Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ισπανία μαζί με τα κατορθώματά μας εδώ στην Ελλάδα δείχνουν τα αποτελέσματα των "κινημάτων" τύπου "Αγανακτισμένων".
Και τα αποτελέσματα είναι όπως καθαρά βλέπουμε πλέον η άνοδος της ακροδεξιάς. Ένα φαινόμενο το οποίο το βλέπω με σάρκα και οστά έντονα τον τελευταίο χρόνο και έχω γράψει πολλές φορές γι' αυτό. Ιδίως όποτε επέστρεφα από μια συζήτηση που κατηγορούσαν ως προδότη της Ελλάδος τον ΓΑΠ επειδή δεν δέχτηκε δήθεν να μας δανείσουν οι Ρώσοι ή οι Κινέζοι κτλ έβλεπα διάφορα ακροδεξιά φαντάσματα να ανεβαίνουν δύο δύο τα σκαλοπάτια της εξουσίας.
Η ακροδεξιά έχει συγκυριακά ταυτιστεί απόλυτα με τις επιταγές της νεοφιλελεύθερης οικονομίας επειδή εκεί βρίσκει έναν ονειρικό αυταρχισμό που λειτουργεί άψογα, έναν αυταρχισμό που ούτε ο ίδιος ο Χίτλερ ή ο Μουσολίνι δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούνε αφού σήμερα η οικονομία έχει αντικαταστήσει την πολιτική.
Και ήταν λογικό οι "αγανακτισμένοι" να φουσκώνουν την ακροδεξιά αφού οι διαμαρτυρόμενοι χαρακτηρίστηκαν από δύο στοιχεία:
α) Λαϊκισμός, εφόσον κυριάρχησαν οι απόψεις ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις τύπου Ρωσίας-Κίνας (δεξιές απόψεις) ή διαγραφή χρέους και έξοδος από το ευρώ (αριστερές λύσεις) που απλά δεν απλώσαμε το χέρι να τις πιάσουμε. Αυτή η εκάστοτε "εύκολη λύση" απέκρυπτε το βασικό στοιχείο ότι όλες οι εναλλακτικές -εφόσον ήταν εφικτές- περιείχαν επίσης τον κοινό παρανομαστή της φτώχειας. Και άρα η επιλογή μιας άλλη λύσης θα έπρεπε να γίνει βάσει αρχών και όχι επειδή θα ήταν δυνατόν να περισωθεί βραχυπρόθεσμα κάτι σπουδαίο από την τσέπη μας.
β) Αποιδεολογικοποίηση και επιλογή της στρατηγικής του "αποδιοπομπαίου τράγου" στο πρόσωπο του ΓΑΠ. Με αυτό τον τρόπο επιτράπηκε να συνυπάρξουν στην ίδια πλατεία ακροδεξιοί, αριστεροί γενικά και διάφοροι άσχετοι. Πιασάρικο τρικ το οποίο όμως οδηγεί σε αδιέξοδο όταν η κυβέρνηση πέσει, το πρόσωπο χαθεί από την επικαιρότητα και την συνέχιση της πολιτικής αναλάβει ένα άλλο καθόλα σεβάσμιο πρόσωπο.
Η ίδια ανοησία που πρότεινε τον λαϊκισμό της κατακεραύνωσης των προσώπων (δηλαδή του ΓΑΠ) και όχι την ντεμοντέ ιδεολογική μάχη η ίδια ανοησία εξέθρεψε και τα αυγά του φιδιού. Έτσι έβγαλαν τον ΓΑΠ σχεδόν προδότη του λαού (ή μάλλον του έθνους πλέον) ενώ όταν ήρθε η πτώση του οι περισσότεροι ξέχασαν το μνημόνιο και ακούμπησαν με ασφάλεια πάνω στην γαλήνια προσωπικότητα του Παπαδήμου. Και έτσι ούτε γάτα ούτε ζημιά για την εφαρμοζόμενη πολιτική...
Καλά έβλεπα στον περίγυρό μου ότι από αυτούς που διαμαρτυρόταν και ανήκαν στους αγανακτισμένους οι περισσότεροι ήταν ή ακροδεξιοί ή καθαρόαιμα λυσσασμένα κομματικά στελέχη της ΝΔ. Μειοψηφία ήταν οι ειλικρινείς που αντιδρούσαν βάσει ιδεολογικών αρχών αλλά και αυτοί ακολουθούσαν εκ του αποτελέσματος λάθος στρατηγική.
Τώρα και μόνο με την υποψία ότι συμμετέχει ο Σαμαράς στην σημερινή κυβέρνηση καθώς και κάποιοι του ΛΑΟΣ, οι οπαδοί τους έχουν λουφάξει, τα ξέχασαν όλα και έχουν γίνει "νομιμόφρονες".
Και στην Κύπρο κατά ανάλογο τρόπο τα ίδια. Ούτε που ήξερα ότι το εκεί κυβερνών κόμμα είναι αριστερό. Γι' αυτό ενώ ήταν σε εξέλιξη μια τόσο εκτεταμένη εθνική "επιχείρηση" όπως αυτή της κοινοπραξίας με την αμερικανοισραηλινή εταιρεία για το αέριο, η αντιπολίτευση και πολλοί πολίτες λυσσασμένα απαιτούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Είχαν και αυτοί αγανακτήσει!
22 σχόλια:
Δεν γνωρίζω τι γίνεται στη Κύπρο αλλά στην Ελλάδα η κατάσταση είναι, σχετικά, απλή: πολλοί Έλληνες είναι ακροδεξιοί και αντιπαθούν τον φιλελευθερισμό άρα μετά τη γκάφα ολκής του ΓΑΠ μας κυβερνάνε ακροδεξιά "μπουμπούκια"...
Λοιπόν, τούτη τη φορά δε θα αλλάξω ούτε οξεία (αν και κάποια κόμματα μπορεί, :) )
Εξαιρετικό και ψύχραιμο άρθρο. Οι αγανακτισμένοι λόγω του χωρίς στόχους αιτήματος και χωρίς ιδεολογικό μανδύα απλά στοχοποιούν πρόσωπα και όχι πολιτικές. Έτσι, βλέπουμε σήμερα όλους τους αγανακτισμένους μέσα σε ένα πλήρη κομφορμισμό (και τότε και σήμερα) να στηρίζουν ένα πρωθυπουργό που ούτε καν γνώριζαν, πόσο μάλλον να τον εκλέξουν, και να κάνει τα ίδια -αν όχι χειρότερα από το ΓΑΠ. Δεν ξέρω αν έμμεσα έστρεψαν κόσμο στην ακροδεξιά, αλλά σίγουρα δεν άλλαξαν κάτι.
Ωστόσο, για να μη μηδενίσω τα πάντα, ας συμπληρώσω (τελικά δεν κατάφερα να μείνω χωρίς προσθήκη), έφεραν στο φως ένα μέρος του πληθυσμού που δύσκολα θα εμφανίζονταν. Και τούτο σε μια εποχή που η αριστερά -όπως λες- έμενε σε έναν ιδιότυπο μαξιμαλιστικό λαϊκισμό.
το θεωρώ καλό κείμενο. έχω κάνει ανάλογες κριτικές σε πολλές αναρτήσεις για το κίνημα των αγανακτισμένων και προέβλεπα αυτά που ακολούθησανν. δυστυχώς...
Συμφωνούμε στα βασικά. Όμως η παρακάτω πρόταση δεν είναι ακριβής και χρήζει επαναδιατύπωσης:
"Με αυτό τον τρόπο επιτράπηκε να συνυπάρξουν στην ίδια πλατεία οι ακροδεξιοί με τους κομμουνιστές."
Στην πραγματικότητα, και με την εξαίρεση του ΚΚΕ μ-λ, το οποίο και προπηλακίστηκε, ο "κομμουνισμός" ήταν, όπως θα θυμάσαι, ανεπιθύμητος στην πλατεία (βλ. RD, "Αγανακτίστας με τους σφυροδρεπανίστας"). Και το ΚΚΕ κράτησε, και πολύ καλά έκανε κατά την δική μου αρχική και μόνιμη εκτίμηση, σαφείς αποστάσεις απ' το πανηγύρι.
Αντώνη έχεις δίκιο και το διορθώνω, εννοούσα αριστερούς γενικά, κάτι όμως που είναι τελείως διαφορετικό.
Κάνετε λάθος μιας και προπιλακήσανε και τη κυρία Κανέλλη, καλά να πάθει να είχε πάει με τη Cayenne της :P
Για να γράψω σοβαρά ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς θέλανε οι Αγανακτισμένοι μιας και ήταν κάθε καρυδιάς καρύδι πέρα από το: δεν χρωστάμε - δεν πουλάμε - δεν πληρώνουμε...
Κοντέψαμε να θεωρήσουμε νεα μορφή ανταρτικου τους επαναστάτες της κατσαρόλας...
Οι αγανακτισμένοι κατάφεραν (το μόνο θετικό) να φέρουν στην επιφάνεια μια αγανάκτηση για τα μέτρα που δεν είχαν εμφανιστεί μέχρι εκείνη τη στιγμή εκτός κομματικών ή συνδικαλιστικών χαρακωμάτων. Ενώ υπήρχαν τόσες κινητοποιήσεις το προηγούμενο διάστημα, μέχρι εκείνη τη στιγμή φαίνονταν ως κομματικές και συχνά είχαν περιορισμένη συμμετοχή. Αντίθετα, με τους αγανακτισμένους τελικά ξεπεράστηκαν οι γραμμές αυτές και φάνηκε στα ΜΜΕ (οπότε κι επήλθε η μεγάλη τους μεταστροφή κατά του ΓΑΠ) ότι κι άλλοι ήταν κατά των μέτρων. Βέβαια, το γεγονός ότι στράφηκαν κατά των κομμάτων, σίγουρα αποδεικνύει την αποϊδεολογικοποιηση του αγώνα.
δείμο θα μπορούσαν κάλλιστα να στραφούν ενάντια σε όποιο κόμμα ήθελαν ΧΩΡΙΣ όμως να αποιδεολογικοποιήσουν τον αγώνα τους.
Ίσα, ίσα τα κόμματα είναι οι κύριοι φορείς αποιδεολογικοποίησης στις μέρες μας, συνεπώς οι διαμαρτυρόμενοι με το να ουδετεροποιήσουν τη σκέψη τους έπαιξαν το παιχνίδι των κομμάτων.
Η αποιδεολογικοποίηση ευνοεί την ακροδεξιά και το σύστημα, άσχετα των αυγών που πέφτουν από δεξιά και αριστερά.
"Ίσα, ίσα τα κόμματα είναι οι κύριοι φορείς αποιδεολογικοποίησης στις μέρες μας, συνεπώς οι διαμαρτυρόμενοι με το να ουδετεροποιήσουν τη σκέψη τους έπαιξαν το παιχνίδι των κομμάτων."
Σημαντική παρατήρηση αυτή. Χρήζει περαιτέρω ανάπτυξης, ιδιαίτερα με δεδομένη την παράδοξη διάσταση που θέτει (αποϊδεολογικοποιημένη αποκήρυξη των φορέων αποϊδεολογικοποίησης).
Βέβαια, αν και το ΚΚΕ θεωρώ ότι έχει σοβαρά όρια προς το παρόν που το εμποδίζουν να παίξει τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει, δεν θεωρώ ότι εκφράζει τον ίδιο βαθμό αποϊδεολογικοποίησης με τα άλλα κόμματα του κοινοβουλίου.
Σε αυτό σου το τελευταίο σχόλιο δε θα διαφωνήσω καθόλου...
Ασφαλώς, για το ΚΚΕ ισχύουν άλλα πράγματα και χρειάζεται ειδική ανάλυση.
Το μεγαλύτερο κακό, RIDER, είναι ότι η απαξίωση των πολιτικών και ο ευτελισμός των θεσμών είναι η αρχή για την απαξίωση και της πολιτικής, που είναι το τελικό στάδιο πριν την αντικατάστασή της από το φασισμό. Όταν οι πλειοψηφία των πολιτών πιστέψει ότι δεν έχει τίποτα να περιμένει απο την πολιτική στρέφεται συνήθως στην αναζήτηση "σωτήρων" αντικαθιστώντας τη λογική με την υιοθέτηση σεναρίων συνομωσίας, με προκαθορισμένες λύσεις αμέσως μετά την έξοδο απο τις "μοιραίες" περιπλανήσεις.
GreekRider
Τα κόμματα μπορεί να έχουν αποϊδεολογικοποιηθεί, αλλά η εναντίωση όμως σε ένα ή δυο και όχι σε όλα τα κόμματα θα σήμαινε κομματικοποίηση. και θα συνεχιζόταν σίγουρα το παιχνίδι του ενός κόμματος (του μη-κακού) κατά των άλλων (των "κακών") που ήθελαν το μνημόνιο. αυτό είχε γίνει και γινόταν εν μέρει και από την νδ, γι' αυτό είναι πολύ καλή η συγκυβέρνηση της νδ, και θα δείξει αν η απόρριψη των κομμάτων, όπως αυτά έχουν καταντήσει, θα συνεχιστεί ή αν οι δεξιοί αντιμνημονιακοί θα κάνουν αυτό το οποίο τους κατηγορούν οι καθαρόαιμοι αριστεροί, να υποταγούν στην κομματικοποίηση και να χειροκροτήσουν τον παπαδήμο επειδή το ζητά ο σαμαράς. το πρόβλημα στην παρούσα φάση δεν ήταν η αποϊδεολογικοποίηση (τώρα την ανακάλυψαν; δε το νομίζω, αυτή υπάρχει από το '80) αλλά η υπέρβαση της κομματικοποίησης όπως αυτή κατάντησε. βέβαια, οι υπερκαθαρόαιμοι αριστεροί αγανάκτισαν επειδή έβλεπαν ελληνικές σημαίες βλέποντας ακροδεξιά φαντάσματα, αλλά αυτό είναι, κυριολεκτικά μιλώντας, πρόβλημα μόνο γι' αυτούς και την μεσοπολεμική αντίληψή τους. τι να κάνουμε, το ξέρουμε όλοι ότι η αλήθεια δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας και ότι hoi polloi είναι κρυπτοφασιστικά ζώα, εντάξει, αλλά μετά το μπινελίκι και τα συναφή κοσμητικά επίθετα υπάρχει το κενό και προτάσεις επιπέδου αγανακτισμένων.
(ας θυμηθούμε λ.χ. το κκε που για ένα διάστημα μέσα στο '11 θεωρούσε λάθος την άμεση έξοδο από την ε.ε. και το ευρώ, και πριν 1 μήνα, νομίζω, επανήλθε σε παλιότερη θέση του, μη λέγοντας ότι οι απόψεις του έχουν την ίδια σοβαρότητα με τις μνημονιακές και τις αγανακτισμένες)
παρεμπιπτόντως, η ανάλυση του αντι- και φιλο-μνημονιακού μετώπου με όρους δεξιάς-αριστεράς είναι σαθρή. γιατί τόσο η δεξιά και η ακροδεξιά όσο και η αριστερά στην ελλάδα (τουλάχιστον) είναι διχασμένες. για την αριστερά είναι γνωστό, για την ακροδεξιά είναι γνωστό ότι το σημαντικότερο τμήμα της, το λάος, είναι φιλομνημονιακό, οι πιο ακραίοι αλλά λίγοι ακροδεξιοί-φασίστες όπως η χ.α., είναι αντιμνημονιακοί. ακόμη και ο άνθιμος είναι με το ευρώ, για να δείξω πόσο άκυρη είναι η ανάλυση της πολιτικής ερμηνείας του μνημονίου με όρους δεξιάς-αριστεράς.
(φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άκυρη η ανάλυση για τις προτεινόμενες λύσεις με όρους δεξιάς-αριστεράς, κάθε άλλο)
τέλος,
για τις προτεινόμενες λύσεις από τους αντιμνημονιακούς έχεις δίκαιο ότι ξέχασαν τον κοινό παρονομαστή τους, τη φτώχεια. αλλά αυτή είναι κοινός παρονομαστής στα πάντα, στις αντι-δντ λύσεις και στη λύση του δντ. μπορεί κανείς να καταλογίσει αφέλεια σε όσους αντιμνημονιακούς και αγανακτισμένους νόμιζαν ότι θα επανερχόταν η προ 2010 κατάσταση στην ελλάδα. αλλά -εξαιρώντας τους αφελείς- ό,τι είναι αυτονόητο δεν συζητάται παρά μόνο στο πόση φτώχεια θα πέσει μετά την πτώχευση λόγω υιοθέτησης της πολιτικής του δντ πόση μετά την υιοθέτηση μιας αντιμνημονιακής πολιτικής. και, φυσικά, το ποιες δυνατότητες ανάπτυξης δίνονται στην α και β πολιτική.
Στις πλατείες της Ελλάδας εκφράστηκε η κοινωνία. Χωρίς τους ειδικούς της ιδεολογίας και της έτοιμης αλήθειας. Προσπάθησε με τα κουτσά και τα στραβά της να δημιουργήσει τις δικές της αλήθειες, να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς καθοδηγητές να της κουνάνε το δάχτυλο. Το ξέρουμε ότι η κοινωνία έχει στραβά, δεν ανακαλύψατε την Αμερική. Εκεί ήταν και η γιαγιά της διπλανής πόρτας, ο άνεργος, ο επισφαλώς εργαζόμενος εκεί και το λαμόγιο, που τα έφαγε μαζί αλλά τώρα τα χάνει, αλλά και ο βλάκας ακροδεξιός. Στις πλατείες αυτό που αναδείχθηκε ήταν πολύ πιο υγιές τόσο από πολλές αρρωστημένες αριστερίστικες και αναρχικές γκρούπες όσο και από το τι συμβαίνει στην ηγεσία του ΚΚΕ.
Για εμάς που πιστεύουμε ότι παντού δίνονται μάχες, βγήκαμε ξεκάθαρα εκεί που βρίσκεται η κοινωνία και δώσαμε μάχες. Η ιστορία άλλωστε προχωρά διαλεκτικά αλλά όχι ντετερμινιστικά και επομένως μέσα από μάχες και αφύπνιση συνειδήσεων.
Αντίθετα, οι οπαδοί της ιδεολογικής καθαρότητας τύπου ΚΚΕ (μ-λ ή χωρίς), ακόμη και να έρχονταν, θα έρχονταν όχι για να συνδιαμορφώσουν αλλά για να επιβάλλουν. Ευτυχώς δεν ήρθαν.
Αντί να κάνετε κριτικές περί αποπολιτικοποιημένων για ένα καθαρά πολιτικό κίνημα, θα πρέπει ίσως να δείτε αυτοκριτικά γιατί οι άνθρωποι μισούν τους παθογενείς κομματικούς μηχανισμούς και στρέφονται προς την άμεση δημοκρατία.
Όσο για την Ισπανία πράγματι πρόκειται περί ήττας. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στην Ελλάδα. Μ' αρέσει όμως ποιοι σπεύδουν χαιρέκακα να καταλογίσουν την ήττα στους αγανακτισμένους. Αυτοί που τα τελευταία 30 χρόνια με τον τρόπο που πράττουν μας οδηγούν από ήττα σε ήττα. Μιλάμε για πολλές νίκες, έχουμε βάλει και στις τσέπες μας. Χαρείτε, δεν τρέχει. Έτσι και αλλιώς δεν είμαστε από την ίδια μπάντα με τους οπαδούς του ολοκληρωτισμού. Εμείς σφίγγουμε τα δόντια και συνεχίζουμε.
inlovewithlife εγώ δεν έχω καμία ιδεολογική καθαρότητα παρόλο που μέσα μου έχω αναρωτηθεί πολλές φορές φέτος, για πρώτη φορά, λόγω όσων γίνονται, μήπως αυτό που θα μας χρειαζόταν είναι μια δικτατορία των εργαζομένων.
Ιδίως όταν η δημοκρατία μας είναι κατ' επίφαση δημοκρατία ίσα ίσα για να γίνεται καταναλωτικός τζίρος.
Αυτά σκέφτομαι καμία φορά και αναρωτιέμαι σιωπηλά.
Στον βαθμό πάντως που η "πλατεία" υπήρξε μια προσπάθεια να μπουν στο τρυπάκι της άμεσης δημοκρατίας άτομα όλων των πολιτικών χώρων λέω συγχαρητήρια.
Όμως υπάρχει και η άλλη άποψη που λέει ότι οι διάφορες ακροδεξιές και δεξιές δυνάμεις συμμάχησαν με την αριστερά γνέφοντας δολερά καταφατικά ίσα, ίσα για να ρίξουν τον ΓΑΠ, αυτό τους απασχολούσε μόνο. Και τώρα που δεν υπάρχει ο ΓΑΠ μας κάνουν την τιμή να συγκυβερνούν κιόλας ώστε να μην συμβάλλουν στο να πέσει και ο επόμενος.
Γενικά για τα θέματα της πλατείας οι εμπειρίες που εγώ προσωπικά είχα είναι αρνητικές και τις είχα γράψει από τότε.
Το ποια είναι η πιο σωστή στρατηγική δεν ξέρω και δεν έχω εμπειρία για να πω.
Όμως καλά το λέει ο Αντώνης ότι τα κινήματα των αγανακτισμένων είναι εποικοδομητικά μόνο σε χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου δεν υπάρχει καθόλου αριστερά.
Επαναλαμβάνω ότι δεν έχω εμπειρία πολιτικής δράσης και συμμετοχής, ούτε γνωρίζω τα ενδοαριστερά προβλήματα και συγκρούσεις. Ό,τι λέω για το θέμα αυτό λοιπόν το λέω περισσότερο από ένστικτο και με βάση την λογική μου.
Η λογική μου λοιπόν λέει ότι όσοι έχουν ως αίτημα την αύξηση του τζίρου της μικρής τους επιχείρησης ή ο στόχος τους είναι η καταναλωτική ευημερία τότε η νεοφιλελεύθερη οικονομία είναι η μόνη τους ελπίδα. Ιδίως σε καταστάσεις φτώχειας ο νεοφιλελευθερισμός θριαμβεύει.
Ποιος όμως πρώην μεσαίος είναι έτοιμος για χαμηλότερο επίπεδο ζωής αρκεί να υπάρχει δικαιοσύνη και βασικά αγαθά για όλους;
Οι περισσότεροι της πλατείας αυτό που ήθελαν ήταν να βρεθεί ένας τρόπος να συνεχίσουν να έχουν το βιωτικό επίπεδο του 2008.
Άσε που με όσους εγώ προσωπικά έχω μιλήσει τις περισσότερες φορές συμφωνούν στα περισσότερα, γιατί και αυτοί είναι άνθρωποι που τους εκμεταλλεύονται, και στο τέλος σου λένε ότι επιθυμούν την επιστροφή της χούντας του 1967 και σε αποτελειώνουν και καταλαβαίνεις τότε ότι άδικα συζητούσες τόση ώρα.
κάποιος δημοσιογράφος είχε χαρακτηρίσει (στην αρχή των κινητοποιήσεων) τους αγανακτισμένους "μικροαστικό πολτό". από την εντελώς αντίθετη με εκείνον θέση, δηλώνω ευθαρσώς ότι συμφωνώ και ότι τα γεγονότα έχουν πλέον αποφανθεί (είναι και ξεροκέφαλα, όπως έλεγε ο Λένιν). Θεωρώ το άρθρο πολύ εύστοχο και απλώς λυπάμαι όλους εκείνους που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για κάτι καλύτερο στο κίνημα των αγανακτισμένων. Μάλλον "αγανακτισμένοι πολίτες" μας βγήκαν. φιλικά, catch23
@greekrider
Όσα λες είναι εν μέρει αλήθεια. Πράγματι, η πλειοψηφία των ανθρώπων που συμμετείχε στις πλατείες είχε τέτοια χαρακτηριστικά και επιθυμίες. Γιατί απλούστατα αυτή την κοινωνία έχουμε.
Το θέμα είναι τι κάνουμε για να το αλλάξουμε αυτό. Στην πλατεία δόθηκαν αγώνες για να πολιτικοποιηθεί το πράγμα. Μπήκε προμετωπίδα η άμεση δημοκρατία, που κάποιοι θα πρέπει να ανατρέξουν να δουν τι έλεγε γι' αυτήν ο Μαρξ καθώς και για τον δημοκρατικό χαρακτήρα της "δικτατορίας" του προλεταριάτου (βλ. Κομμούνα του Παρισιού). Δόθηκαν αγώνες, αφυπνίστηκαν συνειδήσεις, διεράγη και άλλο η κοινωνική συναίνεση, το πολιτικό σύστημα έχασε κάθε έρεισμα και αυτή τη στιγμή δουλεύει μόνο με βάση τον τρόμο. Καλλιεργήθηκαν άλλες κοινωνικές σχέσεις, αυτές της αλληλεγγύης, της αντίστασης, της αυτόνομης δημιουργίας και δράσης.
Ναι η πλατεία συντάγματος ήταν πάρα πολύ ελλειμματική και όχι όσο πολιτική θα θέλαμε. Κατά τη γνώμη μου όμως ήταν κάτι πολύ κοντά στο καλύτερο που θα μπορούσαμε να έχουμε στις υπάρχουσες συνθήκες, ώστε μελλοντικά να έχουμε κάτι καλύτερο. Το κρίσιμο είναι ότι οι πλατείες δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν τα συλλογικά εκείνα υποκείμενα που θα φέρουν ριζικές ανατροπές. Έχουμε δρόμο ακόμη γι' αυτό.
Κάποιοι, όπως ο rd, πιστεύουν ότι είναι αναγκαία η ύπαρξη κόμματος για την οργάνωση της εργατικής τάξης και στα πλαίσια αυτά οι πλατείες δεν έχουν κάτι να δώσουν. Κάνουν λάθος. Οι επαναστάσεις του χθες, του σήμερα και του αύριο έρχονται όταν οι άνθρωποι συνδιαμορφώνουν ή έστω επανεφεύρουν τις δικές τους αλήθειες και με βάση αυτές αποφασίζουν να αλλάξουν συλλογικά τις ζωές τους, δεν έρχεται με έτοιμες αλήθειες και πρόβατα που τις ακολουθούν. Στα πλαίσια κομμάτων τύπου ΚΚΕ και άλλων λενινιστικών σχηματισμών τέτοια συνδιαμόρφωση δεν είναι δυνατή ούτε στο εσωτερικό τους ούτε όπου παρεμβαίνουν. Αντίστοιχα, τέτοιες πρακτικές πέρα από το ότι οδηγούν στον ολοκληρωτισμό, δεν έχουν και θέση στο σήμερα όπου δεν υπάρχει κάτι ενιαίο να αντιπροσωπευθεί από οποιουδήποτε είδους εξουσία, δεξιά ή αριστερή.
Οι δικές μου εμπειρίες από την πλατεία είναι εξαιρετικά θετικές, γιατί δεν πιστευα ότι αυτή η κοινωνία μέσα στην γενικευμένη σήψη της μπορούσε να αναδείξει τέτοια στοιχεία.
συμφωνω απολύτως και θα το αναδημοσιευσω
''Στην πραγματικότητα, και με την εξαίρεση του ΚΚΕ μ-λ, το οποίο και προπηλακίστηκε, ο "κομμουνισμός" ήταν, όπως θα θυμάσαι, ανεπιθύμητος στην πλατεία (βλ. RD, "Αγανακτίστας με τους σφυροδρεπανίστας")''
------------------------------------
για να ειμαστε ακριβεις :υπήρχαν κι αλλοι που κατ'..ιδιαν δηλώνουν κμμουνιστες στις πλατειες περαν του ΚΚΕ (μ-λ) ..Αλλά υπακοουοντας στο μυθο -επιταγή της..εξατομικευμένης ''αμεσης δημοκρατιας( = ειμαστε ολοι.. ατομα'' το ....εκρυβαν και ..δηλωναν ..ατομα..
-----------------------------
το πιο κωμικοτραγικο ειναι το πόσο ευκοα οι ..αγανακτισμένοι μετα τον Σεπεμβρη κατεληξα ..μια σφραγιδα σαν ολες τις αλλες .
-----------------------------
επίσης κωμικοτραγικο το πόσο ευκολα ενα ωραιο συνθημα οπως αμεση δημοκρατια .κατεληξε (λόγω της συγκινισιακής τηλεδημοκρατιας μας και των φαντασιωσεων που καλλιεργουν τα μιντια-οπως κατεληξε.Οι πλατειες ηταν το αποτυπωμα της εικονικής πραγματικοτητας του φεησμπουκ στην ..πραγματικοτητα.Σαν την φλυαρια συμπτωμα της υστεριας. Τωρα εχουμε την επιστροφή του πραγματικου. απωθημένου(πραγματικου)
Έχω ακούσει διάφορες εξηγήσεις για την άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά πρώτη φορά ακόυω πως φταίει το κίνημα των αγανακτισμένων...Δεν πήγαινα και κάθε μέρα, αλλά έβλεπα προσπάθειες να συγκροτηθούν ομάδες, τακτική γενική συνέλευση που καταδίκασε τους φασίστες - τι διάολο, η tv μετέδιδε μόνο πλάνα από αυτούς που μούτζωναν μπροστά στη βουλή, τυλιγμένοι σε ελληνικές σημαίες?
Θυμάμαι όταν ο Περίανδρος κόντεψε να σκοτώσει εκείνον τον φοιτητή, είχα ακούσει εμβρόντητος τον Ρέππα να μιλά για "συγκρούσεις ακροκινούμενων ομάδων". Τόσα χρόνια παρουσίας της ακροδεξιάς σε εν ενεργεία και απόστρατους αστυνομικούς με τους σοσιαληστές στην κυβέρνηση να σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους... Η τηλεόραση έδινε με δυσανάλογη απλοχεριά το βήμα σε πάσης φύσεως Καρατζαφέρηδες, Πλεύρηδες...Τα χουντικά "σταγονίδια" που κρατούν ολόκληρες έδρες σε πανεπιστήμια, θέσεις ανώτατων δικαστών...Σχέσεις στενότατες με κύκλους της εκκλησίας... Όλα αυτά θρέψαν την ακροδεξιά. Αυτά και βέβαια η απουσία αριστεράς. Οι τελευταίοι που φταίνε είναι αυτοί που αγανάκτησαν και πλημμύρισαν τις πλατείες. Έτσι τουλάχιστον εκτιμώ εγώ...
@inlovewithlife: Λες: "Οι επαναστάσεις του χθες, του σήμερα και του αύριο έρχονται όταν οι άνθρωποι συνδιαμορφώνουν ή έστω επανεφεύρουν τις δικές τους αλήθειες και με βάση αυτές αποφασίζουν να αλλάξουν συλλογικά τις ζωές τους, δεν έρχεται με έτοιμες αλήθειες και πρόβατα που τις ακολουθούν."
Θα ήθελα να σου πω τα εξής: Ενώ οι "αγανακτισμένοι" την κοπάνησαν για καλοκαιρινές διακοπές και παραλία και δεν ξαναεπέστρεψαν, στου διόλου τη μάνα όπου εργάζεται η εργατική τάξη αυτής της χώρας (Ασπρόπυργο, Μακεδονία, Θράκη), κάποιοι τρέχουν να συμπαρασταθούν μες στο ψοφόκρυο.
Πού είναι οι αγανακτισμένοι που δεν είναι "πρόβατα"; Περιμένουν στον καναπέ να επαναφεύρεουν "τις δικές τους αλήθειες;" Πόσο σοβαρά νομίζεις ότι παίρνει η εργατική τάξη τέτοιου είδους διακηρύξεις όταν στην πράξη λάμπει δια της απουσίας του όλο εκείνο το μικροαστικό στοιχείο που θαρρούσε ότι "θα ρίξει την κυβέρνηση"; Πόσα μπλογκ που μέλωναν με τους "αγανακτισμένους" έχουν αφιερώσει μια γραμμούλα για τους χαλυβουργούς;
Έχουμε άδικο όταν λέμε ότι οι πολλοί και διάφοροι που μιλούσαν όλο το καλοκαίρι για "επανάσταση" δεν έχουν καμία σχέση με το εργατικό κίνημα και ότι μάλλον το εχθρεύονται, βρίσκοντας μια ωραιότατη δικαιολογία για τον αστισμό τους στην δήθεν κριτική του "αρτηριοσκληρωτισμού" των κομμουνιστών;
Μήπως είναι πολύ αργά πια για μάσκες;
Δημοσίευση σχολίου