει να γίνονται με μεγάλη φειδώ και μεθοδικότητα ώστε να μην ζορίζουν περισσότερο ή ιδιαίτερα επιπλέον τον πληθυσμό και τους επαγγελματίες.

Υπάρχουν επαγγελματίες οι οποίοι ενώ δεν έχουν να πληρώσουν πλέον τον λογαριασμό του ρεύματος βλέπουν την ΔΕΗ, που ούτε καν τους διευκολύνει να πληρώσουν με δόσεις τα χρωστούμενα, να τους κόβει το ρεύμα με διακοπές δίνοντάς τους το τελικό καταστροφικό χτύπημα. Ποια είναι αυτή η δύναμη που σαν θεός σκοτώνει ανθρώπους, παίρνει ζωές και διαλύει σπίτια μέρα μεσημέρι; Αυτές είναι πλέον οι συνέπειες ενός ψυγείου με χαλασμένα προϊόντα, κρέατα ή κάψιμο μιας ηλεκτρικής συσκευής (π.χ. μιας μεγάλης τηλεόρασης σε καφετέρια).

Δεν αδικώ τους ανθρώπους που εργάζονται στην ΔΕΗ, δεν λέω να αρθούν τα προνόμιά τους, λέω απλά να προσέχουν να μην ξεπερνάνε τόσο συχνά τα όρια της ανηθικότητας. Γιατί ενώ αυτοί μεγάλωσαν σε προστατευμένες γυάλες την ίδια ώρα άλλοι άνθρωποι πάλευαν για την καθημερινή τους επιβίωση, και αυτό σημαίνει ότι οι πρώτοι δεν καταλαβαίνουν τα ηθικά κοινωνικά όρια. Γιατί η κοινωνία αυτή την περίοδο χτυπιέται σαν το ψάρι και το τελευταίο που θα μπορούσε να ανεχτεί είναι η προκλητική συμπεριφορά των καλοζωισμένων εναντίον τους.

Επιτήρηση και τιμωρία

Χτες αποκαλύφθηκε ο διάλογος του μπασκεμπολίστα Γιάννη Μπουρούση του Ολυμπιακού με μεγαλοπαράγοντα του ποδοσφαίρου (Μάκη Ψωμιάδη) σύμφωνα με τον οποίο διάλογο ο Μπουρούσης ζητούσε αναβολικές ουσίες από τον Ψωμιάδη (εδώ ο διάλογος: "Κύριε Μάκη τελείωσε το φάρμακο") .

Και όλοι σοκαρίστηκαν με τον διάλογο και με το ντοπάρισμα του Μπουρούση. Θέτω όμως δύο ερωτήματα:

1) Ο ΕΣΑΚΕ δεν έκανε ελέγχους ντόπινγκ στο ελληνικό μπάσκετ; Ή μήπως δεν ελέγχονται οι μεγάλοι αθλητές Ολυμπιακού και ΠΑΟ; Έχουν ασυλία ντόπινγκ αυτοί; Γιατί αν είναι έτσι τότε σημαίνει ότι και άλλοι παίκτες ήταν ντοπέ.

2) Κανείς δεν σοκαρίστηκε με το γεγονός ότι ένας κοριός παρέκαμψε το απόρρητο των συνομιλιών και αποκάλυψε ένα δευτερεύον αδίκημα από τον Γιάννη Μπουρούση.

Είχαν δικαίωμα να δώσουν στην δημοσιότητα αυτό το τηλεφώνημα;

Έχουν δικαίωμα οι αρχές να μας παρακολουθούν χωρίς να το ξέρουμε κάνοντας άρση του απορρήτου των επικοινωνιών για τέτοιες δευτερεύουσες περιπτώσεις;  Γιατί προφανώς ο Μπουρούσης δεν σχεδίαζε να δολοφονήσει κανέναν ή να κάνει καμία ένοπλη ληστεία. 

Τα σκεφτήκαμε όλα αυτά;

Που μπορεί να φτάσει ο μεγάλος κοριός, ποιο είναι το όριο;

Σημείωση: Τους άλλους στο ποδόσφαιρο που είχαν στήσει παράνομες οργανώσεις και "παράγκες" δεν μπορώ να πω ότι στεναχωρήθηκα που τους παρακολουθούσαν, μακάρι να γινόταν το ίδιο και για τους δημάρχους, διευθυντές δημοσίων υπηρεσιών, βουλευτές κτλ.

Στημένος στοιχηματισμός, στημένος καπιταλισμός...

Ποια είναι η αιτία της διαπλοκής και της "παράγκας" στον αθλητισμό και κυρίως στο ποδόσφαιρο; Η αιτία δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μια: ο στοιχηματισμός, ο επαγγελματισμός και η εμπορευματοποίηση. Ζωντανό παράδειγμα η Γιουγκοσλαβία που έβγαλε και συνεχίζει να βγάζει τους μεγαλύτερους παίκτες στο μπάσκετ μέσα από ημιερασιτεχνικές ομάδες και φυτώρια που διέπονται από παράδοση και αθλητικές αρχές.

Εφόσον στήνεις ένα αθλητικό σύστημα όπου όλα βασίζονται στον στοιχηματισμό, χωρίς αθλητικά ιδεώδη και αξίες, τότε θα πρέπει να περιμένεις ότι όλα θα καταλήξουν σε μια διαπλοκή και στην τελική κατάρρευση.

Το ίδιο συμβαίνει εν γένει και με στον καπιταλισμό, όταν θέτεις ως όρο του "παιχνιδιού" ότι ο πιο αδίστακτος κερδίζει, δηλαδή αυτός που δεν έχει καμία άλλη υποχρέωση παρά το κυνήγι του κέρδους χωρίς όρια και αρχές, τότε δεν μπορείς παρά να περιμένεις ότι αυτή η κοινωνία θα πάει κατά διαόλου, όπως και πάει. Μπορεί τέτοιες κοινωνίες να αναπτύσσονται οικονομικά πιο γρήγορα, τελικά όμως καταρρέουν και γρηγορότερα.

Η δυσοσμία της ελληνικής κοινωνίας

Οι αποκαλύψεις για το μέγεθος της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο δεν ήταν έκπληξη για τους περισσότερους. Αυτό που πρέπει να αναλογιστούμε είναι ότι αυτή η διαφθορά υπάρχει παντού στην ελληνική κοινωνία και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.

Αυτά τα τραγικά που βλέπουμε να αποκαλύπτονται πρέπει να μας ανοίξουν τα μάτια για οτιδήποτε άλλο ξεφεύγει από την αντίληψή μας. Ό,τι συμβαίνει στο ποδόσφαιρο συμβαίνει ακριβώς πανομοιότυπα και στην τοπική αυτοδιοίκηση, και στους δημόσιους οργανισμούς, και στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία με τους γιατρούς με τα 70 σπίτια και τα 40 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις ο κάθε ένας.

Οι Έλληνες δεν αξίζουν τόση δημοκρατία.

Να γιατί πληρώνει σήμερα έκτακτες εισφορές ο υπάλληλος των 8500 ευρώ/έτος, να γιατί χρεοκόπησε η Ελλάδα, επειδή τα πάντα είναι βουτηγμένα μέσα στην διαφθορά.

Έτσι είναι τα πράγματα και ακόμη χειρότερα.

Η διαφθορά είναι το αποτέλεσμα του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Και η κατάρρευση αυτού του διεφθαρμένου συστήματος δεν μπορεί παρά να μας χαροποιεί, η χρεοκοπία είναι βάλσαμο στις πληγές μας.

Όποιος υποστηρίζει την διαφθορά δεν μπορεί παρά να είναι διεφθαρμένος.

Ο Μπέος σήμερα συνοδεία με χειροπέδες φώναζε: "Η φούσκα του ΠΑΣΟΚ": Ο Μπέος, τα στημένα και η φούσκα του ΠΑΣΟΚ.

Μας ξεφτίλησε ο Σόιμπλε...

Να τι μας είπε ο Σόιμπλε:

«Η Ελλάδα έχει πολύ περισσότερες ώρες ηλιοφάνειας από τη Γερμανία και θα μπορούσε να εξάγει σε μας ρεύμα. Η ελληνική οικονομία θα είχε έτσι ένα ανταγωνιστικό εξαγωγικό προϊόν και μάλιστα περιζήτητο» (Πηγή: ΧΑΑ-Geokalp)

Θα μου πείτε αμέσως ότι απλά οι Γερμανοί θέλουν να πουλήσουν τα ακριβά φωτοβολταϊκά τους, και έχετε δίκιο. Όμως παράλληλα έχει και αυτός δίκιο! Θα μπορούσαμε να εξάγουμε ηλεκτρική ενέργεια στην Γερμανία τώρα που αυτή σκοπεύει να κλείσει όλα της τα πυρηνικά εργοστάσια.

Τι μας λέει δηλαδή ο Σόιμπλε, μας λέει (και μας "την λέει") ότι η Ελλάδα είναι τόσο προνομιούχα χώρα που θα μπορούσε από τον κοπανιστό αέρα να κερδίζει χρήματα, δηλαδή από τον ήλιο. Και αν αυτό ισχύει τότε εμείς (βασικά οι πολιτικοί που κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια) είμαστε διπλά ανίκανοι που καταφέραμε να χρεοκοπήσουμε.

Τόσο ξεφτίλες είμαστε που καταφέραμε να χρεοκοπήσουμε μια χώρα που είναι χτισμένη πάνω σε ένα από τα πιο ωραία οικόπεδα στον κόσμο.

Σχέδια μόνο να υπήρχαν και άνθρωποι που θα τα υλοποιούν ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να δώσουμε μεγάλες εκτάσεις να φτιαχτούν τουριστικά χωριά στο πρότυπο των μεγάλων ξενοδοχείων. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε οικισμούς με σεβασμό στο περιβάλλον και να τα πουλήσουμε σε ξένους με σκοπό να γίνουμε η Florida της Ευρώπης. Όλα αυτά με κρατικό σχέδιο και πρωτοβουλία.

Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα τα πιο αυτονόητα πράγματα πρέπει πάντοτε να αναλύονται σε μίζες, συμφέροντα, ημετέρους, γραφειοκρατία κτλ, κτλ....

Η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε σήμερα

Αυτό που φοβάμαι για την επόμενη περίοδο είναι ότι κάποιοι "σωτήρες" λαϊκιστές θα εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης και την κατάσταση άρσης δικαιωμάτων και αλλαγής της νομιμότητας λόγω της χρεοκοπίας, για να κυβερνήσουν εντελώς αυταρχικά και αυθαίρετα με δικαιολογία αυτές τις έκτακτες συνθήκες.

Ένας Σαμαράς παρέα με τον Καμένο που εμφανίζεται τώρα τελευταία κοντά μαζί του, και με το παιδί του λαού (Ψωμιάδη) και άλλους, θα μπορούσαν σε ένα τέτοιο μπάχαλο που πάει να διαμορφωθεί, να εκτονώσουν συσσωρευμένη ακροδεξιά αυταρχικότητα 40 και πλέον ετών που θα κατέλυε κάθε κράτος δικαίου με τρόπο που ο Παπανδρέου θα φαινόταν μπροστά τους αθώα κορασίδα.

Η αριστερά (με εξαίρεση την τίμια και ρεαλιστική αντισυστημική αριστερά) θα μπορούσε να έχει έναν σημαντικό ρόλο μόνο αν δεν είχε ταυτιστεί με τον λαϊκισμό και δεν υποστήριζε κάθε είδους άσχετης σαχλαμάρας και μόνο αν έλεγε στο λαό την πλήρη αλήθεια χωρίς να του δίνει ψεύτικες λαϊκίστικες ελπίδες. Δηλαδή να του έλεγε ότι έχουν να πέσουν άγριες πείνες στο μέλλον χωρίς κανένα φως και καμία διέξοδος. Γιατί δεν μπορείς να δέχεσαι το σύστημα και παράλληλα να μην αναγνωρίζεις τις ελληνικές παθογένειες, να τις καλύπτεις ή να τις δικαιολογείς. Και έτσι αναγκάζεται να θέτει μόνη της τον εαυτό της στο περιθώριο με το "στρίβειν δια του αρραβώνα" και του λαϊκισμού. Αν έλεγε την σκληρή αλήθεια τότε θα μπορούσε τουλάχιστον να υποστηρίξει και μια πολιτική εξόδου από την ΟΝΕ η οποία θα περιείχε θυσίες αλλά και αποτελέσματα.

Συνεπώς, με την αριστερά στην απέξω, το πεδίο μένει στους υπόλοιπους. Και από τους υπόλοιπους η ΝΔ προσπαθεί να πάρει την εξουσία επίσης με λαϊκισμό λέγοντας και αυτή ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις, ώστε να μπορεί όταν πάρει την εξουσία μέσα στην γενικότερη κατάσταση ανωμαλίας να κάνει και η ίδια ό,τι ανωμαλία θέλει. Μόνο ένα τέτοιο δέλεαρ εξουσίας υπάρχει στις μέρες μας για κάποιον πονηρό. Όποιος θέλει να βοηθήσει καλοπροαίρετα δεν μπορεί να επιθυμεί την εξουσία όλη δική του.

Θα πρέπει σε αυτό το ενδεχόμενο να υπάρξει ένα μπαλαντζάρισμα που θα διατηρήσει σε υποτυπώδη τουλάχιστον ζωή το κράτος δικαίου.

Θα μου πεις τώρα τι κράτος δικαίου ισχύει για τον άνεργο που απολύεται ή για τον 50ρη που δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη, και είναι σωστό ένα τέτοιο ερώτημα.

Καλύτερα όμως μια μέτρια λύση με την οποία μπορεί κάποιος να μην συμφωνεί αλλά να την υποστηρίξει λόγω ανάγκης παρά καμία λύση που με μαθηματική ακρίβεια θα καταστρέψει πολλές περισσότερες ζωές για τα επόμενα 30 χρόνια ανεπιστρεπτί. Άλλωστε αν παρθούν τα σωστά μέτρα όπως έλεγα εδώ: "Οι δύο όψεις των μεταρρυθμίσεων" οι 50ρηδες και οι 20ρηδες μπορούν ακόμη να σωθούν έστω και αν δεν είναι το ιδανικό που θα θέλαμε.

Με αυτή την έννοια και στα πλαίσια του υπάρχοντος κωλοσυστήματος αν δεν υπάρξει έλεγχος του ενός κυβερνώντος κόμματος από το άλλο με συμφωνία σε αυτά που πρέπει να γίνουν τότε μόνο πολύ χειρότερα θα συμβούν.

1979, Pizza Hut All American Game

Ο Νίκος Γκάλης παρέα στην ίδια ομάδα με τον Larry Bird:



Πηγή: Superbasket.gr

Η φυλακή είναι ο ορισμός του εγκλεισμού.

Είναι καιρός τώρα που τα επισκεπτήρια έχουν τελειώσει. Η φυλακή είναι ο ορισμός του εγκλεισμού.

Οι δύο όψεις των μεταρρυθμίσεων

Προσωπικά θα ήθελα μια πολιτική που θα εξαλείψει άμεσα τα ελλείμματα της χώρας ώστε να ξέρουμε τι μας γίνεται από εδώ και πέρα,  το δημόσιο χρέος είναι κάτι άλλο και δεν ξεπληρώνεται, αυτό το γνωρίζουν όλοι.

Όμως η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη και ξεφεύγει από τα αιτήματα είτε των αγανακτισμένων όπως αυτά διαμορφώνονται στις πλατείες είτε των πολιτικών όπως διαμορφώνονται στα προεδρικά μέγαρα.

Υπάρχει για παράδειγμα μια προτεσταντικού τύπου ηθική που εξισώνει αυτόματα τον κόπο με το καλό αποτέλεσμα και την θυσία με την απαιτούμενη σωστή δράση. Αυτή η συντηρητική φιλοσοφία λέει ότι εφόσον κουράζεσαι και κοπιάζεις τότε μόνο είσαι στον σωστό δρόμο, και μόνο τότε ξέρεις ότι κάνεις το σωστό. Πάνω σε αυτή την φιλοσοφία ζητούνται θυσίες από τον λαό οι οποίες θεωρούνται αυτόματα επαρκείς όροι διαχείρισης της κρίσης.

Η έξοδος όμως της χώρας από αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση δεν απαιτεί μόνο τις κλασικές  θυσίες του λαού αλλά και θεσμικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας και αντίδρασης του κράτους το οποίο έμαθε τόσα χρόνια σε δύο μόνο πράγματα: α) να μοιράζει ξένα χρήματα που δεν είχαμε και β) στο να εναποθέτει τα πάντα στην αυτόματη λειτουργία των αναποτελεσματικών και μονοπωλιακών ελληνικών αγορών.

Σίγουρα χρειάζονται και θυσίες για να μπορούμε από εδώ και πέρα να ζήσουμε μόνοι μας χωρίς δανεικά για κατανάλωση (τα μόνα δανεικά που θα έπρεπε ήδη να παίρνει η χώρα δεν είναι για κατανάλωση και εκπλήρωση των παλαιότερων υποχρεώσεών της αλλά μόνο για επένδυση). Από εκεί και πέρα όμως χρειάζονται και άλλες μεταρρυθμίσεις που δεν ανήκουν στην σφαίρα της προτεσταντικής "θυσίας".

Για παράδειγμα, όσο γρήγορα το κράτος απολύει 100,000 συμβασιούχους, άλλο τόσο γρήγορα θα έπρεπε να φτιάξει άμεσα επαγγελματικές σχολές μέσω ίντερνετ οι οποίες θα επιμορφώνουν τις εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου σε εκατοντάδες ειδικότητες για να επανατοποθετηθούν σε μια αγορά εργασίας που επίσης άμεσα θα έπρεπε να απελευθερωθεί κατά 100%. Αυτό ναι, έτσι θα μπορούσε ο κάθε ένας να ασκήσει ένα επάγγελμα. Και για να γίνει αυτό θα έπρεπε το κράτος - και όχι οι πολίτες- να ζοριστεί και να κόψει ζωτικά συμφέροντα εξάρτησης που έχει με συγκεκριμένες κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις.

Όχι όμως να απολύονται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χωρίς καμία αλλαγή στην αγορά εργασίας, αυτό θα ήταν καθαρός θάνατος.

Να γίνουν λοιπόν πιο αυστηρά τα πράγματα στο δημόσιο ή και να συγχωνευτούν οργανισμοί αλλά από την άλλη μεριά να μειωθεί η εξάρτηση των δημοσίων υπηρεσιών με το κόμμα, να καταργηθεί η πολυνομία και η ασάφεια, να ανεξαρτητοποιηθεί όλο το δημόσιο στα πρότυπα των ανεξάρτητων αρχών. Όχι να ζητάμε από τους ΔΥ τα πάντα αλλά οι υπόλοιπες παθογένειες να μένουν οι ίδιες.

Να καταστρωθούν και σχέδια ανάπτυξης της μόνης βιομηχανίας που έχει η Ελλάδα, της τουριστικής βιομηχανίας. Όχι να έχουμε το ακριβό ευρώ αλλά παράλληλα να μην υπάρχει και σχέδιο για νέες εκτάσεις που θα γίνουν ξενοδοχεία και θα δώσουν ζωή σε πεθαμένες περιοχές.

Να λέμε για τους αγρότες τι είναι σωστό αυτοί να κάνουν για να μην χρειάζονται επιδοτήσεις και ελεημοσύνες αλλά να δοθούν και ανεκμετάλλευτες κρατικές και εκκλησιαστικές εκτάσεις στα χαμηλά εισοδήματα.

Να γίνει απελευθέρωση της αγοράς αλλά παράλληλα να έχουμε στο μυαλό μας ότι το κράτος θα πρέπει να φτιάχνει κάθε λίγο και λιγάκι χιλιάδες νέα σπίτια με σκοπό να κρατούνται χαμηλά οι τιμές των υπαρχόντων ώστε να μην δημιουργούνται παρασιτικές επενδυτικές δραστηριότητες από εισοδήματα φούσκες που τρέφουν ολόκληρες κοινωνικές τάξεις με μη παραγωγικές δραστηριότητες εμποδίζοντας και τους άλλους να ζήσουν (π.χ. να αγοράσουν ένα σπίτι ή να νοικιάσουν ένα μαγαζί/γραφείο λόγω υψηλών τιμών). Δείτε π.χ. αυτό: Το Κινεζικό κατασκευαστικό τσουνάμι.... . Και αν δεν μπορούν ακριβώς σε αυτή την φάση να γίνουν τέτοια δημόσια έργα ας γίνουν αργότερα.

Λέω ορισμένα απλά πράγματα που πρέπει να γίνονται με πρωτοβουλία του κράτους και όχι μέσω των κλασικών θυσιών του λαού. 

Το κράτος λοιπόν δεν έχει τις ευθύνες που μας λένε μόνο για να περνάει δύσκολα μέτρα που αφορούν τις θυσίες του λαού αλλά να πάρει δύσκολα μέτρα και το ίδιο με τον εαυτό του, μέτρα που συχνά έρχονται σε αντίθεση με τα δομικά του στοιχεία και αυτούς που το στηρίζουν.

Μόνο όμως τότε θα μπορέσει ο λαός να ζήσει με τόσες θυσίες που του ζητούνται αναγκαστικά σήμερα να κάνει. 

Σενάρια καταστροφής και πάλι στην επικαιρότητα...

Αυτή την περίοδο όλος ο κόσμος βιώνει μια μαζική παράκρουση. Σε τέτοιες περιόδους φόβου, απελπισίας και απόγνωσης, εμφανίζονται πολλά παράλογα σενάρια.

Το πρώτο το είδαμε, τον ένα επαναστάτη, τον Ψωμιάδη, να σκύβει με ευλάβεια και να φυλάει το χέρι του άλλου επαναστάτη του Μίκη. Το δεύτερο παράλογο σενάριο το άκουσα σήμερα στο ράδιο και μιλούσε για την καταστροφή του κόσμου!

Ίσως ψυχολογικά και σε συμβολικό επίπεδο οι άνθρωποι προβάλλουν την καταστροφή του κόσμου τους, του τρόπου ζωής τους δηλαδή, με κυριολεκτικό τρόπο...

Σίγουρα δεν θα ένιωθα καμία έκπληξη αν μια μέρα έπεφτε στην γη ή και σε μια πόλη της Ελλάδος, ένας μικρός κομήτης που επειδή ακριβώς θα ήταν μικρός δεν θα μπορούσαν τα τηλεσκόπια να τον δουν εγκαίρως για να τον αντιμετωπίσουν. Και ένας τέτοιος αστεροειδής θα μπορούσε να εξαφανίσει από τον χάρτη μια πόλη σαν τη Λάρισα ή την Πάτρα. Εξίσου δεν θα με εξέπληττε αν μια πανδημία σκότωνε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων. Το ότι την γλιτώσαμε τα προηγούμενα χρόνια δεν σημαίνει ότι αυτός δεν είναι ένας πιθανός κίνδυνος. Νομίζω ότι κατά τύχη ζούμε ακόμη πάνω στη γη.

Παρόλα αυτά από μια θεωρητική-φιλοσοφική κουβέντα αυτού του τύπου μέχρι να αρχίσουν να κυκλοφορούν σενάρια μαζική καταστροφής στη γη  υπάρχει μεγάλη απόσταση, δείτε εδώ: NASA.

Αυτά τα σενάρια βρίσκουν ανθρώπους έτοιμους να τα πιστέψουν επειδή είναι ήδη απογοητευμένοι και φοβισμένοι.

Η αλήθεια όμως απέχει πολύ από αυτό που νομίζουμε.

Ο άνθρωπος χρειάζεται λίγα πράγματα για να επιβιώσει, στέγη, τροφή, ρουχισμό. Τι σημασία έχει αν δεν έχουμε χρήματα για να αγοράζουμε ξένες μάρκες και ακριβά εισαγόμενα προϊόντα πολυτελείας που ούτως ή αλλιώς δεν χρειαζόμαστε; Ακόμη και τις μετακινήσεις θα περιορίσουμε στο ελάχιστο, θα μπαίνουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς, θα βρούμε σπίτια κοντά στη δουλειά μας, θα πουλήσουμε το αυτοκίνητό μας, θα πάμε στο χωριό να ζήσουμε μέσα στην ηρεμία της φύσης.

Γιατί δηλαδή η διασκέδαση πρέπει να ταυτίζεται με το shopping σε τέτοιο βαθμό που προτιμάμε να πάμε στο μόλ από ότι να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να συζητήσουμε σε ένα παγκάκι;

Ο άνθρωπος θέλει πολύ λίγα πράγματα για να ζήσει.

Προσωπικά δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα του λαού στην υπερκατανάλωση λόγω στέρησης. Ας προσλάβουν ειδικούς ψυχολόγους-ψυχοθεραπευτές και ας κάνουν ειδικές εκστρατείες από την τηλεόραση που θα προσπαθούν να συνεφέρουν τον κόσμο.Πράγμα που βεβαίως δεν θα γίνει ποτέ γιατί ο καπιταλισμός ολόκληρος βασίζεται πάνω σε μια παράλογη μαζική παράκρουση.

Το 1970 ένας υπάλληλος μπορούσε να ζήσει την οικογένειά του. Τι κακό είναι λοιπόν αν γυρίσουμε οικονομικώς στην δεκαετία του 1970. Δεν θα χάσουμε εμείς αλλά οι μεγάλες πολυεθνικές που μας πουλούσαν τα σαβουροπροιόντα τους. Στο διάολο και το κινητό, ποιος το χρειάζεται πραγματικά;

Εφόσον ένας λαός έχει ένα καλό επίπεδο παιδείας και δημόσιας υγείας (που δεν έχουμε) τότε όλα τα άλλα είναι περιττά.

Τι είναι αυτό το χάλι να πρέπει να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να διατηρούμε όλο και χαμηλότερο επίπεδο ζωής και διαβίωσης;

Εγώ απέχω εδώ και κάποια χρόνια από αυτό τον ηλίθιο αγώνα δρόμου και γι' αυτό δεν με ενδιαφέρει πλέον σήμερα η χρεοκοπία.

Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν κανένας να φοβάται για τίποτα. Και το μυστικό είναι να μην ελπίζει και σε πολλά πράγματα γιατί συνήθως οι ελπίδες είναι και το τυράκι που κάνει εμάς τα ποντικάκια να τρέχουμε γύρω από τον τροχό όλο και γρηγορότερα παράγοντας ενέργεια για κάποιους που μας εκμεταλλεύονται. 

Γι' αυτό πολλοί άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται τίποτα, γιατί είχαν φτάσει σε τέτοιο πάτο που παρακάτω δεν πρόκειται να φτάσουν ούτε με την χρεοκοπία. Μπορεί μάλιστα να συνέλθουν.

Παροξυσμός λαϊκισμού από τον Αντώνη Σαμαρά

Η Ευρωπαϊκή λαϊκή δεξιά ξεφωνίζει τον Αντώνη.

Αναρωτιέται κανείς τι δουλειά μπορεί να έχει ένας ηγέτης της λαϊκής δεξιάς να κουνάει δεξιά και αριστερά τα λάβαρα του αντικαπιταλιστικού και αντιμνημονιακού αγώνα στην Ελλάδα. Μήπως έχει κανένα άλλο σχέδιο με έξοδο π.χ. της Ελλάδος στη δραχμή και παράλληλο "ξεδίπλωμα" των μυστικών σχεδίων που κατάστρωναν μήνες τώρα τα κρυφά επιτελεία του για την αναδιάταξη της οικονομίας με δικές μας μόνο πλάτες; Γιατί άμα είναι έτσι εντάξει!

Που όμως! Η αλήθεια είναι πολύ πιο βρώμικη:

«Το δικό μας, συντηρητικό αδελφό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην Ελλάδα αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα. Φέρει μεγάλη ευθύνη για τη μιζέρια του χρέους. Είναι παρανοϊκό το ότι ειδικά αυτό το κόμμα βγάζει τον κόσμο στους δρόμους για να διαδηλώνει ενάντια στα μέτρα λιτότητας», εκτίμησε κ. Στόιμπερ της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης CSU Βαυαρίας (Πηγή Ναυτεμπορική).

"Σε περίοδο ψυχρού πολέμου με την ευρωπαϊκή Δεξιά εισήλθε η Νέα Δημοκρατία που ουσιαστικά έχει τεθεί σε «επιτήρηση» από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Η άρνηση του προέδρου της ΝΔ κ. Αντ. Σαμαρά να παράσχει συναίνεση στο Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πρόγραμμα, τον έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση στους κόλπους της ευρωπαϊκής «οικογένειας της Κεντροδεξιάς»" (Πηγή Βήμα).

Ψέματα λόγω εκλογών :

 (Πηγή Σκάι).


Και αναρωτιέμαι μετά από όλα αυτά για τη νοημοσύνη των Ελλήνων ψηφοφόρων. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη Έλληνες που πιστεύουν ότι λεφτά υπάρχουν (για τον λαό). Ίσως εδώ στην Ελλάδα να είμαστε ιδιαίτερα προβληματικοί στον εγκέφαλο και αυτό να έχει περάσει βαθιά μέσα στο DNA μας και να έχει χαράξει νέες συνάψεις βλακείας στον εγκέφαλό μας.

Δίκαιοι τρόποι περικοπών στον δημόσιο τομέα

Μια προσπάθεια ερμηνείας των συγκεντρώσεων των "αγανακτισμένων" στις πλατείες -τουλάχιστον αν εξαιρέσουμε τους εθνικοπατριώτες και τους ακροδεξιούς- είναι ότι ζητάνε περισσότερη δικαιοσύνη στις θυσίες.

Σε μια κοινωνία που το ποσοστό ανεργίας φτάνει στα ύψη, που όσοι επαγγελματίες έχουν μείνει ζωντανοί ζορίζονται άσχημα και όπου πολλοί έχουν χάσει κάθε ελπίδα, θα ήταν σωστότερο να γίνουν περισσότερες θυσίες από τον δημόσιο τομέα παρά από τον ιδιωτικό.

Το αποτέλεσμα για την οικονομία ας πούμε ότι θα ήταν το ίδιο. Θα ήταν όμως πολύ πιο δίκαιο να πληγούν περισσότερο όσοι εργαζόμενοι έχουν μεγαλύτερο περιθώριο. Και χωρίς να ξεχνάμε ότι κανείς δεν αντιπροσωπεύει τους ανέργους. Το να φορολογηθούν μικρές επιχειρήσεις που θα προβούν σε περαιτέρω απολύσεις δεν λύνει κανένα πρόβλημα.

Θα μπορούσαν λοιπόν ήδη να έχουν ξεκινήσει προγράμματα εθελουσίας εξόδου από το δημόσιο, εθελουσίας αργίας, εθελούσιων αδειών άνευ αποδοχών, εθελούσιας μερικής απασχόλησης για όλους ανεξαιρέτως. Χωρίς ειδικά καθεστώτα, ειδικές υποκατηγορίες, "ειδικές" υπηρεσίες. Με έναν απλό νόμο που θα έχει εφαρμογή σε όλων των ειδών τους εργαζομένους (νέους, γέρους, γυναίκες, συμβασιούχους, μόνιμους, αορίστου χρόνου, ανεξαρτήτως κάθε παράγοντα). 

Ακόμη και υποχρεωτικά ρεπό θα μπορούσαν να δοθούν όπως είχε γίνει σε πολιτείες των ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια.

Να δίνονται δηλαδή υποχρεωτικά 4-5 ρεπό το μήνα ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τους δημοσίους υπαλλήλους. Έτσι, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο αλλά και οι μειώσεις των μισθών τους θα τους ήταν πιο ανεκτές, δίκαιες και ευκολοχώνευτες αφού θα συνοδευόταν με λιγότερη εργασία. Ο προϋπολογισμός θα ελάφρωνε τότε αφού με αυτά τα 4-5 ρεπό θα εξοικονομούνταν πάνω από 2 δις ανά έτος, ποσό που θα μπορούσε άμεσα να πάει για την άμεση μείωση του ελλείμματος.

Αντίθετα, η αύξηση του ωραρίου κατά μισή ώρα που ανακοινώθηκε μπορεί θεωρητικά να γλιτώνει εργατοώρες όμως λόγω της διαχρονικά κακής οργάνωσης του δημοσίου καθώς και της πολύ χαμηλής παραγωγικότητας του, αυτή η μείωση θα είναι χωρίς σπουδαίο παραγωγικό αντίκρυσμα αλλά και χωρίς καμία ταμειακή ωφέλεια. 

Βέβαια σε κάθε περίπτωση τέτοιων περικοπών ισχύει ότι για κάθε ποσοστιαία μονάδα μείωσης του ελλείμματος θα υπάρχει και μια αντίστοιχη ποσοστιαία μείωση του ΑΕΠ, αυτά είναι γνωστά και άλυτα θέματα.

Δεν υπάρχουν όμως άλλες λύσεις στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος. Διαλέγει κανείς και παίρνει.

Σώστε τη δουλειά της μαμάς μου

Δε νομίζω ότι θα μπορούσε να μεταφερθεί καλύτερα η αγωνία και ο φόβος που υπάρχει στη διεθνή οικονομία από ότι με την παραπάνω φωτογραφία (από το Reuters) όπου το πλακάτ γράφει: "Σώστε τη δουλειά της μαμάς μου".

Ας ελπίσουμε να μην ξανακυλήσει στην μαυρίλα η παγκόσμια οικονομία γιατί σε αυτές τις "χαμένες" οικονομικές περιόδους όπου όλα ούτως ή αλλιώς δεν πάνε καλά, εκεί επιλέγουν οι μεγάλοι οικονομικοί συμμετέχοντες (χώρες, πολιτικοί, εταιρείες) να βγάζουν ό,τι σαπίλα έχουνε στην δημοσιότητα, ό,τι σκελετούς κρύβουν σε κοινή θέα και όλα τα σκουπίδια πάνω από το χαλί. Τότε θα βρουν την ευκαιρία να αποκαλύψουν και την "φόλα" που λέγεται Ελλάδα που τώρα χρηματοδοτούν για να μην τους τραβήξει πίσω.

Επιπλέον, το παραπάνω πλακάτ μας θυμίζει ότι η οικονομία στην ουσία της είναι οι άνθρωποι πίσω από αυτήν. Ακόμη  και όταν μετράμε τους αριθμούς που κάνουν τις εταιρίες να ευημερούν ακόμη και τότε είναι επειδή έχουμε ως τελικό στόχο την ευημερία των ανθρώπων. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό μέσα στην προσπάθεια βελτίωσης κάποιων δεικτών.

Παραχωρούμε άραγε την εθνική μας κυριαρχία ;

Όλο και περισσότερο ακούω να λέγεται ότι ΔΗΘΕΝ παραχωρούμε την εθνική μας κυριαρχία σε τρίτους. Για παράδειγμα, ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος δήλωσε: "Σε λίγο θα είμαστε ξένοι μέσα στο σπίτι μας. Ξεσηκωθείτε λοιπόν! Γιατί κάθεσθε; Διώξτε τη ραστώνη. Αφήστε τον καναπέ του σπιτιού σας. Αφήστε τα μπαρ και τα καφενεία. Βγείτε και σεις στους δρόμους. Για μια ειρηνική διαμαρτυρία. Και μείνετε εκεί για μερικά εικοσιτετράωρα! Κάμετε μία ειρηνική επανάσταση". Αλλά και άλλοι σεβάσμιοι ιεράρχες έχουν παρόμοιες στάσεις τις οποίες βεβαίως π.χ. επί χούντας δεν τολμούσαν να εκδηλώσουν γιατί μάλλον διάβαζαν και αυτοί....

Αν ζούσε ο Παρασκευαίδης θα ήταν υπερήφανος για όσους έμειναν πίσω να φυλάνε Θερμοπύλες.

Δυσκολεύομαι πολύ να συμπαραταχτώ με τέτοια άτομα και απόψεις.

Ποιος όμως πιστεύει ότι οι "ξένοι" τραπεζίτες είναι χειρότεροι από τους "δικούς μας"; Δηλαδή από μερικές "φίνες" επιχειρηματικές-πολιτικές οικογένειες που εδώ και πολλές δεκαετίες έχουν δικό τους γη, ουρανό και θάλασσα. Μαφίες δηλαδή που κατατρώγαν την Ελλάδα ; Νομίζετε ότι αυτοί νοιάζονται για το λαό; Τις μασέλες τους ακονίζουν.

Θα έδιναν όμως οι ξένοι βοήθεια αν δεν έπαιρναν αυτό που ήθελαν; Σε ποιον θα έδιναν τόσα πολλά κεφάλαια; Οι ΗΠΑ για παράδειγμα που τα έχουν και τσάμπα δυσκολεύονται να τα δώσουν ακόμη και στην Καλιφόρνια. Οι Ευρωπαίοι θα τα έδιναν τσάμπα; Μετατρέπουν λοιπόν πρώτα την Ελλάδα σε δικό τους μέρος και έτσι ύστερα είναι σαν να δανείζουν (δανεικά και αγύριστα βέβαια) τα χρήματα σε ένα προτεκτοράτο τους, σε δική τους δηλαδή γη. Είναι π.χ. σαν να τα δίνουν στο κρατίδιο της Βαυαρίας.

Είχε όμως ο λαός μας πριν την εθνική κυριαρχία όταν οι παραχωρήσεις γινόταν στις εγχώριες επιχειρηματικές οικογένειες; Όχι βέβαια! Οι επιχειρηματικές οικογένειες ξεκοκάλισαν την Ελλάδα μιας και όπως πολλές φορές έχω επαναλάβει ο δικός μας καπιταλισμός είναι ο πιο ρεμουλαδόρικος στον κόσμο.Τώρα τουλάχιστον θα υπάρχει πιο λογική διαχείριση, λιγότερο φαγοπότι και λιγότερη ξενδιανθρωπιά.

Το έχω πει πολλές φορές ότι εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο τους ξένους από ότι τις εγχώριες επιχειρηματικές οικογένειες.

Μην ξεχνάμε ότι οι μόνοι που αυτή την στιγμή προωθούν το συμφέρον μας είναι οι Γερμανοί που πιέζουν για αναδιάρθρωση χρέους. Σε αντίθεση με το ΔΝΤ που φαίνεται να μας κρεμάει. Η Γερμανία αντίθετα, βλέπει ξεκάθαρα το αδιέξοδο να ξεπερνιέται μόνο με αναδιάρθρωση, και μάλιστα ήδη βρήκαν και τον τρόπο να μην φάνε τόσο μεγάλη φόλα τα ταμεία μας και οι τράπεζες "μας", μέσω της εθελοντικής επιμήκυνσης.

Αυτό που ξέρουν οι Γερμανοί αλλά όλοι οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρονται να μάθουν είναι ότι για να σώσουν κάποια από τα λεφτά τους χρειάζονται μερικές προϋποθέσεις:

1) Πλεονάσματα από τον ελληνικό προϋπολογισμό. Ανετότατα με τόσες περικοπές που θα έχουμε κάνει όταν αυτές ολοκληρωθούν. Από "Ράκος ν.3" θα έχουμε μετατραπεί σε "Ρόκυ ν.3" (για την οικονομία μιλάω και όχι για την δεδομένη φτώχεια του λαού).

2) Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη, πράγμα που επιτυγχάνεται ΜΟΝΟ αν οι πόροι μας δεν πάνε στην μαύρη τρύπα του δημόσιου χρέους αλλά σε κευνσιανού τύπου εγχειρήματα ώστε σε πρώτη φάση να πάρει μπρος η μηχανή.

3) Και συνεπώς για να απελευθερωθούν πόροι ώστε να μπορέσει το (2) να γίνει πραγματικότητα θα πρέπει να μειωθεί το δημόσιο χρέος μέσω διαφόρων τύπων αναδιαρθρώσεις.

Από την αηδιαστική λοιπόν στάση των Γάλλων, Αμερικάνων, ΕΚΤ, δικών μας τραπεζών και άλλων ηλιθίων που έλεγαν "όχι χρεοκοπία" περάσαμε στην απόλυτα λογική στάση των Γερμανών που λένε "τον πούλο ρε!" σε όλους και μας δείχνουν την χρεοκοπία η οποία είναι η μόνη που μπορεί να μας ανακουφίσει προσωρινά και άμεσα και να οδηγήσει κάποιους πόρους στο στομάχι και του λαού....

Η Ελλάδα λοιπόν έχασε την εθνική της κυριαρχία όταν μπήκε στην ΟΝΕ, έχασε την κυριαρχία της όταν άδειασε τα ταμεία της και υποθήκευσε το μέλλον της, έχασε τα αυγά και τα πασχάλια όταν αντί να μειώσει τα χρωστούμενα τα αύξησε, και τα αύξησε για να μπορεί η επιχειρηματική νομεκλατούρα να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού και να παίρνει μίζες και έργα ανενόχλητη.

Σήμερα οι δανειστές μας δεν κάνουν εκκαθάριση κλείνοντας το μαγαζί μας αλλά αναλαμβάνουν οι ίδιοι την λειτουργία του μαγαζιού μήπως και βγάλουν κάποια από τα σπασμένα.

Συνεπώς τα περί χαμένης εθνικής κυριαρχίας είναι καθυστερημένα μοιρολόγια. Όταν γινόταν η κηδεία οι παλιές επιχειρηματικές οικογένειες που τώρα διαμαρτύρονται ακόμη γλεντούσαν,  και τώρα που επανέρχεται η ισορροπία, μέσω της αντικατάστασή τους, παρακινούν τον λαό για επανάσταση ώστε να μην χάσουν τις προνομιακές τους θέσεις. 

Για όλα φταίει το σύστημα

Ο πρύτανης, και 49 άλλοι κατασκευαστές πλυντηρίων, λένε όχι στο μνημόνιο

Μια διεξοδική ανάλυση για το μνημόνιο

Όταν χτυπάει ένα παιδάκι 2 ετών σε μια καρέκλα συχνά οι γονείς λένε: "να κακή καρέκλα!" και κάνουν ότι χτυπάνε την καρέκλα η οποία δήθεν χτύπησε το παιδάκι, και το παιδάκι σαν να το πιστεύει και αρχίζει και αυτό με την σειρά του να χτυπάει την καρέκλα για να "ξορκίσει" το κακό και να εκδικηθεί για τον πόνο που νιώθει...

Το μνημόνιο, όπως και η καρέκλα, δεν μας φταίει σε τίποτα. Όποιος νομίζει ότι του φταίει το μνημόνιο τότε χάνει την ουσία. Και πράγματι:

1) Φταίει το μνημόνιο για όσα συμβαίνουν γύρω μας ή το καπιταλιστικό σύστημα;

2) Φταίει το μνημόνιο ή το διεθνές σύστημα σχέσεων και αγορών που έχει διαμορφωθεί ως ένα πλέγμα μηχανισμών επιβολής και καταστολής; Χωρίς τον κατάλληλο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και την ανάλογη στήριξη από τον λαό η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα εκτός μνημονίου... Αν δεν θέλουμε μνημόνια τότε θα πρέπει να υπάρξουν οι αντικειμενικές συνθήκες που παράλληλα με ένα συντεταγμένο σχέδιο θα μπορούν να μας διατηρήσουν σε επιβίωση.

3) Φταίει το μνημόνιο ή φταίει περισσότερο το ότι έχει αποδιαρθρωθεί η παραγωγική μας βάση καθώς και το ότι για 40 χρόνια τώρα ζούσαμε με πρέζα(=δανεικά) χωρίς καθόλου τροφή και νερό;

Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί αν το μνημόνιο γίνει αυτοσκοπός τότε υπονοούμε ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού υπάρχουν και άλλες λύσεις εκτός μνημονίου. 

Και όμως, στα πλαίσια του καπιταλισμού υπάρχουν μόνο μνημόνια και στη συνέχεια περισσότερα ακόμη μνημόνια και τίποτε άλλο.

Ο καπιταλισμός λοιπόν πρέπει να σας φταίει και όχι το μνημόνιο. Αν δεν μπορείτε να πείτε τη λέξη κ-α-π-ι-τ-α-λ-ι-σ-μ-ο-ς επειδή σας φαίνεται πολύ κομμουνιστική και εκτός τόπου και χρόνου τότε τα πράγματα για εσάς είναι δύσκολα.

Επίσης, γιατί αντί να κατηγορούμε το μνημόνιο δεν κάνουμε κάτι πιο παραγωγικό σκεπτόμενοι πώς θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε παραγωγική βάση. Δηλαδή πώς θα μπορέσουμε να αυξήσουμε την παραγωγή μας ώστε να είμαστε αυτόνομοι διεθνώς και έτσι να μπορέσουμε να επιβιώσουμε στο διεθνές περιβάλλον χωρίς μνημόνια. 

Το πιο σημαντικό όμως από όλα είναι το ότι αν κάποιος απορρίπτει λεξούλες όπως  "καπιταλισμός", "ταξικές συγκρούσεις", "εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο"  τότε το ερώτημα είναι γιατί μας τα πρήζει με το μνημόνιο; 

Ο μόνος λόγος που ο ελληνικός πληθυσμός δεν είχε γνωρίσει ακόμη το τι σημαίνει "μνημόνιο" ήταν ο λαϊκισμός κάποιων πολιτικών μας τα προηγούμενα χρόνια που αύξησαν υπέρμετρα το χρέος, αυτός που ζούμε σήμερα είναι λοιπόν ο καπιταλισμός και όχι αυτό που ζούσαμε πριν μερικά χρόνια και πίσω με δανεικά.

Όσοι λοιπόν απορρίπτουν κομμουνιστικές λύσεις βάσει σχεδίου τότε θα πρέπει να ξέρουν ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος.