Η επαγγελματική εκπαίδευση και τα μνημόνια....

Διάβασα σήμερα για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ότι τα πανεπιστήμια θα ιδρύουν σχολές διά βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης μέσω των οποίων θα αναπτύσσονται εκπαιδευτικά προγράμματα.

Αυτό είναι κάτι καθοριστικό στο κόσμο που ζούμε. Σήμερα όπως έχω πει πολλές φορές, πετιούνται στο δρόμο 50ρηδες και 40ρηδες στημένοι σαν λεμονόκουπες και χωρίς αυτοί να έχουν σχεδόν καμία ευκαιρία επανεκπαίδευσης ή επανατοποθέτησης στην αγορά εργασίας. Και τεχνίτης να θέλει να γίνει ένας άνεργος επιστήμονας αυτό είναι από δύσκολο έως αδύνατο.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δυνατότητες επανεκπαίδευσης και κυρίως σε τεχνικές ειδικότητες.

Είναι αδιανόητο στις μέρες μας να υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές χωρίς εξ αποστάσεως προγράμματα εκπαίδευσης, γιατί ο άνεργος δεν μπορεί να πηγαινοέρχεται κάθε μέρα 300 χιλιόμετρα επειδή ο κάθε καθηγητής πανεπιστημίου θεωρεί την αυθεντία του ιδανική και δεν καταδέχεται να προσαρμοστεί σε καινοτόμα εξ αποστάσεως προγράμματα εκπαίδευσης που κατά κανόνα ωφελούν φτωχότερους ανθρώπους ή ανθρώπους σε πιο δυσχερή θέση.

Χρειάζονται λοιπόν ευέλικτα προγράμματα σπουδών που να απευθύνονται σε φτωχούς ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσχερείς θέσεις, οι οποίοι έχουν οικογένειες και ζωή στην περιφέρεια και όχι στην Αθήνα, οι οποίοι έχουν απολυθεί, είναι μεγαλύτερων ηλικιών και οι οποίοι διψάνε για πρακτική εκπαίδευση.

Αν δείτε τα εξ αποστάσεως προγράμματα που υπάρχουν ήδη σε κάποια πανεπιστήμια θα διαπιστώσετε ότι η μπαρούφα πάει σύννεφο, τεράστια χρηματικά ποσά, πολλή θεωρία, λίγη ουσία και σχεδόν καθόλου πρακτική-τεχνική γνώση.

Σε αυτό το θέμα χρειάζεται ευρύτερη κοινωνική και κρατική κινητοποίηση ώστε να μπορέσουν επαγγελματίες πολλών κλάδων να μεταφέρουν την γνώση τους σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη και οι οποίοι π.χ. στα 50 τους αναγκάζονται να αλλάξουν τομέα εργασίας (λόγω π.χ. κατάρρευσης του κλάδου τους ή απόλυσής τους).

Σε αυτό το πλαίσιο τα πανεπιστήμια δεν έχουν την τεχνογνωσία που απαιτεί η οικονομία μας και η κοινωνία μας. Χρειαζόμαστε περισσότερους μηχανικούς αυτοκινήτων, περισσότερους ειδικούς φωτισμού, περισσότερους τεχνικούς ξυλουργούς και πολύ λιγότερους οικονομολόγους και κοινωνιολόγους ή ακόμη και γιατρούς ή δικηγόρους.

Έτσι μόνο θα μπορέσει η Ελλάδα να παράγει κάτι που θα μπορεί να εξάγει, αλλιώς θα περάσουν 40 χρόνια και ακόμη θα είμαστε στο ίδιο σημείο χρεοκοπίας με σήμερα (αν υπάρχουμε ακόμη). Η λύση από την χρεοκοπία μας δεν θα βρεθεί με κάποιο μαγικό τρικ αλλά μέσω αυτών των συμβατικών πραγμάτων που αναφέρω με πολύ πρακτικό τρόπο.

Άρα θα πρέπει και τα ΙΕΚ να μπουν σε αυτό το παιχνίδι προσφέροντας εξ αποστάσεως τεχνικές και επαγγελματικές σπουδές για όλες τις ηλικίες με free τρόπο για όσους έχουν ανάγκη και χωρίς τις γραφειοκρατικές ανωμαλίες που υπάρχουν ακόμη και στα ΙΕΚ.

Μια κατάκτηση των τελευταίων ετών ήταν η δημοσιοποίηση των πάντων στο ίντερνετ. Αυτό το μοντέλο χτυπάει στην ρίζα της την διαφθορά της γραφειοκρατίας ή των κολλητών της τοπικής "αυτοδιοίκησης". Γιατί στην Ελλάδα δεν χρειάζονται οι διαδικασίες που πάντοτε φτιάχνονται για τους πιο αδύναμους, αρκεί κανένας να έχει γνωστούς και "γνωριμίες" .

Σε αυτό το καθαρό και ανοιχτό wiki μοντέλο το οποίο σαρώνει σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να στηθεί η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Για να καταλάβετε γιατί χρεοκοπήσαμε και γιατί σας μειώνουν σήμερα τους μισθούς σας και απολύουν τα παιδιά σας αρκεί να δείτε πώς επιλέγονται τα προγράμματα τεχνικής εκπαίδευσης στα ΙΕΚ. Καθορίζεται μια επιτροπή που αποτελείται από γραφειοκράτες ή ανθρώπους που δεν έχουν σχεδόν καμία απολύτως σχέση με την αγορά, την κοινωνία της γνώσης και την καινοτομία (π.χ. κάτι τελειωμένους συνδικαλιστές των εργατικών κέντρων, κάτι διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους που η μόνη τους αξία είναι να παπαγαλίζουν άχρηστους νόμους και να στήνουν παράγκες με κολλητούς, καθώς και με άλλους ανθρώπους αντίστοιχης θεσμικής αξίας).

Αυτές οι επιτροπές "ειδικών" κανόνιζαν πάντοτε τι ειδικότητες χρειάζεται η αγορά και ενέκριναν αντίστοιχα προγράμματα σπουδών σε ΙΕΚ. Δηλαδή ρωτούσαν αν οι υπάρχουσες εταιρείες ζητάνε π.χ. γραφίστες.  ειδικούς τηλεπικοινωνιών ή τεχνικούς αυτοκινήτων. Μα θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξει καινοτομία μέσα από τέτοιες διαδικασίες; Ή όταν μάθαινε κανείς ότι επίκειται καμία προκήρυξη για φύλακες μουσείων τα επόμενα χρόνια ενέκριναν ένα αντίστοιχο πρόγραμμα στα ΙΕΚ....

Για όνομα του θεού!@#$%

Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποκλειστούν δια νόμου οι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές κτλ από την συμμετοχή τους σε τέτοιες επιτροπές. Ας πάρουν ως μέλη τέτοιων επιτροπών τυχαίους ανθρώπους της αγοράς, και έναν κατώτερο ασφαλιστή να βάλουν θα είναι πιο ενημερωμένος. Αλλιώς ας σχεδιάζονται κεντρικά κάνοντας τοπικές έρευνες, σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να εμπιστεύονται την διεφθαρμένη και άχρηστη τοπική αυτοδιοίκηση ή την απαρχαιωμένη δημόσια διοίκηση.

Και πάντα με την θεσμοθέτηση wiki-εξ αποστάσεως τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης για όλες τις ειδικότητες (και όχι μόνο για όσες νομίζουν οι γραφειοκράτες).

Αυτά που λέω παραπάνω είναι η ουσία της κατάντιας μας και της χρεοκοπίας μας και όχι το μεσοπρόθεσμο όπως νομίζουν οι περισσότεροι, όσοι μπορούν να καταλάβουν τι λέω μπορούν να σώσουν και τα παιδιά τους.

Θα πει κανείς τώρα, δεν είναι καλύτερο αντί για όλα αυτά να μην απολύονται οι άνθρωποι στα 50 τους και να φτιάξουμε ένα άλλο σύστημα που δεν θα εκμεταλλεύεται έτσι τους ανθρώπους; Οι απαντήσεις σε αυτό το εύλογο επιχείρημα είναι οι εξής:

1) Όσο η γνώση εξελίσσεται και η καινοτομία τρέχει τόσο θα υπάρχει η ανάγκη επανεκπαίδευσης, αυτό θα μπορούσε να ισχύει και στον σοσιαλισμό.
2) Ναι οι άνθρωποι θα ήταν καλύτερο να μην απολύονται στα 50 τους και να πετιούνται σαν στημένες λεμονόκουπες στο δρόμο. Ακόμη όμως καλύτερο θα ήταν οι άνθρωποι να μπορούν να κάνουν ό,τι εργασία επιθυμούν και να έχουν τη δυνατότητα από μόνοι τους να αλλάζουν δουλειές ώστε οι επιχειρήσεις να τους παρακαλάνε και όχι αυτοί τις επιχειρήσεις.
3) Δεν θα έπρεπε να έχουμε ένα καλύτερο σύστημα από τον σημερινό καπιταλισμό; Ναι θα έπρεπε. Η ανθρωπότητα προόδευσε έτη φωτός τεχνολογικά αλλά πάει βήμα σημειωτόν στην πολιτισμική της και ανθρωπιστική της πορεία. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας, εν τω μεταξύ όμως πρέπει να ζήσουμε, και τα δανεικά τελείωσαν.