Οι επενδυτές θα χάσουν τον ύπνο τους τα επόμενα χρόνια

 
Καθώς τελειώνει το 2011 όλο και περισσότεροι θα αρχίσουν επιτέλους να κατανοούν ότι η διατήρηση του πλούτου τους θα είναι όλο και πιο δύσκολο να επιτευχθεί καθώς θα είναι τελείως αβέβαια τα μέσα διακράτησης και διατήρησης πλούτου (καταθέσεις, ομόλογα, χρυσός, μετοχές κτλ). Και αυτό δεν είναι κατά τη γνώμη μου κάτι κακό. Στο προσκήνιο εξελίσσονται δυναμικές που κανείς οικονομολόγος δεν βλέπω να συζητά αλλά ούτε και να βλέπει....

Αντιγράφω κουβέντες που είπε ο Faber:
"...με χαρακτηριστικές δηλώσεις, προτρέπει τους επενδυτές να αποφύγουν τα μακροπρόθεσμα Treasury. «Αυτή θα ήταν μία επένδυση αυτοκτονίας» δήλωσε και συμπλήρωσε: «Με τον χρόνο, τα επιτόκια των Treasury θα αυξηθούν. Οι επενδυτές θα καταλάβουν σταδιακά ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα επιδιώκει αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Η χειρότερη τοποθέτηση αυτή την στιγμή είναι σε μακροπρόθεσμα Treasury»

Ως προς την πολύκροτη ποσοτική χαλάρωση της Fed, ο κ. Faber αναφέρει: «Εάν τυπώνεις χρήμα, υποχωρεί το νόμισμα και ενισχύεται ο S&P 500». «Προς τα τέλη του 2011, ο κόσμος θα κοιτά το 2012 με απαισιοδοξία γιατί οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν δεν είναι βιώσιμες και δημιουργούν πολύ αστάθεια. Οι επενδυτές μπορεί να βλέπουν το 2012 και το 2013 με τρόμο»

Πηγή δηλώσεων: ΧΑΑ-geokalp

Υπάρχει πολύ λίπος να κάψει ακόμη η Ελλάδα....ανθρώπινο λίπος εννοώ......

"«Τι συμβαίνει» αναρωτιέται ο George Monbiot στον Guardian (27/12), «και 25,000 με 30,000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο, μόνο από το κρύο, τα τελευταία χρόνια στην Αγγλία, όντες υπερδιπλάσιοι ανά κάτοικο κι απ’ αυτή ακόμα τη Σιβηρία;». Μια είναι η απάντηση: Η ανισότητα!

Ως πτωχός που δεν μπορεί να εξασφαλίσει επαρκή θέρμανση (fuel poor), θεωρείται εκείνος ο οποίος πρέπει να διαθέτει για το σκοπό αυτό το 10% του εισοδήματός του. Έτσι, με βάση το μέτρο αυτό, περίπου το 18% του πληθυσμού εμπίπτει στην κατηγορία των αντίστοιχων φτωχών. Ανάμεσα δε στο 2003 και 2008 ο αριθμός των νοικοκυριών που δεν μπορεί να ζεσταθεί έχει αυξηθεί από τα 2 στα 4.5 εκατ."

Δείτε τη συνέχεια στο blog της Cynical.

Γιατί κλείνουν εφημερίδες και φεύγουν όλοι από τις ΠΑΕ;

Άκουγα ότι ένας, ένας οι παράγοντες την κάνουν από τον Παναθηναϊκό, κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και με την ΑΕΚ. Παράλληλα η μια μετά την άλλη οι εφημερίδες βάζουν λουκέτο. Τι συμβαίνει τελικά;

Με την μέθοδο της εις άτοπον απαγωγής αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι τα ποντίκια έφαγαν ό,τι είχαν να φάνε και φεύγουν αφήνοντας το πτώμα να σαπίζει.

Γιατί είναι γνωστό ότι τόσες δεκάδες εφημερίδες στην Ελλάδα δεν μπορούσαν να συντηρηθούν παρά μόνο με κακόβουλους τρόπους. Το κράτος είχε αναπτύξει μηχανισμούς ελέγχου και μοιράσματος τεράστιων ποσών μέσω κρατικά ελεγχόμενων εταιρειών που έδιναν "επιχορηγήσεις" στα έντυπα με την μορφή διαφημίσεων. Ποιος ξέρει και τι άλλο έπαιρναν ή έδιναν.

Πώς αλλιώς θα ήταν δυνατόν να ψηφίζει άλλωστε ένα 80% ΠΑΣΟΚ+ΝΔ. Μόνο με τέτοιους τρόπους.

Αν είναι να υπάρχουν εφημερίδες μόνο και μόνο επειδή τα παίρνουν από το κράτος τότε σίγουρα δεν θα υπάρχει ελευθεροτυπία και συνεπώς καλύτερα να μην υπάρχουν αυτά τα έντυπα.Και μην ξεχνάμε ότι το τραπεζικό κεφάλαιο που επίσης έβαζε φουλ διαφημίσεις τόσα χρόνια έχει συμφέροντα που ταυτίζονται 100% με το διεφθαρμένο κομματικό κράτος.

Στο ποδόσφαιρο τώρα τα πράγματα πρέπει να είναι ακόμη πιο σοβαρά, γιατί αλλιώς πώς εξηγείται πριν 1-2 χρόνια να σφάζονται στην ποδιά της προεδρίας του ΠΑΟ και σήμερα όλοι να σφυρίζουν αδιάφορα! Και ασφαλώς όχι μόνο στον ΠΑΟ αλλά και αλλού. Είναι πασιφανές ότι περιμένουν "καμπάνες" στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Φωτιά και τσεκούρι !

Το πρωτοείδα στον Βασιλιά της Μοναξιάς

Τι άδεια πρέπει να έχει κάποιος για να σκάβει τρύπες διαμέτρου μέχρι 60 εκατοστών;

Κοιτούσα σήμερα τα επαγγέλματα που είναι υπό αυστηρές προϋποθέσεις για να τα ασκήσει κάποιος (τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα). Μέσα σε αυτά αναφέρει η εφημερίδα το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου που ρυθμίζεται με το νόμο 6422 του 1934 συν 100 προεδρικά και βασιλικά διατάγματα και 41 επιμέρους άδειες!!

Εγώ χρειάστηκα πρόσφατα ηλεκτρολόγο και μου πήρε 400 ευρώ χωρίς απόδειξη και μου έκανε και μούτρα που δυσαρεστήθηκα αφού έκανε μόλις 5 ώρες. Αν ήμουν πλούσιος θα τα έδινα με την καρδιά μου για να ζήσει και ένας άλλος άνθρωπος, για εμένα όμως τα 400 ευρώ ήταν ένα μεγάλο ποσό. Κάτι που ο άλλος βέβαια δεν καταλαβαίνει γιατί μετά τους χειρούργους των δημόσιων νοσοκομείων με τα εκατομμύρια ευρώ καταθέσεων από τα φακελάκια, αυτοί είναι οι αμέσως επόμενοι σε κέρδη.

Δεν ξέρω εσάς σας φαίνονται φυσιολογικά όλα αυτά; Μπορεί εγώ να είμαι ο προβληματικός και όλοι οι άλλοι οι σωστοί. Αν ήμουν ξαναλέω πλούσιος ή εργαζόμενος σε ΔΕΚΟ με 17 μισθούς ή μου προστάτευαν και μένα το επάγγελμα θα έλεγα στον άνθρωπο πάρε τόσα και κράτα και τα ρέστα.

Το εισόδημά μας παιδιά δεν πρόκειται να βελτιωθεί ουσιαστικά από εδώ και πέρα, πάρτε το απόφαση, ίσα-ίσα θα μειωθεί ακόμη περισσότερο. Είτε στον καπιταλισμό, είτε στον σοσιαλισμό, είτε στον κομμουνισμό δεν προβλέπονται αυτά τα αίσχη που ζούμε στις μέρες μας.

Οι αποδοχές στον ΟΠΑΠ ως ανώτατο όριο κρατικής προπαγάνδας

Άκουσα πριν από λίγο ότι η κυβέρνηση διαμήνυσε στα στελέχη και εργαζόμενους του ΟΠΑΠ να κόψουν τους μισθούς τους, και το τηλεοπτικό κανάλι που το είπε αυτό ανέφερε και πόσο υψηλοί είναι οι μισθοί στον ΟΠΑΠ.

Στην ΔΕΗ όμως όταν τα έξοδα είναι μεγάλα η επιχείρηση αυξάνει το ρεύμα σε όλους τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις, σπρώχνοντας έτσι προς τα πάνω και το επίπεδο των τιμών.

Ο ΟΠΑΠ αντίθετα είναι μια κερδοφόρα εισηγμένη - που κακώς έχει και μονοπώλιο -  και δεν μας απασχολεί σχεδόν καθόλου πόσο πληρώνει τους εργαζομένους και τα στελέχη της.

Αντίθετα, το μόνο που μας απασχολεί με τον ΟΠΑΠ είναι ότι μπορεί το κράτος μέσω αυτής της επιχείρησης να ασκεί κυβερνητική προπαγάνδα. Γιατί εφόσον ο ΟΠΑΠ βάζει ένα τεράστιο αριθμό καταχωρήσεων σε ένα τεράστιο αριθμό μέσων (έντυπα, εφημερίδες, περιοδικά αλλά και τηλεοπτικούς σταθμούς) και σε μια περίοδο που ο κόσμος χάνεται κάτω από τα πόδια τους, καταλαβαίνει κάποιος πώς το κράτος αν μια εφημερίδα δεν γράψει αυτό που επιθυμεί μπορεί να της κόψει την διαφήμιση και να την κλείσει.

Και αντί το κράτος να σταματήσει αυτή την άθλια πολιτική ή αντί να μιλήσουμε για το άθλιο κρατικό μονοπώλιο στον τζόγο μας λένε για τις αποδοχές των εργαζομένων και οι οποίες δεν μας αφορούν καθόλου.

Και ποια αντίδραση επιδιώκουν και μας τα λένε αυτά; Επιδιώκουν να πει ο κόσμος: "Πω, πω πόσα λεφτά παίρνουν οι εργαζόμενοι στον ΟΠΑΠ, γι' αυτό χρεοκόπησε η Ελλάδα, μπράβο στον Γιωργάκη!".

Αφού ρε δεν έχει σχέση ο κρατικός προϋπολογισμός και τα ελλείμματα με τον ΟΠΑΠ και τις αμοιβές του, ούτε άμεσα και σχεδόν ούτε έμμεσα. Αυτό δείχνει το τεράστιο μέγεθος που έχει φτάσει η κρατική προπαγάνδα με τελείως απροκάλυπτο τρόπο.

Ανεργία και για τους Άγιους Βασίληδες......

Ο Lloyd Hudson προσφάτως απολύθηκε από το πολυκατάστημα Harrods, όπου εργαζόταν ως “‘Αγιος Βασίλης” στο τμήμα παιχνιδιών. Εχθές το βράδυ πήρε την εκδίκησή του.  Κάτω από αδιευκρίνηστες συνθήκες, κατάφερε όχι μόνο να οχυρωθεί στο control room του Harrods, αλλά και να βρει το σχέδιο και τους αντίστοιχους διακόπτες των 10.000 λαμπιονιών που στολίζουν την πρόσοψή του! Πρωτού καταφέρουν να τον απομακρύνουν και να τον παραδώσουν στην αστυνομία οι υπάλληλοι ασφάλειας, έστειλε το δικό του μήνυμα σε αφεντικά και πελάτες!

Την είδηση είδα από τους: Σχολιαστές χωρίς σύνορα.

Η ιστορία της ελληνικής παραγωγικής αποσάρθρωσης σε τρία λεπτά

Οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους και τα ακούνε κιόλας από όλους αυτούς που προσπαθούν να τους ενοχοποιήσουν για να τους έχουν του χεριού τους.

Σχολιάζοντας στατιστική μελέτη που έδειχνε ότι οι Έλληνες, σε αντίθεση με ό,τι λένε οι άσχετοι, είναι πρώτοι στην Ευρώπη στις ώρες εργασίας, σχολιαστής από το ΣΚΑΙ έβγαλε πάλι το συμπέρασμα του: εφόσον είπε είμαστε πρώτοι στις ώρες εργασίας και ταυτόχρονα η χώρα υπολείπεται σε παραγωγικότητα αυτό σημαίνει ότι κάποιοι από τους Έλληνες δεν δουλεύουν καθόλου.

Πω, πω τι είπε ο άνθρωπος...Τσάκισε την θεωρία των δεκαδικών αριθμών...

Αναφέρω το περιστατικό αυτό ως απόδειξη των στερεοτύπων που καλλιεργούνται στην εποχή μας, σε αντίθεση ακόμη και με τα μαθηματικά και την στατιστική. Μαύρη γάτα, άσπρη γάτα απλά να πιάνει τα ποντίκια, τους εργαζόμενους, έτσι δεν είναι Μπάμπη; Τι, θα τα βάλουμε τώρα με και με τους δεκαδικούς αριθμούς;...

Ποια είναι όμως η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα αυτό που κάνει τους εργαζόμενους να εργάζονται παραπάνω και η χώρα να έχει έλλειμμα παραγωγικότητας είναι το κενό τεχνογνωσίας και η γενική κακή οργάνωση (κράτους και επιχειρήσεων, όχι μόνο κράτους αλλά και ιδιωτικών επιχειρήσεων).

Η τεχνογνωσία-οργάνωση είναι π.χ. όταν η Mercedes έχει την εταιρική γνώση-τεχνογνωσία να κάνει τους ανθρώπους να εργάζονται βάσει μιας διαδικασίας που είναι παραγωγική. Τα σχέδια και οι πατέντες π.χ. είναι η τεχνογνωσία που δεν έχουν οι Έλληνες επιχειρηματίες που έχουν εθιστεί στις λαμογιές και τις επιδοτήσεις. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την οργανωσιακή γνώση-τεχνογνωσία της ίδιας της επιχείρησης αλλά και με το επίπεδο των σχολείων, των πανεπιστημίων, της κουλτούρας, της πολιτικής διαπλοκής κτλ.

Σε καμία όμως περίπτωση δεν έχουν καμία ευθύνη οι εργαζόμενοι. Όσοι λένε τέτοια πράγματα είναι  τουλάχιστον μισάνθρωποι και καραγκιόζηδες ή απλά εντελώς άσχετοι σε θέματα επιστημονικής οργάνωσης και διοίκηση.

Για παράδειγμα, στην Ελλάδα η διαπλοκή κράτους με επιχειρηματίες δημιούργησε μια επιχειρηματική τάξη που δεν χρειαζόταν και πολύ να πιεστεί για να κερδίσει, αρκούσε να λαδώνει τους βουλευτές όλων των κομμάτων και όλα τα κόμματα. Αυτό αποδιάρθρωσε από τεχνογνωσία και οργάνωση τις ελληνικές επιχειρήσεις που πλέον δεν χρειαζόντουσαν τέτοια φασαρία ώστε να παράγουν κέρδη. Το κράτος έκλεβε και τους τα έδινε. Τόσο απλά.

Οι επιχειρήσεις έγιναν φαντάσματα του κράτους, κάτι σαν δημόσιοι οργανισμοί πολυτελείας.

Την ώρα λοιπόν που στο εξωτερικό οι επιχειρηματίες σκεφτόταν τι και πως θα παράγουν, έδιναν κεφάλαια στην έρευνα και ανάπτυξη ή πλήρωναν ανθρώπους να οργανώσουν διαδικασίες,  στην Ελλάδα έδιναν 50αρες χιλιάδες ευρώ και δεσμίδες "τούβλων" μόνο για να κλείσουν ένα ραντεβού με έναν υπουργό και να του εκθέσουν την πραμάτεια τους για να την αγοράσει το κράτος. Αν την αγόραζε τα κέρδη ήταν αμύθητα για όλους (βουλευτές, κόμματα).

Έτσι χρεοκόπησαν τη χώρα και αποδιάρθρωσαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Εκεί κολλάει και το όλοι μαζί τα φάγαμε του Πάγκαλου.

Η δαιμονοποίηση γενικότερα της εργασίας στην Ελλάδα δεν διαφέρει σε τίποτα από την δαιμονοποίηση των Εβραίων επί Χίτλερ.

Σημείωση: Η εικόνα με τα στατιστικά στοιχεία είναι από την σημερινή Ελευθεροτυπία.

Αφού γουστάρουν άγριο καπιταλισμό ας τον έχουν.....

Πάντοτε με ενοχλούσε η εικόνα των "νόμιμων" εμπόρων ή επαγγελματιών που θέλουν να βγάλουν από τη μέση τους "παράνομους". Μπορεί κάποιος π.χ. να έχει κληρονομήσει το μαγαζί του μπαμπά του σε καλό σημείο κερδίζοντας από αυτό τη ζωή του και να διαμαρτύρεται στη συνέχεια για τους ζητιάνους στο πεζοδρόμιο που κρυώνουν και ζητιανεύουν. Ταυτόχρονα η κρατική ασφάλεια κόβει βόλτες στην πλατεία και τρομοκρατεί αδύναμες υπάρξεις (π.χ. μετανάστες κτλ) που πουλάνε χαρτομάντιλα.

Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση όταν είχα μάθει τον τζίρο ενός φαρμακοποιού (κάμποσα εκατομμύρια ευρώ) ο οποίος κατάφερε να βγάλει και τον γιόκα του βουλευτή....

Όχι, σύμφωνα με την ισχύουσα άποψη δεν είναι όλα αυτά παράλογα αλλά είμαι εγώ ο παράλογος που τολμάω να σκέφτομαι έτσι.

Και πολλές φορές φέρνω σε αμηχανία και τους αριστερούς φίλους αλλά δεν μπορώ αυτές τις μέρες να μην σκεφτώ ότι υπάρχουν γύρω μας πολλοί άνθρωποι με προσόντα, πτυχία και εμπειρίες οι οποίοι είναι άνεργοι και φτωχοί. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αποκλειστεί από την αγορά εργασίας, και ρωτάω γιατί; Για να τροφοδοτήσουν με τον αργό τους θάνατο τις ζωές κάποιων βολεμένων από το σύστημα των μεγαλοαστών;

Το κράτος δεν κυβερνάει μόνο του, κυβερνάει με τις πλάτες αυτών των μεγαλοαστών, που τελείωσαν ένα πανεπιστήμιο (ή πολυτεχνείο), τελείωσαν μια σχολή, ή είχαν μέσον έναν βουλευτή και πήραν είτε μια άδεια είτε μπήκαν σε ένα υπερπροστατευμένο επάγγελμα.

Αφήστε τις εκατοντάδες χιλιάδων ανέργων να κάνουν Ό,ΤΙ θέλουν για να ζήσουν, όποιο επάγγελμα μπορούν. Να βγει ένας νόμος που να λέει ότι η επιβίωση του ανθρώπου υπερισχύει κάθε περιορισμού στα κλειστά επαγγέλματα.

Πότε θα ξεκουραστούν επιτέλους οι συνταξιούχοι;

Πριν διαβάσετε το παρακάτω θυμίζω ένα αντίστοιχο άρθρο το οποίο είχα αναδημοσιεύσει λίγο παλαιότερα: Ψάχνοντας εργασία στα 71 (Πραγματικές ιστορίες). Διαβάστε τώρα και το παρακάτω:

Του Chris Farrell από το Business Week (Από το Capital)

"Δυσοίωνες οικονομικές εξελίξεις επεφύλασσε η τελευταία δεκαετία για τους συνταξιούχους στις ΗΠΑ αλλά και όσους ετοιμάζονταν να βγουν στη σύνταξη: Δύο υφέσεις και δύο bear markets. Σε αυτά τα δέκα χρόνια, ο δείκτης Standard & Poors 500 είχε μέση ετήσια απόδοση 0,81%. Οι τιμές ακινήτων έχασαν το 1/3 της αξίας τους, από όταν κορυφώθηκαν το 2006. Οι αποδόσεις στις ασφαλείς αποταμιεύσεις ήταν σχεδόν μηδενικές.

Άρα δεν θα πρέπει να παρηγορηθούν όσοι συνταξιοδοτήθηκαν ή ετοιμάζονται να αποχαιρετίσουν τους συναδέλφους τους από την πρόσφατη ανάκαμψη των μετοχών και της οικονομίας; Σίγουρα, αλλά όχι πάρα πολύ. Η θέση που πρόκειται να συζητηθεί εδώ είναι ότι, στην πραγματικότητα, η στάση που θα πρέπει να κρατήσουν οι συνταξιούχοι είναι αυτή της άμυνας και της ετοιμότητας, όχι τόσο λόγω της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, όσο λόγω των υφιστάμενων συνθηκών της νέας παγκόσμιας οικονομίας.

Όλα έχουν να κάνουν με το ερώτημα πόσα θα πρέπει να αποσύρουν οι συνταξιούχοι από τις μακροπρόθεσμες αποταμιεύσεις τους. Είναι ένας υπολογισμός που τραβά πολύ λιγότερη προσοχή από το πόσα αποταμιεύουν, αλλά είναι εξίσου σημαντικός για τον καθορισμό του τρόπου ζωής του συνταξιούχου. Σύμφωνα με έρευνα, οι κοινές υποθέσεις για τα ποσοστά εκταμίευσης είναι υπερβολικές και θα πρέπει να προσαρμοστούν προς τα κάτω. "Οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι πολύ πιο συγκρατημένοι στις υποθέσεις τους», λέει ο Henry «Bud» Hebeler, ο πρώην πρόεδρος της Boeing Aerospace και συγγραφέας του Getting Started in a Financially Secure Retirement.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο Capital

Διάλεξη Σλάβοϊ Ζίζεκ στο ΕΜΠ

Γράφει ο NP:

Εισαγωγή - Γενική ιδέα:

Είμαι φιλόσοφος. Δεν ήρθα εδώ για να δώσω απαντήσεις και λύσεις, αλλά για να ερευνήσω τα ερωτήματα. Οφείλουμε να διερευνούμε και να θέτουμε με δικούς μας όρους τα προβλήματα και να μην τα δεχόμαστε όπως μας τα παρουσιάζουν.

• Ορθός λόγος είναι ο Οικουμενικός λόγος: Για να το θέσουμε με Καντιανούς όρους, οταν αναφερόμαστε σε εθνικές ρίζες, ταυτότητες κλπ ασκούμε την ιδιωτική χρήση του λόγου, η οποία περιορίζεται απο ιδιαίτερα δογματικά προτάγματα, δηλ. δρούμε σαν «ανώριμοι» ιδιώτες και όχι ως ελεύθεροι άνθρωποι οι οποίοι ενεργούν στη διάσταση του οικουμενικού λόγου.
• Η εκπαίδευση, ειδικά η ανώτατη, εναρμονίζεται με τις ανάγκες τις καπιταλισμού με δύο τρόπους. Α) με την ιδιωτικοποίηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, Β) με τον προσανατολισμό στην παραγωγή εξειδικευμένης γνώσης στην υπηρεσία των επιχειρήσεων. Αυτό προωθεί στην ΕΕ η «διαδικασία της Μπολόνια». Πρόκειται για μια επίθεση στη δημόσια χρήση του ορθού λόγου.
• Η αποϊδεολογικοποίηση της κυρίαρχης ιδεολογίας και η παρουσίασή της ως «φυσικής τάξης πραγμάτων»:  Η οικονομία, για παράδειγμα, θεωρείται ότι δεν ανήκει στην ιδεολογική σφαίρα. Ο καπιταλισμός εμφανίζεται σαν ριζοσπαστικός και οι σοσιαλδημοκράτες αγωνίζονται να κρατήσουν τα κεκτημένα του παρελθόντος. Η ιδέα του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού εμφανίζεται ως «αδύνατη»
• Δυνατό VS αδύνατο:  Σήμερα το δυνατό και το αδύνατο κατανέμονται κατά έναν παράξενο τρόπο έτσι που και δύο εκρήγνυνται ταυτόχρονα στην υπερβολή: Στο πεδίο των ατομικών ελευθεριών και της τεχνολογίας είναι π.χ.  δυνατόν να πετάξω στο διάστημα αν έχω αρκετά χρήματα, ή να επέμβω στο γονιδίωμα αλλάζοντας ανθρώπους, αλλά είναι αδύνατον π.χ. να ξοδέψω λίγο περισσότερα για τη δημόσια υγεία ή την εκπαίδευση.
• Το κράτος διασφαλίζει τη ρέντα (πρόσοδο). Σήμερα έχει ιδιωτικοποιηθεί αυτό που ο Μάρξ ονόμασε «γενική διάνοια» μέσα από τα πνευματικά δικαιώματα.  Η εκμετάλλευση με τη μαρξιστική έννοια δεν έχει πολλά περιθώρια πια,  κι έτσι είναι ανάγκη να επιβάλλεται ολοένα και περισσότερο με τη χρήση του νομικού οπλοστασίου, δηλ. εξω-οικονομικών δυνάμεων. Να γιατί γίνεται αναγκαία ολοένα και περισσότερο η απευθείας ενεργοποίηση της εξουσίας ώστε να επιβληθούν οι αυθαίρετες νομικές προϋποθέσεις για απόσπαση της ρέντας, κάτι που δεν διασφαλίζεται «αυθόρμητα» από τη λειτουργία της αγοράς. Αντί να εξαφανίζεται το κράτος, ενισχύεται στις μέρες μας.
• Καπιταλισμός VS Δημοκρατία:   Ο σύγχρονος καπιταλισμός προκαλεί καταστάσεις όπου απαιτούνται μεγάλης κλίμακας κρατικές παρεμβάσεις (π.χ. για οικονομικές κρίσεις),  αλλά το πρόβλημα είναι ότι το κοινοβουλευτικό – δημοκρατικό πλαίσιο δεν επιτρέπει γρήγορες ριζοσπαστικές παρεμβάσεις.  Για παράδειγμα, το φθινόπωρο του 2008 στις ΗΠΑ, η περιλάλητη διακομματική συναίνεση που τόσο εξυμνήθηκε, σήμαινε απλώς ότι η δημοκρατία είχε ντε φάκτο αρθεί. Δεν υπήρχε χρόνος να αναλωθεί  σε δημοκρατικές διαδικασίες. Μπούς, Μακέιν και Ομπάμα σχημάτισαν ενιαίο μέτωπο εξηγώντας στην αμήχανη κοινή γνώμη ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και δεν υπάρχει χρόνος για δημοκρατία. Υπό αυτή την έννοια ολοκληρωτικά καθεστώτα με καπιταλιστικές πρακτικές (π.χ. Κίνα) πλεονεκτούν.  Ο εκδημοκρατισμός του καπιταλισμού απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Δεν έχει κανένα νόημα η κριτική διεφθαρμένων τραπεζιτών, ασύδοτων εταιρειών κλπ, γιατί απλώς εγκαλεί σε δημοκρατικό έλεγχο. Το ζητούμενο είναι να αμφισβητηθεί το θεσμικό πλαίσιο της αστικής νομιμότητας.
• Τι σημαίνει Ελευθερία:  Ο Μάρξ γίνεται πάλι επίκαιρος γιατί το ζήτημα της ελευθερίας δεν τοποθετείται πρωταρχικά στην πολιτική σφαίρα όπως το θέλει η αντίληψη των δυτικών θεσμών που όταν θέλουν να κρίνουν το βαθμό φιλελευθερισμού μιας χώρας θέτουν τα ερωτήματα: Έχει ελεύθερες εκλογές ? Έχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη ? Είναι ο τύπος ελεύθερος από πιέσεις ? Γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα ? Το κλειδί για την ελευθερία βρίσκεται περισσότερο στο «μη πολιτικό» δίκτυο των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων.  Άρα, η απαιτούμενη αλλαγή δεν είναι η πολική μεταρρύθμιση αλλά ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων. Δεν ψηφίζουμε για να αποφασίσουμε ποιος θα κατέχει τι ή για τις σχέσεις εργατών – διευθυντών στο εργοστάσιο. Όλα αυτά αφήνονται στις διαδικασίες εκτός πολιτικής σφαίρας και είναι αυταπάτη να πιστέψουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση πραγμάτων αν δεν επέμβουμε σε αυτό το επίπεδο.
• Η βία:  αν αποφετιχοποιήσουμε τους «δημοκρατικούς θεσμούς»,  αναγκαία αποφετιχοποιούμε και το αρνητικό τους αντίστοιχο: τη βία, που δεν πρέπει να είναι ταμπού.  Αυτοί που ασκούν το κρατικό μονοπώλιο στη βία πάντα αγαπούν εκείνους που διατείνονται ότι τα προβλήματα είναι «βαθύτερα» απο το ποιός έχει την εξουσία,  αφού τέτοιοι άνθρωποι δεν αντιπροσωπεύουν καμία απειλή για την εξουσία.
• Οικουμενισμός και κυρίαρχη κουλτούρα (Leitkultur):  Η σύγκρουση περί πολυπολιτισμικότητας είναι στην ουσία σύγκρουση για την κυρίαρχη κουλτούρα. Δεν είναι σύγκρουση διαφορετικών πολιτισμών, αλλά σύγκρουση διαφορετικών αντιλήψεων για το πώς θα μπορούσαν οι διάφοροι πολιτισμοί να συνυπάρξουν. Οφείλουμε να αποφύγουμε την παγίδα του φιλελεύθερου παιχνιδιού «πόση ανεκτικότητα μπορούμε να δείξουμε τον Άλλο», (δηλ. θέματα φεμινισμού αντιμετώπισης ομοφυλόφιλων κλπ). Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το αδιέξοδο είναι να παλέψουμε για ένα οικουμενικό σχέδιο που θα το μοιράζονται όλα τα μέρη. Δεν αρκεί λοιπόν η «ανεκτικότητα» αλλά χρειάζεται μια θετική Leitkultur κοινωνικής χειραφέτησης που να μπορεί να εγγυηθεί τη συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών
• Παγκοσμιοποιημένος φιλελευθερισμός VS Λαϊκή Δεξιά:   Φεύγουμε από το γνωστό κομματικό δίπολο «κεντροδεξιών» και «κεντροαριστερών» κομμάτων χωρίς ουσιαστικές διαφορές  που εναλλάσσονται στην εξουσία.   Το νέο μοντέλο είναι:
• ένα κόμμα υπέρ του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, συνήθως με ανεκτική στάση σε θέματα ομοφυλόφιλων, αμβλώσεων, θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων κλπ
• ένα λαϊκίστικο, δεξιό, ξενοφοβικό, εθνικιστικό κόμμα, που στην απολίτικη σφαίρα της μεταϊδεολογικής διοίκησης,  κινητοποιεί τις μάζες ξυπνώντας το φόβο απέναντι στους μετανάστες (δηλ. τον πλησίον)

           Το σκηνικό αυτό εμφανίστηκε κυρίως μετά τον καταποντισμό της αριστεράς, που αφήνει μόνο ουσιαστικό αντίπαλο του κυρίαρχου συστήματος ένα τέτοιο εθνικιστικό κόμμα.  Η Αμερικανική εκδοχή αυτού του φαινομένου είναι το Tea Party. Η άνοδός του θα συνεχιστεί όσο πέφτει η παγκόσμια ισχύς των ΗΠΑ.  Το Tea Party χρησιμοποιεί έναν λαϊκίστικο λόγο εναντίον του κατεστημένου , των πλούσιων εκμεταλλευτών, που απομυζούν τον εργαζόμενο για να κάνουν κέρδη στη Wall street κλπ  και ζητά ριζοσπαστική απάντηση που φτάνει στην πολιτική ανυπακοή.  Ταυτόχρονα, οι φοροαπαλλαγές που προτείνει ελαφρύνουν τους πλούσιους, (αν πραγματοποιηθούν οι φοροαπαλλαγές που ζητά το tea party, τα ελλείμματα εναντίον των οποίων υποτίθεται ότι μάχεται, θα μεγαλώσουν κατά εκατοντάδες δις $). Εν ολίγοις, διαπνέεται από κατάφωρο ανορθολογισμό που καταδεικνύει τη δύναμη της ιδεολογίας της «ελευθερίας του ατόμου ενάντια στην κρατική παρέμβαση» χωρίς να θέτει ουσιαστικότερα ζητήματα ισότητας ή κοινωνικής δικαιοσύνης δίνοντας ταυτόχρονα νέα προνόμια στους πλούσιους εκμεταλλευτές.

·         Διεθνισμός VS εθνικισμός: πρέπει να αποφύγουμε τον πειρασμό να αντιδράσουμε στη διαρκή οικονομική κρίση με αναδίπλωση σε κυρίαρχα κράτη – έθνη.  Αντίθετα,  χρειάζεται ένα συλλογικό σχέδιο χειραφέτησης που θα έχει σαν αποτέλεσμα μια πολιτικοποιημένη Ευρώπη. Την ίδια εκείνη Ευρώπη  που γέννησε την Ελληνική δημοκρατία, τη Γαλλική και τη Ρώσικη επανάσταση.  Η απάντηση πρέπει να είναι διεθνιστική και οικουμενική ξεπερνώντας την οικουμενικότητα του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Το φάντασμα του Δαρείου

Στην Αρχαία Ελλάδα έγραψαν τους "Πέρσες", Αισχύλος, για να έχουν γνώση οι επόμενες γενιές ανθρώπων για τα αποτελέσματα της αλαζονείας.  

Σαν αυτή την αλαζονεία που είχαμε στην Ελλάδα όταν διοργανώναμε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, τότε που έγινε ένα όργιο φαγοποτιού μεταξύ εργολάβων και πολιτικών την ώρα που η χώρα έπρεπε να προετοιμάζεται για τις δύσκολες ώρες. Όργιο που στήθηκε πάνω στην ψευτουπερηφάνια του Έλληνα και πάνω στην χαζοικανοποίηση μεγάλης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού. Παράλληλα όμως και βλακείας  πολλών που θεώρησαν είτε ότι αυτό που ζούσαν ήταν η πραγματική και παραδεισένια όψη του καπιταλισμού είτε η πραγμάτωση κάποιου υποτιθέμενου σοσιαλιστικού ονείρου που ξεκίνησε το 1981....Κατακαημένοι....Ο σοσιαλισμός δεν χτίζεται με δανεικά και ο καπιταλισμός δεν έχει αυτή την μεταξένια όψη που νομίσατε...

Για όλους όσους δεν είδαν και δεν άκουσαν, στο έργο αυτό ο Ξέρξης γυρίζει ηττημένος από την τεράστια εκστρατεία του στην Ελλάδα. Ο πατέρας του ο Δαρείος  είχε και αυτός νικηθεί λίγα χρόνια πριν στον Μαραθώνα. Αξίζει ο κόπος να το διαβάσετε, άλλωστε από εδώ και πέρα η μόνη σας επιλογή θα είναι το ποιοτικό άλμα που η φτώχεια θα σας δώσει τη δυνατότητα να κάνετε:

(...)

Φάντασμα Δαρείου:
"Οι ορισμοί των χρησμών. Αλήθεψαν. Γρήγορα. Το τέλος  του Μοιραίου ο Δίας το κεραύνωσε  πάνω στο γιο μου. Έλεγα θ’ αργήσουν οι θεοί, αλλά όταν το κακό το σπρώχνεις  κι  ο θεός βοηθάει. Άνοιξε τώρα των συμφορών μας η βρύση, του γιου μου η ανέμυαλη  νιότη όμως δεν το ήξερε. Νόμισε θ’ αλυσοδέσει τον Ελλήσποντο. Σαν δούλο. Το πέρασμα θεού. Τη φύση ν’ αλλάξει! Να ζέψει τις άκρες του, δρόμο να κάνει για μεγάλο στρατό. Θνητός ήταν! Άμυαλα νόμισε θα νικήσει τους θεούς και τον Ποσειδώνα! Βλάβη μυαλού πήρε το γιο μου. Ο πλούτος που μάζεψα με κόπους λάφυρο τώρα έγινε φοβάμαι. Θα τον αρπάξουν. Όποιος προφτάσει."

ΧΟΡΟΣ:
Βασιλιά μας Αλίμονο. Ο στρατός μας παει. Η μεγάλη τιμή της Περσίας το στόλισμα. Τα θέρισε  το κακό πνεύμα. Κλαίει η γη μας τη νιότη που αφάνισε ο Ξέρξης. Που γέμισε  Πέρσες τον Άδη. Σύρθηκαν άντρες. Στοιβάχτηκαν. Το άνθος της χώρας. Τοξότες. Πλήθος μυριάδες αμέτρητο. Ωχ που χάθηκαν. Χάθηκε η Δύναμη. Η γη της Ασίας. Βασιλιά της Ασίας πικρή ρημαγμένη γονάτισε.
ΞΕΡΞΗΣ:
Εγώ. Εγώ! Ο ελεεινός Μαύρος στη γενιά και στη γη την πατρώα. Συμφορά της γεννήθηκα!
ΧΟΡΟΣ:
Άγρια φωνή. Στριγγλή κραυγή. Θρηνητική. Κακοσήμαδη  ιαχή θα σύρω. Στο γυρισμό σου καλωσόρισμα.
ΞΕΡΞΗΣ:
Μοιρολόγι. Αρχίστε. Πικρό οδυρμό. Της συμφοράς ο δαίμονας ξαναρίχνεται πάνω μου.
ΧΟΡΟΣ:
Θρηνώ και οδύρομαι του λαού τα πάθη, τα βάρη της θάλασσας  της βαρύπενθης  πατρίδας μου κτήματα. Θρήνος. Πάλι θρήνος. Ατέλειωτος.
ΞΕΡΞΗΣ:
Των Ιώνων  μας ρήμαξε. Των Ιώνων ο ναύφρακτος Άρης. Ο άνισος. Θέρισε  τις ακτές. Θέρισε τη μαύρη άπλα της θάλασσας.
ΧΟΡΟΣ:
Ωι, ωι! Θρήνησε και ρώτα. Που είναι ο στρατός σου; Που οι πιστοί σου; Ο Φαρανδάκης, ο Σούσας, ο Πελαγώνας, ο Αγαβάτης, ο Δόταμος, ο Ψάμμης, ο Σουσικάκης που τα Εκβάτανα άφησε.
ΞΕΡΞΗΣ:
Πνίγηκαν. Τους άφησα. Απ’ το καράβι τους έπεσαν στις ακτές της Σαλαμίνας. Στους βράχους  της κόβονται.

 (...)

Αν δεν με πιστεύετε ορίστε όλο το κείμενο (δεν βρήκα άλλη μετάφραση):

Πέρσες    

Σημείωση: (Μην πανικοβάλλεστε, η ιστοσελίδα "Greek Rider"είναι υπό ανακατασκευή.)

Δον Κιχώτης

"...Clad in suits of armor that appear comical to other people, obsessed with an unfulfillable, overly romanticized quest for speed and motivated by adventure, are motorcyclists a modern day Don Quixote?" (HFL)

Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο

 Ενώ ψάχνουν να βρουν τους γνωστούς άγνωστους που έδειραν τον βουλευτή, δηλαδή απλούς ανθρώπους που τα πρόσωπά τους φαίνονται στην τηλεόραση, ακούστε τι έγραψαν άλλοι για το θέμα:

Waste:

"ο κόσμος μας, ακόμα και στις πιο εκλεπτυσμένες εκφάνσεις του είναι γεμάτος βία, ή την απειλή της. Το κράτος δε προσπαθεί να κατέχει το μονοπώλιο της βίας σε μια κοινωνία.

Είναι υποκριτικό να λέμε πως είμαστε κατά της βίας. Κανείς δεν είναι. Άρα στην ουσία είμαστε κατά συγκεκριμένων μορφών βίας ή συγκεκριμένων φορέων βίας.

Το περιστατικό με τον χατζιγάκη από αυτή την άποψη είναι πολύ πιο απλό και ξεκάθαρο. Ο γελοίος τύπος έφαγε μερικές, με τον ίδιο τρόπο που τρώνε μερικές καθημερινά δεκάδες άσχετοι ή μη πολίτες από την αστυνομία. Προς τι λοιπόν αυτή η επιλεκτική ευαισθησία?

Ίσα ίσα εάν κάτι θα πρέπει να με τρόμαζε περισσότερο δεν είναι κάποιοι οργισμένοι τύποι που εξωθεσμικά χτυπάνε τον χατζιγάκη, αλλά η αστυνομία που χτυπά με εξίσου εξωθεσμικό αλλά νομιμοποιημένο τρόπο.

Άρα ο πανικός με τον χατζιγάκη έχει να κάνει περισσότερο με το πολιτικό προσωπικό και τους τριγύρω τους (δημοσιογράφους κλπ) που ενώ δεν τους απασχολεί όταν τις τρώει ένα κωλόπαιδο, ταυτίζονται με τον χατζιγάκη που πήγαινε στη βουκουρεστίου, από την οποία περνάνε και οι ίδιοι.

πριν 2 βδομάδες η αστυνομία άνοιξε 20 κεφάλια και το σωματειο των νοσοκομιακών γιατρών έβγαλε ανακοίνωση για τη βιαιότητα. Που σκατά είναι όλοι αυτοί οι θορυβημένοι από τη βία δημοσιογράφοι?

Όταν λοιπόν λέμε πως είμαστε κατά της βίας, ας έχουμε την ειλικρίνια να διαχωρίζουμε με ποιά βία είμαστε κατά."

TVXS

"Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αδυνατούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν πλέον άνθρωποι που ΔΕΝ έχουν να φάνε, ότι πάρα πολλοί άνθρωποι είναι οργισμένοι επειδή δεν έχουν δουλειά ή δε θα έχουν σε 6 μήνες, με τη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό της χώρας, με το γκρίζο μέλλον που επιφυλάσσεται στους νέους και στα παιδιά των μεγαλύτερων, καθώς και με το γεγονός ότι για το απίστευτο αυτό ναυάγιο δεν έχει τιμωρηθεί, ούτε πρόκειται να τιμωρηθεί κανείς.

Ούτε ο κ. Χατζηδάκης είχε καταλάβει τε μέγεθος της συσσωρευμένης οργής, όταν προσπάθησε χθες να βαδίσει ανάμεσα τους διαδηλωτές στη πλατεία Συντάγματος. Οι συνάδελφοι του θα προσέχουν περισσότερο τώρα, αλλά, αν δεν κάνουν στροφή 180 μοιρών, θα το ξαναβρούν μπροστά τους και μάλιστα σε πιο άγρια εκδοχή : έχουμε ήδη μπει στο αστερισμό της αυτοδικίας. .."

nd-light

" Έπρεπε να δει κανείς το συγκεκριμένο σύμπτωμα για να αντιληφθεί ότι το πολίτευμα έχει απαξιωθεί πλήρως στα μάτια της πλειοψηφίας?

Γιατί δεν συζητάμε λοιπόν πως φτάσαμε εδώ και ποιοι ευθύνονται? Γνώμη μου είναι ότι η συμπτωματική συζήτηση αποδυναμώνει τελείως τη συζήτηση ουσίας. Ειδικά όταν γίνεται στο δεδομένο περιβάλλον βίας, όπου το συγκεκριμένο περιστατικό είναι σταγόνα στον ωκεανό."

"Elikas"

Παίδες, φοβάμαι ότι στην προσπάθεια σας να αξιολογήσετε ηθικά ένα γεγονός μπλέκετε τα μπούτια σας χωρίς λόγο.

Ο ξυλοδαρμός του Χατζηδάκη δεν είναι ούτε δίκαιος ούτε άδικος. Είναι απλά αναμενόμενος. Στο κάτω-κάτω, οι άνθρωποι που τον προπηλάκισαν δεν φαίνονται να είναι τίποτα σκληροπυρηνικοί αντιεξουσιαστές ή παρακρατικοί τραμπούκοι. Είναι απλοί και καθημερινοί άνθρωποι που βλέπουν τις ζωές τους να καταστρέφονται και διψάνε για εκδίκηση.

"It's a Great Time to Be Rich"

Image via Wikipedia

Την ώρα που ο νότος της Ευρώπης φλέγεται, την ώρα που οι μεγάλες Ιταλικές εφημερίδες μιλάνε για συμμετοχή σε διαδηλώσεις στη Ρώμη που θυμίζουν τις ένδοξα χρόνια του 1970, την ώρα που στις ΗΠΑ η ανεργία αυξάνεται το Business Week γράφει: "It's a Great Time to Be Rich"

"A bonanza of new and extended tax benefits could make it as easy as ever for the rich to stay that way.

...

"The climate we'll have after this legislation is extremely favorable for wealthy families," says Jeffrey Cooper, a professor at Quinnipiac University School of Law and a former estate planner who has studied the history of U.S. tax law."

Δείτε όλο το άρθρο στο περίφημο Business Week .

Εγώ μετά από αυτά τι να πω; 

Δεν είναι ώρα για πολλές αριστερές ευαισθησίες

Είχα διαβάσει πριν λίγες μέρες ένα κείμενο της ομάδας "Αυτονομία ή Βαρβαρότητα" που εκδίδει το περιοδικό "μάγμα" (σήμερα δεν μπόρεσα να ξαναβρώ το κείμενο), όπου έλεγαν ότι διαλύουν την ομάδα (ή κάτι παρόμοιο) επειδή μετά τον θάνατο εργαζομένων στην Marfin είχαν διαφωνίες για το πώς θα συνεχίσουν κτλ. Μετά διάβασα σήμερα τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου που λέει ότι η μαζικότητα και  η μαχητικότητα των χτεσινών διαδηλώσεων έδειξαν ότι ο κόσμος ξεπέρασε το πισωγύρισμα που είχε γίνει τότε. 

Αυτά όλα χρήζουν ψυχανάλυσης, είναι πλήρως ακατανόητα σε μένα και δείχνουν αναποφασιστικότητα.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Επειδή γίνεται πλέον σαφές ότι τώρα που η μαζικότητα αυξάνεται αρχίζουν οι προβοκάτσιες. Η αστυνομία δεν μπορεί να στραφεί στους ειρηνικούς διαδηλωτές που σηκώνουν με μίσος τη γροθιά τους και διαταράσσουν με τη φωνή τους την δήθεν ειρηνική "φιλελεύθερη"  ουτοπία. Χρειάζεται και μια αφορμή. 

Και η αφορμή είναι πάντοτε κάποιοι προβοκάτορες. Χτες λοιπόν μόλις κάποιοι ελάχιστοι πήγαιναν να σπάσουν βιτρίνες οι αστυνομία πετούσε προς το μέρος των διαδηλωτών δακρυγόνα και έτσι οι μάζες ειρηνικών και μαχητικών διαδηλωτών διαλύονταν. 

Υπήρξαν φωτογραφίες σε σκιερά στενά με αστυνομικούς να μιλάνε με κουκουλοφόρους, όπως παλαιότερα κουκουλοφόροι συνδιαλέγονταν με αστυνομικούς κρατώντας όπλα και λοστούς. 

Τι θέλω να πω με όλα αυτά το καταλάβατε ήδη. 

Από την εμπειρία μου παρατηρώ μια αυξημένη αριστερή ευαισθησία-ενοχή που το μόνο που δηλώνει είναι αδυναμία συμμετοχής σε έναν αγώνα. Μια αφέλεια εμπιστοσύνης στο υπάρχον σύστημα.

Η δημοκρατία και ο αριστερός αγώνας απαιτεί περιφρούρηση, απομόνωση, κοινή στρατηγική, αποφασιστικότητα. Δεν μπορεί να μπαίνει ο κάθε προβοκάτορας μέσα σε ένα μπλοκ και να δίνει την ευκαιρία σε φασίστες να το διαλύουν με χημικά. 

Η πολλή δημοκρατία καταργεί τον ίδιο της τον εαυτό. Αυτό είναι κάτι που ξέρουν οι απανταχού φασίστες, από τις γραμμές εφόδου των e-roosters μέχρι τους χρυσαυγήτες (για μένα δεν διαφέρουν σε τίποτα οι μεν από τους δε) ή οποιουσδήποτε άλλους. Και οι αριστεροί σαν χαιβάνια τρώνε τις φόλες την μια μετά την άλλη γιατί αισθάνονται ενοχικά μην τυχόν και δεν φερθούν αρκετά δημοκρατικά. 

Τι λέτε ρε; Είναι δυνατόν να σας αφήσουν να αναπνεύσετε αν δεν οργανωθείτε; Από την άλλη και ο αριστερός ελιτισμός είναι και αυτός μια μορφή προβοκάτσιας που δεν επιτρέπει την οργανωτική συνένωση-συνεννόηση, ας βρει ο κάθε ένας κάποιες ισορροπίες έχοντας όλα αυτά στο μυαλό του. Καλό είναι να αισθάνεται κανείς και λίγο δυσάρεστα γιατί υπάρχει και ο πραγματικός μπαμπούλας της ΕΣΣΔ, αλλά στην φάση που είμαστε χρειάζεται και λίγο πειθαρχία, και λίγο συνεννόηση, και λίγο κοινή στρατηγική αλλιώς θα μας παίζουνε για πλάκα και μετά θα συναντιούνται και θα μας κοροϊδεύουν.

Δεν λέω να γίνουμε στρατιωτάκια  του ΠΑΜΕ γιατί αυτό ενέχει πολλούς κινδύνους, όμως είδατε πόσο στοιχισμένα ήτανε τα μπλοκ τους και πόσο περιφρουρούσαν σαν κέρβεροι τις διαδηλώσεις τους; Τι προβοκάτσια να κάνουν σε αυτούς;

Αυτά βέβαια για να συμβούν οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζονται από πριν μεταξύ τους, να κατεβαίνουν παρέες-παρέες των 10 και 20 μαζί με κοινούς στόχους. Χρειάζονται πολιτιστικά κέντρα, εκδηλώσεις, κοινές δράσεις.

Μην πιστεύετε όμως στα παραμύθια της τηλεόρασης. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν ορισμένοι ότι η βία ασκείται 100% μονόπλευρα από την καθημερινή εξουσία κυρίως στους χώρους εργασίας, ή χειρότερα με την ανεργία; Είναι δυνατόν κάποιοι να μην καταλαβαίνουν την βία που ασκείται  στους εργαζομένους του σπαστού ωραρίου, της υποαπασχόλησης, στους άνεργους, ή και στους σπουδαγμένους που πρέπει να γίνουν υδραυλικοί για να ζήσουν ή στους οικογενειάρχες που πλέον δεν έχουν να πληρώσουν την ΔΕΗ; Είναι δυνατόν κάποιοι να μην νιώθουν την έλλειψη διεξόδων αντίδρασης; Μόνο αν είναι κάφροι οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν ή αν ανήκουν σε άλλη κοινωνική τάξη.

Αν κάποιος δεν έχει κατανοήσει αρκετά το θέμα αυτό τότε ας κάτσει σπίτι του να μυξοκλαίει για τον κάθε Χατζηδάκη ή ας πάει και αυτός στο μολ για shopping therapy για να ξεχάσει.

Η γκρίνια των πλουσίων

Οι δυνατότητες της κάθε οικονομίας δεν είναι κάτι επιστημονικά καθορισμένο, δείτε γιατί:

Βιομήχανοι

Δεν θυμάμαι που είδα την φώτο αυτή.

Σε λίγο την βουλή θα υπερασπίζονται μόνο φασίστες

Σε λίγο κανένας πολιτικός δεν θα μπορεί να κυκλοφορήσει στους δρόμους χωρίς συνοδεία. Έτσι κατάντησαν την δημοκρατία οι αλήτες του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού. Γιαγιάδες, άνεργοι και απολυμένοι ξέσπασαν στον μετριοπαθή Χατζηδάκη:

Χωρίς λόγια για την απόγνωση που έχουν οδηγήσει τον κόσμο.

Αλητάκια με πτυχία και διδακτορικά

Ρε βλάκες, οι ίδιοι άνθρωποι που χρεοκόπησαν την παγκόσμια οικονομία και την οποία πληρώσατε εσείς, στρογγυλοκάθονται ακόμη στους θρόνους τους  και σας δίνουν και από πάνω και χρησμούς ή απαιτούν μέτρα. Στείλτε αυτά τα καθάρματα στο διάολο.

Στείλτε στο διάολο αυτούς τους τραπεζίτες, τους οικονομολόγους, τους κάθε κυβερνώντες κτλ που ένα μόλις μήνα πριν χρεοκοπήσει η Lehman Brothers έλεγαν ότι όλα πάνε καλά και συνέχιζαν να κερδίζουν από την άγνοια του κόσμου.

Και στείλτε στο διάολο και όλα αυτά τα πρόθυμα γιουσουφάκια που τους υποστηρίζουν με νύχια και με δόντια, εθισμένα ως είναι στην δουλικότητα της εξουσίας.

Στείλτε τους στο διάολο. Μην πιστεύετε ΤΙΠΟΤΑ από ότι σας λένε. Δεν είναι επιστήμονες, είναι αλητάκια με πτυχία και διδακτορικά που κοροϊδεύουν φτωχούς ανθρώπους, και που ποντάρουν στο αν εσύ θα αυτοκτονήσεις υπό το βάρος των χρεών σου φέτος ή του χρόνου.

Οικονομία της γκανιότας με πρόσχημα την επιστημονικότητα. Σκατά στα μούτρα τους επιστημονικότητα!

Στείλτε τους στο διάολο λοιπόν. Και όποτε σας ζητάνε αποδείξεις (για την κατάσταση που σας έχουν φέρει;) να τους ρίχνετε και από ένα χέρι ξύλο.

Killing no murder ή ο μονομερής αποπληθωρισμός της οικονομίας

Image via Wikipedia

Υπάρχει πολύς κόσμος που ακόμη σκέφτεται ηθικιστικά, χωρίς καμία επιστημονική συνέπεια και τεκμηρίωση. Μόνο που αυτή την φορά τις ατεκμηρίωτες απόψεις τις έχουν οι νεοφιλελεύθεροι οι οποίοι έως τώρα είχαν κάνει σημαία τους τον λογικισμό στην πιο χυδαία μορφή του. Τώρα βρίσκονται στο απόλυτο κενό!

Και πράγματι, το σχέδιο της κυβέρνησης δεν βγαίνει. Με την ανάπτυξη να φλερτάρει σύντομα με το -7% και την οικονομία-κοινωνία σε απόγνωση είναι σαφές ότι το υπάρχον σχέδιο δεν μας βοηθάει. Και δεν βοηθάει όχι επειδή δεν πέρασαν τα νέα μέτρα και οι αντιδράσεις ήταν πολλές αλλά αντίθετα επειδή τα νέα σκληρά μέτρα πέρασαν με ευκολία και οι αντιδράσεις ήταν πολύ μικρές. Το αποτέλεσμα όμως ήταν η αποτυχία.

Και αυτό οφείλεται στο ότι έγινε προσπάθεια να γίνει τεχνητός και μονομερής αποπληθωρισμός στην οικονομία. Να προσομοιάσουν δηλαδή μια υποτίμηση του νομίσματος όχι με νομισματικό τρόπο αλλά μονομερώς με μειώσεις μισθών (εννοώ κυρίως του ιδιωτικού τομέα). Αυτοί που σκέφτηκαν κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είναι εντελώς καθυστερημένοι.

Να σταματήσει επιτέλους ο λαϊκισμός

Εκδικηθείτε τους! Μην αγοράζετε τίποτα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντιστασιακή πράξη στην εποχή μας από το να απέχετε από την εορταστική κατανάλωση. Η κοινωνία μας ανέχεται τα πάντα αρκεί όλοι να προσπαθούν να καταναλώσουν. Γιατί άλλωστε γίνονται απεργίες και καταλήψεις; Μα για να μπορούμε όλοι να καταναλώνουμε απερίσπαστοι όλο και περισσότερο. 

Το χειρότερο που μπορείτε να κάνετε γι' αυτή την απαίσια και γελοία κοινωνία είναι να πάψετε να καταναλώνετε. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για το υπάρχον σύστημα από αυτό. Θυμηθείτε ότι και τον Δεκέμβρη του 2008 αυτό που ένοιαζε την κοινή γνώμη (η κατευθυνόμενη γνώμη που λέμε) ήταν αν θα μπορεί απερίσπαστη η κάθε χαζή να πάει στο Κολωνάκι να ψωνίσει επώνυμα βρακιά. Τίποτα δεν λειτουργεί εύρυθμα όταν εσύ ο μικρός και ασήμαντος ανθρωπάκος παύεις να καταναλώνεις. 

Γι' αυτό μας αφήνουν δήθεν ελεύθερους να έχουμε την ψευδαίσθηση ελευθερίας, για να μπορούμε να πηγαίνουμε στα καταστήματά τους και να επιστρέφουμε τα λεφτά τους.

Η κοινωνία μας είναι εμπορική, δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Αν εσείς παύσετε να καταναλώνετε είναι σαν να αρνείστε την μοναδική της ουσία, είναι μια πράξη που ισοδυναμεί με πλήρη άρνηση.

Θα μου πεις τώρα ότι με τις μειώσεις μισθών κτλ που έγιναν ποιος θα καταναλώσει φέτος....Ε, με την ευκαιρία και για εκδίκηση μην μειώσετε απλά την κατανάλωση αλλά μηδενίστε την.

Ξέρω, ξέρω θα μου πουν πολλοί ότι αν όλοι έκαναν το ίδιο θα καταρρέαμε τελειωτικά κτλ, κτλ. 

Βαρέθηκα να ακούω τέτοιες νεοφιλελεύθερες σαχλαμάρες και βλακείες.

Ας γίνει λοιπόν ό,τι είναι να γίνει. 

ΜΗΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.

Άρχισε το ξύλο στους δημόσιους υπαλλήλους

Μετά από την πρόσφατη υπόθεση απόπειρας πυρπόλησης υπαλλήλου του ΟΑΕΕ, επίθεση την οποία πολλοί τότε χαρακτήρισαν άσχετη και τυχαία, είχαμε και δεύτερη επίθεση και πάλι σε υπάλληλο του ΟΑΕΕ. Ασφαλώς οι υπάλληλοι σαν άτομα δεν φταίνε σε τίποτα, ο κόσμος όμως που τους επιτίθεται φταίει ακόμη λιγότερο και έχει πραγματικό πρόβλημα, και δεν ξέρει που αλλού να ξεσπάσει. 

Ο κόσμος απευθύνεται στην δημόσια διοίκηση για διάφορα θέματα που τον απασχολούν και δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί λόγω τεράστιας γραφειοκρατίας. Δεν μιλάω για απλές περιπτώσεις, αν μπερδέψετε κάπου και δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε τότε δύσκολα θα ξεμπερδέψετε, μπορεί να αλλάξει η ροή της ζωής σας. Από την άλλη μεριά η σκληρότητα της γραφειοκρατίας δεν επιτρέπει στους δημόσιους υπαλλήλους να βοηθήσουν. 

Οι υπάλληλοι βρίσκονται στη μέση ενός ασύλληπτα αναποτελεσματικού και σκοτεινού δημόσιου μηχανισμού και των πολιτών. Οι πολίτες κάνουν ένα αίτημα και οι υπάλληλοι δεν έχουν τρόπο να τους εξυπηρετήσουν, όλα λειτουργούν με τους τρόπους που λειτουργούσαν το 1973. Οι ελάχιστοι Η/Υ παίζουν τον ρόλο τερματικών και όχι λειτουργικών υπολογιστικών συστημάτων έξυπνα διασυνδεμένων. Το σύστημα έχει καταρρεύσει.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ για να μην λιντσαριστούν αθώοι υπάλληλοι;  Θα πρέπει οι δημόσιοι υπάλληλοι να αρνηθούν την εργασία που οι άχρηστες γραφειοκρατίες  τους επιβάλλουν να κάνουν  για να βασανίζουν τον κόσμο και να συνταχτούν με την μεριά των πολιτών. Ταυτόχρονα οι συνδικαλιστικές τους οργανώσεις να μπλοκάρουν τη λειτουργία των οργανισμών τους με την αιτιολογία ότι δεν μπορούν να λειτουργούν υπό αυτές τις συνθήκες αναποτελεσματικότητας. Να απεργήσουν χάνοντας χρήματα για την βελτίωση των υπηρεσιών.

Το κράτος θα πρέπει να απλοποιήσει ΑΜΕΣΑ τη νομοθεσία που σε πολλά υπουργεία κανείς δεν ξέρει τι ισχύει και να τα κάνει ΟΛΑ ηλεκτρονικά. Όποιοι μπαίνουν σε μια δημόσια υπηρεσία να ντρέπονται να πατήσουν, να νομίζουν ότι μπαίνουν σε πολυτελές ξενοδοχείο. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος.

Επίσης δεν είναι τυχαίο το ότι όλα αυτά γίνονται στον ΟΑΕΕ, ένα από τα χειρότερα δημόσια ταμεία σε οργανωτικό επίπεδο το οποίο υποχρεώνει στην εποχή μας, χρεοκοπημένους ή σε μεγάλες δυσκολίες επιχειρηματίες, να πληρώνουν τεράστια ποσά κάθε δίμηνο. 

Θα πέσει κι άλλο ξύλο και σε άλλους δημόσιους φορείς και υπηρεσίες (ιδίως μέσα και στο κλίμα  ενοχής που έχει σκόπιμα δημιουργηθεί) και οι άνθρωποι ξαναλέω δεν έχουν καθόλου άδικο, είναι απελπισμένοι.

Εδώ το προηγούμενο ποστ: Οι δημόσιοι υπάλληλοι κινδυνεύουν με λιντζάρισμα.

Η κριτική των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία

Αν οι τιμές είχαν αρχίσει να αποκλιμακώνονται ταχέως δεν θα υπήρχε τόση ένταση. Αυτό όμως που κάποιοι προσπαθούν να πετύχουν είναι μοναδικό: Να επιμερίσουν όλη την λιτότητα στις πλάτες των πιο αδύναμων, έτσι, δεν πέφτουν οι τιμές στα ακίνητα, δεν πλήττονται οι καταθέσεις, δεν, δεν, δεν. Η "προσαρμογή" εξελίσσεται σε μακελειό των φτωχότερων που κυριολεκτικά θα πεινάσουν.

Και ξαναλέω το μυστικό είναι στις τιμές. Χωρίς βίαιο αποπληθωρισμό της οικονομίας εδώ και τώρα, χωρίς κατάρρευση τιμών κάθε περιουσιακού στοιχείου (κάτι που νοιάζει τους πλούσιους που έχουν πολλά), θα πέσει πολύ ξύλο. Ακόμη και στην βάναυση και "καπιταλιστρική" Αμερική οι τιμές έπεσαν. Δεν έχει σημασία αν η αγορά δεν λειτουργεί στην Ελλάδα, γι' αυτό θα πρέπει το κράτος να βοηθήσει την αγορά με κίνητρα πτώσης των τιμών (π.χ. δείτε: Άμεσες λύσεις εξόδου από την κρίση). Και όμως αυτοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Προστατεύουν καταθέσεις και ακίνητα μέχρι τελικής εξόντωσης των φτωχών!

Προστατεύουν τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων (των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων) με αποτέλεσμα  να πεινάσουν στο διπλάσιο τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα και ταυτόχρονα προστατεύουν τις τράπεζες ως κόρη οφθαλμού χρεώνοντας, γι' αυτό το λόγο το δημόσιο χρεώνεται τόσο επιπλέον όσο είναι και οι περικοπές και τα μέτρα λιτότητας, κάτι που ενδέχεται να συνεχιστεί πιο άσχημα στο μέλλον (π.χ. δείτε : Η ΕΚΤ "αποσύρεται" και υποχρεώνει τις Κυβερνήσεις να αναλάβουν το χρέος).

 Αυτή η κυβέρνηση είναι ο εφιάλτης κάθε φτωχού. Και παράλληλα καθυστερεί χαρακτηριστικά να απελευθερώσει τα επαγγέλματα γιατί ξέρει ότι από αυτό θα ωφεληθούν και οι φτωχοί.

Λύσεις για όλους σίγουρα δεν υπάρχουν. Οι λύσεις που ωφελούν τους τέρμα κάτω (ραγδαία πτώση τιμών ακινήτων συν κατάρρευση κάποιων τραπεζών) ζημιώνουν τους μεσαίους και πάνω. Υπάρχουν και κάποιες μεσαίες κατηγορίες που ζημιώνονται ότι και να συμβεί.

Σε αντίθεση με όλα όσα κάνει η κυβέρνηση που ωφελούν τα μεσαία και πάνω εισοδήματα,  η υποτίμηση επιβαρύνει και τους πάνω όσο και τους κάτω και σε σύγκριση με αυτό που γίνεται τώρα οι από κάτω πιέζονται πολύ λιγότερο. Αν δεν χαθούν καταθέσεις από τις τράπεζες (λόγω κλείσιμο τραπεζών) και αν δεν διαλυθεί η αγορά ακινήτων οι φτωχοί θα πεινάσουν σαν να είχαμε γερμανική κατοχή.

Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι πρόσφατου άρθρου του Δελαστίκ  με σκληρούς χαρακτηρισμούς για να κατανοήσετε καλύτερα την κοινωνική ένταση που έχει δημιουργηθεί από αυτή την άδικη πολιτική:

"Σε αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα. Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα. Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία.

Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας."......

Το άρθρο έχει συνέχεια στην εφημερίδα ΠΡΙΝ.

Υπόθεση Αλεξανδρόπουλος και δημόσιο πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο, ναι. Τίμιο; (Ά εκπομπή) from Kouti Pandoras on Vimeo.

ΔΝΤ και χρόνιος υποσιτισμός

Αντιγράφω από άλλο (βιντεάκι) που δεν διαβάζονται αυτά που λέει και για να καταγραφτούν και στο ίντερνετ:

"Η Γουατεμάλα στην Κ.Αμερική έχει πληθυσμό και έκταση περίπου όση η Ελλάδα. Μακροοικονομικά είναι η χώρα των χιλίων θαυμάτων! Εμφανίζεται ως μια από τις πιο σταθερές και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Ο πληθωρισμός της είναι ελάχιστος, η νομισματική της ισοτιμία συνεχώς σταθερή, η ανεργία βρίσκεται κάτω απ' τα 3% και οι εξαγωγές της ανθίζουν.

Το ΔΝΤ επιτηρεί την οικονομική πορεία της χώρας ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ, Φερνάντο Ντελγάδο: "Η Γουατεμάλα έχει κάνει ρεκόρ. Παρουσιάζει ένα ιστορικό συμμόρφωσης και εκπλήρωσης υποχρεώσεων ιδιαίτερα ικανοποιητικό. Έχει επιδείξει αξιέπαινη φορολογική πολιτική και έχει επιτύχει σε όλα τα επίπεδα με τον πιο ικανοποιητικό τρόπο!".

Τα τελευταία εφτά χρόνια η Γουατεμάλα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλές ανεπτυγμένες χώρες. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4% !

Όμως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, και κάποια άλλα στοιχεία έρχονται να μετριάσουν τον ενθουσιασμό: "Είμαστε η χώρα της Κ.Αμερικής με τον υψηλότερο δείκτη χρόνιου υποσιτισμού. 'Εχουμε περισσότερο από το μισό πληθυσμό μας να ζει σε συνθήκες φτώχειας με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα.Υπάρχουν τεράστιες ανισότητες και μεγάλες αντιφάσεις που παρά τη μεγάλη παραγωγή πλούτου και παρόλο που η χώρα μας είναι παραγωγός τροφίμων, το 40% των παιδιών μας κάτω των 5 ετών υφίστανται χρόνιο υποσιτισμό", σημειώνει ο Χόρχε Σάντος, συντονιστής του Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Το Λονδινάκι καίγεται !...Και ακόμη δεν είδαν τίποτα....

 Σοκαρίστηκε λέει η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας με τις αντιδράσεις του πλήθους. Όπως κάτι ανάλογο θα πάθαινε και η βασιλική οικογένεια της Ρωσίας όταν θα ερχόταν κοντά στην πλέμπα της δικής της εποχής λίγο πριν την επανάσταση. Το χάσμα είναι το ίδιο, έχουμε γυρίσει 100% στην εποχή των ευγενών και των πληβείων.

Είχα διαφωνήσει πολλές φορές τα τελευταία 2 χρόνια με γνωστούς μου που κατοικούν στην Βρετανία και οι οποίοι μου παρουσίαζαν μια παραδεισένια πραγματικότητα και οι οποίοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι και η Βρετανία έχει τα ίδια χάλια με την Ελλάδα και ότι και η Βρετανία σύντομα θα βιώσει και αυτή έναν δικό της Δεκέμβρη.

Να λοιπόν ο Δεκέμβρης της Βρετανίας. Εμπρος παιδιά, σπάστε τις "ευγενείς" και νεοφιλελεύθερες βρετανικές κεφάλες τους !

Οι παραπάνω πρόσφατες εικόνες είναι από εδώ: London Calling/London's Burning

Επίσης θυμίζω παλαιότερο δημοσίευμα μου για το πώς δρα η βρετανική αστυνομία: Αστυνομία και κοινωνία των διαδηλωτών .

Οι υποτιμήσεις δεν προαναγγέλονται ποτέ

Πριν μερικούς μήνες αν έλεγες του Μπάμπη για έξοδο από το ευρώ κινδύνευες να σε πει και προδότη ή ηττοπαθή αριστερό που θέλει την χώρα τριτοκοσμική. Τώρα το Σκάι και η Καθημερινή βλέπω ότι συμπεριλαμβάνουν αυτό το σενάριο εξόδου από το ευρώ στα πιθανά ενδεχόμενα και το εξετάζουν λεπτομερειακά....

Τις τελευταίες μέρες οι στενοί μου φίλοι έχουν ήδη βγάλει τα λεφτά τους σε λογαριασμούς εκτός Ελλάδας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: 

1) Δημοσιονομικό πρόβλημα

Παρατηρώ ότι υπάρχουν κάποιες έννοιες που ο κόσμος δεν μπορεί να τις καταλάβει. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν τα εύκολα, δηλαδή ότι το κράτος είναι σπάταλο και σπαταλάει περισσότερα από όσα κερδίζει. Νομίζει λοιπόν ο κόσμος ότι όταν σταματήσουν οι σπατάλες θα φτιάξουν τα πράγματα και όλα θα γίνουν όπως πριν. Αυτό βέβαια δεν ισχύει.

Χαμένη γενιά ή χαμένες γενιές;

"Λένε τα παιδιά μέσα στην απογοήτευση και την αφέλειά τους ότι θα πάνε να δουλέψουν στο εξωτερικό, ενθαρρυμένα από τρία-πέντε παραδείγματα μορφωμένων Ελλήνων που βρήκαν εύκολα δουλειά. Μακάρι να μπορούσαν να πάνε όλα να χτίσουν έξω τη ζωή τους κι ας τα στερούμασταν εμείς και η χώρα μας που πληρώσαμε για τη μόρφωσή τους!

Η ζοφερή πραγματικότητα όμως είναι ότι ολόκληρη η Ευρώπη υφίσταται βίαιες κοινωνικές αλλαγές προς τα κάτω, σε όλες τις χώρες. Τα ίδια με τα Ελληνόπουλα λένε οι νέοι της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας - σύντομα ίσως και οι νέοι της Ιταλίας ή ακόμη και της... Γαλλίας!

Πόνος και νευρολογία

Διάβασα πρόσφατα ένα συγκλονιστικό βιβλίο εκλαϊκευμένης ιατρικής νευρολογίας του Frank T. Vertosick με τίτλο "Γιατί πονάμε, η φυσική ιστορία του πόνου", εκδόσεις οξύ. Θα αναφέρω παρακάτω μερικά αποσπάσματα του βιβλίου καθώς και κάποιες σκέψεις μου:

Λέει λοιπόν ο συγγραφέας: "...ο πόνος είναι συνώνυμο της νοημοσύνης" (σελ.19).

"Πέρα από τον απτό κόσμο, ο οποίος κατοικείται από όλα τα έμβια πλάσματα, μονάχα εμείς βρισκόμαστε σε έναν παράλληλο κόσμο, ένα νοερό βασίλειο σκέψεων και συναισθημάτων.Ο ψυχικός πόνος μπορεί να είναι εξίσου σημαντικός (αν όχι σημαντικότερος) με τον πόνο που προκαλείται από το σωματικό τραυματισμό" (σελ.22).

"Ο σκύλος πονάει, ο άνθρωπος δεινοπαθεί" (σελ.22) και "Ένα ζώο είναι δυνατό να βασανιστεί μέχρι θανάτου, αλλά μόνο το ανθρώπινο ον υποφέρει από την ιδέα του πόνου" (σελ.25).

"Επειδή μπορούμε να σκεφτόμαστε και να δείχνουμε ενσυναίσθηση, το φάσμα του πόνου μας εκτείνεται πέρα και έξω από το εδώ και τώρα του δικού μας σώματος." (σελ23).

"Η οδύνη είναι συνώνυμο της επίγνωσης" (σελ.24).

"Ο Ρίτς δεν κατάφερε ποτέ να περιγράψει τον πόνο του. Έλεγε ότι η αγγλική γλώσσα δεν μπορούσε να αποδώσει αυτό που ένιωθε", σελ. 57.

"Οι ασθενείς με νευραλγία τριδύμου σπάνια νιώθουν συνεχή πόνο, υποφέρουν από αιφνίδιες εκρήξεις...Αυτά τα ξεσπάσματα πόνου περιγράφονται συνήθως ως διαξιφιστικά....αίσθηση τεμαχισμού προσώπου", σελ. 72.

"Όπως ανακάλυψε ο Μίλντρεντ, υπάρχει κάτι το διαβολικό στους πόνους του προσώπου και του κεφαλιού....είναι κλινικοί βασανιστές άνευ χαρτοφυλακίου", σελ.70.

"Η νευραλγία τριδύμου δεν είχε καν τη στοιχειώδη αβρότητα να τη σκοτώσει", σελ.75.

Έρχεται αύριο ο πρωθυπουργός της Ελλάδος

Την Αθήνα έρχεται αύριο Τρίτη ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στρος-Καν.

Δεν λέω κάτι κακό, μόνο την αλήθεια, η χώρα μας είναι γνωστό ότι είναι υπό κηδεμονία, το είχε πει προσφάτως ξεκάθαρα και ο Αλέκος. 

Oleanna (1994) η πρώτη επαναστατική σας στάση

Το έργο Oleanna είναι ένα συγκλονιστικό  θεατρικό έργο δύο ρόλων με θέμα την διαμάχη ενός καθηγητή κολεγίου και μιας φοιτήτριάς του που τον κατηγορεί για σεξουαλική παρενόχληση και βιασμό.   Πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μαιο του 1992 στο Cambridge, Massachusetts σε σκηνοθεσία David Mamet με πρωταγωνιστή τον καταπληκτικό William H. Macy και στη συνέχεια παίχτηκε στο Λονδίνο στο Royal Court Theatre το 1993 σε σκηνοθεσία Harold Pinter. Εγώ προσωπικά το είδα στην ταπεινή ΝΕΤ στις 21 Φεβρουαρίου του 2003 ως ταινία σε σκηνοθεσία και πάλι του David Mamet με πρωταγωνιστές στους δύο ρόλους τον William H. Macy και την Debra Eisenstadt στην ομώνυμη ταινία του 1994.

Το έργο ξεκινάει με την επίσκεψη μιας φοιτήτριας στο γραφείο του καθηγητή της όπου του ζητάει να την βοηθήσει να περάσει το μάθημα του στο οποίο δεν τα έχει πάει καλά. Ο καθηγητής στην αρχή είναι απορριπτικός και δεν έχει χρόνο. Όταν όμως η κοπέλα επιμένει αυτός δείχνει να αισθάνεται προστατευτικός απέναντί της και της προτείνει με ενθουσιασμό να έρχεται στο γραφείο του συχνότερα και να της εξηγεί κάποια πράγματα για το μάθημα.  

Ο καθηγητής σε αυτή την πρώτη συνάντησή του με την φοιτήτρια της κάνει διάλεξη για το τι είναι η ανώτερη εκπαίδευση την οποία δείχνει να υποτιμάει στην προσπάθειά του να εξηγήσει τον χαμηλό βαθμό που της έβαλε, και γενικά αμφισβητεί με πολύ "μεταμοντέρνο"  λεκτικά τρόπο ορισμένα πράγματα που ο ίδιος δείχνει να εκμεταλλεύεται για να έχει την θέση που έχει στο πανεπιστήμιο και στην κοινωνία. Μιλάει από μια ελιτίστικη θέση μπερδεύοντας τα νοήματα και στρέφοντάς τα όπως τον συμφέρουν. Στο τέλος της σκηνής την αγγίζει μάλλον αθώα στον ώμο.

Η ΕΡΤ άρχισε να βελτιώνεται

Η ΕΡΤ έχει αρχίσει να φτιάχνει! Ναι ρε γαμώτο έχει βελτιωθεί πάρα, πάρα πολύ. Από την στιγμή που κατά τις 22.00-23.00 και μετά τις 00.00 άρχισαν να βάζουν κάτι παλιά ντοκιμαντέρ, κάτι περισκόπια, και κάτι άλλα κουλτουριάρικα, άρχισε πάλι να βρίσκει έναν πιο ποιοτικό χαρακτήρα που είχε χάσει τόσα χρόνια, τα μαύρα χρόνια δηλαδή της εμπορευματοποίησής της. Άσε που ο Βαξεβάνης πήγε στη ΝΕΤ! Ή λάθος κάνω; Νομίζω πήγε στη ΝΕΤ μαζί με τις καταπληκτικές εκπομπές του.

Ελπίζω να μειώσουν περισσότερο τις ειδήσεις και τις κάθε είδους χαζομάρες και να αρχίσουν να γίνονται πιο ποιοτικοί και ερευνητικοί. Όταν η τηλεθέαση της θα πέσει στο μισό από ότι τώρα η ΕΡΤ θα έχει γίνει πλήρως ποιοτική. Νομίζω πρότυπο πρέπει να είναι το κανάλι της βουλής. Άσε που φέτος πήραν και το μπάσκετ.

Και άντε να δούμε ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια να κλείνουν. Κανείς δεν τα έχει ανάγκη και ζούσαν τόσα χρόνια με "επιχορηγήσεις" του κράτους. 

Ξύπνα Δημόσιε Υπάλληλε !

Οι δημόσιοι υπάλληλοι ΠΡΕΠΕΙ να συνταχθούν με τον κόσμο για να αφήσουν έκθετη την βρωμερή πολιτική ηγεσία, και να δείξουν με την στάση τους ότι δεν φταίνε οι ίδιοι αλλά η απίστευτη ανοργανωσιά. Ναι φίλε δημόσιε υπάλληλε, δες φταις εσύ αλλά η ανοργανωσιά της υπηρεσίας σου. Αν είχες εργαστεί ποτέ εκτός δημοσίου θα έβλεπες τι ανοργανωσιά επικρατεί. Το δικό σου μέτρο του φυσιολογικού είναι η γραφειοκρατία που σε έκανε η οργανωσιακή κουλτούρα του δημοσίου να θεωρείς ως κάτι "φυσιολογικό". Δεν είναι όμως "φυσιολογικό" αυτό το πράγμα, είναι για τρελάδικο.

Έρχεται φίλε δημόσιε υπάλληλε της πρώτης γραμμής -που φτύνεις αίμα κάθε μέρα- κάποιος  εξαγριωμένος πολίτης και σου λέει ότι η υπηρεσία σου είναι μπουρδέλο; Σήκω όρθιος θυμωμένος και πες του ότι δεν είναι απλά μπουρδέλο είναι καραμπουρδέλο και δώσε του το τηλέφωνό σου ώστε όταν θα αποφασίσει να την κάψει να πας και εσύ μαζί του να βαστάς την βενζίνη (που λέει ο λόγος)...

Συντάξου με τον πολίτη αλλιώς θα την πληρώσεις εσύ τη νύφη....

Και δες στ' αλήθεια πόσο πολύ εξοργισμένος είναι ο κόσμος από το μπουρδελοδημόσιο, ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ.

Όχι επειδή φταις εσύ αλλά επειδή δεν υπάρχει τρόπος να κάνει τη δουλειά του.

ΚΑΝΕ ΑΠΕΡΓΙΑ δημόσιες υπάλληλε, θυσιάζοντας δύο μεροκάματα το τρίμηνο, με αίτημα να φτιαχτεί καλύτερη οργάνωση. Άσε τις αποδοχές σου σε δεύτερη μοίρα, μόνο τότε θα αποκτήσεις ξανά κοινωνική νομιμοποίηση

Βγες και κατάγγειλε τους απατεώνες Διευθυντές της υπηρεσίας σου και αποκάλυψε ότι δέχονται τηλεφωνήματα από βουλευτές. Ότι οι συμβασιούχοι που είχαν στους γκισέδες τους ήταν τα καλόπαιδα των πολιτικών που γλύφουν για να πάρουν θέση.

Γιατί να μη δουλέψουνε και αυτά τα "παιδάκια"; Γιατί ρε συ τα άλλα παιδάκια που δεν έχουν φίλους πολιτικούς τι θα κάνουν, θα πεθάνουν; Μπορεί να λειτουργήσει μια κοινωνία με τέτοιες αδικίες; 

Κατήγγειλε την σούπερ πουλημένη συνδικαλιστική σου ηγεσία. Δεν βλέπεις τον αρχισυνδικαλιστή σου πώς έγινε διευθυντής;  Νομίζεις ότι αυτό είναι τυχαίο; Και αυτός και τα παιδιά του αν μπούνε στο δημόσιο θα τα έχουν στα όπα-όπα, για να εξαγοράζουν τη συνενοχή τους και τη σιωπή τους στα αίσχη. Και τη δική σου σιωπή είχαν εξαγοράσει τόσα χρόνια με 30 αργύρια μισθού για να χτίσουν τον πύργο της Βαβέλ.

Φωτογράφησε τις συνθήκες εργασίας σου και στείλε τις σε εφημερίδες και σε blogs. Φωτογράφησε τη μούχλα δίπλα εκεί που κάθεσαι, δείξε την αθλιότητα του αρχείου σας που έχει πιάσει ψύλλους και πας σπίτι σου ψωριασμένος από τη βρώμα. Δείξε την αθλιότητα των ουρών από κόσμο, τις φάτσες των ταλαίπωρων μεροκαματιάρηδων που αυτοί στέκονται εκεί για να εξυπηρετηθούν. Οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη δημόσιων υπηρεσιών, αυτό το χρειάζονται όμως για να ζήσουν οι πιο ανήμποροι.

Αποκάλυψε τον τρόπο που εργάζεστε, ότι χρησιμοποιείτε Η/Υ (ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ και καθόλου) σαν να ήταν τερματικά της δεκαετίας του 1980 ή απλές βάσεις δεδομένων. Πες δυνατά ότι δεν έχεις καν e-mail και ντρέπεσαι γι' αυτό. Ότι δεν έχεις καν τηλέφωνο και πρέπει να τηλεφωνείς σε διάφορους που εξυπηρετεί η υπηρεσία σου από το κινητό σου ή από το τηλέφωνο του δντη στον πάνω όροφο....

Τα ξέρει αυτά ο κόσμος ρε βλάκα δημόσιε υπάλληλε;  Γιατί δεν βγαίνεις να τα πεις να τους ξεφτιλίσεις; Που αφήνεις παθητικά να σε κάνουν αποδιοπομπαίο τράγο μιας κατάστασης που ΕΣΥ είσαι το πρώτο θύμα. Δεν καταλαβαίνεις ότι θα πρέπει να πάψεις να είσαι συννένοχος στο έγκλημα που διαπράτεται και να συνταχθείς με τον κόσμο ολόψυχα;

Αν ΕΣΥ δεν αγωνιστείς να αλλάξουν τα πράγματα θα πέσει η οροφή και θα σε πλακώσει.

Πάψε να κάνεις το καλό παιδί, χέσε το προισταμενιλήκι, κάνε κάθε βδομάδα αναφορές και δημοσίευε τις παντού. Συμμάχησε με συναδέλφους πάνω σε αυτά που γράφω και δράστε όλοι μαζί.

Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου, μπλόκαρε εσύ ο ίδιος το σύστημα μια που άλλωστε λειτουργεί μόνο και μόνο επειδή δεν τηρείς τους νόμους και τους κανονισμούς....Αν τηρούσες με λεπτομέρεια τα πάντα που προβλέπονται θα λειτουργούσε τίποτα; Εσύ κινείς τα νήματα εσύ πρέπει και να τα κόψεις.

Με καταλαβαίνεις ή στα λέω περίπλοκα;

Οι δημόσιοι υπάλληλοι κινδυνεύουν με λιντζάρισμα

ΓΕΓΟΝΟΣ

"- Πήρε όμηρο την υπάλληλο, την έδεσε σε καρέκλα και την έλουσε με πετρέλαιο

- Λούστηκε και ο ίδιος και απειλούσε να πυρποληθεί

- 'Ηθελε να βγεί η σύνταξή του μέσα σε 15 μέρες

- Οι ασφαλισμένοι αρνούνταν να εγκαταλείψουν τον χώρο!

- Συγκλονιστική μαρτυρία

Το απίστευτο αυτό σκηνικό διαδραματίστηκε στο υποκατάστημα του ΟΑΕΕ επι της οδού Σαρανταπόρου στα Πατήσια. 'Ανδρας πάνω από 65 ετών μπήκε μέσα στο υποκατάστημα και αρχικά κάθισε στην σειρά του. 'Ομως μέσα του έβραζε αφού σύμφωνα με πληροφορίες είχε καταθέσει πριν από 15 ημέρες τα χαρτιά του για σύνταξη και δεν είχε πάρει ακόμα απάντηση.

Η ώρα περνούσε και στην απόγνωσή του έβγαλε από μια τσάντα ένα μπουκάλι πετρέλαιο, πέρασε μέσα από τον γκισέ και αφού έδεσε μια υπάλληλο στην καρέκλα την περιέλουσε με πετρέλαιο, έριξε το υπόλοιπο και στον εαυτό του και έχοντας αναμμένο ένα αναπτήρα απειλούσε να αυτοπυρποληθεί.

Το συγκλονιστικό είναι οτι ενώ κάποιοι από τους ασφαλισμένους πρωταγωνίστησαν και "αφόπλισαν¨ τον δράστη παίρνοντάς του τον αναπτήρα από τα χέρια, κάποιοι άλλοι αρνούνταν να εγκαταλείψουν τον χώρο παρά τις εκκλήσεις της αστυνομίας γιατί δεν ήθελαν να χάσουν την σειρά τους!

Τέτοια περιστατικά μπορεί να επαναληφθούν στο μέλλον αφού οι εργαζόμενοι στον ΟΑΕΕ έχουν προειδοποιήσει με έγγραφό τους τον διοικητή του Οργανισμού οτι το προσωπικό δεν επαρκεί για ν' ανταπεξέλθει στις ανάγκες των ασφαλισμένων και έτσι αναπόφευκτα θα υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις στην εξυπηρέτησή τους."

ΣΧΟΛΙΟ μου για το περιστατικό:

Δουλέψτε σκλάβοι, ο καπιταλισμός ανακάμπτει!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν τα πράγματα πηγαίνουν καλά (π.χ. όπως σήμερα), έχεις δουλειά και γίνεσαι σκλάβος, εργάζεσαι τουλάχιστον 12 ώρες το 24ωρο για να ζήσεις 4 ώρες (συν 8 ύπνος) ενώ υπάρχουν οι πόροι και η οργάνωση που θα επέτρεπαν να εργάζεσαι πολύ λιγότερες ώρες και να ελευθερωθείς από την τυραννία της δουλείας. Και ενώ κάποιοι θησαυρίζουν εσύ απλά ζεις σαν φάντασμα και ζωντανός νεκρός για 4 άθλιες ώρες ζωής κάθε μέρα. Αυτό σημαίνει ανάκαμψη της οικονομίας.

Και αν τα πράγματα δεν πάνε καλά (όπως τώρα) χάνεις τη δουλειά σου, μένεις άνεργος και πεθαίνεις μια και καλή και πας στο χιλιοδιάολο.

Αποφασίστε τι προτιμάει ο κάθε ένας σας.

Να ξέρουμε τουλάχιστον ποιον θάνατο επιθυμείτε....

Εγώ πάντως πάντοτε θαύμαζα τον Σολωμό και τον ύμνο εις την ελευθερία, καιρός είναι να δούμε τις βασικές μας έννοιες σε ένα άλλο κοντεξτ:

 

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη

που με βιά μετράει τη γη.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Εκεί μέσα εκατοικούσες

πικραμένη, εντροπαλή,

κι ένα στόμα ακαρτερούσες,

«έλα πάλι», να σου πει.

Άργειε νάλθει εκείνη η μέρα,

κι ήταν όλα σιωπηλά,

γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα

και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

 Εκεί! Στην σκλαβιά ζει ακόμη ο εργαζόμενος κόσμος. Και σύμφωνα με τον ΣΕΒ θα πρέπει να εργάζεται και το Σάββατο....

Μπράβο στον Μίκη Θεοδωράκη!

Image via Wikipedia

Δεν είναι τυχαίο που ο Γλέζος στα 70 τόσα του πάει σας έφηβος στην πρώτη γραμμή για να φάει αυτός πάνω του τα δακρυγόνα, ούτε είναι τυχαίο που ο Μίκης Θεοδωράκης ενώ η νομενκλατούρα του διεφθαρμένου κομματισμού τον έκανε είδωλο (σαν μούμια νόμιζαν) αυτός τους τα κοπάνισε στα μούτρα και σήκωσε λάβρα επανάστασης ιδρύοντας το κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία «Σπίθα» !

Και αυτό δεν το έκανε μόνο ο Θεοδωράκης. Όσοι μπορούν να το κάνουν το έκαναν, εδώ και αρκετά χρόνια τώρα.

Και οι πιο καθυστερημένοι θα έπρεπε να έχουν καταλάβει τα τελευταία 6 χρόνια ότι κάτι δεν πάει καλά, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και με τον δυτικό υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής. Τα πρώτα σημάδια της παρακμής είχαν αρχίζει ήδη από το 1999. Θυμάστε  το προφητικό Fight Club (1999), έτσι;

Και τώρα για παραδειγματισμό πάνε να μας βάλουνε μέσα σε ένα τούνελ φτώχειας και μαρασμού. Γιατί το κάνουν αυτό; Για να πληρώσουμε τα σπασμένα των τραπεζών; Οι προδότες και τιποτένιοι αχυράνθρωποι των Διεθνών Οργανισμών και του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου...

Μπράβο λοιπόν στον Μίκη Θεοδωράκη, που τόσα χρόνια τον έβλεπα να κάνει παρέα με αυτά τα θλιβερά υποκείμενα της ελληνικής πολιτικής και τον σιχαινόμουν και αυτόν.

Με αυτή την κίνηση απέδειξε ότι το λέει η καρδούλα του, ενάντια ξαναλέω σε όλες τις πολιτικές λέρες που τον χρύσωναν και τον έγλειφαν ταυτόχρονα, όλα τα χρόνια από την "μεταπολίτευση" και μετά...