Μαχητικό κίνημα ανέργων

 

Το πρόβλημα με αυτά τα μαχητικά κινήματα ανέργων (άσε που δεν υπάρχουν τέτοια αλλά λέμε τώρα), είναι ότι αν δείξουν τρομερή μαχητικότητα και παράλληλα κάνουν ενωμένοι σαν μια γροθιά δυνατούς και έντιμους αγώνες με καθαρό μέτωπο, τότε το πολύ, πολύ να κερδίσουν το δικαίωμα να τους εκμεταλλεύονται και να τους καρπαζώνουν αγρίως τα αφεντικά τους.

Θα κερδίσουν έτσι το δικαίωμα στην εργασία, δηλαδή στο να τους πίνουν το αίμα με το καλαμάκι θεωρώντας τους κατώτερα όντα.

Αυτά που λέω βέβαια υποτίθεται ότι δεν έχουν πρακτική εφαρμογή για την κοινωνία μας η οποία αν το σκεφτείς (έτσι όπως λειτουργεί) χρειάζεται αυτό το αίμα των εργαζομένων όπως κάθε μηχανή χρειάζεται καύσιμα ή ο κάθε βρυκόλακας αίμα.

Αλλά στο κάτω, κάτω δεν με ενδιαφέρει καθόλου η άμεση πρακτική εφαρμογή. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η αλήθεια και απαιτώ, στην χειρότερη περίπτωση που δεν βρίσκεται καμία άλλη λύση, τουλάχιστον να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Για παράδειγμα να κάνουμε λόγο για δουλεία και όχι για εργασία και για δούλους και όχι για εργαζόμενους.

Αν το κάναμε αυτό δεν θα γκρίνιαζα. Αλλά το να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους φαίνεται ότι είναι εξίσου απαγορευμένο με την ίδια την απελευθέρωση των ανθρώπων, γιατί μάλλον ο λόγος είναι συνέπεια της σκέψης και άρα οδηγεί πίσω σε αυτήν. Καλά λοιπόν κάνω που απαιτώ την αλήθεια ανεξαρτήτως του ότι δεν προσφέρω άμεσες λύσεις.

Υπάρχει χαμηλότερο σημείο στον εργασιακό πάτο του βαρελιού από το να παρακαλάς να σε εκμεταλλευτούν και ούτε γι' αυτό να μην σε θέλουν;

Σημείωση: Οι υπόλοιποι που κάνετε το χόμπι σας εργασία ή κάνετε κάποια εργασία από χόμπι είσαστε από άλλο ανέκδοτο, η κουβέντα αυτή δεν σας αφορά.