Χτες ο Αλέκος Παπαδόπουλος σε συνέντευξή του
στον σκάι είπε όλη την αλήθεια για την Ελληνική οικονομία.
Ότι δηλαδή όλες οι ελπίδες που προσπαθεί να δώσει η κυβέρνηση είναι μάταιες και μάλλον και ανεύθυνες αφού δεν περιγράφουν την δυσάρεστη και αναπόφευκτη πραγματικότητα.
Είχε δίκιο ο Αλ. Παπαδόπουλος σε όλα αυτά. Ούτε εμένα μου αρέσει αυτός ο ακραίος λαϊκισμός της κυβέρνησης και η προσπάθειά της να κερδίσει χρόνο ή να εξωραΐσει επιφανειακά τα πράγματα. Έτσι είναι η παρούσα πραγματικότητα, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν δυστυχώς να είναι χειρότερα (παρά μόνο με έναν πόλεμο).
Η δυναμική τον πραγμάτων στην οικονομία είναι καταστροφική όπως έχω και εγώ αναλύσει πολλές φορές και όλα τα κομματόσκυλα έπεφταν πάνω μου να με φάνε.
Ο Αλ. Παπαδόπουλος ίσως εκνευρίστηκε επειδή βλέπει την στρατηγική του ΠΑΣΟΚ να είναι η αδράνεια μέσω της προπαγάνδας των ψεμμάτων ώστε να κερδίσει λίγο χρόνο (όσο πάει) μέχρι να φύγει από την κυβέρνηση λέγοντας ότι το κατόρθωμά τους ήταν ότι τουλάχιστον - δήθεν- απέφυγαν την χρεοκοπία.
Τι πιο λάθος από αυτό, είπε ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Αφού η χώρα έχει ΗΔΗ χρεοκοπήσει (όπως τονίζω συνεχώς και εγώ) και είναι ήδη υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο.
Ο Αλ. Παπαδόπουλος βέβαια δεν συμφωνεί με την ανάγκη εξόδου από το ευρώ με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και γι' αυτό δεν θα μας ωφελούσε μια έξοδός μας από το ευρώ. Δεκτό το επιχείρημά του. Έχει κάποιο δίκιο σε αυτό και είναι το μόνο επιχείρημα που αποδέχομαι, καθώς αν εξαιρέσουμε τον τουρισμό που σε λίγο θα είναι το 50% της ελληνικής οικονομίας (λόγω ισοπέδωσης των άλλων τομέων) δεν υπάρχουν πολλά ακόμη...
Και πάλι όμως νομίζω ότι υπερβάλει λίγο, ίσως γιατί ανήκε και αυτός στην ομάδα που έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ.
Η χρυσή τομή θα ήταν, εφόσον η Ελλάδα κατορθώσει να αποκτήσει αυθύπαρκτη και όχι κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα ή εφόσον καταφέρει να μπορεί να ζει μόνη της χωρίς χρέη, να ξανασκεφτούμε την έξοδό μας. Άλλωστε όπως έχω πει πολλές φορές ίσως αυτό γίνει σύντομα αναπόφευκτο ακόμη και αν δεν το επιθυμούμε.
Σε ό,τι αφορά το κράτος και τον δημόσιο τομέα ο Αλ. Παπαδόπουλος είπε κάτι σοφό που σπάνια το λένε άλλοι, ότι δηλαδή δεν υπάρχει ανάγκη απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων αλλά ανάγκη σωστότερης κατανομής του προσωπικού και σωστών διαδικασιών και οργανωτικής κουλτούρας. Μπράβο του που τα είπε αυτά.
Και γιατί το λέω αυτό. Επειδή στην παρούσα φάση η δημόσια διοίκηση διοικείται από μια Πασοκική νομεκλατούρα που εκμεταλλεύεται αισχρά την κακή άποψη της κοινής γνώμης για το δημόσιο. Κακή άποψη που είναι σωστή όχι επειδή οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν κακό DNA όπως προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι ρατσιστές νεοφιλελεύθεροι αλλά επειδή αυτή η θλιβερή Πασοκική νομεκλατούρα κατάντησε εξ αρχής αυτό το κράτος σε αυτό το χάλι που είναι σήμερα, και είναι όντως σε μεγάλο χάλι. Και οι ίδιοι άνθρωποι γυρίζουν πίσω και τιμωρούν τους υπαλλήλους για την κατάντια που οι ίδιοι τους έφτασαν. Μιλάμε για αισχρό θράσος! Και το κάνουν βεβαίως γιατί όταν τα βάζουν με τους ανθρώπους βρίσκουν έναν εύκολο αποδιοπομπαίο τράγο (τον δημόσιο υπάλληλο) και γλιτώνουν τις δικές τους άτυπες διαδικασίες ή το παρακράτος που έχουν στήσει μέσα στο κράτος.
Σε αυτό τον Πασοκικό οχετό ο Αλ. Παπαδόπουλος λέει ότι το δημόσιο έχει ανάγκη μόνο από σωστές διαδικασίες. Κάτι που έχω πει και εγώ άπειρες φορές. Και δεν υπάρχει καμία ανάγκη απολύσεων όπως χτυπιούνται πολλοί άλλοι.
Δεν ξέρω αν υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο. Η Ελλάδα όμως ήδη έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε μια δικτατορία των κομματικών εκλεκτών λόγω της έλλειψης αποτελεσματικών δημόσιων διαδικασιών που λειτουργούν από μόνες τους.Και αυτό παράγει και ανατροφοδοτεί τον λαϊκισμό, αυτός είναι π.χ. ο τρόπος λειτουργίας της κάθε είδους μίζας ή του κάθε ρουσφετιού που θάβει άδικα τα δικαιώματα ενός άλλου ανθρώπου.
Γιατί ακόμη και έναν ανάπηρο να βοηθήσει ένας βουλευτής για να πάρει αυτός μια θεσούλα στο δημόσιο, το κάνει εις βάρος ενός άλλου ανάπηρου που μπορεί να το είχε περισσότερο ανάγκη. Γι΄αυτό πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες τύπου ΑΣΕΠ και ανεξάρτητες από την μικροπολιτική βούληση του κάθε καραγκιοζάκου μικροπολιτευτή της φάπας (δηλαδή το 99% των πολιτικών οι οποίοι δικαίως χορταίνουν τώρα στα γιαούρτια).
Αντίθετα, ακόμη και στις μέρες μας τα καλόπαιδα του ΠΑΣΟΚ που σήμερα κατέχουν όλες τις θέσεις εξουσίας (από προϊστάμενοι μέχρι δντες και γενικοί γραμματείς) ακόμη κάνουν ρουσφέτια σε υπαλλήλους τους που κατά κανόνα έχουν διορίσει λόγω αφισοκόλλησης και γλειψίματος και το χειρότερο: ακόμη διοικούν με το λόγο τιμής, τους κολλητούς και τον κομματικό στρατό επειδή οι διαδικασίες έχουν προ πολλού καταρρεύσει.
Αυτά όλα οδηγούν στην αναγκαία ρήξη με κάθε τι Πασοκικό. Είναι καιρός να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ και οι κομματικοί στρατοί του ώστε να σωθεί η χώρα. Δυστυχώς υπάρχουν και οι κομματικοί στρατοί της ΝΔ που πρέπει να διαλυθούν και αναρωτιέμαι πως θα μπορούσε άραγε να γίνει αυτό.
Σε κάθε περίπτωση όμως την φτώχεια που περιμένει τον κόσμο - όπως έχω πει και παλαιότερα - δεν την γλιτώνουμε με τίποτα, ούτε εντός ούτε εκτός ευρώ, ούτε με χρεωκοπία ούτε με διαγραφή του χρέους, ούτε με έξοδο από το ευρώ ούτε με τίποτα.