Μέσα σε αυτή την οικονομική κρίση ο κάθε άνεργος (αν δεν έχει τεζάρει από την απογοήτευση, την κατάθλιψη ή την φτώχεια) παρακαλάει να τον εκμεταλλευτούν για ένα μεροκάματο ώστε να έχει μια δουλειά και ένα μεροκάματο ή μισθό να ζήσει. Οι δουλειές δεν πάνε καλά.
Παρατηρώ μεγάλους δρόμους με τα μαγαζιά να είναι κλειστά το ένα δίπλα στο άλλο στη σειρά. Λες και έχει πέσει βόμβα. Τα τηλέφωνα πάνω στα ενοικιαστήρια έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Οι υπάλληλοι απολύονται ή για όσους δήθεν τυχερούς εργάζονται ετοιμάζεται θύελλα νέας μείωσης 40% μισθών εναντίον τους. Συν τις αυξήσεις σε ΔΕΗ, κρατικές υπηρεσίες, ιδιωτικά προϊόντα, ΦΠΑ, κρατικές και ιδιωτικές μίζες και μονοπώλια.
Μέσα στον παραπάνω χαμό ο κάθε κακομοίρης κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να μην τον απολύσουν, για να μην χάσουν όλοι τη δουλίτσα τους ή για να βρουν μια..
Σε αυτό το παραπάνω πλαίσιο εγώ δεν προσπαθώ να είμαι καλό παιδί, θα είμαι όσο χειρότερος εργαζόμενος γίνεται. Δεν αισθάνομαι ότι επειδή έχω μια δουλίτσα, που άλλοι θα σκότωναν γι' αυτήν, πρέπει να λέω και ευχαριστώ. Ούτε νιώθω τυχερός γι' αυτό, ούτε τίποτα. Δεν θα εργάζομαι υπερωρίες, δεν θα είμαι πρόθυμος, δεν θα φοβάμαι για την δουλειά μου, δεν θα σέβομαι τους ανωτέρους μου ούτε βέβαια θα τους φοβάμαι (τους οποίους τους έχω γραμμένους).
Και αν με απολύσουν ή με "κυνηγήσουν" χάρη θα μου κάνουνε. Τους έχω γραμμένους στα παλιά μου τα παπούτσια.
Και αν τίποτα δεν πάει καλά θα είμαι εκεί και θα τους περιμένω στη γωνία.
10 σχόλια:
Ναι αλλά έτσι ρίχνεις τους συναδέλφους σου.
"Τους έχω γραμμένους στα παλιά μου τα παπούτσια."
Αν έχεις 2 παιδιά να εξαρτώνται από σένα και κανένα άλλο εισόδημα τότε με τα 800 ή 900 ευρά το μήνα δεν έχεις παλιά και νέα παπούτσια, ένα ζευγάρι έχεις και εύχεσαι να κρατήσει.
Kάπου είχα διαβάσει πριν καιρό, ότι με την κυβέρνηση αυτή δημιουργήθηκε μια νέα μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων, η "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ."
Πραγματική γροθιά στο στομάχι!!
Ανώνυμε τους συναδέλφους τσανακογλίφτες τους έχω γραμμένους και αυτούς.
Ανώνυμε αν έχεις 2 παιδιά με εισόδημα 800-900 ευρώ τότε για σένα ταιριάζει η προ-προηγούμενη ανάρτηση:
Δημοκρατικά επιχειρήματα....
Swell και που είσαι ακόμα...
Γεια σου AlexStath
gr,δεν εχω να πω πολλα,μονο οτι με εκφραζουν αυτα τα λογια,οπως με εκφραζουν ακομα περισσοτερο και αυτα που ειναι κρυμμενα πισω απο τα λογια αυτα.
Στον πρώτο ανώνυμο έχω να πω πώς οι συνάδελφοι στους οποίους, μάλλον, αναφέρεσαι με έχουν ρίξει προ πολλού ... οπότε και αυτοί στα παλία μου τα υποδήματα. Στο δεύτερο ανώνυμο, καλά, γνωστό το παραμύθι! Όλοι έχουμε ανάγκες και δε δικαιούμαστε για να τις καλύψουμε να στέλνουμε τους συναδέλφους μας και συναθρώπους μας στον καιάδα. Αντίθετα οφείλουμε να τους συμπαρασταθούμε και να διεκδικήσουμε από κοινού την αξιοπρέπεια στη ζωή.
Δημοσίευση σχολίου