Μάχη χωρίς δημοκρατικές ψευδαισθήσεις

Με αφορμή το κείμενο του techie chan σκεφτόμουν σήμερα τα εξής:

1η ιστορική φάση: Ισχυρά κράτη

Από την φεουδαρχία του 17ου αιώνα και την διάσπαρτη εξουσία μεταξύ των φεουδαρχών, περάσαμε μέχρι τον 19ο αιώνα στην εξουσία των κεντρικών κρατών. Οι χώρες που αποκτούσαν κεντρική κρατική εξουσία έναντι των χωρών (ή κρατιδίων) που είχαν ακόμη διάσπαρτη εξουσία ανάμεσα σε ευγενείς και φεουδάρχες, είχαν ένα τρομακτικό πλεονέκτημα ισχύος. Ο Βίσμαρκ κάτι ήξερε που ένωσε εγκαίρως τα γερμανικά κρατίδια σε μια μεγάλη αυτοκρατορία. Γι' αυτό όλες οι χώρες αναγκάστηκαν να αναπτυχθούν γύρω από κράτη με κεντρικές εξουσίες μόνο και μόνο για να επιβιώσουν. Όσες χώρες άργησαν ή δυσκολεύτηκαν (π.χ. Πολωνία) υπέστησαν μεγάλες καταστροφές.

2η ιστορική φάση: Δημοκρατία και Αγορά

Στην συνέχεια, τον 20ο αιώνα, την εξέλιξη από την φεουδαρχία στο κράτος, διαδέχθηκε η εξέλιξη από το συγκεντρωτικό αυταρχικό κράτος στην δημοκρατία της ελευθερίας της αγοράς. Εκεί αποδείχθηκε ότι η ελεύθερη αγορά παράγει περισσότερο προϊόν και περισσότερη ανάπτυξη από ότι ο κομμουνισμός (τουλάχιστον έως τώρα). 

Οπότε το κοινωνικό αποτέλεσμα των τελευταίων 300 περίπου ετών, μετά από μια Γαλλική επανάσταση, 2 παγκόσμιους πολέμους, 1 Οκτωβριανή επανάσταση και ενός ψυχρού πολέμου (ελπίζω να μην ξέχασα κάτι εξίσου σημαντικό), ήταν η υπερίσχυση του κεντρικού κράτους αλλά και η υπερίσχυση της ελεύθερης αγοράς και της δημοκρατίας. Όποια χώρα δεν συμμορφωνόταν με αυτά την έτρωγε η μαρμάγκα.

3η ιστορική φάση: Μετασχηματισμός της δημοκρατίας σε οικονομικό αυταρχισμό

Όπως λοιπόν τον 19ο αιώνα τα κράτη με ισχυρή κεντρική κρατική εξουσία υπερίσχυαν άλλων με

Στον Πειραιά συννέφιασε

Προσέξτε! Η πραγματική αισιοδοξία προέρχεται μόνο μέσα από την πηγαία απαισιοδοξία:

Η παράταξη Φ.Ο.Λ.Α.

Μου έστειλε ένας φίλος με e-mail ένα ψηφοδέλτιο για τις προσεχείς εκλογές. Και αμέσως σκέφτηκα ότι πραγματικά δεν ξέρω ποιον να πρωτοψηφίσω. Δείτε και εσείς μόνοι σας τα ονόματα και ολόκληρο το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού:

Η δυσάρεστη αλήθεια για την οικονομία

Image via Wikipedia

Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ αγοράζει ομόλογα της αμερικανικής κυβέρνησης αξίας $1 τρις. Γι’ αυτά τα ομόλογα που αγοράζει θα παίρνει κάθε χρόνο από το αμερικανικό κράτος 25 δις τόκο (αφού έχουν ετήσιο επιτόκιο 2,5%). Τα κέρδη που θα βγάζει θα τα επιστρέφει στο αμερικανικό κράτος. Οπότε οι ΗΠΑ εκδίδουν ομόλογα αξίας $1 τρις δολαρίων τα οποία αγοράζει η FED και το ταμειακό αποτέλεσμα για τους δύο τους είναι μηδέν.

Η FED όμως βάσει αυτών των ομολόγων που έχει αγοράσει από το κράτος διαθέτει περιουσιακά στοιχεία $1 τρις με τα οποία αγοράζει χρέη και υποχρεώσεις ιδιωτικών τραπεζών (που κανείς άλλος δεν θα αγόραζε) και έτσι τους δίνει ουσιαστικά ρευστότητα. Αυτή η ρευστότητα ουσιαστικά αυξάνει το χρήμα που κυκλοφορεί στην οικονομία. Αντί να τυπώσει το κράτος δολάρια σε πιεστήρια και στη συνέχεια να τα μοιράσει, ακολουθείται η παραπάνω διαδικασία. Ουσιαστικά όμως είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Ως συνέπεια, εφόσον αγοράζονται ομόλογα ανεβαίνουν οι τιμές τους, και όσο ανεβαίνουν οι τιμές τους τόσο πέφτουν οι αποδόσεις τους. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο συμφέρει περισσότερο κάποιον να αγοράζει μετοχές παρά ομόλογα.

Οι κερδισμένοι

Και πράγματι, οι αμερικανικές εταιρείες (όχι του χρημ/κου τομέα) που έχουν ρεκόρ ρευστότητας (δηλαδή κυριολεκτικά δεν έχουν τι να κάνουν τα λεφτά τους) προτιμούν να αγοράζουν μετοχές παρά να κάνουν επενδύσεις. Και μάλιστα οι περισσότεροι αγοράζουν τις δικές τους μετοχές. Έτσι, τον Σεπτέμβριο η Microsoft δανείστηκε $4,7 δις για να αγοράσει μετοχές της και όχι για να επεκταθεί κάνοντας νέες επενδύσεις (= δουλειές).  Η Hewlett-Packard ανακοίνωσε αγορά ιδίων μετοχών ύψους $10 δις ενώ το 2009 οι επαναγορές ήταν επίσης πολύ μεγάλες.

Η εισοδηματική ψευδαίσθηση

Δεν ξέρω αν έχει νόημα αυτή η αναφορά που θα κάνω γιατί δεν ξέρω αν έχει παρακολουθήσει κανείς το θέμα ή αν έχει την υπομονή να το δει τώρα. Θα κάνω μια σύντομη επανάληψη: 

Τον Dan Ariely τον θυμάστε; Σχολιάζω άρθρα και βιβλία του τα τελευταία 2 χρόνια. Δείχνει με επιστημονικό τρόπο πόσο κορόιδα πιάνονται οι οικονομολόγοι. Σε καμιά 10ρια χρόνια που θα έχει ξεβρακώσει εντελώς την οικονομική "επιστήμη", μπορεί να τσιμπήσει και αυτός κανένα νομπελάκι από την σουηδική ακαδημία. Είχα δημοσιεύσει λοιπόν (δεξιά στα προτεινόμενα άρθρα) πριν 10 περίπου μέρες τα αποτελέσματα μια ερευνάς του με τίτλο Building a Better America – One Wealth Quintile at a Time. 

Στην έρευνα αυτή οι Norton-Ariely έδειχναν ότι αυτό που θεωρούν οι Αμερικάνοι ως ιδανική εισοδηματικά κοινωνία είναι στην πραγματικότητα μια πολύ πιο ίση εισοδηματικά κοινωνία (περίπου τόσο ίση όσο η Σουηδία και ακόμη περισσότερο) από την πραγματική. Και ότι αυτό που τους κρατούσε από το να μην διεκδικούν αυτό που θεωρούσαν ως ιδανικό (δηλαδή μεγαλύτερη ισότητα) είναι ότι πίστευαν ότι οι ανισότητες στις ΗΠΑ ήταν πολύ μικρότερες από ότι είναι στην πραγματικότητα όπου οι ΗΠΑ είναι η δεύτερη πιο άνιση χώρα στον κόσμο. Και μάλιστα υπήρχε μεγάλη συμφωνία στις απόψεις ανεξάρτητα από την εισοδηματική τάξη, το επάγγελμα κτλ.

Η έρευνα αυτή είχε γίνει το 2006 με τις αγορές στα πάνω τους καβάλα στην πιστωτική φούσκα όταν όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Βγήκε λοιπόν πρόσφατα το Business Week να απαντήσει στον Ariely με αυτό το άρθρο του The Delusion of Income Inequality.

Ποιο ήταν το επιχείρημα του BW; Ότι καλύτερα που οι Αμερικάνοι δεν ήξεραν το ποσοστό ανισότητας που κυριαρχεί στην χώρα τους, αφού δεν καταλαβαίνουν τι καλό κάνει η ανισότητα.....Παρομοίασαν μάλιστα τους πλούσιους Αμερικάνους των +400,000 ευρώ με τα θύματα της φορολογίας του Άγγλου βασιλιά τον οποίο πολεμούσε ο Ρομπέν των Δασών....

Το καλό με τους Αμερικάνους είναι ότι είναι πολύ κυνικοί, δεν κρύβονται ούτε περιστρέφονται γύρω από αυτό που θέλουν να πούνε, το λένε και όποιον πάρει ο χάρος. Τους θαυμάζω γι' αυτό. Αυτή τη φορά όμως έχουν μείνει από επιχειρήματα και είναι πλέον εμφανές. Οι εποχές άλλαξαν, δεν είμαστε πια στο 1970 της πτώσης του Κευνσιανισμού, ούτε στο 1980 του Θατσερισμού, ούτε στο 1990 της υπερβολικής αυτοπεποίθησης. 

Τα τελευταία 20 χρόνια είμαστε συνεχώς σε κρίση και οι τύποι ξέμειναν από επιχειρήματα έχοντας αρχίσει τις αρλούμπες. Ο πανικός τους έχει αρχίσει να φαίνεται.

Οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής καινοτομίας

Παρακάτω παραθέτω μια ομιλία από το TED talks του Αρίστου Δοξιάδη καθηγητή στο Warwick Business School.

Με ικανοποίησε πολύ αυτή η ομιλία γιατί λέει ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα με το όνομά τους:
1) Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές μικρές επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά μην
περιμένουμε αυτό να αλλάξει. Θα πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι θα ζήσουμε με βάση την παραδοχή ότι η καινοτομία θα βγει μέσα από τους μικρούς.

2) Αυτό δεν είναι καθόλου απίθανο όπως λέει ο ίδιος. Χρησιμοποιεί μάλιστα το παράδειγμα της πρωτότυπης σχεδίασης του δίσκου του καφετζή για να δείξει ότι καινοτομία δεν σημαίνει αναγκαστικά αυτό που φαντάζονται οι περισσότεροι :

3) Δείτε ενδεικτικά εδώ :  James Utterback, Mastering the Dynamics of Innovation (Harvard Business School Press, 1994) αλλά και εδώ πώς η ριζική καινοτομία δεν προέκυψε ποτέ μέσα από μεγάλες εταιρείες που κυριαρχούν.

4) Επίσης η μικρή επιχειρηματικότητα στηρίζει τις θέσεις εργασίας (στοιχεία επί του θέματος: α) The Secret to Job Growth : Think Small - Harvard Business Review,β)  More Small Firms Means More Jobs).
Αυτό δηλαδή που θεωρούσαμε πρόβλημα μπορεί να γίνει πλεονέκτημα της Ελλάδος.  Ίσως τελικά δεν είμαστε καταδικασμένοι τρις εις θάνατον και ούτε χρειάζεται να έρθουν οι πολυεθνικές στην Ελλάδα να αναλάβουν όλες τις αγορές μονοπωλιακά.

5) Όπως αναφέρει ο  Α.Δοξιάδης ένας από τους κύριους τομείς μας στον οποίο θα πρέπει να στηριχτούμε είναι ο τουριστικός κλάδος. Η μεγάλη αφήγηση που δημιούργησε η φράση του Αντρέα: "...δεν θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης" θα πρέπει να αντικατασταθεί με την φράση "Θέλουμε να είμαστε οι οικοδεσπότες όλης της Ευρώπης".

Παράδειγμα προς την αριστερά:  Η μικρή επιχειρηματικότητα και ο ελεύθερος επαγγελματίας είναι μια τίμια μορφή εργασίας που υπόκειται στην μικρότερη δυνατή εκμετάλλευση.  Εκεί μπορούμε να στηριχθούμε.

Παράδειγμα προς άκαμπτους φιλελεύθερους: α) Καλές οι μεγάλες επιχειρήσεις αλλά η ριζοσπαστική καινοτομία δεν ήρθε ποτέ από εκεί, β) Καλή η "Silicon Valley" αλλά μάλλον θα πρέπει να συμβιβαστούμε με πιο πεζά και σίγουρα πράγματα.Αυτό που πιστεύουν πολλοί ότι είναι πηγή κακού (η μικρή επιχειρηματικότητα) είναι στην πραγματικότητα η σωτηρία μας.

Τα παραπάνω είναι απόλυτα συμβατά με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που υποστηρίζω και θα βοηθούσαν τους ανέργους να γίνουν αυτόνομοι ελεύθεροι επαγγελματίες. Ταυτόχρονα αν στηριχθούμε στα πόδια μας με βάση μια στρατηγική σαν αυτή που περιγράφεται παραπάνω, τότε θα πρέπει να σταθμίσουμε αν το ευρώ βοηθάει μια τέτοια οικονομία που στηρίζεται στον τουρισμό ή σε άλλους παρόμοιους τέτοιους τομείς ή θα πρέπει να μεταβούμε σε ένα δικό μας, πιο ανταγωνιστικό νόμισμα.

Δείτε και την ομιλία:






















Να ενισχυθεί λοιπόν η μικρή επιχειρηματικότητα  (δείτε και αυτό: Βήμα ).

Όλη η συνέντευξη με τις ερωτήσεις σε 8 βιντεάκια

"Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα στον Ντράζεν Πέτροβιτς και τον Βλάντε Ντίβατς που ετοίμαζε τόσο καιρό του ESPN, προβλήθηκε από τους Αμερικανούς και είναι πραγματικά εξαιρετικό. Το Superbasket σας μεταφέρει όλο το υλικό και ευχόμαστε κάποια στιγμή, κάποια μέρα να μπορέσουμε κι εμείς να κάνουμε κάτι ανάλογο για τους δικούς μας θρύλους του μπάσκετ. "

Επιχειρηματικότητα και καινοτομία του πιο φτωχού τεταρτημορίου

 

Το πρώτο πρόβλημα που έρχεται σαν τσουνάμι είναι η ανεργία. Ένας άνεργος νέος άνθρωπος δεν μπορεί να βρει εργασία γιατί οι δουλειές μειώνονται δραματικά, δεν μπορεί να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας γιατί δεν είναι μόνο τα κλειστά επαγγέλματα που δεν μπορεί να ασκήσει αλλά ούτε και παρεμφερή τα οποία τα εμποδίζουν οι “λομπίστες” ελεύθεροι επαγγελματίες των κλειστών. Τέλος, ούτε ψιλικατζίδικο δεν μπορεί να ανοίξει γιατί τα ενοίκια είναι ακόμη υπερβολικά υψηλά, οι αναγκαστικές εισφορές προς ΟAEE (πρώην ΤΕΒΕ) είναι τεράστιες και οι συνθήκες της οικονομίας φθίνουσες. Συνεπώς τι; Καταδίκη με πνίξιμο στο νιπτήρα;  Το θέμα είναι τρομακτικό.

Για τα κλειστά τα έχουμε πει πολλές φορές (δείτε εδώ, εδώ, εδω και εδώ). Η άλλη λύση που χρειάζεται άμεση εφαρμογή είναι η λύση της διευκόλυνσης της αυτοαπασχόλησης και η προώθηση της επιχειρηματικότητας των ΝΕΩΝ για την οποία θέλω να γράψω σήμερα.

Οι ενδεδειγμένες στρατηγικές

1) Κατ’ αρχήν θα πρέπει να σταματήσουν κάθε είδους κρατικές επιδοτήσεις μεγάλων επιχειρήσεων. Το κράτος λέει ότι εφόσον πληρώνει τα επιδόματα ανεργίας, καλύτερα να δίνει κάποιους χρηματικούς πόρους στις μεγάλες επιχειρήσεις υπό τη μορφή επιδοτήσεων για να αυξάνεται λιγότερο η ανεργία.Έτσι δεν είναι; ΛΑΘΟΣ! Καλύτερα να πάει η ανεργία στο 25%-30% παρά να πληρώνει το κράτος για να διατηρείται μια προβληματική και μη βιώσιμη κατάσταση. Επίσης είναι λάθος να δίνει σε δήθεν “στοχευμένους” κλάδους επιδοτήσεις ίδρυσης μικρών επιχειρήσεων σε ανέργους.

Η επιδότηση των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών (με δανεικούς πόρους) οδηγούσε πολλού επιχειρηματίες να βλέπουν όνειρα ότι είναι σπουδαίοι. Κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες που πήγαιναν σε συνέδρια επιχειρηματικότητας για να πουν στους άλλους πώς πετυχαίνει κάποιος αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας. Τι να τους πουν όμως; Και για ποια επιχειρηματικότητα να μιλήσουν όταν οι ίδιοι ήταν ένα είδος κρατικού υπαλλήλου πολυτελείας. Από το κράτος χρηματοδοτούνταν με δανεικά χρήματα, ασαφής όρους και συνήθως πολύ βύσμα. Αμ έτσι γίνεται επιχειρηματίας ο κάθε ένας. Ούτε επιχειρηματικό δαιμόνιο χρειάζεται, ούτε νέες ιδέες, ούτε τίποτα. Μόνο να είναι δεμένος σε κάποιο κομματικό άρμα με το οποίο έχει αλισβερίσια. Αυτό περιλαμβάνει τόσο τους αναπτυξιακούς νόμους όσο και πολλά γνωστά μεγάλα επιχειρηματικά ονόματα των τελευταίων 30 ετών που ουσιαστικά αποτέλεσαν στην ουσία “κόμβους κυβερνητικής πολιτικής”.

2)  Είναι λάθος το κράτος να στηρίζει τις τιμές (ναι, ναι αυτό κάνει…το άτιμο το κράτος). Αντίθετα, το κράτος θα έπρεπε να επιδιώκει την κατάρρευση των τιμών. Ξέρω, ξέρω θα σας αρχίσουν οι μεγάλοι οικονομολόγοι να σας λένε ότι η κατάρρευση των τιμών δεν είναι κάτι καλό για την οικονομία, αλλά από την άλλη πιέζουν δήθεν τον κακό ΣΕΒ να ρίξει τις τιμές, έτσι; Δεν θέλω να αναλύω ξανά τα ίδια και τα ίδια γι’ αυτό πάρτε το όπως σας το λέω χωρίς καμία περιστροφή και αναστολή:  Αν δεν καταρρεύσουν οι τιμές, η Ελλάδα θα σβήσει από τον χάρτη της γης. Αν δεν καταλαβαίνεται το πώς και το γιατί δεν πειράζει, δεν μπορώ να παρεκκλίνω τόσο πολύ τώρα και να αλλάξω κουβέντα για να το εξηγήσω ξανά. Απλά χωνέψτε το ό,τι και αν ακούτε (και επειδή στην κοινωνία το όφελος μιας κοινωνικής ομάδας είναι η ζημιά της άλλης, θυμίζω ότι πάντοτε μιλάω από την πλευρά του χαμηλότερου εισοδηματικού τεταρτημορίου). 

Γιατί δεν μπορεί από τη μια πλευρά να ελπίζει το κράτος ότι θα πέσουν οι τιμές στα σούπερ μάρκετ (επειδή θα τους λυπηθεί ο ΣΕΒ ή για τα μάτια του κόσμου;) και από την άλλη να προσεύχεται να μην καταρρεύσει η αγορά ακινήτων γιατί τότε θα καταρρεύσουν και οι ήδη χρεοκοπημένες τράπεζες. Ε ας καταρρεύσουν οι τράπεζες, ας χαθούν και λεφτά. Αυτό δεν είναι ο καπιταλισμός; Ή μήπως καπιταλισμός είναι να χάνονται λεφτά μόνο φτωχών (χαμηλότερου τεταρτημορίου), μαζί με τις δουλειές και τις ζωές τους;

Θα πρέπει η αξία να φύγει από τα ακίνητα για να διευκολύνει την μικρή επιχειρηματικότητα (μικρή επιχειρηματικότητα = αυτονομία-καινοτομία) . Γι’ αυτό το κράτος θα έπρεπε να πάρει μέτρα που να στοχεύουν στα ακίνητα και όχι να τα απαλλάσσει. Για παράδειγμα, να γίνουν τα ακίνητα όπως τα αυτοκίνητα, να μην μπορεί κάποιος να έχει μερικά ακίνητα ανοίκιαστα για 2 και 3 χρόνια, όπως τώρα, περιμένοντας δήθεν την αγορά να φτιάξει. Να επιβληθούν τόσο δύσκολοι φορολογικοί νόμοι που όταν κάποιος έχει μερικά ακίνητα ανοίκιαστα (μιλάμε για τους μεγαλοιδιοκτήτες πάντα, ξυπνήστε!) να κινδυνεύει με χρεοκοπία. Τότε θα βλέπατε πώς θα έπεφταν γρήγορα οι τιμές και δεν θα κρεμόμασταν από την νωχελικότητα ορισμένων κακομαθημένων μεγαλοιδιοκτητών που ουσιαστικά είναι εκτός αγοράς επειδή απολαμβάνουν σκανδαλώδη δικαιώματα προστασίας της περιουσίας τους που τους επιτρέπουν την αναμονή ενώ η κοινωνία λιώνει….

Αν δεν μπορούν τέτοιου είδους μέτρα τότε πρέπει να βγούμε και από το ευρώ.

3) Κατά τρίτον, στο σκέλος της μικρής επιχειρηματικότητας το κράτος είχε συνηθίσει να δίνει μερικά ψιχουλάκια και στα καημένα τα παιδάκια (ανέργους με βεβαίωση και σφραγίδα του ΟΑΕΔ) όταν έκαναν συγκεκριμένες δραστηριότητες που καθόριζε ο Νόμος και είχαν περάσει και σεμινάριο του ΟΑΕΔ. Κάτι σεμινάρια στα οποία στην αίθουσα γίνεται πλάκα και κανείς δεν ενδιαφέρεται βέβαια για επιχειρηματικότητα.

Αντίθετα, θα πρέπει να αφήσουν ΕΝΤΕΛΩΣ ελεύθερη την ίδρυση μικρών επιχειρήσεων. Χωρίς κανένα κριτήριο, χωρίς προυποθέσεις, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα. Να μπορεί ο κάθε ένας να κάνει ό,τι βλακεία του κατέβει στο κεφάλι. Και όταν και αν μετά από λίγα χρόνια (κατά τη γνώμη μου 4 χρόνια) βγάλει κέρδος να δώσει και στο κράτος να δώσει και στους ασφαλιστικούς φορείς.

Το κράτος δεν έχει τους κατάλληλους μηχανισμούς ή το κατάλληλο είδος γραφειοκρατικής νοημοσύνης για να μπορέσει να κατευθύνει την επιχειρηματικότητα προς την καινοτομία. Ούτε μπορεί αυτή να ευδοκιμήσει σε ένα περιβάλλον τόσο ασφυκτικής νομοθετικής ρύθμισης. Ρυθμίσεις που σαν σύνολο δεν έχουν καμία λογική και ούτε μπορεί κανένας να τις εξηγήσει. Αυτές οι ρυθμίσεις είναι οι αλυσίδες που κρατάνε τους έλληνες στην ανεργία και τα βαρίδια που μας βυθίζουν πιο βαθειά στην χρεοκοπία. Δείτε για παράδειγμα την Global Innovation Index Report 2009-2010.

Ακόμη και όσοι ασχολούνται με την προώθηση της επιχειρηματικότητας κάνουν το τραγικό λάθος να προτείνουν την θέσπιση κινήτρων για την ίδρυση π.χ. εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Αυτό είναι λάθος γιατί αλλιώς θα μπορούσαν να υπάρξουν επιχειρήσεις που μπορεί να μην ασχολούνταν οι ίδιες με την υψηλή τεχνολογία αλλά να την υποστηρίζουν και να την βοηθούν έμμεσα. Ακόμη δηλαδή και τα καινοτόμα επιχειρηματικά μυαλά πέφτουν στην ίδια παγίδα και δεν βλέπουν πραγματικά ανεπηρέαστα τα πράγματα.

Πρόσφατα μάλιστα διάβασα σε ένα γνωστό δικτυακό τόπο ότι οι συζητήσεις για την καινοτομία και την επιχειρηματικότητα θα πρέπει να διεξάγονται μόνο στα Αγγλικά. Έλεος ρε παιδιά! Εσείς πάτε να ξεκινήσετε να βάζετε ρυθμίσεις και απαγορεύσεις πριν καλά, καλά ξεκινήσετε! Τα ίδια λένε και οι επαγγελματίες των κλειστών επαγγελμάτων, ότι π.χ. για να κάνεις την Α ή την Β εργασία θα πρέπει να έχεις το τάδε πτυχίο. Είναι σωστότατο βέβαια ότι κάποιος σήμερα θα πρέπει να ξέρει άριστα τα Αγγλικά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν Αγγλικά ενώ μπορεί κατά τα άλλα να είναι ιδιοφυή επιχειρηματικά μυαλά. Αλλιώς πάμε στην λογική των κλειστών επαγγελμάτων…

Συνεπώς, θα πρέπει να μπορεί ο κάθε πολίτης, εργαζόμενος ή μη, με ένα τηλέφωνο από το σπίτι του ή με μια δήλωση στο ίντερνετ, να μπορεί να ανοίγει μια μικρή επιχείρηση χωρίς καμία άλλη διατύπωση. Να απαλλάσσεται επίσης από την υποχρέωση καταβολής ατομικών ασφαλιστικών εισφορών, για ένα διάστημα τουλάχιστον 3 ετών. Αν θέλει το κράτος να δώσει επιδοτήσεις να τις δώσει αφού κάνει αυτές τις βασικές αλλαγές με στόχο να μπορεί ο κάθε ένας να απασχοληθεί.

Και να μην υπάρχει κανένα κριτήριο πουθενά, να μπορεί ο κάθε εργαζόμενος που έχει μια τεχνογνωσία, ακόμη και αν αυτός εργάζεται, να μπορεί να παραιτηθεί από την ιδιωτική δουλειά του και να ανοίξει και αυτός μια δική του επιχείρηση.

Η καινοτομία που όλοι ψάχνουν και έχει γίνει της μόδας, δεν μπορεί να βρεθεί σε νομικές ρυθμίσεις και γραφειοκρατικές πολιτικές. Ούτε μπορεί να βρεθεί στα σεμινάρια του ΟΑΕΔ, ούτε σε συγκεκριμένους κλάδους. Αφήστε τους ανθρώπους να επιχειρήσουν αυτό που θέλουν να κάνουν.

Αν γίνει αυτό τότε οι γονείς που τώρα χρηματοδοτούν τα παιδιά τους για να πίνουν καφέ στην καφετέρια περιμένοντας τη νέα προκήρυξη του ΑΣΕΠ ή το βύσμα (κάποιον αλήτη από κομματικό γραφείο) να τους πάρει τηλέφωνο, θα δίνουν πάλι τα λεφτά αυτά για να βοηθήσουν το ξεκίνημα μικρών επιχειρήσεων. Και οι άνθρωποι αυτοί θα κάνουν κάτι δημιουργικό και ενδεχομένως χρήσιμο και παραγωγικό.

Ας ανοίξουν σε κάθε δρόμο 100 ψιλικατζήδικα, δεν πειράζει. Ας γίνει το πιο τρελό που μπορούμε να σκεφτούμε. Αυτή η “περίεργη” κατάσταση είναι που χρειάζεται η καινοτομία για να αναδυθεί. Ξέρετε πόσοι Bill Gates χάθηκαν στην Ελλάδα τα χρόνια 1974-2010; Πιστεύω πολλοί. Οι περισσότεροι έζησαν μίζερες ζωές ως υπάλληλοι κάποιας τριτοκοσμικής υπηρεσίας του δημοσίου. Κάποιοι άλλοι αναγκάστηκαν να γίνουν υπάλληλοι ιδιωτικών εταιρειών επειδή δεν είχαν επαρκή κληρονομικά ή βυσματικά δικαιώματα από τους ευγενείς των κλειστών επαγγελμάτων.

Αργά ή γρήγορα – εφόσον ο καπιταλισμός δεν καταρρεύσει παντελώς τα επόμενα 20 χρόνια, γιατί και αυτό είναι πολύ πιθανό- αυτά που λέω αναγκαστικά θα γίνουν στην Ελλάδα γιατί δεν υπάρχουν άλλες λύσεις.

Ή να σας πω τις άλλες λύσεις που έχουν ορισμένοι κύκλοι στο μυαλό τους για να μην τα έχετε όλα συγκεχυμένα:  Οι τιμές δεν πέφτουν και οι τράπεζες μαζί με τους μεγαλοιδιοκτήτες συνεχίζουν να πίνουν ουισκάκια στην υγειά μας (στην υγειά των κορόιδων), το πιο φτωχό τεταρτημόριο γίνεται εντελώς απελπισμένο (πραγματικοί δούλοι) για να εργάζονται έναντι σχεδόν μηδενικού κόστους ως υπάλληλοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι πεινάνε, η Ελλάδα ξεπουλιέται στους δανειστές μας οι οποίοι στη συνέχεια θεσπίζουν φορολογικούς συντελεστές 12% για τις μεγάλες πολυεθνικές.

Άλλο η αυτοαπασχόληση του πιο φτωχού τεταρτημορίου για την οποία μέχρι και η Παπαρήγα έλεγε το 2008 ότι όταν θα κυβερνήσει το ΚΚΕ θα την αφήσει να υπάρχει (ας μπορούσε να κάνει και αλλιώς), και άλλο η πολιτική εξουσία των μεγάλων πολυεθνικών, οι κρατικοδίαιτοι έλληνες επιχειρηματίες των τελευταίων 30 ετών, το τραπεζικό παρασιτικό κεφάλαιο το οποίο μας πιέζει να πεθάνουμε για να μπορεί να κερδοσκοπεί όπως πριν ή τα συμφέροντα των κλειστών λόμπι επαγγελμάτων που ζει εδώ και χρόνια με τα κόλλυβα από την κηδεία όσων δεν έχουν κανένα δικαίωμα.

Άντε κορόιδα στις κάλπες.......

Άκουσα ότι ανοίγουν λογαριασμοί παραγόντων του ποδοσφαίρου με αφορμή τα στημένα παιχνίδια...Πολύ καλό αυτό γιατί και οι πέτρες ξέρουν τις μεθόδους που ξεπλένεται το μαύρο χρήμα στην Ελλάδα αλλά και ότι το ποδόσφαιρο είναι στημένο. Μπράβο τους που αποφάσισαν να τους βάλουν χέρι.

Τα μεγάλα λαμόγια όμως δεν είναι στο ποδόσφαιρο, τα μεγάλα λαμόγια είναι στην τοπική αυτοδιοίκηση, ναι, ναι καλά ακούσατε. Στους δήμους και τις περιφέρειες αυτής της διεφθαρμένης χώρας. Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι ότι πιο βρώμικο και διεφθαρμένο έχει υπάρξει ποτέ σε αυτή την χώρα, κάτι σαν Σικελική Μαφία, Ομερτά και Σιωπή. 

Οικονομικά για τρελούς

O Krugman έγραψε:

“There is, I think, a tendency to think of devaluations as reductions in the value of currencies relative to something external and eternal — and hence as making us all poorer. But the reality is that my depreciation is your appreciation, and vice versa; we can’t all devalue at the same time.

But competitive devaluation is one of those things people just know is bad, and so critical thinking has a tendency to go out the window.”

Πω, πω…..Ευτυχώς που τα λέει ο Krugman αυτά, γιατί αν τα έλεγε κανείς αριστερός οικονομολόγος στην Ελλάδα σίγουρα θα τον έλεγαν τρελό .….

Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ

(Image via Wikipedia)

Ο Σοφοκλής γράφει ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος είναι να μη γεννηθεί ποτέ και επειδή αυτό δεν μπορεί να το ελέγξει ο ίδιος το αμέσως καλύτερο που μπορεί να κάνει εφόσον γεννηθεί είναι να πεθάνει μόνος του (δηλαδή να αυτοκτονήσει). Επίσης κάπου πάλι αναφέρεται (στον Σοφοκλή επίσης νομίζω) η φράση "ο θνητοί την ζωής σας και το μηδέν πόσο ένα εγώ τα έχω" (κάπου πρέπει να το λέει ο Χορός)...

Αυτού βεβαίως του είδους οι απόψεις κάθε άλλο παρά απαισιόδοξες ή καταθλιπτικές μου φαίνονται. Δείχνουν συνείδηση του τι είναι η ζωή απέναντι σε μια αυτοκαταστροφική χαζοχαρούμενη διάθεση.


Για παράδειγμα, αν κάποιος έχει παιδιά θα πρέπει να έχει απόλυτη συνείδηση ότι τα έφερε στον κόσμο αυτό για να πεθάνουν (κάποτε) και γι' αυτό είναι απόλυτα υπεύθυνος απέναντί τους και θα πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να τα "αποζημιώσει" στην διάρκεια της ζωής του.


Μόνα τα ζώα γεννοβολάνε ασυνείδητα χωρίς συνέπειες των πράξεών τους.

Η πολλή δημοκρατία είναι για τα αμερικανάκια.....

(Image by jtjdt via Flickr)

Άκουσα ότι ζήτησε ο Πανάρετος στοιχεία για το ποιοι από αυτούς που εργάζονται σε πανεπιστήμια είναι συγγενείς καθηγητών ή μελών διδακτικού προσωπικού. Γνωρίζοντας το τι ανωμαλία επικρατεί μέσα στα πανεπιστήμια άκουσα κάποιους φίλους να μου λένε ότι όσοι έχουν να κάνουν μια καταγγελία θα πρέπει να την κάνουν και ότι δεν είναι δυνατόν να αποκλείεται ένα "παιδί" επειδή λέει έτυχε να είναι γιος ή εγγονός ή γκόμενα καθηγητή.....

Ξέρετε τι λέω εγώ για το θέμα; Ότι σε ορισμένα πράγματα η πολλή δημοκρατία είναι για τα αμερικανάκια. Γιατί η δημοκρατία, από ένα σημείο και πέρα, σημείο που δεν μπορώ να το ορίσω γενικά, είναι καθαρή προβοκάτσια και προσπάθεια εκμετάλλευσης κάποιων καταστάσεων και ελαστικότητας που φτιάχτηκε για άλλους λόγους.

Και όποια δημοκρατία δεν έχει βρει αυτό το χρυσό σημείο καμπής οδηγείται προς την αυτοκαταστροφή.

Γι' αυτό λοιπόν εγώ πιστεύω ότι στα ελληνικά πανεπιστήμια (και ας με συγχωρέσουν πολλοί φίλοι μου γι' αυτό) πιστεύω ότι θα έπρεπε να ρίξουν πυρηνικές βόμβες και να τα ισοπεδώσουν. Γιατί δεν είναι μόνο τα σκανδαλώδη φαινόμενα με συγγενείς αλλά και η τόσο μεγάλη έλλειψη αξιοπρέπειας και αξιοκρατίας που αν δεν υπήρχαν κάποιοι πολύ υψηλού επιπέδου άνθρωποι δεν θα υπήρχε τίποτε ακαδημαϊκό και ερευνητικό στην Ελλάδα.

Πυρηνική βόμβα λοιπόν.

Ψάχνοντας εργασία στα 71 (Πραγματικές ιστορίες)

Διάβασα την παρακάτω ιστορία σε ένα σάιτ  βιογραφικών την οποία οφείλω να σας μεταφέρω γιατί αυτά που συμβαίνουν διεθνώς είναι συγκλονιστικά και θα πρέπει να τα λάβουμε υπόψη μας.

"Ένα ηλιόλουστο πρωινό ο Al Maurer επιβιβάστηκε στο τρένο έτοιμος για το τρίωρο ταξίδι του από το Long Island μέχρι την Φιλαδέλφεια. Εκεί γίνεται μια εμπορική έκθεση και ελπίζει να βρει κάποια επιχείρηση που να ζητάει έναν πωλητή ή εκπαιδευτή. Ο Μaurer υπήρξε για πολλά χρόνια στέλεχος επιχειρήσεων και έχει εργαστεί για 48 έτη, τώρα όμως αναγκάστηκε στα 71 του χρόνια να ψάξει για νέα εργασία. Παρόλες όμως τις φιλότιμες προσπάθειές του αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο καθώς επί 4 μήνες τώρα δεν έχει βρει τίποτα.

Και ο Maurer δεν είναι καθόλου μοναδική περίπτωση. Οι μεγάλες ηλικίες είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο κομμάτι της ζήτησης στην αγορά εργασίας. Τα προηγούμενα πέντε χρόνια ο αριθμός των εργαζομένων με ηλικία άνω των 65 ετών αυξήθηκε κατά 22% στα 6,2 εκατομμύρια και οι δημογράφοι λένε ότι αυτή η τάση θα συνεχίσει προς την ίδια κατεύθυνση.

Από το ξεκίνημα της τρέχουσας κρίσης οι ηλικιωμένοι άνεργοι άνω των 65  διπλασιάστηκαν...Μάλιστα, το 25% των ανθρώπων μεταξύ 65 και 74 χρόνων εργάζονται ή ψάχνουν εργασία για να εργαστούν. Και το κύριο πρόβλημα αυτών των ανθρώπων είναι ότι αυτά που ξέρουν είναι πλέον αρκετά ξεπερασμένα. Ιδίως μάλιστα με την έλευση των νέων τεχνολογιών και κυρίως του web 2.0 τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη όμως δεν έχουν και την δυνατότητα να κάνουν πολλές χειρονακτικές εργασίες είτε γιατί σε όλη τους την ζωή ήταν στελέχη επιχειρήσεων και δεν έχουν τις κατάλληλες τεχνικές δεξιότητες είτε επειδή το σώμα τους δεν υπακούει πια στις εντολές τους όπως θα έπρεπε.

O Ολυμπιακός μετά το 82-66 επι της Ρεάλ

(Image via Wikipedia)

Η νίκη του Ολυμπιακού στη χτεσινή πρεμιέρα της γιουρολίγκα δεν ήταν τυχαία. Αντιμετώπιζε μια πολύ καλή Ισπανική ομάδα, με έναν πολύ καλό προπονητή η οποία είχε παίξει ήδη περισσότερα παιχνίδια από τον Ολυμπιακό. Παρόλα αυτά ο Ολυμπιακός μας εξέπληξε θετικά εμφανιζόμενος ως μια καλοκουρδισμένη και καλολαδωμένη μηχανή.

Οι θέσεις 1 και 2

Η ψυχή βέβαια αυτής της ομάδας είναι τα γκάρντ. Με Σπανούλη, Τεόντοσιτς, Λούκας και τον ανανεωμένο 18αρη Παπαλουκά θα πρέπει να προκαλεί έμφραγμα στα αντίπαλα στρατόπεδα.

Αυτό είναι και ήταν πάντοτε σοβαρό πρόβλημα. Πέρυσι για παράδειγμα ο Ολυμπιακός είχε ενισχυθεί στις θέσεις 3 και 4. Νομίζω όμως ότι αυτό ήταν στρατηγικό λάθος καθώς οι κοντοί είναι εκείνοι που οργανώνουν το παιχνίδι. Με λίγη πίεση πάνω τους ο Ολυμπιακός έβγαινε εκτός ρυθμού. Αν συνυπολογίσουμε ότι ο Τεόντοσιτς είναι ακόμη πιτσιρικάς και πολύ ασταθής είχαμε τα γνωστά αποτελέσματα.

Unemployment as an act of violence

(Image by a75 via Flickr)

Working societies present a system of all-round interdependence, held together in its innermost core by value-creating labour. The people are forced to make a living by means of work. Work is quasi the foremost need of life. But what if there is not enough work for all any more? The loss of values, solidarity, sense of life seems to be pre-programmed. A plea for reduction of working hours and a basic income. 

 

"(...) the demand for the easy life of the gods, liberated from toil and labour, is as old as our history. Nor is a life without work anything new; it was once one of the most naturally accepted and best secured prerogatives and privileges of the few who ruled over the many. Thus it may seem that here technical progress is merely realising that which all generations of humankind have been dreaming of without, however, being able to afford it. Yet this appearance is deceptive. In the seventeenth century the Modern Age began to glorify work theoretically, and at the beginning of our century it ended by transforming society in its entirety into a working society." Hannah Arendt

The end of the working society

Working societies, as Hegel already ascertained, present a system of all-round interdependence, held together in its innermost core by value-creating labour. The people are forced to make a living by means of work. Work is quasi the foremost need of life. It is from work that individuals gain the material means to lead their lives, and from which they have to elicit personal self-confidence and recognition, as it were - human dignity.

The creation of individual labour power is a collective endeavour of the entire society, involving much effort and considerable costs. Its totality constitutes to a great extent the wealth of a society. If a society has no need of the labour power created and allows it to degenerate or even inhibits its development from the very beginning, this leads to a destruction of this wealth and of individual biographies. 

Μια εκλογική αναμέτρηση από άλλο πλανήτη

Image via Wikipedia

Οι υποψήφιοι αυτών των δημοτικών εκλογών είναι άνθρωποι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Δεν μιλάω για τα προβεβλημένα στελέχη (=διαπλεκόμενους) αλλά για κάτι άλλους κακομοίρηδες με διάθεση δήθεν να προσφέρουν στον τόπο.Πέρασε ένας τυφώνας από την Ελλάδα, και ακόμη είναι πάνω μας, και εκείνοι το χαβά τους. Δεν κατάλαβαν ότι περνάνε πολιτικοί στο δρόμο και ο κόσμος τους βρίζει από μέσα του (όλων των πολιτικών παρατάξεων και κυρίως των δύο μεγάλων). Δεν κατάλαβαν επίσης ότι σε λίγο στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα έχουν χρηματοδότηση ούτε για τις βασικές ανάγκες. 

Είναι άνθρωποι πολύ χαμηλού επιπέδου, εντελώς άσχετοι με το τι σημαίνει οικονομία και πολιτική. 

Είναι άνθρωποι του τριαλαρι, τριαλαρό, που δεν θα ντρεπόταν να χαμογελάνε σε κηδείες ψάχνοντας για ψήφους. Από βλακεία όμως όχι επειδή είναι κίλερς. 

Αριστερά στερεότυπα για δεξιές τσέπες

(Image by Thomas Hawk via Flickr)

Σε ορισμένα πράγματα η αριστερά έχει τόσες παρωπίδες που την αναγκάζουν να κάνει μεγάλα λάθη και να αποκόπτεται από την κοινωνία. Χτες για παράδειγμα ο Στουρνάρας πρόεδρος του ΙΟΒΕ, το πλέον δηλαδή ακατάλληλο πρόσωπο, είπε το εξής φοβερά σωστό στους New York Times : "Ένας Έλληνας φαρμακοποιός, πουλώντας ένα φάρμακο για τον καρκίνο με τιμή $4200, έχει ένα καθορισμένο κέρδος $1500. Δηλαδή με μια κίνηση του αγκώνα του ένας φαρμακοποιός κερδίζει περισσότερα από ότι ο διάσημος τενίστας Roger Feder".....

Στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότερα από 70 κλειστά επαγγέλματα στα οποία συμπεριλαμβάνονται αυτά του δικηγόρου, του οδηγού ταξί (!!), του λογοθεραπευτή,  του συμβολαιογράφου, του πωλητή λαικής αγοράς, αυτών που πουλάνε εφημερίδες, των μηχανικών, αρχιτεκτόνων κτλ. Όλα αυτά τα επαγγέλματα προστατεύονται από τον ανταγωνισμό με ειδική νομοθεσία που επιτρέπει στους επαγγελματίες αυτούς να χρεώνουν υψηλές τιμές για να διασφαλίζουν με την προστασία του κράτους ένα υψηλό επίπεδο ζωής για τους ίδιους. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι δεν μπορεί κανείς άλλος να κάνει μια παρόμοια δουλειά. Αν δεν ανήκεις σε ένα συγκεκριμένο επαγγελματικό λόμπι θεωρείσαι απατεώνας!

Toν Jumon Lukas πήρε ο Ολυμπιακός

 Ένα παίκτη ουσίας επέλεξε να πάρει ο Ολυμπιακός, τον Jumon Lukas που πέρυσι αγωνιζόταν στο Μαρούσι.

Ο Λούκας ήταν πέρυσι 1ος στις ασίστ και 2ος στα κλεψίματα στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Αν δεν τον θυμάστε καλά δείτε αυτό το βιντεάκι:

Φως στο τούνελ: Δεν φτάνει που έχουμε ευρώ αλλά αυτό ανατιμάται κιόλας

(Image by ecstaticist via Flickr)

Ενώ σε όλο τον κόσμο διεξάγεται αυτές τις μέρες ένας νομισματικός πόλεμος που απειλεί να τινάξει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα στον αέρα, η Ελλάδα λέει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με το ευρώ....Άρα οι άλλοι δηλαδή που υποτιμούν τα νομίσματά τους (Ελβετία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Βραζιλία, Ινδία κτλ) είναι χαζοί.... Μόνο εμείς είμαστε οι έξυπνοι που θεωρούμε το ευρώ πανάκεια....

Οι καθήγητες του MIT και του Bocconi, Καμπαρέλο και Τζιαβάζι, υπολόγισαν ότι το 56% των ελληνικών εξαγωγών κατευθύνεται εκτός ευρωζώνης (πηγή Καθημερινή) . Ταυτόχρονα το τελευταίο έτος το ευρώ έχει ανατιμηθεί κατά 15%, αυτό σημαίνει ότι η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών εξαγωγών μειώθηκε κατά 8,4%, ποσό που αντιστοιχεί σε 1 δις ευρώ όσο δηλαδή θα είναι το νέο πακέτο μέτρων. 

Για να ωφεληθεί η Ελλάδα θα πρέπει το ευρώ να υποτιμηθεί τουλάχιστον κατά 30%. Αντί αυτού όμως, η Ελλάδα λαμβάνει μέτρα λιτότητας ύψους 7,5 δις ευρώ τον χρόνο (2010-2014). Συνεπώς, κάθε ανατίμηση του ευρώ αντισταθμίζει αυτά τα μέτρα και υποχρεώνει για νέα ισόποσα. 

Ένα σχόλιο για το φετινό νόμπελ οικονομίας

Αγκύλωση αποτελούν οι συμβάσεις εργασίας για τους νεοφιλελεύθερους που βραβεύτηκαν φέτος με το νόμπελ οικονομίας.

Αν θέσεις ως στόχο την μείωση της ανεργίας και την αύξηση του ΑΕΠ (ποιος είναι ευγενέστερος στόχος από αυτόν εε;...) θα πάρεις έναν ξεγυρισμένο νεοφιλελευθερισμό και μια δικτατορία τύπου Κίνας και έτσι θα έχεις 10% ανάπτυξη το χρόνο με μηδενική ανεργία. Γι' αυτό ας προσέχουμε τι ευχόμαστε, που λένε και οι κινέζοι...

Τα έχω πει και τα ξαναλέω.....Όταν θα τα καταλάβετε και θα έρθετε εκεί που είμαι εγώ τώρα θα έχουν περάσει πολλά χαμένα χρόνια...

Ο πιο βαρύς χειμώνας της μεταπολίτευσης

(Image by Kalense Kid via Flickr)

Σε μια εποχή που στη δύση τα +3% στην ανάπτυξη θα είναι δύσκολα και σπάνια από εδώ και πέρα, στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια, οι όποιες μικρές εκλάμψεις υπάρξουν, αν υπάρξουν, θα είναι τόσο σύντομες που μέσα στο γενικό αναπτυξιακό δυτικό τέλμα δεν θα είναι διατηρήσιμες. 

Το πρόβλημα είναι δομικό και όχι αριθμητικό ή λογιστικό. 

 

Η λύση του οικονομικού γρίφου που ταλαιπωρεί την Ελλάδα είναι στην ραγδαία πτώση των τιμών. Στην συντριβή των τιμών των ακινήτων, στο γονάτισμα των ενοικίων, στο κλείσιμο (λουκέτο) μεγάλων τραπεζών, στην ρητή μερική χρεοκοπία. Και μιλάω για κατακόρυφη πτώση τιμών γιατί βλέπω ότι είναι αδύνατη η αύξηση των εισοδημάτων ή η διατηρήσιμη ανάπτυξη τα επόμενα πολλά χρόνια. Αυτή είναι η ουσία που αν δεν κατανοηθεί δεν πρόκειται να βελτιωθούν τα πράγματα. Μόνο αν δείτε ιδιοκτήτες να βρίζουν και μεγαλοκαταθέτες να φωνάζουν, μόνο τότε, θα πηγαίνουμε προς τον σωστό δρόμο. Αν δεν χάσουν κάποιοι μεγάλο μέρος της αξίας των καταθέσεών τους και αν κάποιοι δεν χάσουν πάνω από το μισό της αξίας των ακινήτων τους, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Όσοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό δεν μπορούν να κατανοήσουν από που προήλθε αυτή η κρίση στην ουσία της.

Οι Άγγλοι συζητούν την απο-ιδιωτικοποίηση εταιρειών γιατί έχουν "ψοφήσει" στο κρύο

Image via WikipediaΞέρω, ξέρω....η εποχή ζητάει άλλα....

Διαβάστε όμως το παρακάτω άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου από την χτεσινή Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία. Παρακάτω παραθέτω ένα μικρό μόνο απόσπασμα:

Το ελληνικό "11/9" :

"Φυσικά, αν υπάρχουν ακόμη κάποιοι ανόητοι πολίτες μεταλλαγμένοι σε «καταναλωτές», που νομίζουν ότι ο ανταγωνισμός θα ρίξει τις τιμές και θα βελτιώσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες, δεν έχουν παρά να ρωτήσουν τους Αγγλους «συναδέλφους» τους που ιδιωτικοποίησαν τα πάντα (από το ηλεκτρικό και το γκάζι μέχρι τα τρένα κ.λπ.), ώστε σήμερα να έχουν το «προνόμιο» να πληρώνουν τις πιο ακριβές τιμές στην Ευρώπη για τα σιδηροδρομικά ταξίδια (τα οποία κάποτε πληρώνουν και με τη ζωή τους για χάρη της μεγιστοποίησης των κερδών των εταιρειών) ή να πεθαίνουν κάθε χειμώνα από το κρύο επειδή δεν έχουν να πληρώσουν τη θέρμανση στις εταιρείες γκαζιού, ηλεκτρικού κ.λπ. (επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι τον χειμώνα 2008/9 οι επί πλέον θάνατοι από το ψύχος αυξήθηκαν κατά 49%, στέλνοντας 10.000 παραπάνω συνταξιούχους πρόωρα στον τάφο τους), ενώ η εταιρεία φυσικού αερίου ανακοίνωνε αύξηση κερδών κατά 500%! Τη στιγμή λοιπόν που ο «Γιωργάκης» και η χούντα του ξεπουλούν τα πάντα για να ικανοποιηθούν οι τράπεζες που δάνεισαν τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, οι Αγγλοι «καταναλωτές» τώρα συζητούν την απο-ιδιωτικοποίησή τους! Αλλά τώρα είναι βέβαια αργά, αφού είναι δεμένοι χειροπόδαρα, το ίδιο που επιχειρούν να κάνουν και με τον ελληνικό λαό οι ντόπιες και ξένες ελίτ. "

Και αν βρείτε χρόνο, που θα βρείτε, διαβάστε και το βιβλίο του Περιεκτική Δημοκρατία: 10 χρόνια μετά, έτσι, για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί....

Λιτότητα για να ταΐζει το κράτος-κόμμα τα μπουλντόγκ του

Image via Wikipedia

Τώρα τελευταία ακόμη και τα κανάλια της τηλεόρασης στρέφονται επιλεκτικά κατά της κυβέρνησης. Ακόμη και τα πολύ φιλοκυβερνητικά κανάλια δείχνουν που και που τα δόντια τους. Αιτία; Μα η έκτακτη εισφορά στις επιχειρήσεις. Λίγους μήνες πριν είχαν πάλι σηκώσει μπαϊράκι όταν η κυβέρνηση είχε πει ότι θα τους επιβάλλει ειδικό φόρο 20%. Και τότε μετά από τον γενικό ξεσηκωμό τους τον πήραν πίσω.

Και τελικά τι γίνεται εδώ; Νομίζω είναι σαφέστατο. Τα κανάλια υπερασπίζονται μέχρι θανάτου την κυβέρνηση και το ΔΝΤ με την προϋπόθεση να μην φορολογήσουν τα ίδια. Σαν τους προδότες με τις κουκούλες που έδειχναν ποιοι να εκτελεστούν για να την βγάζουν καθαρή οι ίδιοι. Και η κυβέρνηση δεν τα φορολογεί, πήρε πίσω τον ειδικό φόρο που αρχικά έβαλε στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.

 Υπάρχει κανείς ειδικός λόγος να χάνουν τη δουλειά τους άνθρωποι σε άλλους κλάδους, να κλείνουν επιχειρήσεις (και σπίτια), να μένουν απούλητα και ανοίκιαστα τα σπίτια, να ξεφτιλίζονται και να λοιδορούνται συνολικά οι δημόσιοι υπάλληλοι, να κόβονται τα δώρα και οι συντάξεις, να εγκαταλείπουν παιδιά τις σπουδές τους, αλλά οι αλήτες αυτοί να την βγάζουν λάδι και να κατηγορούν και από πάνω τον δήθεν "κακό λαό";

Τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτή;  Και τι επιχειρηματίες είναι αυτοί που κατηγορούν τον δημόσιο τομέα αλλά οι ίδιοι ζουν με την ανοχή και άμεση ή έμμεση κρατική επιχορήγηση και διαφήμιση;

Μήπως τελικά ο αγώνας σωτηρίας της οικονομίας είναι θρησκευτικός ;

(Image by guano via Flickr)

Το προηγούμενο διάστημα έγινε ένας εντελώς αστείος - κατά τη γνώμη μου- διάλογος, σε σχέση με ένα υποτιθέμενο λάθος του Καζάκη πάνω στα δημόσια λογιστικά. Τελικά δεν κατάλαβα ήταν λάθος ή δεν ήταν; Η αλήθεια είναι ότι ήταν μια μάχη εντυπώσεων απέναντι σε ένα κοινό που ψάχνει να δει ποιος είναι ο πιο σχετικός ή επιστημονικά σωστός. Εμένα δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτή η μάχη εντυπώσεων για λόγους που χρειάζομαι λίγο χρόνο για να σας εξηγήσω και να μην τρώτε κουτόχορτο. 

1) Τα οικονομικά ως "επιστήμη" της εξουσίας

Υπάρχει μια λανθασμένη άποψη, κυρίως από τους θετικούς (=σοβαρούς) επιστήμονες, (γιατί οι οικονομολόγοι είναι τόσο χαμηλού επιπέδου που δεν αξίζουν να λέγονται ούτε καν επιστήμονες) ότι όποιος αναφέρει αριθμητικά στοιχεία στα οικονομικά, κάνει και πιο σοβαρή επιστημονική δουλειά. 

Τίποτε αναληθέστερο από αυτό. 

Η αλήθεια είναι ότι όποιος στα οικονομικά σκέφτεται έτσι είναι παντελώς άσχετος. Και εξηγώ γιατί: