Η Ελλάδα μπροστά στον γκρεμό

1. Γεωπολιτικά θέματα

Άκουγα χτες μια συνέντευξη του Μαρκεζίνη στον δημοσιογράφο Τσίμα. Ο Μαρκεζίνης, ασχέτως ποιος είναι, δεν εξετάζω αυτό, είπε κάτι που και εγώ καταλαβαίνω πολύ ξεκάθαρα, ο κόσμος μας και η γεωγραφική θέση της Ελλάδος είναι τέτοιοι που υπαγορεύουν συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Για παράδειγμα ανέφερε ότι η Τουρκία, η σημερινή υποτίθεται εκδημοκρατισμένη Τουρκία, παραγγέλνει (ήδη παρήγγειλε την πρώτη δόση) 400 νέα και σύγχρονα επιθετικά μεταφορικά ελικόπτερα. Το κόστος γι' αυτή την παραγγελία θα ξεπεράσει τα 4 δις δολάρια. Γιατί χρειάζεται η Τουρκία 400 τέτοια επιθετικά μεταφορικά ελικόπτερα, τόσα ελικόπτερα που δεν έχουν μαζί η Γαλλία, η Γερμανία και η Μ.Βρετανία;

Και γιατί η Τουρκία έχει τον μεγαλύτερο στόλο αποβατικών σκαφών στον κόσμο και διαθέτει μεγάλες μεραρχίες καταδρομέων απέναντι από τα ελληνικά νησιά;

Αυτά για αρχή να τα σκεφτούν όσοι νομίζουν την Τουρκία μια δημοκρατική δύναμη. Καμία σχέση! Και μάλιστα όσοι γνωρίζουν ελάχιστα από διπλωματικά θέματα ξέρουν ότι αυτοί οι εξοπλισμοί προϋποθέτουν μια συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική για να μπορέσουν να αποσβεστούν.

Αν για παράδειγμα την ώρα που διαπραγματευόμαστε με την Τουρκία αυτή ασκεί εξαιρετικά επιθετική πολιτική σε όλα τα μέτωπα ουσιαστικά προσπαθεί να κάνει απόσβεση των τεράστιων στρατιωτικών της δαπανών μέσω της απόκτησης δικαιωμάτων π.χ. στην ΑΟΖ ή στην υφαλοκρηπίδα ή αλλού.

Η Ελλάδα απέναντι σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο οργανωμένους πλέον στρατούς παγκοσμίως έχει να επιδείξει μόνο ένα πλεονέκτημα, το ότι ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Πολλά κομμάτια του ελληνικού στρατού είναι καθόλα έτοιμα, όπως επίσης έχουμε σε κρίσιμες περιοχές την κουλτούρα επιστράτευσης (π.χ. στα Δωδεκάνησα με τους εθνοφύλακες αλλά και αλλού).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται για να αντισταθεί.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Όχι το ότι η Τουρκία είναι πλέον εξοπλισμένη σαν αστακός, ούτε της μεγάλης εγγύτητας των ελληνικών νησιών στα παράλιά της. Υπάρχει ένα άλλο μεγαλύτερο πρόβλημα. Μπορεί μια κυβέρνηση να στείλει σε έναν πόλεμο 7 ημερών ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού; Πόσο μακριά έχουμε ξεφύγει από τέτοιες λογικές νομίζοντας ότι όλα είναι παράδεισος γύρω μας ή ενίοτε και κόλαση χωρίς να έχουμε ζήσει την κόλαση του πολέμου;

Η φραπεδιά είναι ψηλά στα ιδανικά μας, πολύ παραπάνω από όσο ήταν κάποτε η πατρίδα ή η αυτονόητη ανάγκη υπεράσπισή της αν υπήρχε ποτέ πρόβλημα. Σήμερα ο φραπές τα έχει ρουφήξει όλα με ροζ καλαμάκια. Αυτό είναι άλλωστε και άμεση συνέπεια της πλήρους αποσάθρωσης της ελληνικής κοινωνίας αλλά και του οικονομικού δήθεν εξ ευρωπαϊσμού μας. Γιατί ως γνωστόν η σκληρή φτώχεια αποτελεί την δεξαμενή από όπου αντλούνται οι περισσότεροι πατριώτες ήρωες της πρώτης γραμμής.

Μπορεί δηλαδή να κοροϊδεύουμε τον Ψωμιάδη ψιλό γαζί αλλά οι πρώτοι εθελοντές σε μια επιστράτευση θα είναι από τις τάξεις των πιο πιστών ψηφοφόρων του.

Καλά τα αντιπολεμικά σεμινάρια αλλά όταν ο εχθρός σε χτυπήσει πρέπει να σκεφτείς τι πρέπει να κάνεις.

2. Η οικονομική κατάσταση

Μετά που θα τελειώσει η κρίση του δημόσιου χρέους μας (με όποιον τρόπο και αν τελειώσει) η Ελλάδα δεν θα ξαναγίνει αυτό που ήτανε το 2004. Θα μείνει χωρίς χρηματοδότηση στο κενό ή με πολύ περιορισμένη χρηματοδότηση. Όσο και αν θέλουμε να ζήσουμε στην σοσιαλιστική ουτοπία, όποτε ανοίγουμε τα μάτια μας θα βλέπουμε μπροστά μας τις τριτοκοσμικές χώρες να μας προσπερνάνε, αυτοί θα έχουν να παράγουν κάτι ενώ εμείς τίποτα. Και όσο η παραγωγή μας θα είναι μηδενική τόσο θα πέφτουν περισσότερο οι μισθοί και το βιωτικό μας επίπεδο. 

Σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά; Ήδη η Standard and Poor’s μας έχει στο ίδιο επίπεδο με την Λευκορωσία. Τι άλλο να πω εγώ;  Ας αφήσουμε τους εγωισμούς, εκεί φτάσαμε. Και μπορεί οι πολιτικοί ποτέ να μην το παραδεχτούν αλλά θα με θυμηθείτε ότι σύντομα -αν δεν γίνει κάτι- θα χαθούμε και από τους παγκόσμιους χάρτες.

Πολλές Ελληνίδες θα κάνουν βίζιτες στο εξωτερικό και θα παρακαλάνε για μια θέση σε κωλόμπαρα του εξωτερικού στην καλύτερη περίπτωση θα είναι καθαρίστριες.
 

Που θα πάει το βιωτικό μας επίπεδο; Μπορεί και στα 300 ευρώ μισθούς, με 40% ανεργία και εισοδηματικές ανισότητες που δεν έχουμε ξαναδεί. Η επόμενη μέρα μετά την κρίση δεν θα είναι αυτή που νομίζει ο κόσμος. Μην περιμένετε κάποιον σωτήρα.

3. Λύσεις

Το μεγάλο μας πλεονέκτημα είναι ότι έως σήμερα ήμασταν αδρανείς. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορούν να διορθωθούν. Γιατί άλλο να έχει κρίση η Αγγλία στην οποία όλα ήταν υποτίθεται βελτιστοποιημένα (=καπιταλιστική κρίση) και άλλο εμείς που όπου και να κοιτάξει κανείς βλέπει 1 εκατομμύριο προβλήματα. 

Κατ' αρχήν δεν υπάρχει λύση χωρίς εθνική συνεννόηση και διάλυση κομματικών στρατών με παράλληλη δημιουργία ανεξάρτητων διοικητικών δημόσιων αρχών (τύπου ΑΣΕΠ, Συνηγόρου του Πολίτη κτλ).

Το δημόσιο θα πρέπει να βάλει λουκέτο συνολικά, να καταργηθεί όπως είναι. Όλες οι εργασίες που έκανε το δημόσιο θα πρέπει να μηχανογραφηθούν μέσω ιντερνετικών εφαρμογών και να γίνονται στο επίπεδο της διαδικτυακής εξυπηρέτησης και αποκλειστικά κατευθείαν άμεσα από τους πολίτες και τις επιχειρήσεις από την οθόνη του υπολογιστή τους. Οι φορείς του δημοσίου που θα ιδρυθούν στη συνέχεια θα πρέπει να έχουν επιτελικό έργο ως προς τις ιντερνετικές εφαρμογές και θα  πρέπει να στεγάζονται σε αξιοπρεπή κτίρια που θα συμμετέχουν στη δημιουργία της κατάλληλης κουλτούρας υπερηφάνειας. Αν δεν μπορεί μια νομοθεσία να κωδικοποιηθεί μέσω μιας ιντερνετικής εφαρμογής τότε θα πρέπει να αλλάζει ο νόμος. Στόχος της κριτικής δεν πρέπει να είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά η αριστοποίηση των διαδικασιών μέσω τις απλοποίησής τους και της αυτοματοποίησής τους.

Δεύτερον θα πρέπει να ανοίξουν όλες οι κλειστές αγορές και τα ρυθμισμένα επαγγέλματα προς οποιονδήποτε θέλει να εργαστεί κάπου και παράλληλα να προσαρμοστεί το σχολείο και η εκπαίδευση προς την τεχνική κατάρτιση. Θα πρέπει να υπάρχουν Έλληνες που ξέρουν να φτιάχνουν προϊόντα. Μια απλή καρέκλα, ένα ποδήλατο, ένα ρολόι κτλ., αλλά και Έλληνες που καλλιεργούν τη γη. Σε αυτό τον τομέα ίσως θα έπρεπε αύριο το πρωί να αντιγράψουμε το εκπαιδευτικό σύστημα της Γερμανίας. 

Σύντομα θα έχουμε στρατιές ανέργων που δεν θα έχουν κανένα πρακτικό προσόν στον σημερινό κόσμο και ήδη έχουν αρχίσει να πετάνε πέτρες. Γιατί αν την εποχή των δανεικών είχαν την ελπίδα πρόσληψης στο δημόσιο τώρα δεν υπάρχει ούτε αυτό.

Το πανεπιστήμιο είναι τριτεύον θέμα το παν είναι το δημοτικό σχολείο, η Β' βάθμια εκπαίδευση και η τεχνική εκπαίδευση. Σε αυτές τις βαθμίδες μπαίνουν τα θεμέλια των πολιτών και των αυριανών επαγγελματιών. Και εφόσον υπάρχουν ανοιχτά πανεπιστήμια πάντοτε θα υπάρχει η δυνατότητα σε κάποιον από την τεχνική εκπαίδευση να σπουδάσει αργότερα κάτι θεωρητικό (και αφού θα έχει εξασφαλιστεί επαγγελματικά). Το κακό έχει παραγίνει και πρέπει να σταματήσει η εξόντωση της νεολαίας όσο υπάρχει ακόμη καιρός.

Τρίτον, να δοθεί μεγάλη βάση στον τουρισμό που αποτελεί το μοναδικό μας σήμερα εξαγώγιμο προιόν. Τώρα που μιλάμε τα ελληνικά ξενοδοχεία διώχνουν προσωπικό χαμηλής ειδίκευσης (π.χ. σερβιτόρους κτλ) και προσλαμβάνουν μαθητές-σπουδαστές ανασφάλιστους και με 250 ευρώ από πρώην ανατολικές χώρες. Ο τουρισμός παράγει πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι (άμεσα και έμμεσα) του ελληνικού ΑΕΠ ενώ είναι κατά τη γνώμη μου απομονωμένος και κατασυκοφαντημένος με ένα νόμισμα που τον σκοτώνει αργά.

Τέταρτον, από εδώ και πέρα χρειαζόμαστε συλλογικό σχεδιασμό δομών όπως τον σχεδιασμό που έκανε το Ισραήλ τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Ας ξεχάσουμε το μαγικό χεράκι των αγορών που έως σήμερα έκαναν μάγκες τους πλέον ανίκανους πολιτικούς μέσω των δανεικών. Ή θα υπάρξει κεντρικός σχεδιασμός και προγραμματισμός με προοπτική 30-40 έτη μπροστά ή θα υπάρξει θάνατος, τελεία και παύλα.

Πέμπτον, οι ψηφοφόροι (αν συνεχίσουμε και την επόμενη μέρα να ψηφίζουμε) θα πρέπει να καταλάβουν πόσο ηλίθιοι υπήρξαν στο παρελθόν και να μην πιστεύουν όσους τους υπόσχονται διαφορετικά πράγματα από όσα σας λέω παραπάνω. Μόνο όσα αναφέρω παραπάνω μπορεί να πει ένας πολιτικός και να είναι τίμιος, αλλιώς είναι ή αλήτης και απατεώνας ή άσχετος και επικίνδυνος .

Έκτον, θα συνεχίσουμε να ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς γιατί μας παρέχουν ένα δυνατό και σύγχρονο νομικό στήριγμα χωρίς το οποίο η Ελλάδα θα ήταν ακόμη μεταβυζαντινή επαρχία μπάχαλου (όπως και είναι). Για το ευρώ είναι άλλη συζήτηση, ας δούμε αν το ευρώ επιβιώσει τα επόμενα χρόνια και μετά βλέπουμε αν μπορούμε να επιβιώσουμε εμείς μέσα σε αυτό, πράγμα που φαίνεται εντελώς αμφίβολο. Το παν όμως είναι οι ευρωπαικοί θεσμοί που προστατεύουν το στοιχειώδες κράτος δικαίου στην Ελλάδα, ιδίως αν γίνουν όλα τα παραπάνω που ανέφερα. 

Όγδοον, στο μεσοδιάστημα καθώς γίνονται πολλά από αυτά που αναφέρω παραπάνω θα υπάρχει μεγάλη ανεργία μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων που θα πρέπει κάπως να αντιμετωπιστεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να φτιαχτούν δημόσιες σχολές τεχνικής επανακατάρτισης αποκλειστικά για μεγάλες ηλικίες (π.χ. από 35 έως 60 ετών) παράλληλα με γραφεία σταδιοδρομίας.

Τίποτα από όλα όσα έχω αναφέρει δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα από ανθρώπους και νοοτροπίες που δεν καταλαβαίνουν 100% την ουσία αυτών των πραγμάτων και πέρα από κάθε υπάρχουσα γραφειοκρατική  δομή. Οι υπάρχουσες γραφειοκρατικές δομές είναι συνταγή καταστροφής.

Ποια είναι η εναλλακτική λύση όλων αυτών; Να γίνουμε μια νέα Κούβα, η οποία αφού θα χτυπηθεί άσχημα με την τρισκατάρατη επιθετική Τουρκία για την εθνική της κυριαρχία και μετά από κάποιες θυσίες, θα στρουφιχτεί στη γωνιά της. Είναι και αυτό μια λύση. Εγώ είμαι έτοιμος ακόμη και για μια τέτοια λύση. Όσοι όμως δεν είναι θα πρέπει να δούνε τις προηγούμενες προτάσεις μου έως ότου οι διεθνείς συνθήκες ωριμάσουν προς πιο ανθρώπινη κατεύθυνση.