Η εθνική ομάδα μπάσκετ, η ελληνική dream team

(Image by Klearchos Kapoutsis via Flickr)

Χωρίς να παίξει καλό μπάσκετ και ενώ ήταν ακόμη ζαλισμένη από την τιμωρία λόγω των επεισοδίων, και με κακή ψυχολογία ακόμη, η εθνική ομάδα μπάσκετ κατάφερε να νικήσει τα σκληρά καρύδια του Πουέρτο Ρίκο και να κάνει το 2 στα 2 στο μουντομπάσκετ μετά την νίκη και επί των Κινέζων στην πρώτη αγωνιστική. 

Νομίζω ότι στον φιλικό αγώνα με τις ΗΠΑ η εθνική μας δεν είχε καμία όρεξη για μπάσκετ, το μυαλό τους ήταν στις τιμωρίες. Επίσης, στα δύο πρώτα παιχνίδια του μουντομπάσκετ η εθνική ήταν ζαλισμένη, αποσυντονισμένη και με πολύ κακή ψυχολογία. Αν σκεφτεί κάποιος το πόσο καλά έπαιξαν στα φιλικά θα καταλάβαινε τι σημαίνει μπάσκετ και πόσο η ψυχολογία φέρνει τα πάνω κάτω.

Ο χτεσινός αγώνας είχε και τον ρόλο της κάθαρσης αφού οι δύο πολύ βασικοί Έλληνες παίκτες (Φώτσης και Σχορτσιανίτης) εξέτισαν επιτέλους την ποινή τους. Ασφαλώς είναι πολύ δύσκολο να νικήσουμε απόψε το βράδυ (Τρίτη στις 09.00) ένα από τα φαβορί του τουρνουά, την διοργανώτρια Τουρκία η οποία μας τα έχει μαζεμένα από πέρυσι που τους αφήσαμε εκτός 4άδας στο Ευρωμπάσκετ.

Πως το ιντερνετ καταστρέφει τον καπιταλισμό.....

(Image via CrunchBase)
"Μια νέα υπηρεσία από τη google, γνωρίζει τρομακτική επιτυχία.

Οι κάτοχοι λογαριασμού στο δημοφιλές Gmail από το οποίο στέλνονται τα περισσότερα e-mails του κόσμου, μπορούν από χθες να κάνουν δωρεάν τηλεφωνήματα προς σταθερά και κινητά.
Ήδη, το πρώτο 24ωρο, έγιναν περισότερα από 1.000.000 κλήσεις.

Οι επιτυχόντες της λευκής κόλλας

Την στιγμή που οι κυβερνώντες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα δεν χρεοκοπεί ,  πολλοί μαθητές προσπαθούν να πείσουν και τους εαυτούς τους ότι  πέτυχαν να μπουν σε δήθεν ανώτατες και ανώτερες σχολές δίνοντας απλά λευκή κόλλα. 

Αυτή η μανία με τις σπουδές Ε' κατηγορίας σε ΤΕΙ κωλοπετινίτσας για σπουδές με αντικείμενο την διατροφή της αγελάδας ή σε ΑΕΙ άνευ επαγγελματικής διεξόδου, μου είναι ακατανόητη. Τα πανεπιστημιακά τμήματα πρέπει να χρηματοδοτούνται για να προάγουν την έρευνα ακόμη και όταν δεν υπάρχει αγορά (π.χ. φιλολογία, φιλοσοφία και άλλα). Όμως να πουν στους μαθητές και τους γονείς τους την αλήθεια.

Δηλαδή να πουν στους μαθητές ότι οι σπουδές δεν τους εξασφαλίζουν πλέον καμία επαγγελματική σταδιοδρομία ή διέξοδο, ακόμη και από καλές σχολές. Αν κάποιοι πετύχουν αυτό θα οφείλεται αποκλειστικά στο ότι ήταν άριστοι ή είχαν πολύ μεγάλο προσωπικό ενδιαφέρον και προσωπική ενασχόληση και επιμονή, σχεδόν άσχετα με τις σπουδές τους. Και να προειδοποιήσουν επίσης τους γονείς ότι στο μέλλον είναι πολύ πιθανόν τα παιδιά τους να πεινάσουν αν ελπίζουν ότι η σχολή τους θα τους προσφέρει κάτι από μόνη της. Ιδίως στις περιπτώσεις των επιτυχόντων της λευκής κόλλας.

Το μεγάλο κανόνι

Ο Θανάσης Βέγγος στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές 1980, ενσαρκώνει τέλεια τον ταλαίπωρο αλλά τίμιο Έλληνα μεροκαματιάρη, τον μικρό επαγγελματία, τον δημόσιο υπάλληλο. Αυτόν που κάνει 3 και 4 δουλειές για να τα βγάλει πέρα, τον καφετζή που του έχει βγει η μέση, τον κατά συνθήκη μασέρ, τον δημόσιο υπάλληλο των κυριολεκτικά 3.60 δρχ, τον σύζυγο που η γυναίκα του μολύνει τα πνευμόνια της στα κλωστήρια για να μπορούν να νοικιάζουν μαζί ένα σπίτι.

Αν πίστευα ότι υπάρχει ελπίδα να μην επιστρέψουμε στην δεκαετία του 1970 θα έκανα το κορόιδο και δεν θα έγραφα τίποτα.

Όμως το μεγάλο κανόνι είναι πλέον αναπόφευκτο, η παράταση χρόνου ζωής που μας έχει δοθεί, μας δόθηκε για να προλάβουν οι πλούσιοι επενδυτές, οι τραπεζίτες του εξωτερικού και κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές, να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα τους ή τέλος πάντων ότι μπορούν από τις χασούρες τους και τις επενδύσεις τους στη χώρα μας. Την ίδια ώρα ο ελληνικός λαός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου κάτω από νανουρίσματα του τύπου: "αποφύγαμε την χρεοκοπία", "τα δύσκολα πέρασαν", "η Ελλάδα έπιασε τον πρώτο της στόχο", και άλλα σχετικά που με περίσσιο θράσος αναπαράγουν χωρίς ντροπή τα ΜΜΕ. Όλα αυτά είναι μόνο για να κερδίσουν χρόνο οι επιβάτες της πρώτης θέσης, να φορέσουν τα σωσίβια και να μπουν στις βάρκες την ώρα που η πλέμπα βυθίζεται μαζί με το καράβι που όλοι οι άλλοι εγκαταλείπουν.

Αστρολόγοι με πτυχία

Έχω μια φίλη πτυχιούχο κοινωνιολογίας με μάστερ, που μαζί με μια φίλη της πτυχιούχο φιλολογίας με PhD σκέφτονται να ανοίξουν μια επιχείρηση. Οι κοπέλες αυτές ταλαιπωρούνται πάνω από 10 χρόνια σε λιγοστά ιδιαίτερα μαθήματα που τελευταία αρχίζουν να ακυρώνονται όλο και πιο συχνά, απασχολήσεις της πλάκας σε φροντιστήρια με 7 ευρώ την ώρα από την μια άκρη της Αθήνας στην άλλη και με λίγες ώρες, μοίρασμα φυλλαδίων, διαφημιστικά σε σούπερ μάρκετ και κάποιες φορές 407 σε πανεπιστήμια με 200 και 300 ευρώ το πολύ. Παρόλα αυτά οι κοπέλες δεν είναι από αυτές που διαμαρτύρονται, γκρινιάζουν ή κλαίνε τη μοίρα τους, δεν έχουν την πολυτέλεια για κάτι τέτοιο γιατί αν πέσει η ψυχολογία τους θα πεθάνουν στην πείνα.

Η μια από αυτές, εκτός από τα έξοδά της, το παράλογα υψηλό ενοίκιό της σε μια αισχρή γκαρσονιέρα των 300 ευρώ και άλλα παρόμοια, έχει να βοηθάει και τους γονείς της που δεν έχουν σύνταξη ή παίρνουν ένα πολύ μικρό βοήθημα.

Μου λένε λοιπόν προχτές ότι το αποφάσισαν! Θα ανοίξουν λέει επιχείρηση. Και τι επιχείρηση θα ανοίξετε τους λέω; Και τι μου απαντάνε;;.....Θα ανοίξουν λέει επιχείρηση αστρολογικών προβλέψεων (αστρομαντείας και τα σχετικά). Μάλιστα επειδή απαιτείται λέει κάποιο ειδικό πτυχίο από το νόμο (!!!!), παρακολουθούν αν κατάλαβα σωστά, κάποια σχετικά μαθήματα. 

Πουλί (Περιστέρι) σε καμινάδα

(Image via Wikipedia)

Πέρυσι είχε μπει ένα πουλί (περιστέρι) στην καμινάδα του σπιτιού που μένω. Αρχικά άκουσα έναν περίεργο ήχο που ερχόταν από το τζάκι, η καμινάδα λειτουργεί και ως ηχείο και έτσι όταν πρωτοπαγιδεύτηκε το πουλί ακούστηκε μέχρι το τζάκι μέσα στο σπίτι. Σιγά, σιγά μετά από μια ημέρα οι ήχοι δυνάμωναν μέχρι που το περιστέρι έφτασε λίγο πριν την έξοδο του τζακιού, περίπου 2 μέτρα σε κάποιο σημείο που ο αγωγός της καμινάδας κάνει ένα πλάτεμα πριν καταλήξει στο τζάκι. Εκεί ακουγόταν και οι προσπάθειες φτερουγίσματος του περιστεριού που δεν έλεγε να κατέβει χαμηλότερα και να βγει ή άκουγε τους θορύβους στο σπίτι και ενστικτωδώς προσπαθούσε να πετάξει....

Την τρίτη μέρα, ξυπνώντας ένα πρωί είδα το περιστέρι να έχει βγει από μόνο του και να κάνει πανικόβλητο βόλτες μέσα στο σπίτι έχοντας σπάσει τα μούτρα του στα παράθυρα και τη βιβλιοθήκη. Μόλις άνοιξα το παράθυρο το περιστέρι βγήκε και φαινόταν ότι παρά την τριήμερη ταλαιπωρία του ήταν καλά.

Θεώρησα το γεγονός αυτό πέρυσι το καλοκαίρι εντελώς τυχαίο και δεν έδωσα βάση στο θέμα.

Μέχρι που φέτος ξανασυνέβη το ίδιο περιστατικό. Αρχικά άκουσα έναν ήχο βαθιά μέσα στην καμινάδα και κατάλαβα ότι πολύ πιθανώς θα έχουμε πάλι τα ίδια. Στην συνέχεια το πουλί άρχισε να κατεβαίνει. Την δεύτερη ημέρα είχε φτάσει και πάλι στο ίδιο σημείο 1-2 μέτρα  πάνω από την εστία εκεί που αρχίζει το πλάτεμα πριν την έξοδο του τζακιού μέσα στο σπίτι.

Μαθήματα επιβίωσης

Μπασκετικό καλοκαίρι 2010, τι καλύτερο από αυτό;

(Image via Wikipedia)
Τώρα είμαι σκαλωμένος σε μια ταράτσα ξενοδοχείου όπου κάνω μικρές διακοπές για να βρω σήμα στο ίντερνετ και να ποστάρω αυτό το κείμενο για την Εθνική ομάδα στο μπάσκετ. Επιτέλους ήρθε η ώρα! Αυτό το καλοκαίρι έχει πολύ μπάσκετ. Μιλάμε όμως για ΠΑΡΑ πολύ μπάσκετ!

Τα φιλικά που έδωσε η εθνική ομάδα μπάσκετ στην Κύπρο ήταν το κάτι άλλο. Πρώτη φορά βλέπω την ομάδα μας στο μπάσκετ να παίζει τόσο άνετα, εντάξει οι αντίπαλοι μας δεν ήταν μεγαθήρια, αλλά και εμείς άλλες χρονιές ζοριζόμασταν μέχρι να ρολάρει η ομάδα. Στο τουρνουά όμως "Love Cyprus", η εθνική μας έπαιξε με καταπληκτική ευκολία. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πώς κυκλοφορούσε η μπάλα, και πώς οι Έλληνες παίκτες άλλαζαν πάσες με κλειστά μάτια. Και τι να πούμε για τις επιεικείς 30άρες-40άρες που ρίξαμε σε όλους τους αντιπάλους; Μην ξεχνάμε ότι όσο και να είναι, στην Κροατία (όπως και σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία) με μια μπάλα του μπάσκετ στο χέρι γεννιούνται. Και η Ρωσία μπορεί να είχε ελλείψεις αλλά δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε να ρίχνουμε 40ρες στους Ρώσους.

Μάλλον η επιστροφή του Διαμαντίδη και του Τσαρτσαρή, που είναι παικταράδες, δεν ωφέλησαν την εθνική ομάδα μόνο επειδή είναι καλοί παίκτες, αλλά και επειδή πέρυσι είχαμε ζοριστεί άσχημα στα γκάρντ. Να είναι καλά ο Σπανούλης που είχε καθαρίσει με την γλώσσα έξω. Λόγω της υπερπροσπάθειας που έγινε πέρυσι νομίζω ότι η ομάδα ξεφύσησε με ανακούφιση φέτος με την επιστροφή του κολοσσού Διαμαντίδη.

Η αποκάλυψη ασφαλώς ήταν ο μικρός Καλάθης ο οποίος παρουσίασε μια καταπληκτική εικόνα ωριμότητας και ετοιμότητας. Παράλληλα θα χαρώ πολύ να είναι στην τελική επιλογή του προπονητή και ο Βασιλειάδης ο οποίος φέτος είχε μια καταπληκτική χρονιά στην Ισπανία.

Ίσως και η περίπτωση του Σπανούλη-Τεόντοσιτς που εκτόξευσαν το κασέ τους μετά το περυσινό ευρωμπάσκετ, θύμισε και στους άλλους ότι δεν είναι μόνο οι σύλλογοί τους από τους οποίους μπορούν να κερδίζουν αλλά και οι εθνικές ομάδες από όπου μπορούν να "σκοράρουν" στο χρηματιστήριο του μπάσκετ.

Όλοι οι παίκτες βρίσκονται στο πικ της καριέρας τους ταυτόχρονα. Ο Βασιλειάδης με την καλύτερη χρονιά της ζωής του στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα στην Ισπανία, ο Πρίντεζης επίσης πιο έτοιμος από ποτέ επίσης στην Ισπανία, ο Σπανούλης στο πικ της καριέρας του, ο Διαμαντίδης επίσης, ο Καλάθης μετά το σχολείου του Ομπράντοβιτς φαίνεται σαν να έπαιζε μπάσκετ στην Ευρώπη από τα σχολικά του χρόνια, ο Φώτσης έδειξε σε καλή κατάσταση (άντε να δούμε και από αυτόν κάποιες καλές εμφανίσεις), αλλά και με τους άλλους (πλην ενός μικρού τραυματισμού του Μπουρούση) όλα φαίνονται θαυμάσια.

Συνεπώς, ασχέτως τι θα γίνει στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας εμείς κατεβαίνουμε με τις καλύτερες προοπτικές που είχαμε ποτέ και πιο δεμένοι σαν ομάδα από ότι ποτέ άλλοτε (έτσι μου φάνηκε).

Ακολουθεί το Τουρνουά Ακρόπολις 17,18 και 19 Αυγούστου όπου θα παίξουμε με Καναδά, Σλοβενία, Σερβία, στις 25 Αυγούστου δίνουμε φιλικό με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ στο ΟΑΚΑ και από 28 Αυγούστου έως 12 Σεπτεμβρίου ραντεβού στην Τουρκία για το Μουντομπάσκετ (το λέω και ανατριχιάζω).

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι ήδη με το τουρνουά "I love Cyprus" άρχισε ένας μήνας Αύγουστος-Σεπτέμβριος, γεμάτος μπάσκετ. Και πραγματικό μπάσκετ όχι σαχλαμάρες τύπου ελληνικού πρωταθλήματος. Άσε που όταν μιλάμε για Mουντομπάσκετ πρέπει να στέκουμε προσοχή από σεβασμό στο άθλημα.

Δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστώ ένα καλύτερο δώρο για φέτος το καλοκαίρι!

Σημειώνω εδώ ότι δεν μας ενδιαφέρουν όλες οι εθνικές μας ομάδες (π.χ. του υπερεκτιμημένου ελληνικού ποδοσφαίρου των μαφιόζων, ή άλλες εθνικές ομάδες μαστούρηδων).

Δεν υποστηρίζουμε την εθνική ομάδα επειδή είμαστε Έλληνες αλλά επειδή είμαστε πωρωμένοι με το μπάσκετ και το μπάσκετ είναι το πιο ωραίο άθλημα και για να παίζεις και για να βλέπεις....

Και ελπίζω να μην δω πάλι τίποτα ελληναράδες να φανατίζονται ενάντια των Τούρκων γιατί ακόμη και να τους κερδίσουμε στην έδρα τους αυτοί να μην ξεχνάμε ότι μας έχουν πάρει τα σώβρακα στο Αιγαίο. Γι' αυτό το μπάσκετ δεν ενδείκνυται για τέτοιες φτηνές επιδείξεις πατριωτισμού.

Φαρμακοποιοί χωρίς φαρμακείο

(Image via Wikipedia)

Μου άρεσε πολύ η προσπάθεια κάποιων φαρμακοποιών που εργάζονται ως υπάλληλοι στα φαρμακεία-χρυσωρυχεία κάποιων μεγαλοφαρμακοποιών που μεταβιβάζουν τις άδειες μόνο στα παιδιά τους (και όχι πίσω στη νομαρχία) και το σάπιο ελληνικό σύστημα τους έχει μετατρέψει κάτι σαν ευγενείς του μεσαίωνα με κληρονομικά δικαιώματα... Δεν είναι τυχαίο που η ευγενής αυτή τάξη των ιδιοκτητών φαρμακείων υπερεκπροσωπείται στην βουλή. Ούτε είναι τυχαίο (για όσους ξέρουν) ότι οι φαρμακοποιοί ή πολλοί από αυτούς, κερδίζουν περισσότερα από ότι μικρές βιομηχανικές μονάδες την ώρα που οι νέοι φαρμακοποιοί ξεροσταλιάζουν ως υπάλληλοί τους, περιμένοντας τι;  Διαβάστε τι γράφουν με αφορμή κάποιο δημοσίευμα που έλεγε ότι οι φαρμακοποιοί δεν είναι δήθεν κλειστό επάγγελμα....:

"...Κλειστό ονομάζεται ένα επάγγελμα, που για να το ασκήσει κάποιος πρεπει να πληρώσει υπέρογκα ποσά για αγορά αδειας, κλειστό είναι και όταν υποκειται σε περιορισμούς, γεωγραφικούς/ πληθυσμιακούς, που εμποδίζουν την ελευθερη επαγγελματική επιλογή. Γι'αυτο, νέες άδειες ιδρύσεως δίνονται μόνο εκεί που ένας Νόμος περιορισμών επιτρέπει, δηλ 1 φαρμακείο ανα 1500 κατοίκους και το 2ο φαρμακείο απο 3001. Αν αυτό δεν είναι κλειστό επάγγελμα, ποιό είναι;

Ας απαντήσει ο Σύλλογος των ιδιοκτητών φαρμακείων, όταν σε λίγο χρονικό διαστημα σε κάθε χωριό και νησί της Ελλάδας υπάρχει και ενα φαρμακείο, πως και που θα εργαστούν οι νέοι απόφοιτοι των Πανεπιστημίων; Ή δεν υπάρχει  μέριμνα γι'αυτούς και κατ'επέκταση και τις οικογένειες τους;

Κ. Αξελός: Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας

(Image by dhammza via Flickr)

Ποτέ τα τελευταία 30 χρόνια, από τότε που ο Αξελός δημοσίευσε το κείμενο για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας, αυτό δεν ήταν τόσο επίκαιρο όσο σήμερα. Στο κείμενό του περιγράφει μια επαρχιώτικη Ελλάδα που ζει μιμούμενη την Ευρώπη, χωρίς δικό της δέντρο σκέψης, μόνο θάμνους, χωρίς δικό της λόγο. Χωρίς δασκάλους-μεγάλες μορφές ή πρότυπα για τους νέους και με μια αρχαία παράδοση που ελάχιστοι κατανοούν στην ουσία της. Μια Ελλάδα από την οποία λείπει η τεχνική, η δίδυμη αδερφή της επιστήμης, ενώ της περισσεύει ο ναρκισσισμός μιας νωθρής ιδιαιτερότητας.

Οι Έλληνες, γράφει, συλλογίζονται αλλά δεν σκέφτονται, μιλούν πολύ χωρίς συντεταγμένη γλώσσα, ρωτούν και απαντούν αλλά χωρίς καμία συνέχεια, βαδίζουν πάνω σ' ένα δρόμο αλλά δεν πορεύονται. Λείπει ο λόγος και η σκέψη που δεν αναπτύχθηκαν.

Ξεκάθαρα ο Αξελός, λέει ότι το μόνο που ξεχωρίζει στην σύγχρονη Ελλάδα, από όλα τα κείμενα των σημαντικών Νεοελλήνων, εθνικών ηρώων, πολιτικών συγγραφέων, και το μόνο που αξίζει να ακούγεται, είναι η φωνή των ποιητών της με τις μορφές του Σολωμού, Καβάφη, Σικελιανού, Σεφέρη.

Αυτός είναι ίσως ο μόνος μπούσουλας ενός Έλληνα που ψάχνει να βρει το δρόμο του ελλείψει άλλων προτύπων και μεγάλων μορφών.

Αυτός είναι ίσως ο μόνος μπούσουλας όλων μας σήμερα, δεδομένου του ότι από τότε που δημοσιεύτηκε το κείμενο 30+ έτη, έως και σήμερα, όλα αυτά που ανέφερε έχουν αλλάξει ακόμη περισσότερο προς το χειρότερο.

Πηγή: Κ. Αξελός, Η Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2010.

Υψηλή ποίηση με αντιποιητικά μέσα

(Image via Wikipedia)

Έχω τόσες δουλειές να κάνω σήμερα ακόμη...Πριν όμως συνεχίσω, θα ήθελα να κάνω ένα διάλειμμα για να σας διηγηθώ δύο  ιστορίες με κοινό παρανομαστή την ίδια τη ζωή αλλά και δύο αξιόλογους καθηγητές:

1η Ιστορία

Πριν μερικά χρόνια είχα ακούσει ότι υπάρχει ένας καθηγητής, ο Δημήτρης Πολυχρονάκης, στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, ο οποίος "έγραφε ιστορία" με τις παραδόσεις του πάνω στον Καβάφη. Πήγα και εγώ λοιπόν στο αμφιθέατρο -στο οποίο δεν έπεφτε καρφίτσα- ως ακροατής, για να παρακολουθήσω. Ακολουθεί πρώτα ένα ποίημα του Καβάφη και μετά μερικά αποσπάσματα εκείνης της ανάλυσης από την προφορική παράδοση στο αμφιθέατρο με τις γρήγορες σημειώσεις που είχα κρατήσει:

Ηλίας Πετρόπουλος: "Στη φυλακή βρήκα την ελευθερία μου"

"Είμαι λοιπόν ένας λαογράφος που χρόνια τώρα παρακολουθώ τις ζωές όλων αυτών των ανθρώπων που οι άλλοι αποκαλούν περιθώριο...Αγαπώ τα τσογλάνια και τους χασίκλες, τους κλέφτες, τις πουτάνες, τους ρεμπέτες και τους πούστηδες, γιατί μάχονται κάθε μορφή εξουσίας, και τους αγαπώ πιο πολύ γιατί καταφέρνουν και επιζούν κόντρα στην αστυνομία, κόντρα στον ποινικό νόμο, κόντρα στην απαίσια ηθική των μικροαστών, κόντρα στον φλογερό εαυτό τους."

Να ένα ωραίο ντοκιμαντέρ που θα το απολαύσετε (το είδα στο πολύ καλό μπλογκ
ΜΠΛΟΓΚΑΡΙΜΕΝΟΣ που πρέπει να παρακολουθούμε πιο συχνά):


ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΥΠΟΓΕΙΟΣ / ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ from physiodifis TV on Vimeo.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί που φυλάκιζαν τον Πετρόπουλο ως πορνογράφο, είναι οι ίδιοι, με την στολή των φιλελευθέρων σήμερα, που στοιβάζουν ανθρώπους μέχρι θανάτου σε μικρά κελιά που δεν θα έβαζαν ούτε ζώα. Και ενώ σήμερα οι φιλόζωοι κάνουμε φιλελεύθερες διαμαρτυρίες για τα δικαιώματα των ζώων, αφήνουμε συνανθρώπους μας να σαπίζουν σε συνθήκες κολαστηρίου.

Θα ήταν δίκαιο ακόμη και να μειωθούν οι μισθοί για να αποκτήσουν οι φυλακισμένοι αξιοπρεπείς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.

Και η προκατάληψη...τι να πω για την προκατάληψη...

Παραλήρημα αισιοδοξίας

(Image by m kasahara via Flickr)

Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, η τρόικα ζητάει κατάργηση του 13ου-14ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα εξαιτίας του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας και της ανοδικής τάσης των τιμών. Όσοι βέβαια με διαβάζετε ξέρετε εδώ και μήνες ότι αυτό θα συνέβαινε. Δεν παίρνουν τα μέτρα όλα μαζί αλλά λίγα, λίγα.

Αυτό σημαίνει περαιτέρω μείωση της ζήτησης στην οικονομία και ακόμη περισσότερους άνεργους. Ήδη η κυβέρνηση έχει αναγκαστεί και επιδοτεί ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων, ή και πιο άμεσα επιχειρηματίες, για να μην απολύουν προσωπικό. Τελικά βέβαια αυτοί απολύουν και η ανεργία δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Επειδή βέβαια οι επιχειρηματίες στην Ελλάδα είναι και λίγο τεμπέληδες, αφού οι περισσότεροι ζούσαν είτε από το κρατικό χρήμα ή τις επιδοτήσεις, είτε επειδή η "μπίζνα" τους ήταν προστατευμένο επάγγελμα, δεν είναι πλέον διεθνώς ανταγωνιστικοί. Έτσι, σε λίγα χρόνια λόγω του νέου ελλείμματος ανταγωνιστικότητας που θα έχει πάλι συσσωρευθεί θα ζητηθούν νέες μειώσεις μισθών.....

Ο Nassim Taleb στο Business Week και τα μυαλά στα κάγκελα

(Image by eirikso via Flickr)

Πολύ σημαντική συνέντευξη του Nassim Taleb στο Business Week, που πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστεί.

Μερικά αποσπάσματα:

"Οι πολίτες οδηγήθηκαν να επενδύουν σε αξίες που δεν καταλαβαίνουν από ανθρώπους οι οποίοι ούτε και αυτοί καταλαβαίνουν όλα τα ρίσκα....Έτσι, ενώ ένας φούρναρης μπορεί να είναι μέχρι και παρανοϊκός με τους προμηθευτές του, πολύ προσεκτικός με τα ρίσκα που αναλαμβάνει και είναι ασφαλισμένος, την ίδια στιγμή, τοποθετεί $122,000 αποταμιεύσεων του σε funds για τα οποία δεν γνωρίζει τίποτα, βασιζόμενος σε μετρήσεις για τις οποίες δεν γνωρίζει επίσης τίποτα και σε εταιρείες για τις οποίες ελάχιστοι γνωρίζουν κάτι.

Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται οι μετρήσεις ρίσκου. Αυτές όμως οι μετρήσεις δεν είναι όπως οι μετρήσεις της θερμοκρασίας ή της απόστασης καθώς αναφέρονται σε μελλοντικά γεγονότα, στην πραγματικότητα λοιπόν δεν είναι μετρήσεις, είναι υποθετικές εκτιμήσεις....Οι εταιρείες έχουν την τάση να κρύβουν τα ρίσκα τους. Έτσι κάποιος πολύ προσεκτικός με την δική του επιχείρηση, γίνεται εντελώς απρόσεκτος με τις επενδύσεις του. Γι' αυτό σας λέω, μην χρησιμοποιείται τις κεφαλαιαγορές ως μέσο αποθήκευσης αξίας, έχουν περισσότερα ρίσκα από όσα μπορείτε να φανταστείτε."