Φωτιά και τσεκούρι όχι μόνο στα ταξί αλλά και στα ΑΕΙ !

(Image by David Blackwell. via Flickr)

Άκουσα σήμερα έναν κατά τα άλλα σοβαρό φαντάζομαι καθηγητή επιστήμονα, να λέει με πάθος ότι υποψιάζεται ότι η κυβέρνηση προσπαθεί μέσω του νέου νομοσχεδίου για την παιδεία να περάσει μια διάταξη μέσω της οποίας κάποιος λέει που έχει αναγνωρισμένο μεταπτυχιακό θα πρέπει υποχρεωτικά να γίνει δεκτός από το τεχνικό (ή και άλλα) επιμελητήρια και έτσι θα περνάει σε δεύτερη μοίρα το βασικό του πτυχίο το οποίο μπορεί να είναι και από μη αναγνωρισμένα ιδρύματα και διαδικασίες τύπου franchise.

Επαναλαμβάνω λίγο πιο αργά: Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι (εγώ ξέρω πολλούς τέτοιους) οι οποίοι τελείωσαν πρώτο πτυχίο σε μια σχολή που δεν αναγνωρίζεται από το κράτος και μετά έκαναν μεταπτυχιακές σπουδές που αναγνωρίζονται στο εξωτερικό, παρόλα αυτά θεωρούνται απόφοιτοι λυκείου για το κράτος και τους θεσμούς του.

Τι και αν μετά πήρε μπροστά ο εγκέφαλός τους βγάζοντας σπίθες και διέπρεψαν στα αναγνωρισμένα μεταπτυχιακά τους ή τι και αν πήγαν ακόμη και σε πολύ καλά πανεπιστήμια και κατέληξαν σοβαροί επιστήμονες...

Τίποτα δεν μπαίνει εμπόδιο στην ελληνική καφρίλα.

Ένας από αυτούς που ξέρω έχει κάνει και διδακτορικό στην Οξφόρδη αλλά όταν έρχεται στην Ελλάδα θεωρείται απόφοιτος λυκείου.

Κάποιος άλλος γνωστός μου που είχε τελειώσει ένα κολέγιο και μετά έκανε ένα άνω του μετρίου αναγνωρισμένο μάστερ στην Μ.Βρετανία κάποια στιγμή έπρεπε αναγκαστικά να γραφτεί σε μια επαγγελματική ένωση και να δώσει εξετάσεις που είχαν ως προαπαιτούμενο το πρώτο πτυχίο. Αναγκάστηκε λοιπόν να πάει από την αρχή στο ελληνικό πανεπιστήμιο και να φοιτήσει από το πρώτο έτος. Τι πειράζει όμως που διαταράχτηκε τόσο η ζωή αυτού του ανθρώπου, τα έμαθε και καλύτερα έτσι;  Όσο καιρό μάλιστα φοιτούσε, η εταιρεία του, από διευθυντής που ήταν, τον είχε υποβαθμίσει στα χαρτιά και τον είχε δηλωμένο ως απλό υπάλληλο λόγω του ότι δεν είχε αναγνωρισμένο πτυχίο....

Αυτά συμβαίνουν στην τριτοκοσμική χώρα μας τον 21ο, για τις άλλες χώρες, αιώνα, και τον 19ο αιώνα των φεουδαρχών και φυλάρχων για την Ελλάδα.

Απορεί μετά κανείς για το ότι χρεωκοπήσαμε; Όταν γίνονται τέτοιες αδικίες γιατί δεν παραξενεύεται κανείς;

Και είναι καλύτερα να αθωωθούν 1000 ένοχοι παρά να καταδικαστεί ένας αθώος. Οι αθώοι όμως που καταδικάζονται συνεχώς στον τόπο μας είναι πολλές χιλιάδες. Και καταδικάζονται στο όνομα ψευδεπίγραφων ιδεών που υπάρχουν μόνο και μόνο για να εξυπηρετούν συντεχνιακά συμφέροντα σε βάρος της κοινωνίας των αθώων.