Η ιστορία της 10χρονης Αφγανής μοιάζει με φάρσα επανάληψης του μύθου του Οιδίποδα. Αυτό μόνο μπορώ να σκεφτώ όταν μια Αφγανή τυφλώνεται από μια βόμβα στην Αθήνα όταν έχει διασχίσει τη μισή Ασία για να γλιτώσει αυτή και η οικογένειά της από τις βόμβες του Αφγανιστάν.
Και ενώ πριν λίγες μέρες είχε στηθεί ένα άνευ προηγουμένου σόου και πανηγύρι για δήθεν Ευρωπαική σωτηρία, σήμερα έγινε κατανοητό ότι μετά από μια εβδομάδα τα spreads δεν επηρεάστηκαν καθόλου. Ε βέβαια! Οι ξένοι θεσμικοί δεν παρακολουθούν τις ελληνικές ειδήσεις των 20.00. Αλλά και να τις παρακολουθούσαν νομίζετε δεν θα γελούσαν με όσα έλεγαν τα κανάλια ή έγραφαν οι εφημερίδες για δήθεν επιτυχία;; Αυτά ήταν για λαϊκή κατανάλωση επειδή ο κόσμος έβγαζε τα λεφτά του από τις ελληνικές τράπεζες.
Αντί το κράτος να δανείζεται για να καταναλώνει θα έπρεπε να δανείζεται για να κάνει business. Έτσι θα είχε σημαντικά κέρδη για να πληρώνει και την κοινωνική πολιτική. Σε μια περίοδο όπου οι ιδιώτες επενδυτές έχουν λουφάξει για διάφορους λόγους και σε μια περίοδο που η ιδιωτική οικονομία καταρρέει, η ανεργία και η μείωση των εσόδων απειλούν με διάλυση τις κοινωνίες.
Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα. Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Αγνώστου δημιουργού ( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη )
Είναι φοβερή η μάχη που δίνει η κρατική τηλεόραση κυρίως αλλά και άλλα κανάλια για να εκμεταλλευτούν ψυχολογικά μια συμφωνία που δεν μας προσέφερε τίποτα απολύτως. Ίσα, ίσα θα έλεγα, οι προβλέψεις της συμφωνίας σημαίνουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της! Τίποτα δεν άλλαξε σε σχέση με προχτές εκτός από την προπαγάνδα που εξαπολύεται από παντού. Δεν ξέρω πώς γίνεται πρακτικά, όλοι αυτοί παίρνουν γραμμή ρητώς από κάπου ή καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο με νοήματα και άτυπη συνεννόηση;
Ενώ η Ευρώπη δεν βοήθησε σχεδόν καθόλου την Ελλάδα ο πρωθυπουργός πάτησε πάνω στην ανακοίνωση και είπε ότι είναι ικανοποιημένος και ότι η Ελλάδα δεν θα έχει πρόβλημα. Αυτές ήταν δηλώσεις από άλλο πλανήτη! Δείτε εδώ τις δηλώσεις. Και αυτά ενώ όλοι ξέρουν ότι πολλοί πλούσιοι Έλληνες αποσύρουν τα κεφάλαιά τους εκτός Ελλάδος ενώ ακόμη και οι μικροκαταθέτες νοικιάζουν θυρίδες για να βάλουν μέσα τις λίγες τους οικονομίες (ή ακόμη και στο σπίτι τους)...
Αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή πριν από δέκα ημέρες όταν ο Ομπάμα κοίταξε υποτιμητικά τον πρωθυπουργό της Ελλάδος και του είπε δήθεν ως κοπλιμέντο: "Όπως ο παππούς σας, όπως ο πατέρας σας, έτσι και εσείς σήμερα ηγείσθε της Ελλάδος.......". Και πράγματι, τι ντροπή και τι ειρωνεία (όσο καλός και αν είναι ο ΓΑΠ) να μην έχει βρει άλλα άτομα η Ελλάδα εκτός από τα παιδιά γνωστών πολιτικών. Και αν έβρισκε θα ήταν τίποτα ευγενείς από αριστοκρατικές οικογένειες και επιχειρηματικά τζάκια της εποχής μας...
Όπως βγήκε και είπε σήμερα η UBS: "Η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει" έτσι και εμείς σαν Ελλάδα θα έπρεπε να ακολουθούμε άλλη στρατηγική. Αντί για την σωτηρία μας θα έπρεπε να διαπραγματευόμαστε την βέβαιη χρεωκοπία μας. Όμως όπως και οι κάτοικοι αυτής της χώρας πιστεύουν σε ένα μεταφυσικό θαύμα, έτσι και οι κυβερνήσεις τους πιστεύουν στο μαγικό-μεταφυσικό χέρι των Ευρωπαίων. Αυτή είναι η στρατηγική του ήδη ηττημένου.
Αντίθετα, η Ελλάδα θα έπρεπε απλά να ανακοινώσει την ημερομηνία στάσης πληρωμών της. Και μετά θα βλέπατε πώς θα έπεφταν πάνω της όλες οι μεγάλες οικονομικές υπερδυνάμεις (υπερδυνάμεις του κώλου γιατί και αυτοί σύντομα θα χρεωκοπήσουν) για να μας βοηθήσουν επι της ουσίας.
Το νόημα εδώ πέρα είναι ότι το μόνο διαπραγματευτικό χαρτί που κρατάει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι το τεράστιο χρέος της. Ίσως ποτέ η Ελλάδα δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο σήμερα. Αυτό περνάει ξόφαλτσα από τα κυβερνητικά μυαλά αλλά το απορρίπτουν επειδή προϋποθέτει μεγάλο πολιτικό κόστος (εξηγώ παρακάτω τι σημαίνει χρεωκοπία για μισθούς και συντάξεις). Και όμως, θα πρέπει να υπάρχει έστω και ένας σε αυτή τη χώρα που να έχει το πολιτικό ανάστημα να βγει και να πει την αλήθεια, δηλαδή ότι :
α) Δυστυχώς επτωχεύσαμε
β) Ότι δεν έχουμε να σας πληρώσουμε κύριοι εξωτερικοί δανειστές.
Ως γνωστόν οι Ευρωπέη (sic!) σύμμαχοί μας δεν μας βοηθάνε επειδή ξέρουν ότι η παρτ(τρ)ίδα δεν σώζεται λόγω του πολλαπλασιαστή της οικονομίας μας. Όσο παίρνουν σκληρά περιοριστικά μέτρα τόσο η ύφεση θα βαθαίνει. Αν το ΑΕΠ φτάσει στο -30% σε 5 χρόνια με βάση τα περυσινά επίπεδα τότε σίγουρα τα έσοδα θα περιοριστούν ακόμη περισσότερο και θα χρειαστούν νέα μέτρα, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να εξηγήσει στο λαό αυτό τον φαύλο κύκλο;
Έτσι, από τη μια οι Έλληνες δεν μπορούν να πάρουν πιο σκληρά μέτρα ενώ από την άλλη οι Ευρωπέη (sic!) ξέρουν ότι θα χάσουν περισσότερα χρήματα αν μας βοηθήσουν.
Τι μένει δια του ατόπου της απαγωγής; Μένει η ανακοίνωση της χρεωκοπίας ή η έξοδός μας από την ΟΝΕ. Με κάποιον από αυτούς τους τρόπους η απώλεια χρημάτων από τους δανειστές μας θα μεταφερθεί στις τρέχουσες πολιτικές τους ηγεσίες (Μέρκελ, Σαρκοζί κτλ) οι οποίοι έως τώρα αποφεύγουν τις ευθύνες και την πραγματικότητα μεταφέροντας το θέμα της χρεωκοπίας μας στους επόμενους από αυτούς!
Αν λοιπόν τους μεταφέρουμε την χρεωκοπία μας εδώ και τώρα, θα πρέπει κάτι να κάνουν. Όπως και να το κάνουμε οι διεθνείς αγορές έχουν και αυτές ένα μερίδιο ευθύνης για το αίσθημα νεοπλουτισμού που ένιωθε η Ελλάδα. Ας αντιμετωπίσουν λοιπόν το τερατούργημά τους!
Βέβαια για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις σημειώνω ότι όποια και αν είναι η εξέλιξη, ακόμη και αν δηλώσουμε αδυναμία πληρωμής των χρεών μας, ακόμη και τότε (και ιδίως τότε) θα υπάρξει στάση πληρωμών σε μισθούς, συντάξεις, νοσοκομεία, κτλ γιατί όλα αυτά τα ποσά έβγαιναν με δανεικά τόσα χρόνια. Αν αφαιρέσεις τα δανεικά η Ελλάδα είναι μια Αιθιοπία.
Τουλάχιστον όμως θα επιταχύνουμε τις εξελίξεις, αλλιώς θα φάμε πάνω από 10-15 χρόνια επειδή κανείς δεν είχε το πολιτικό ανάστημα να κάνει αυτό που λέω. 10-15 χρόνια με συνεχή μείωση του ΑΕΠ μέχρι που το βιωτικό επίπεδο των Ελλήνων να φτάσει κάτω από το μισό του σημερινού και βγάλε. Δηλαδή όπως είχα πει σε ανύποπτο χρόνο διαγράφεται μια γενιά ανθρώπων, ενώ οι μεγαλύτεροι θα δουν στην πράξη που οδήγησε το μεταπολιτευτικό τους τερατούργημα.
Το μόνο που με φοβίζει είναι οι γεωπολιτικές ισορροπίες καθώς αν η Ελλάδα σταματήσει να χρωστάει τόσα χρήματα στους διεθνείς δανειστές της τότε θα την γράψουν όλοι στα κατάστιχά τους.
Είδα τον μητροπολίτη Μεσσηνίας να λέει κάπου ότι οι τράπεζες φορολογούνται με 10% ενώ η εκκλησία με 35%. Και αυτό είπε δεν είναι σωστό. Επίσης άκουσα τον αρχιεπίσκοπο να λέει ότι θα πρέπει να μετρήσουμε τα έσοδα μείον έξοδα της εκκλησίας και ό,τι μένει να φορολογηθεί όπως προβλέπεται. Δηλαδή να φορολογείται η εκκλησία σαν επιχείρηση.
Εγώ ξέρετε τι προτείνω; Αφού η εκκλησία ζηλεύει τις τράπεζες που φορολογούνται με 10% και 6% να κάνει ότι κάνουν και αυτές όταν δεν τους συμφέρει, να μετακομίσουν δηλαδή σε άλλες χώρες με μικρότερους φορολογικούς συντελεστές. Και να έχουν τους ναούς εδώ όπως τα υποκαταστήματα που έχουν οι ξένες τράπεζες....
Ας μας αδειάσουν λοιπόν τη γωνία μια ώρα αρχίτερα και να πάνε από εκεί που πάνε και οι άλλοι. Ας πάνε π.χ. στην Βουλγαρία που είναι και ορθόδοξη και που είμαι σίγουρος ότι θα αφήσει την εκκλησία σχεδόν αφορολόγητη όπως κάνει με όλους τους πλούσιους και τους βασιλιάδες. Αλλά δεν τολμάνε γιατί ξέρουν ότι ούτε στην Βουλγαρία δεν μπορούν να απαιτήσουν αυτά που απαιτούν από εμάς.
Ακόμη λοιπόν καλύτερα να τα μαζέψει η εκκλησία και να πάει πίσω από εκεί που μας ήρθε, δηλαδή στην προστασία της μάνας Τουρκίας που στο παρελθόν τους προστάτευε και τους έδινε και δικαιώματα τοποτηρητή στον ελλαδικό χώρο. Μέχρι που ξεσηκώθηκαν αυτοί οι ταλαίπωροι οι ραγιάδες και έτσι η εκκλησία έχασε όλα τα προνόμια που της είχε δώσει η Οθωμανική κυριαρχία. Όσες εκκλήσεις και αν έκανε η εκκλησία δεν μπόρεσαν να μεταπείσουν τους επαναστάτες να επιστρέψουν στην Οθωμανική νομιμότητα....
Ούτως ή άλλως τα λόγια του Χριστού που έλεγε όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα, η εκκλησία τα έχει μετατρέψει όπως θέλει για να ταιριάζουν το ταμειακό της συμφέρον. Κάποια στιγμή θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε πόση είναι η περιουσία της εκκλησίας και των "θυγατρικών" της ναών, ιδρυμάτων, μοναστηριών κτλ (αμύθητη κατά τη γνώμη μου) και πώς την απέκτησαν. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι κατά την Τουρκοκρατία οι άνθρωποι για να αποφύγουν τη βαριά φορολογία, χάριζαν την περιουσία τους σε μοναστήρια και στην εκκλησία και μετά τα καλλιεργούσαν και ζούσαν από αυτά. Έτσι η Οθωμανική Αυτοκρατορία πλήρωνε ένα μικρό τίμημα για να διατηρεί τη νομιμότητα...
Στο μέσο μιας από τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές κρίσεις που έχει περάσει η Ελλάδα, νιώθω την ανάγκη να πω ότι πιστεύω ότι το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι η δημοσιονομική ή η οικονομική της κατάσταση ούτε για τα δικά μας χάλια φταίει κυρίως ο καπιταλισμός. Το πρόβλημα είναι πρωτίστως κοινωνικό και πολιτικό.
Ο καπιταλισμός φταίει για την εκμετάλλευση του υπαλλήλου σε μαγαζιά κινητής τηλεφωνίας, σε καφετέριες, σε ντελιβεράδες και σε υπαλλήλους που αναγκάζονται να εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες. Για τα χάλια της διεθνούς οικονομίας φταίει η διεθνής κερδοσκοπία και ο αδικαιολόγητος άκρατος οικονομικός φιλελευθερισμός. Για την καταστροφή του πλανήτη φταίνε οι μεγάλες εταιρείες και η αμεριμνησία των κρατών. Για τα δικά μας όμως χάλια δεν φταίει ο καπιταλισμός.
" [...] Για τον λόγο αυτό δεν έχει εντελώς δίκιο ο Έλληνας όταν φορτώνει την ευθύνη αποκλειστικά στα κόμματα, τους πολιτικούς και την πολιτική. Είναι γεγονός ότι αυτοί φταίνε περισσότερο αλλά είναι επίσης γεγονός ότι δεν είναι ξένοι αυτοί που συγκροτούν την πολιτική σκηνή της χώρας. Είναι Έλληνες αυτοί που κυβερνούν εκλεγμένοι από άλλους Έλληνες… Έλληνες είναι και όσοι τους περιβάλλουν, τα άπειρα κομματόσκυλα (από όποιο χώρο κι αν προέρχονται), οι εργατοπατέρες, οι αγροτοπατέρες, δεν είναι από άλλο πλανήτη, Έλληνες είναι. Έλληνες είναι και αυτοί που βρίζουν το δημόσιο στο οποίο όμως οι ίδιοι θέλουν να βάλουν το παιδί τους από την πίσω πόρτα με την βοήθεια του κόμματος που πιο πριν έβριζαν… Έλληνες είναι και αυτοί που έτρωγαν για χρόνια τα χρήματα των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων (αγροτικών , εκπαιδευτικών, επιχειρηματικών), και όσα έφτασαν στους δικαιούχους φαγώνονταν κι αυτά χωρίς ουσιαστική ανάπτυξη, χωρίς ουσιαστικό έργο. Τα άρπαζαν κι αυτοί ευκαιριακά (πολλοί και όχι λίγοι) και τα ξόδευαν αλόγιστα χωρίς να επενδύουν για να βελτιώσουν το μαγαζί τους, την παραγωγή τους, την έρευνα τους ώστε να μείνει κάτι στη χώρα για το μέλλον. Αντίθετα, πολλοί τα έτρωγαν σε αυτοκίνητα, φρουτάκια και πουτάνες. Θέλω να πω ότι τελικά είναι η ίδια λογική που επικρατεί από τα ψηλά μέχρι τα χαμηλά, η ίδια ευκαιριακή νοοτροπία, ο ίδιος οπορτουνισμός.
Φταίνε γι’ αυτά οι Γερμανοί; Η αλήθεια είναι πως όχι μόνο δεν φταίνε αλλά αυτά τα πλήρωναν Γερμανοί! Όμως είπαμε, στη συνείδηση του Έλληνα όλα ορίζονται από τρίτους και από τα αόρατα νήματα μιας ήδη γραμμένης μοίρας , ο ίδιος δεν φέρει ευθύνη, κι έτσι καταλήγει να ασχολείται με το εξώφυλλο, την επιφάνεια, το επουσιώδες, το σήμερα, το τώρα και για αύριο «έχει ο Θεός»… Να όμως που δεν έχει άλλο! Το καράβι βουλιάζει και παίρνει στον πάτο και αθώους… Τα αίτια της κρίσης θα τα βρείτε εδώ, τα λέει πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα εγώ. Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά και αυτό που με απασχολεί άλλωστε δεν είναι τόσο η ύφεση όσο οι Έλληνες, η νοοτροπία τους, το πώς αλλοιώθηκαν, το τι μπορούσε να γίνει και δεν έγινε, το τι ευκαιρίες χάθηκαν, το τι μπορεί να γίνει στο μέλλον…
Αν υπάρχει λύση για το μέλλον τότε αυτή δεν θα έρθει από την Ελλάδα ως κράτος, ως διοικητική δομή αλλά από τον Έλληνα ως πολίτη, ως άνθρωπο. Ανεξάρτητα από το αν αυτή η λύση θα έρθει μέσα ή έξω από το παρόν κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, είναι ευκαιρία για σκληρή αυτοκριτική, όχι για να επωμιστεί ο «μέσος» Έλληνας την ευθύνη της κρίσης, ούτε για να δικαιωθεί ως μη υπεύθυνος γι’ αυτή. Είναι απαραίτητη η αυτοκριτική για να καταλάβει τα λάθη του, να αποκτήσει νέα ταυτότητα και αυτογνωσία, να αποκτήσει αξίες που έχει χάσει. Μόνο έτσι θα βγει πραγματικά και ουσιαστικά από την κρίση η οποία επαναλαμβάνω ότι για εμένα δεν είναι αποκλειστικά οικονομική αλλά πολιτισμική και αξιακή… Το οικονομικό είναι το αποτέλεσμα, όμως ο πραγματικός πλούτος ενός κράτους δεν είναι οικονομικός. Πλούτος είναι ο πολιτισμός, η ιστορία, η κουλτούρα, οι άνθρωποι, οι γνώσεις τους, οι ικανότητες τους, οι αξίες τους, η υπευθυνότητα τους… Αυτά οφείλαμε να τα έχουμε διαφυλάξει και δεν το πράξαμε.[...] "
Γι' αυτό αυτή η κρίση ΔΕΝ είναι δημοσιονομική. Έχει βαθύτερες αιτίες. Συνεπώς η αριστερά στην Ελλάδα θα πρέπει να τολμήσει να πάει πολύ πιο μακριά από την οικονομική επιφάνεια και τις οικονομικές αιτίες αναζητώντας τα κοινωνικά αίτια και την διαπλοκή όλων των επιπέδων. Από τη γειτονιά μας μέχρι την ανώτατη πολιτική.
Κατά τη διάρκεια λέει του χτεσινού ντέρμπι μεταξύ ΠΑΟ-Ολυμπιακού έπεσε μια κροτίδα και έκοψε τα δάχτυλα μιας κοπέλας που προσπάθησε να την απομακρύνει. Επίσης όταν οι παίκτες του ολυμπιακού έφτασαν στο γήπεδο τους πετούσαν αντικείμενα οι οπαδοί του ΠΑΟ. Σιγά το πράγμα θα πει κάποιος, αυτά συμβαίνουν καθημερινά....
Γιατί λοιπόν δεν υπάρχουν για τόσο σοβαρά περιστατικά επίσης αυστηρές τιμωρίες; Να τιμωρείται εξοντωτικά η κάθε ομάδα της οποίας οι οπαδοί οδηγούνται σε τέτοιες ενέργειες. Άσχετα αν αυτή τη φορά ήταν ο ΠΑΟ. Γιατί δεν τιμωρούνται οι ομάδες; Γιατί να μην μηδενιστεί ο ΠΑΟ και να μην παίζει το επόμενο έτος στην Β' εθνική; Που είναι το πρόβλημα; Γιατί δεν έχουμε τέτοιες τιμωρίες; Τα δάχτυλα της κοπέλας είναι λιγότερο σημαντικά; Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά; Μήπως στο τέλος θα μας πουν ότι έφταιγε η εργαζόμενη που κακώς πήγε να απομακρύνει την κροτίδα; Θα αποζημιωθεί αυτή η κοπέλα με ένα χ ποσό εκατομμυρίων ευρώ ή η ζωή της αξίζει ασφαλώς λιγότερα από τα συμβόλαια των παικτών;
Και μετά λέγαμε ότι κακώς τα έσπαζαν τον Δεκ του 2008! Οι Παναθηναικοί ή οι Ολυμπιακοί έχουν δικαίωμα να δέρνουν ή να σκοτώνουν (;) όποιον θέλουν, και όλοι οι υπόλοιποι έχουν δικαίωμα να πηγαίνουν στη δουλίτσα τους και να μην μιλάνε....Ας μηδενιστεί επιτέλους μια ομάδα. Ή για την ακρίβεια να μηδενίζονται όλες οι ομάδες με το παραμικρό. Ας κλείσει το ούτως ή άλλως ξεπουλημένο και διαπλεκόμενο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ας μην υπάρχει καμία ανοχή στις ομάδες.
Αν δεν υπάρξει αυστηρότητα εκεί που πονάνε οι μεγάλοι και η ελίτ τότε πώς θα μπορέσει κάποιος να επιβάλει στον λαό αυτό να αποδεχτεί κάποια πράγματα; Αν οι μεγάλοι και οι ομάδες τους γλιτώνουν, και μετά από τέτοια έκτροπα βγαίνουν και πρωταθλητές τότε τι μπορεί κανείς να ελπίζει ακόμη;...
Μπορεί στις μέρες μας οι άνθρωποι άλλου χρώματος να θεωρούνται νομικά ίσοι με εμάς αλλά βαθιά μέσα μας δεν μας καίγεται καρφάκι - εμάς των δυτικών- για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αρκεί να γιορτάζουμε την παγκόσμια μέρα κατά των φυλετικών διακρίσεων (όπως είναι σήμερα) υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και να μπορούμε να αγοράζουμε φτηνά προϊόντα από κακοποιημένους Κινέζους εργάτες. Υπάρχει όμως και μια άλλη πιο διαφωτιστική πλευρά του θέματος.
Η κοινωνία μας βασίζεται για την λειτουργία της στην τεχνητή ανισότητα των ανθρώπων. Σε κάθε εποχή η κοινωνία διαμορφώνει διάφορες επιφάσεις δήθεν φυσικής ανισότητας. Έτσι, όπως είδαμε στο προηγούμενο ακριβώς άρθρο, αντικαταστάθηκε η δουλεία με την μισθωτή εργασία. Συνεπώς η δουλεία στη συνέχεια καταδικάστηκε. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, έχουμε την αποθέωση του οικονομικού ρατσισμού. Όσο πιο άχρηστοι θεωρούνται συνολικά οι φτωχοί, τόσο πιο πολύ νομιμοποιείται το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που τους καταπιέζει και ευθύνεται για την κατάστασή τους.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν έμαθαν ακόμη να λειτουργούν χωρίς ρατσισμό πάνω στον οποίο στηρίζεται κάποια εκμετάλλευση. Έτσι ένας νέος ρατσισμός αναπτύσσεται μέσα στο αρρωστημένο ανθρώπινο μυαλό φτιάχνοντας άρρωστες κοινωνίες: ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΊΝΑΙ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΙΚΑΝΟΙκαι γι' αυτό θα πρέπει να υπακούν ρητώς τις εντολές των πιο έξυπνων και ικανών που είναι οι εργοδότες τους. Ή οι λιγότερο σπουδαγμένοι είναι και εξ ορισμού λιγότερο ικανοί.
Αν πραγματικά δεν θέλαμε την ανισότητα θα έπρεπε να ψάξουμε τους λόγους για τους οποίους κάποιος ή κάποιοι δεν έχουν αποτελεσματική συμπεριφορά, προτιμάμε όμως να τους διαγράφουμε με ρατσιστικό τρόπο κάνοντας έναν γενικό αναθεματισμό: "Αυτός είναι τεμπέλης", "χαραμοφάης", "λιγότερο ικανός", "αμόρφωτος", "φτωχός" κτλ. Έτσι απαλλασσόμαστε από κάθε ευθύνη , ανάγκη και προσπάθεια να δικαιολογηθούμε ηθικά ή να τον βοηθήσουμε ή να διερευνήσουμε επιστημονικά την περίπτωσή του. Προτιμάμε να μελετάμε την συμπεριφορά σκουληκιών παρά για το πώς θα βοηθήσουμε τους ανθρώπους.
Όπως πριν από 2 αιώνες θεωρούσαν συλλογικά τους Αφρικάνους κατώτερα όντα έτσι και σήμερα θεωρούν κάποιους ανθρώπους κατώτερα όντα και τους ονομάζουμε τεμπέληδες ή φτωχούς. Ο ρατσισμός έναντι των διαφόρων φυλών καταδικάζεται γιατί έχει αντικατασταθεί από διάφορα άλλα είδη κοινωνικών ρατσισμών που εξυπηρετούν ό,τι εξυπηρετούσαν παλαιότερα οι φυλετικοί διαχωρισμοί.
Όπως κάποτε (ακόμη και σήμερα στον νότο των ΗΠΑ) οι αφροαμερικάνοι κάθονταν σε ειδικές θέσεις στα λεωφορεία, έτσι και σήμερα οι φτωχοί απαγορεύεται να ζουν αξιοπρεπώς γιατί είναι δήθεν από τη φύση τους λιγότερο ικανοί. Το ότι υποτίθεται ότι μπορούν οι ίδιοι οι φτωχοί να κάνουν κάτι για να βελτιώσουν τη θέση τους, δεν βελτιώνει την ρατσιστική θέαση της κοινωνίας απέναντί τους αλλά την ενισχύει γιατί αν αυτοί μένουν στην ίδια κοινωνική/οικονομική θέση τότε η υποτιθέμενη ελευθερία που τους αποδίδουν σκόπιμα δρα ενοχοποιητικά εναντίον τους.
Αυτός είναι ο απόλυτος εγκλεισμός στην υποτιθέμενη ατομική ευθύνη της φτώχειας τους που έμμεσα καταλήγει να γίνεται ένα είδος κοινωνικού ρατσισμού που αντί το χρώμα βασίζεται στην απόλυτη ατομική ευθύνη!
Συνεπώς δεν ψάχνουμε να δούμε αν κάποιος άνθρωπος είχε κακή παιδεία, κακή οικογένεια, κακές βιολογικές προδιαθέσεις ή κακό περιβάλλον διαβίωσης. Δεν υπάρχουν ακόμη κοινωνικοί ντετέκτιβςΑντίθετα, καταδικάζουμε ανθρώπους με βάση την υποτιθέμενη ελευθερία που έχουν. Όπως και παλαιότερα η κοινωνία δεν ενδιαφερόταν αν στην Αφρική οι άνθρωποι δεν γνώριζαν Αγγλικά, ότι δεν γνώριζαν καλούς τρόπους σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα ή ότι είχαν άλλες παραδόσεις. Απλά τους χαρακτήριζαν ζώα και προχωρούσαν με το πέρασμα αλυσίδων στα πόδια τους την ενσκλάβωσή τους.
Έτσι και σήμερα, η δομή της κοινωνίας και οι παραγωγικές σχέσεις διευκολύνονται από το να διαγράφουμε γρήγορα ανθρώπους και να μην μπαίνουμε σε βαθύτερες σκέψεις του "τι", "πώς" και "γιατί". Όσο πιο γρήγορα τους διαγράφουμε με μια γραμμή τόσο καλύτερα λειτουργούν τα πράγματα. Που να αλλάζουμε τώρα κοινωνικές δομές και παιδεία....που να ψάχνουμε να βρίσκουμε τι επηρέασε κάποιους ανθρώπους και εξώκειλαν στο ποτό, στα ναρκωτικά, στην κατάθλιψη, στην ακραία επιθετικότητα, στην παρανομία και στην εγκληματικότητα......Εκτελέστε τους να τελειώνουμε!!....Άλλωστε κάποιους πρέπει να εκμεταλλευόμαστε, το με ποια κριτήρια είναι άσχετο!
Αλλιώς χώσε τους μέσα και αν δεν έχουμε κάποτε περισσότερο χώρο φυλακών θα σταματήσουμε να φτιάχνουμε σχολεία για να ανοίγουμε περισσότερα ψυχιατρεία και φυλακές.
Σε μια κορυφαία στιγμή για το παγκόσμιο Management ο Ξενοφώντας στον "Οικονομικό" αναφέρει: "Την ελπίδα τη χρειάζονται το ίδιο και οι ελεύθεροι και οι δούλοι. Πολύ περισσότερο την έχουν ανάγκη οι δούλοι, για να μένουν στον οίκο με τη θέλησή τους". Αναρωτιόμουν σήμερα ποια είναι η διαφορά μεταξύ των σκλάβων του 18ου αιώνα ή της αρχαιότητας και των σημερινών σκλάβων ή υπαλλήλων, μισθωτών και εργαζομένων. Ερώτημα αδιανόητο για κάθε σοβαρό άνθρωπο στις μέρες μας, καθόλου όμως άτοπο καθώς οι αναλογίες είναι οι ίδιες.
Καταρχήν ας αφήσουμε τις αφελείς απλουστεύσεις και ας δούμε τα δεδομένα: Ο σημερινός γραβατωμένος υπάλληλος, αναγκάζεται σήμερα για να βρει π.χ. στέγη, να ενεχυριάσει με ένα στεγαστικό δάνειο ολόκληρη την ζωή του. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται το μοναδικό ον στον πλανήτη που περνάει ακόμη και όλη του τη ζωή μόνο και μόνο για να φτιάξει τη φωλιά του. Με αυτό τον τρόπο η εργασία του ως υπάλληλος οποιουδήποτε εργοδότη αποκτάει νόημα επιβίωσης. Αν χάσει τη δουλειά του θα χάσει το σπίτι του, και αν χάσει το σπίτι του έχοντας χάσει τη δουλειά του μπορεί εύκολα να καταντήσει ένας πεινασμένος άστεγος που θα τριγυρίζει άσκοπα τους δρόμους αφου θα τον έχει χτυπήσει μια καταθλιψάρα στο κεφάλι και θα τον έχουν εγκαταλείψει οικογένεια, γνωστοί και φίλοι. Το διακύβευμα είναι μεγάλο.
Γι' αυτό η Αμερική σε λίγο θα είναι μια αχανής παραγκούπολη με ερείπια ουρανοξυστών ή γκέτο τύπου "District 9" με τους απόλυτους άλλους και διαφορετικούς κλεισμένους σε άλλη κοινωνική κατηγορία.
Tι διαφορά όμως έχει άνθρωπος σήμερα από τον άνθρωπο που ζούσε υποτίθεται με πρωτόγονο τρόπο στο χωριό από σπιτάκια με μπαμπού στην Αφρική; Η άποψη ότι σήμερα έχουμε ίντερνετ και ιατρική περίθαλψη και ζούμε πολλά χρόνια είναι αφελής και υπεραπλουστευτική. Η αναλογία είναι η ίδια, ο άνθρωπος της Αφρικής του 18ου αιώνα εθεωρείτο ζώο τον οποίο έσωζε ο δυτικός η το οποίο άξιζε να εξουσιάζεται ή αλλιώς να πεθάνει. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα στην δική μας κουλτούρα. Η επιχείρηση είναι αυτή που έχει την τεχνογνωσία, την πολιτισμική δηλαδή ανωτερότητα, που δήθεν της δίνει το δικαίωμα να μας σώζει από την κατάντια μας και τη φτώχεια μας. Η ίδια φιλοσοφία εφαρμόζεται και με τα όπλα πιο άμεσα έναντι μη δήθεν δημοκρατικών χωρών.
Επειδή όμως οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ανόητοι όσο αρχικά οι περισσότεροι πιστεύουν, και επειδή μετά την αρχική εξαπάτηση σύντομα όλοι καταλαβαίνουν την κατάστασή τους, οι σύγχρονοι δουλέμποροι, οι σημερινοί "Νότιοι" και οι απόγονοι των γαιοκτημόνων φυτειών, κατάλαβαν ότι πρέπει να επέμβουν και στο περιβάλλον που ήταν καθοριστικό για την επιβίωση των ανθρώπων για να τους αναγκάσουν να εξουσιαστούν απόλυτα χωρίς άλλη επιλογή.
Όπως ο Αφρικάνος σκλάβος του 18ου αιώνα θα προτιμούσε να κάτσει στο χωριό του και να μην μετατραπεί σε ανειδίκευτο εργάτη των μεγαλοιδιοκτητών φυτειών στον Αμερικανικό Νότο αλλά και αλλού, έτσι και ο σημερινός άνθρωπος θα προτιμούσε να μένει στο χωριό του έχοντας την σχετική αυτονομία του και ποιότητα ζωής του.
Πώς θα αναγκαζόταν λοιπόν να εργάζονται οι άνθρωποι με τόσο υπερεντατικούς ρυθμούς, να αγχώνονται τόσο έντονα, να παθαίνουν καρδιακά επεισόδια από τα τριάντα τους, αν πρώτα δεν τους είχαν κάψει τα σπίτια τους και δεν τους είχαν ξεριζώσει από τους τόπους καταγωγής τους; Πώς θα μπορούσε να πειστεί ένας σημερινός εργαζόμενος να δουλεύει σαν σκλάβος αν από τη μια δεν είχε την ελπίδα που λέει ο Ξενοφώντας και από την άλλη δεν είχε έλλειψη εναλλακτικών λύσεων;
Ο "χώρος", η "γη", η κατοικία, το σπίτι, η εξάρτηση, η μείωση των ελεύθερων δημόσιων αγαθών είναι βασικοί παράγοντες που αναγκάζουν έναν άνθρωπο στην εποχή μας να γίνει εθελοντικά δούλος. Εκεί πάνω στηρίζονται όλες οι αρχές του ακραίου οικονομικού φιλελευθερισμού. Είναι σαν οι δουλέμποροι του 18ου αιώνα να έκαιγαν τα δάση και τα χωριά της Αφρικής και πάνω στην πείνα των ανθρώπων να τους έδιναν ένα κομμάτι ψωμί για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους και μετά να τους έπαιρναν με τη θέλησή τους να γίνουν δούλοι ακούγοντας και ευχαριστώ πολύ που τους έσωσαν τη ζωή.
Αλλά η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Όπως πάλι αναφέρει ο Ξενοφώντας-ο πρώτος γκουρού του Management: "Όλα τα ζώα μαθαίνουν δύο πράγματα, ότι θα τιμωρηθούν αν παρακούσουν, και ότι θα ανταμειφθούν όταν με προθυμία υπηρετούν. Για παράδειγμα τα νεαρά άλογα....Και τα σκυλάκια...Όσο για τους δούλους ακόμη και η εκπαίδευση που θεωρείται κατάλληλη μόνο για τα ζώα, είναι γι' αυτούς αρκετή. Αρκεί να ικανοποιείς πέρα του δέοντος τις ανάγκες της κοιλιάς τους".
Συνεπώς οι σχέσεις εξουσίας και η εκμετάλλευση, έχουν νόημα μόνο όταν ο άλλος - ο κατώτερος - μπορεί να εξαναγκαστεί να υπακούσει, όταν έχει ανικανοποίητες ανάγκες. Ανάγκες που οι ανώτερες σε τεχνογνωσία τάξεις και άνθρωποι προσπαθούν να αυξήσουν στις μέρες μας μέσω της μείωσης των παρεχόμενων δημόσιων αγαθών αφού πρώτα είδαν ότι δεν μπορούν όσο εύκολα ήλπιζαν να αυξάνουν στο άπειρο την απληστία των δούλων...
Ακόμη, ο Ξενοφώντας περιγράφει τους όρους με τους οποίους ένα αφεντικό θα δώσει προνόμια σε δούλους και θα τους χαρίζει καλύτερα παπούτσια από τους άλλους για να τους δελεάσει να είναι καλοί δούλοι. Και αν συνεχίσουν να είναι καλοί περιγράφει με ποιο τρόπο αυτοί μπορούν να γίνουν προϊστάμενοι άλλων δούλων αλλά ακόμη και να ελευθερωθούν.
Η ρίζα όμως του προβλήματος παραμένει στην εκμετάλλευση, ρητή ή άρρητη, των πιο δυνατών προς τους πιο αδύνατους. Το ίντερνετ, το προιόν, η γνώση, τα διαστημόπλοια θα μπορούσαν όλα να κατασκευαστούν επιτευχθούν μέσω και της εθελοντικής εργασίας. Το παράδειγμα το δίνει η Wikipedia και το κίνημα του "δωρεάν" που κυριαρχεί στις μέρες μας. Η τεχνική πρόοδος και επαρκεί για να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων αλλά και μπορεί να συνεχίσει να αυξάνεται με άλλους τρόπους. Το νόημα όμως του κόσμου που ζούμε είναι στις σχέσεις εκμετάλλευσης.
Η ρίζα της εκμετάλλευσης όπως και παλαιότερα, όταν ο Πιζάρο εκστράτευε με 200 άντρες στην Λατινική Αμερική αφανίζοντας άμεσα ή έμμεσα εκατομμύρια Ίνκας, βρίσκεται στο επίπεδο της τεχνολογικής ανωτερότητας ή της τεχνογνωσίας.
Σήμερα οι σύγχρονοι Ισπανοί κατακτητές είναι τα Golden Boys ή τα στελέχη της Wall Street που έχοντας την ίδια εξουσιοδότηση από τα αφεντικά τους να ανακαλύψουν νέο πλούτο προσπαθούν με κάθε μέσο να εξουσιάσουν ή να εξαπατήσουν τον κάθε έναν που μπορούν για να το πετύχουν. Ο καλλιεργημένος και καλοντυμένος CEO μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας, με σπουδές στη Sloan School of Management δεν παραπέμπει καθόλου στον άξεστο Ισπανό τυχοδιώκτη. Τι διαφορετικό όμως είναι από αυτόν;
Η ανθρωπότητα δεν προχώρησε ούτε ένα εκατοστό από την εποχή των δούλων στην Αρχαία Ελλάδα ή των Ισπανών κατακτητών της Λατινικής Αμερικής ή των ρατσιστών γαιοκτημόνων του Νότου των ΗΠΑ με τις στρατιές από δούλους που ήξεραν που είναι η θέση τους. Αν οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν χαλκάδες στο πόδι και αλυσίδες στα χέρια δεν είναι επειδή η καταπίεση είναι μικρότερη αλλά επειδή δέχονται οι ίδιοι -και μάλιστα παρακαλούν- να εξουσιαστούν και να καταπιεστούν με στόχο την επιβίωση τους.
Ξαναλέω ΜΕΤΑ το iPad, καθώς - ως γνωστόν - το iPad, όπως όλοι προέβλεψαν, έφερε μια επανάσταση στον τρόπο που επικοινωνούμε και χρησιμοποιούμε τους υπολογιστές οδηγώντας δισεκατομμύρια ανθρώπους από όλο τον κόσμο στα ταμεία καταστημάτων για να το αγοράσουν.....Αυτός ήταν και ο λόγος που η διεθνής οικονομία βγήκε από την σκληρή ύφεση......
Τώρα πλέον το νέο "BIG THING" είναι το να κάνουμε αόρατα μεγάλα αντικείμενα: bending light waves. Όπως οι ειδικοί αναφέρουν αυτή η ανακάλυψη θα έχει πολλές εφαρμογές και θα κάνει τις αγορές να κινηθούν για ακόμη μια φορά, σώζοντάς μας - μετά που μας έσωσε το iPad- για ακόμη μια φορά από την ύφεση......
Σήμερα κυκλοφόρησαν φήμες για την προσφυγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ τον Απρίλιο. Κάτι το οποίο άλλωστε είχε αφήσει ανοιχτό η κυβέρνηση πριν λίγες μέρες. Αν η Ελλάδα προσφύγει στο ΔΝΤ δεν θα είναι επειδή ψάχνει οικονομική βοήθεια, θα είναι επειδή η Ελλάδα ψάχνει πολιτικό άλλοθι για να δικαιολογήσει τα νέα νέα σκληρά οικονομικά μέτρα που έρχονται. Το πιο πιθανό είναι η κυβέρνηση να μιλάει για το ΔΝΤ για διαπραγματευτικούς λόγους με την ΕΕ.
Οι οικονομικές προοπτικές μας δεν είναι καλές γιατί η δημοσιονομική κρίση έχει ήδη μετατραπεί μέσω της ύφεσης σε αναπτυξιακή κρίση και ανώμαλη προσγείωση.
Συνεπώς η κάθετη μείωση του βιοτικού επιπέδου μας θα οδηγήσει την εσωτερική αγορά που στηριζόταν στην κατανάλωσή μας με δανεικά σε μεγάλο κραχ. Αυτή η πτώση θα οδηγήσει σε πτώση τα δημόσια έσοδα και έτσι ό,τι μέτρα πήραμε για να βοηθήσουμε την δημοσιονομική μας κατάσταση θα απαιτήσουν επιπλέον περιοριστικά μέτρα για να αντισταθμίσουν τη μείωση των εσόδων και του ΑΕΠ. Τα νούμερα της μείωσης της ανάπτυξης και του βιοτικού επιπέδου μπορεί να γίνουν αστρονομικά μεγάλα ενώ το χρέος να συνεχίσει να αυξάνεται ακόμη πιο γρήγορα!
Αυτό το βάρος του αδιεξόδου δεν μπορεί να το αντέξει η κυβέρνηση η οποία βλέποντας τα σύννεφα (τα σύννεφα έρχονται πλέον από την πραγματική οικονομία και όχι τις αγορές) ψάχνει σανίδα σωτηρίας και άλλοθι πολιτικής αφού τα τελευταία σκληρά μέτρα δεν έπιασαν τόπο. Ίσα, ίσα το αντίθετο.
Η κατάσταση εξελίσσεται πολύ σοβαρότερη από ότι ξεκίνησε. Μέσα σε αυτό το έλλειμμα πολιτικής και την αδυναμία εύρεσης οικονομικών λύσεων (ούτε με λιτότητα δεν σωνόμαστε πλέον), η κυβέρνηση φέρεται να προσεγγίζει περισσότερο το ΔΝΤ ενώ η Γερμανία μας απειλεί έμμεσα με έξοδο από την ΟΝΕ.
Η αρνητική πραγματικότητα υπερβαίνει ακόμη και τις αρνητικές και πλήρως απαισιόδοξες προβλέψεις που έκανα μέχρι και πριν 1 μήνα!
Λύσεις σαν αυτές που ελπίζει ο κόσμος δεν υπάρχουν ούτε στο πλαίσιο της ΕΕ, ούτε του ΔΝΤ, ούτε της παγκόσμιας οικονομίας. Οπότε καταλήγουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε: η μόνη λύση που μένει -στα πλαίσια αυτής της οικονομίας - είναι αυτή είτε της κατάρρευσης-στάσης πληρωμών, είτε της πτώσης του βιοτικού επιπέδου πολλών κατηγοριών εργαζομένων άνω του 50%.
Εφόσον περάσαμε το "The Point of no return" το μόνο που μένει είναι είτε η οικονομική διαχείριση της χρεοκοπία της χώρας, είτε η πολιτική διαχείριση της χρεοκοπία των πολιτών. Διαχείριση στην οποία εξωτερικοί παράγοντες ζητούνται να βοηθήσουν με την παρουσία τους για να δώσουν άλλοθι και εσωτερικές δικαιολογίες (εσωτερική κατανάλωση που λένε). Τα πρόσφατα σκληρά οικονομικά μέτρα ήταν μόνο για breakfast...
Συνεπώς η καταφυγή στο ΔΝΤ το μόνο που θα χρησιμεύσει θα είναι ότι θα ισούται με μια άτυπη δήλωση σαν του Χ. Τρικούπη του τύπου:"Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν" η οποία θα δώσει πολιτικό άλλοθι στην κυβέρνηση για πιο σκληρά μέτρα μεταφέροντας έμπρακτα το μήνυμα της χρεοκοπίας .
Μέχρι και η κομμουνιστική Ρουμανία ζορίστηκε την δεκαετία του 1980 να ξεφύγει από το δημόσιο χρέος της λόγω των πιέσεων που της ασκούσε η τότε ΕΣΣΔ για αποδέσμευση από το χρέος της που είχε συνάψει και με δυτικές τράπεζες (αν δεν κάνω λάθος). Θυμίζω εδώ ότι ο Ταουσέσκο θέλησε να ξεπληρώσει το δημόσιο χρέος της Ρουμανίας σε ένα μόλις χρόνο. Αυτό είχε ως συνέπεια να μην έχουν να φάνε οι πολίτες και να πεθαίνουν από την πείνα και το κρύο μέσα στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1980! Τελικά τον εκτέλεσαν μετά από 2 χρόνια.....
Αυτές είναι οι συνέπειες της απότομης προσαρμογής.
Πάντα μου άρεσαν οι διαφημίσεις των μεγάλων εταιρειών που έδειχναν έναν φανταστικό κόσμο με έγχρωμα όνειρα. Με νέους χαρούμενους ανθρώπους που πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, χριστουγεννιάτικα χάπενινγκς, ανθρωπάκια και όντα με ευτυχισμένα χαμόγελα σε μακρινούς φανταστικούς κόσμους που ανακατεύονται με την πραγματικότητα, συναδελφωμένοι άνθρωποι όλοι μαζί αγκαλιά μπροστά στα νέα συμβόλαια κινητής τηλεφωνίας ή μπροστά στη νέα χριστουγεννιάτικη ετικέτα του αναψυκτικού, ή στην τράπεζα που τραβάει το σπίτι σας με το κρισκραφ το καλοκαίρι για να πάτε εσείς από ένα κατάστημά της και να το υποθηκεύσετε...
Η πραγματικότητα άρχισε σιγά, σιγά να μπερδεύεται με την ουτοπία. Μπορεί να στεκόσουν σε ένα περίπτερο και η φίρμα πάνω στο ψυγείο με τα αναψυκτικά να σου θύμιζε τα συναισθήματα που ένιωθες όταν έβλεπες τον μαγικό κόσμο της κόκα κόλας στην τηλεόραση. Ή μπορεί να περνούσες έξω από μια τράπεζα και να έβλεπες από μέσα τις παχιές της μοκέτες και να σου περνούσε από το μυαλό ότι το μόνο που χώριζε εσένα και το παλιό σου δυαράκι από τη μεζονέτα των 320,000 ευρώ στα βόρεια προάστια ήταν μόνο η πόρτα της τράπεζας...Όταν περνούσες έξω από μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μπορεί να σκεφτόσουν όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους που χόρευαν όλοι μαζί στην παραλία ενώ με το ένα χέρι μιλούσαν στο τηλέφωνο και με το άλλο έπιναν μπακάρτι.
Η "φίρμα" άρχισε να μπλέκεται με την πραγματικότητα με το χρέος να είναι το υποπροϊόν αυτής της παρανόησης που έμπαινε κάτω από το χαλί ή στη ντουλάπα με τους άλλους σκελετούς. Και όπως κάποιοι φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους έτσι και κάποιοι άλλοι φοβούνται να ανοίξουν τους λογαριασμούς της τράπεζας με τα χρέη τους...
Και ξαφνικά - στα καλά καθούμενα- κάποιος άρχισε να ανοίγει τους φακέλους με τα χρέη που όλοι ήθελαν να ξεχάσουν. Και παράλληλα με την εμφάνιση του κρυμμένου χρέους άρχισε να εξαφανίζεται και η φανταστική πραγματικότητα. Η ουτοπία άρχισε να μεταμορφώνεται σε μια δυστοπία. Ο φόβος να μη χάσει κάποιος τη δουλειά του πήρε τη θέση των ονείρων για καλοκαιρινά ταξιδάκια με δανεικά. Το όνειρο για αυτοκίνητο 3500 κυβικών σκόνταψε στα ακριβά τέλη κυκλοφορίας ενώ τον Ελληναράδικο εγωισμό έσβησε το κωλοδάχτυλο της Αφροδίτης της Μήλου...
Και ενώ η χαμένη ουτοπία απειλεί τα όνειρα των καταναλωτών, ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι βιώνουν στο πετσί τους την απειλή να μείνουν χωρίς δουλειά, να μην έχουν να βοηθήσουν το παιδί τους που σπουδάζει, να κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Και ενώ παλαιότερα η φτώχεια είχε την δική της αξιοπρέπεια, την αξιοπρέπεια της γειτονιάς, της βόλτας, του πασατέμπου, της αλληλεγγύης, σήμερα η φτώχεια ισούται με αργό θάνατο ανάμεσα σε χιλιάδες τόνους μουχλιασμένου τσιμέντου, σε μια κοινωνία που όχι απλά δεν δείχνει κανένα οίκτο και αλληλεγγύη αλλά σου δίνει και μια κλωτσιά στη μούρη για να πας πιο γρήγορα ακόμη στον πάτο.
Παρακάτω παραπέμπω σε μερικούς ουτοπικούς κόσμους διαφημίσεων γνωστών εταιρειών (με βιντεάκια από το youtube) που μπερδέψαμε με την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να μεταφερθούμε βιαίως στην σημερινή δυστοπία:
Πάντοτε θαύμαζα τους ζωγράφους επειδή μπορούν να δημιουργούν ζωή εκ του μηδενός. Είναι σαν μικροί θεοί. Ίσως τους θαυμάζω περισσότερο επειδή εγώ δεν μπορώ να τραβήξω ούτε μια ίσια γραμμή. Ιδιαίτερα η περίπτωση του Bob Ross που έκανε εκπομπές στην τηλεόραση ήταν εκπληκτική. Γιατί δεν ήταν μόνο ο τρόπος που έδειχνε-συμβούλευε αλλά και ο τρόπος που τα έλεγε. Ο τόνος της φωνής του, η ηρεμία που εξέπεμπε, οι καλοσυνάτες εκφράσεις του, η φιλοσοφία ζωής του. Και την ίδια στιγμή που έβλεπες μια γραμμή άσχετη στο μέσο ενός καμβά, την άλλη στιγμή -σε 5 δεπτερόλεπτα- έβλεπες ότι η γραμμή αυτή ήταν ένα σύννεφο, μια κορυφή, ένα δέντρο.
Εξάλλου, πέρα από όλα αυτά η απεικόνιση της φύσης ήταν κάτι το εκπληκτικό. Ποτάμια, χιονισμένα βουνά, παρθένα τοπία. Εικόνες βγαλμένες από το Όρεγκον ή τον βορειοδυτικό Καναδά ή την Αλάσκα.
Κρίμα που πέθανε αυτός ο άνθρωπος. Θυμίζω επίσης τη σημασία που έχουν οι καλλιτεχνικές σπουδές στην διαμόρφωση του ανθρώπου. Και όχι μόνο η ζωγραφική αλλά όλες οι τέχνες και η μουσική. Γι' αυτό στις μέρες μας ο κόσμος μας αποτελείται από τέρατα και όχι ανθρώπους...
Η υποστήριξη του Καρατζαφέρη στο ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι το ΛΑΟΣ προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ένα κομμάτι του κόσμου που ιδανικά θα ήθελε την συγχώνευση των δύο μεγάλων κομμάτων εφαρμόζοντας την δήθεν "εφικτή και ορθολογική πολιτική" χωρίς καμία διαφωνία. Ταυτόχρονα τα δύο μεγάλα κόμματα γνωρίζουν ότι μοιάζουν τόσο πολύ στις πολιτικές τους που προσπαθούν να βρουν στοιχεία διαφοροποίησης το ένα από το άλλο. Και όσο περισσότερο μοιάζουν τόσο περισσότερο τους πιάνει πανικός και μαλώνουν περισσότερο μεταξύ τους ως αντίδραση.
Οι νοικοκυραίοι βέβαια καταλαβαίνουν ότι τα δύο κόμματα δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά μεταξύ τους και ότι το θέμα είναι μόνο στα πρόσωπα που θα εφαρμόζουν την ίδια πολιτική. Εκεί μπαίνει σφήνα ο Καρατζαφέρης και προσφέρει στους νοικοκυραίους αυτό που θέλουν, δηλαδή τη συναίνεση με άλλοθι τον ορθολογισμό.
Έτσι οι νοικοκυραίοι λένε "μπράβο που υπάρχει και ένας λογικός άνθρωπος σαν τον Καρατζαφέρη που κάθε φορά λέει αυτό που είναι το σωστό χωρίς λαϊκισμό και ψεύτικες κόντρες.....". Σε αντίθεση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που κάθε φορά που υπάρχει κάποιο πρόβλημα - και ενώ και οι δύο τους γνωρίζουν ότι μόνο ένα πράγμα μπορούν να κάνουν στα πλαίσια της ίδιας πολιτικής που ακολουθούν- προσπαθούν τεχνητά να διαφοροποιηθούν ο ένας από τον άλλο και να πολώσουν εντελώς τεχνητά την κατάσταση. Κάτι φυσικά που ο κόσμος καταλαβαίνει και αγανακτεί γιατί ξέρει ότι και η δύο ακολουθούν ακριβώς την ίδια πολιτική.
Ειλικρίνεια θα ήταν αν σχημάτιζαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ένα κόμμα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αν αυτοί οι δύο ήταν και τυπικά ένα κόμμα τότε έναντι ποιου άλλου θα προσδιοριζόταν αφού όλοι οι άλλοι είναι διασπασμένοι μικροί και άρα ακίνδυνοι; Έναντι των προσώπων; Μα τότε σε τι θα διαφέραμε από το πολιτικό σύστημα του κομμουνισμού που πήγαιναν και ψήφιζαν μόνο πρόσωπα;
Θα έχει χαθεί το άλλοθι.
Αντίθετα τα δύο μεγάλα κόμματα μπορούν να ορίσουν τους εαυτούς τους ΜΟΝΟ έναντι ενός φανταστικού εχθρού....Οπότε κάνουν δήθεν ότι διαφέρουν ο ένας από τον άλλο μέσω της σκληρής πόλωσης. Και ο Καρατζαφέρης - αυτός ο ακραίος όπως λένε- τους κάνει ρεζίλι προσφέροντάς τους την καθόλου ακραία συναίνεση του......
Δεν έχω ειδικές γνώσεις διαπλοκής και μαφίας, γνωρίζω όμως τα πιο εξόφθαλμα προφανή. Για παράδειγμα ότι το κράτος δίνει λεφτά χωρίς αυτά να φαίνονται στον κρατικό προυπολογισμό άμεσα μέσω εταιρειών που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο και υποτίθεται ότι διέπονται από ξεκάθαρους νόμους. Ποιο είναι το ποσοστό του κράτους στον ΟΠΑΠ; Και που βάζει αυτός τις διαφημίσεις του;
Αφού θέλουμε να εξυγιάνουμε το κράτος θα πρέπει να δούμε αν ο ΟΠΑΠ ή άλλες κρατικά ελεγχόμενες ή επηρεαζόμενες επιχειρήσεις βάζουν τις διαφημίσεις τους τίμια ή εξυπηρετούν συμφέροντα διαπλοκής και εκβιασμών.
Για παράδειγμα να δούμε τι κυκλοφορία έχουν οι εφημερίδες που δέχονται χρήματα ως υποτιθέμενες διαφημίσεις από τον ΟΠΑΠ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, την Αγροτική Τράπεζα, ΟΤΕ, Εθνική και άλλες εταιρείες που ελέγχει άμεσα ή έμμεσα μέσω της συμμετοχής των ασφαλιστικών ταμείων το κράτος. Όσες ελέγχει τέλος πάντων ή έχει σε αυτές συμμετοχή.
Γιατί μπορεί άμεσα το κράτος να έχει μειώσει την συμμετοχή του σε μια εταιρεία στο π.χ. 2% και 3% αλλά η συνολική συμμετοχή των ασφαλιστικών ταμείων που ελέγχει το κράτος να φτάνει το 20%. Πόσο μάλλον όταν το κράτος έχει συμμετοχή που ακόμη φτάνει στο 30%+.
Όταν λοιπόν μια από αυτές τις εταιρείες βάζει διαφημίσεις σε έντυπα που ενδεχομένως έχουν πωλήσεις μιας επαρχιακής εφημερίδας τότε τι μπορεί να υποθέσει κάποιος;
Και από την άλλη μεριά έχω την εντύπωση ότι την ώρα που το ασφαλιστικό σύστημα χρεωκοπεί ένα σωρό εκδοτικές επιχειρήσεις ή κανάλια, ραδιόφωνα κτλ μπαίνουν μέσα χοντρά, χρωστάνε στο ΙΚΑ, δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους από τους νόμους και όμως το κράτος κάνει το κορόιδο γιατί μπορούν να επηρεάζουν την κοινή γνώμη μέσω των πρωτοσέλιδων (γιατί παραμέσα δεν διαβάζει ποτέ κανείς).
Και πώς είναι δυνατόν να συντηρούνται τόσα έντυπα σε όλη την Ελλάδα; Επαρχιακά και μη; Ποιος τα διαβάζει; Μήπως ολόκληρες τοπικές κοινωνίες είναι κώλος και βρακί με ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες και άλλα υψηλά σημαίνοντα πρόσωπα έχοντας στήσει σε κάθε περιοχή τοπικές μαφίες; Κυριολεκτικά τοπικές μαφίες.
Μπορεί το κράτος να συνεχίσει να υπάρχει αν τα κόψει όλα αυτά όπως τον γόρδιο δεσμό;
Και γιατί γλιτώνουν επίσης οι ΠΑΕ, ΚΑΕ που χρωστάνε τόσα εκατομμύρια ευρώ; Γιατί υπάρχει ασυλία των βουλευτών αν υπάρχει δικαιοσύνη;
Πώς είναι δυνατόν να κόβουν μισθούς δημοσίων υπαλληλίσκων 1000 ευρώ και να βάζουν νέους φόρους όταν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω;
Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;
Ας μην μας σοκάρουν λοιπόν άρθρα σαν αυτό που είχα γράψει πρόσφατα:
Ακούς Παπανδρέου;; Οι δημόσιες υπηρεσίες του κράτους δεν λειτουργούν με βάση τους νόμους αλλά με βάση τα τοπικά συμφέροντα. Αμα είναι να ρίξουν ένα πρόστιμο 70,000 ευρώ σε κολλητούς πάνε παρακάτω στο επόμενο κακομοίρη. Και όλοι οι πετυχημένοι επιχειρηματίες ξέρουν βουλευτές και κομματικούς μηχανισμούς που έχουν αλισβερίσια.
Μπορεί κάποιος στην Ελλάδα να βάλει πρόστιμο 1 εκ ευρώ σε μεγάλα κανάλια ή σε μεγάλες εφημερίδες και σταθμούς;
Μπορεί κάποια κυβέρνηση να σταθεί χωρίς έμμεσα να λαδώνει μέσω των διαφημίσεων που βάζουν κρατικές επιχειρήσεις ή ημικρατικές επιχειρήσεις;
Και πόσα χρήματα χάνει το κράτος κάθε χρόνο από αυτά τα λαδώματα; Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.......
Χωρίς να ξέρω λεπτομέρειες και "από μέσα" πρόσωπα και πράγματα, πάντοτε μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής ο Κώστας Βαξεβάνης από το Κουτί της Πανδώρας, από την εποχή που έκανε τις ηρωικές εκπομπές στην τηλεόραση. Μου έδινε την εντύπωση του πιο τίμιου και ασυμβίβαστου δημοσιογράφου. Αναδημοσιεύω λοιπόν εδώ μια καταγγελία του και ανοιχτή επιστολή προς τον εισαγγελέα.
Ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ Ι. Τέντε
" «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης». Η φράση αυτή του Ιάκωβου Μάγερ, έχει αναρτηθεί πολλά χρόνια (περισσότερα από τα 22 που είμαι δημοσιογράφος) στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ. Μπορεί όμως να υπάρχει ψυχή αν δεν υπάρχει το σώμα; Η ενημέρωση δεν είναι μια πολυτέλεια της Δημοκρατίας. Είναι συστατικό στοιχείο, προϋπόθεσή της. Αλλά χωρίς την Δικαιοσύνη, η ενημέρωση, η δημοσιογραφία, είναι ένα επάγγελμα θαρραλέων σε μια χώρα που υποφέρει και γεννά δειλούς.
Απευθύνομαι σε σας, γιατί η δημοσιογραφική έρευνα πια, προσκρούει σε ένα οργανωμένο παρακράτος. Όπου η Αστυνομία κλείνει και τα δύο μάτια, η Δικαιοσύνη κλείνει μόνο το ένα με νόημα σε κάποιους, και οι πολιτικοί χάνουν τη συνηθισμένη ρητορεία τους.
Μετά τις φωτιές που κατέκαψαν την Ηλεία, η έρευνά μου αποκάλυψε (το δημοσιοποίησα στην εκπομπή μου «Το Κουτί της Πανδώρας»), πως στην περιοχή υπήρχε μια αντίληψη αυθαιρεσίας και παρανομιών που ήταν πιο εμπρηστική από τις φωτιές. Ο ίδιος ο Δήμαρχος της Ζαχάρως Πανταζής Χρονόπουλος ήταν φορέας μια επικίνδυνης λογικής που έλεγε (σας την μεταφέρω όπως την κατέγραψα σε συνέντευξη μαζί του) «παρανομώ για τον λαό μου»
Ο Δήμαρχος ,όπως σημείωνε πειθαρχικό πόρισμα ,ήταν καταπατητής της παραλίας που προστατευόταν από τη συνθήκη Νατούρα, είχε κάνει δική του ξενοδοχειακή μονάδα στην ίδια περιοχή, διόριζε στα ΚΕΠ ανθρώπους παράνομα,μετέφερε πρόστιμο ενός εκατομμυρίου ευρώ από ιδιώτες στο Δήμο κλπ. Για κάποιες απ αυτές τις παρανομίες έχει πια καταδικαστεί αμετάκλητα. Η εκπομπή δεν σταμάτησε τη δράση του. Ούτε η Δικαιοσύνη δυστυχώς.Στην περιοχή πια, έχει διαμορφωθεί ένα ιδιότυπο κράτος Φαρ Ουέστ. Προχθές ήρθε στην κατοχή μου ένα ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Κίμωνα Τσακίρη (Sugartown Η Επόμενη μέρα), το οποίο καταγράφει την ζωή στην Ζαχάρω μετά τις φωτιές. Στο ντοκιμαντέρ ο Δήμαρχος, μπροστά στην κάμερα, βέβαιος για την ατιμωρησία του, απειλεί πως θα σκοτώσει ανθρώπους, πως θα τους λιώσει το κεφάλι, πως σκοπεύει να τους εκτελέσει. Ανάμεσά τους και εγώ (έχω στείλει το ντοκιμαντέρ στην εισαγγελία Πύργου). Το θέμα δεν είναι οι απειλές στο πρόσωπό μου, αλλά η σιγουριά με την οποία τις εξακοντίζει. Η πίστη του, πως αυτός είναι το Κράτος και πως οι θεσμοί είναι ανίσχυροι μπροστά του. Σας παραθέτω μόνο ελάχιστα από τα πολλά:
-Ο άνθρωπος αυτός (που απειλεί πως θα σκοτώσει) έχει άδεια οπλοφορίας η οποία ανανεώθηκε το 2008 παρά το ότι έχει δύο καταδίκες για παράβαση καθήκοντος κατ εξακολούθηση. Οκτώ μήνες με την 1977/2008 από τον Άρειο Πάγο και δέκα μήνες με τις 124/125/25.02.2010 από το Τριμελές Εφετείο Πάτρας.
-Όχι μόνο οπλοφορεί αλλά το επιδεικνύει και απειλεί. Στην εκπομπή μου έπαιξαν πλάνα με τον Χρονόπουλο να πυροβολεί. Το ΑΤ Ζαχάρως ωστόσο παρά τις δημόσιες καταγγελίες, είναι σαν να μην υπάρχει. Ποιος αλήθεια του έδωσε όπλο και γιατί ένας δημοτικός άρχοντας κυκλοφορεί με όπλο;
-Έπρεπε ήδη να έχει ενεργοποιηθεί η διαδικασία για να εκπέσει λόγω της καταδίκης του από το αξίωμα του Δημάρχου. Ο γενικός γραμματέας της Περιφέρειας δεν το έκανε επικαλούμενος προφορικές γνωματεύσεις των νομικών του συμβούλων ότι «δεν συντρέχουν λόγοι αφού δεν έβλαψε το δημόσιο συμφέρον». Όπως χαρακτηριστικά μου είπε εισαγγελέας «δηλαδή αν είχε σκοτώσει άνθρωπο θα έπρεπε να παραμείνει δήμαρχος γιατί δεν έβλαψε το δημόσιο συμφέρον;»
-Από το 2006, κάτοικοι της Ζαχάρως, αλλά και εγώ δια της εκπομπής, είχαμε καταγγείλει πως ο Δήμαρχος έχει ξενοδοχείο 75 κλινών σε περιοχή που απαγορεύεται να υπάρχει οποιαδήποτε δόμηση. Η Πολεοδομία Ζαχάρως δεν έπραξε το παραμικρό. Το ίδιο και η Αστυνομία παρότι οι υπηρεσίες της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, είχαν κοινοποιήσει με έγγραφά τους την παρανομία. Προχθές και η Πολεοδομία Πύργου γνωστοποιεί τις παρανομίες με έγγραφό της. Με ποιο αποτέλεσμα άραγε στο κράτος της Ζαχάρως όπου δεν έχει πρόσβαση η Δικαιοσύνη;
-Μετά από καταγγελίες κατοίκων της Ζαχάρως για αυθαιρεσίες του Δημάρχου, συντάχθηκε πόρισμα για επτά πειθαρχικά παραπτώματα. Ο φάκελος με το πόρισμα αφού- όπως σημειώνει η Πορισματική Έκθεση ΕΔΕ των ελεγκτών επιθεωρητών- χάθηκε σε φωριαμούς και την γραφειοκρατία, οδήγησε στην παραγραφή. Οι νομικοί σύμβουλοι της Περιφέρειας, πάλι προφορικά είχαν γνωματεύσει πως δεν υπάρχει θέμα παραγραφής.
-Πριν από ενάμισι χρόνο, ο δημοσιογράφος Μάκης Νοδάρος, ανταποκριτής της Ελευθεροτυπίας στην Ηλεία, ο οποίος είχε αρθρογραφήσει ενάντια «στο καθεστώς Φαρ Ουέστ στην Ηλεία» ξυλοκοπήθηκε άγρια από δύο νονούς που τον περίμεναν έξω από το σπίτι του. Τον ρώτησαν αν είναι ο Νοδάρος και αφού του επιτέθηκαν επιχείρησαν να του πάρουν και το αρχείο στο κομπιούτερ. Η Αστυνομία πάλι δεν είχε αποτελέσματα
-Την προηγούμενη εβδομάδα, τέσσερα σπίτια κατοίκων, οι οποίοι είχαν αντιδικία με τον Δήμο, κάηκαν με χρήση ειδικού εμπρηστικού μηχανισμού. Η Αστυνομία πάλι δεν άκουσε τίποτα. Ούτε προχθές όταν μπουλντόζες πια, πήγαν και γκρέμισαν ότι είχε αφήσει η φωτιά.
Η δημοσιοποίηση, η δημοσιογραφία ,έπαιξε τον ρόλο της ως ψυχή της Δικαιοσύνης. Εισπράττοντας απειλές και εκφοβισμούς. Τι κάνει όμως το σώμα της κύριε εισαγγελέα; Ποιος μηχανισμός καλύπτει τον Δήμαρχο Ζαχάρως; Ποιοι είναι αυτοί που σήμερα στην Ελληνική Δημοκρατία έχουν ανάγκη Δημάρχους παράνομους και κουμπουροφόρους. Πώς γίνεται όλες οι υπηρεσίες και οι θεσμοί, ακόμη και όταν κάποιος καταφεύγει στη Δικαιοσύνη, να γίνονται ανίσχυροι και αυτιστικοί; Η δημοσιογραφική έρευνα θα το αποκαλύψει αλλά το θέμα είναι να μην είναι αργά. Και σε αυτό μπορεί να παρέμβει η Δικαιοσύνη.
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι ότι δημιουργείται ένα άβατο, όπου το σώμα της Δικαιοσύνης μοιάζει ακέφαλο, αλλά πως ολόκληρη η περιοχή υποτάσσεται στη λογική της αυθαιρεσίας και των παρακρατικών μεθόδων. Δεν υπάρχει «ολίγον» από Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Ή υπάρχει ή όχι.
Ναι η δημοσιοποίηση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης. Αλλά πρέπει η Δικαιοσύνη να παίξει το ρόλο του σώματος. Γιατί δεν γίνεται το 2010, οι πολίτες να αισθάνονται όπως και ο φιλέλληνας Ιάκωβος Μάγερ στο Μεσολόγγι: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.
Σας ευχαριστώ
Κώστας Βαξεβάνης
Δημοσιογράφος
ΥΓ: Την επιστολή μου κοινοποιώ και στους Υπουργούς:
Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: κ Γ Ραγκούση
Προστασίας του Πολίτη: κ Μιχάλη Χρυσοχοϊδη
Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: κ Χάρη Καστανίδη"
Το παρακάτω άρθρο απευθύνεται σε κάποιους ανθρώπους που παίρνουν πολιτικές αποφάσεις και μπορεί να διαβάζουν αυτό το blog καθώς και σε όλους όσους είναι χαζο-αισιοδοξούληδες. Οι αγορές σπιτιών έναντι λίγων δολαρίων είναι Urban Legend στις ΗΠΑ που αναφέρονται κυρίως ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης του 1929. Στο Detroit όμως δεν είναι καθόλου μύθος καθώς ένα στα πέντε σπίτια είναι ήδη εγκαταλελειμμένο, χώρια αυτά που πωλούνται έναντι πινακίου φακής.
Το 1950 ο πληθυσμός του Ντιτρόιτ (Detroit) ήταν περίπου 2 εκατομμύρια και η πόλη ανθούσε χάρη στις αυτοκινητοβιομηχανίες. Το 2000 ο πληθυσμός της είχε πέσει στο μισό και σήμερα είναι γύρω στις μόνο 800.000. Το 1/3 του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας (και στην Ελλάδα το ίδιο), ενώ επίσης στο 30% φτάνει και η ανεργία αυτών που έμειναν πίσω (στην Ελλάδα θα φτάσει σύντομα το 20%). Είναι η πόλη με τα φτηνότερα ακίνητα καθώς οι τιμές έπεσαν κατά 80% και η πόλη με τις περισσότερες μονογονεϊκές οικογένειες στις ΗΠΑ. Υπάρχει έλλειψη βασικών κρατικών υπηρεσιών και δημόσιων αγαθών όπως επαρκή δημόσια εκπαίδευση, δημόσιες υπηρεσίες καθαρισμού, ακόμη και επαρκούς αστυνόμευσης ενώ η πόλη πρέπει να πουλήσει όλα της τα περιουσιακά στοιχεία για να ξεχρεώσει....
Ο Chris McGreal ανταποκριτής της guardian weekly στο Detroit αναφέρει ένα ενδεικτικό περιστατικό κάποιου:
"Κατοικούσα στο Σικάγο και ένας φίλος μού είπε ότι μπορώ να αποκτήσω σπίτι στο Detroit προς μόλις $500. Του απάντησα αν βρει κάτι λίγο φτηνότερο να με ειδοποιήσει. Και πράγματι, μετά από μια εβδομάδα έλαβα ένα e-mail με τη φωτογραφία ενός σπιτιού το οποίο κόστιζε $100".
Παρόλα αυτά πολλοί θα έλεγαν ότι αυτό το ποσό των $100 είναι μεγάλο καθώς ο δήμος κατεδαφίζει τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ενώ η πόλη τείνει να μετατραπεί σε γκέτο. Πριν από 2 χρόνια είχα γράψει γι' αυτό το φαινόμενο - βάσει ενός ενδεικτικού ρεπορτάζ του Reuters- και τότε πολλοί στην Ελλάδα είχαν παραξενευτεί νομίζοντας ότι είμαι υπερβολικός: "Αυξάνονται οι καταλήψεις σπιτιών από αστέγους", η κρίση δεν είχε ξεσπάσει ακόμη......
Η μέση τιμή σπιτιού στο Detroit είναι σήμερα $7500. Μπορεί όμως κάποιος να βρει και πολύ φτηνότερα όπως ανέφερε ο δημοσιογράφος της guardian. Το σπίτι εκείνο που ανέφερε είχε μια τρύπα στην οροφή από όπου η πυροσβεστική είχε προσπαθήσει να σβήσει τη φωτιά που και οι δυο προηγούμενοι ιδιοκτήτες προσπάθησαν να βάλουν στο σπίτι για να πάρουν τα λεφτά της ασφάλειας, να γλιτώσουν το δάνειο ή για να μην επιστρέψουν το σπίτι στην τράπεζα!!
Κάποιος άλλος αναφέρει ότι σπίτια που κόστιζαν $100,000 σήμερα κοστίζουν λιγότερο από $20,000 και δεν πουλιούνται κιόλας. Σπίτια τα οποία είναι πανέμορφα θυμίζοντας την παλιά αίγλη του Detroit όταν ήταν μια από τις μεγαλύτερες και ομορφότερες πόλεις των ΗΠΑ πίσω στην δεκαετία του 1950.
Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν την πόλη αφού η ανεργία τους οδήγησε σε άλλες περιοχές εγκαταλείποντας την παλιά τους ζωή. Και όπου υπάρχει ανεργία υπάρχει και μεγάλη φτώχεια, έλλειψη ενδιαφέροντος, εγκατάλειψη και θλίψη.
Τα σπίτια κυριολεκτικά εγκαταλείπονται ή πωλούνται προς $50 ή $100...
Μερικές φορές όμως ορισμένα γεγονότα αποτελούν σημείο καμπής των εξελίξεων. Ένα τέτοιο σημείο καμπής πιστεύω ήταν οι ταραχές του 1967 που κράτησαν 4 ημέρες 1967 Detroit Riots αλλά οδήγησαν στην επέμβαση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που είχαν ως αποτέλεσμα να χαθούν 43 ζωές να τραυματιστούν 467, να συλληφθούν 7,200 και να καούν περισσότερα από 2000 σπίτια!!Από τότε και μετά η πόλη φθίνει συνεχώς.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αιτίες των ταραχών του 1967 αναφέρεται και το ότι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πληρώσουν το κόστος της στέγασης. Τι ειρωνεία!! Και πόσο μοιάζει το Detroit του 1967 με την Ελλαδάρα του 2010 που ο κάθε πικραμένος έπαιρνε δάνειο φτιάχνοντας μια μεζονέτα για να την πουλήσει μετά και να βγάλει και κέρδος μετά τόκων και φόρων ενώ οι πτωχοί δεν μπορούν ήδη σήμερα ούτε στο ενοίκιο να ζήσουν ενώ την ιδιοκτησία σπιτιού την βλέπουν με τα κιάλια....
Σήμερα στην Ελλάδα όλοι οι μισθωτοί γνωρίζουν και νιώθουν στο πετσί τους ότι τα ενοίκια για μια οικογένεια είναι στο ύψος των κατώτατων μισθών ενώ το κόστος αγοράς ενός σπιτιού 90τμ φτάνει τις 200,000 και πάνω ευρώ. Την ίδια στιγμή οι τιμές των ακινήτων δεν πέφτουν και πολλοί περιμένουν να περάσει η κρίση για να τις ανεβάσουν ακόμη περισσότερο. Μα είναι τόσο ανόητοι;
Παράλληλα, ενώ οι πραγματικοί μισθοί πέφτουν -και θα πέσουν πολύ περισσότερο τα επόμενα 5 έτη- τα κεφαλαιακά κέρδη όπως και οι τιμές βασικών αγαθών ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα μαζί με τους λογαριασμούς ρεύματος και του κόστους ζωής.
Προσωπικά νομίζω ότι καλλιεργούνται οι ιδανικές συνθήκες για μέρες του Αγίου Βαρθολομαίου τύπου Detroit 1967. Μόνο που ο στρατός που θα βγει στους δρόμους δεν είμαι σίγουρος αν θα έχει το ηθικό ανάστημα να πυροβολάει τους Έλληνες διαδηλωτές έξω από τη βουλή. Σίγουρα κάποιοι λίγοι αστυνομικοί μπορεί να το κάνουν. Αλλά αυτοί δεν θα επαρκούν μπροστά στο μέγεθος της λαικής οργής των επόμενων ετών-γενεών.
Ακόμη όμως και τίποτα αιματηρό να μην γίνει, θα πρέπει κάποιοι να σκεφτούν πώς είναι δυνατόν να επιζήσει μια οικονομία σε ένα περιβάλλον έντονης λαϊκής διαμαρτυρίας που όλο και θα αυξάνεται, αν δεν χρησιμοποιηθεί έντονη βία.
Οι περισσότεροι ζουν πάνω σε έτοιμα χρήματα ή περιουσία (την οποία συνήθως δεν απέκτησαν και οι ίδιοι ή δεν απέκτησαν στην εποχή μας) και δεν μπορούν ούτε κατά διάνοια να καταλάβουν τι σημαίνει να είσαι αναγκαστικά μισθωτός των 700ευρώ-1200 ευρώ, να μην έχεις σπίτι, να νοικιάζεις άθλιες τρώγλες αγενών ιδιοκτητών και από πάνω να σου μειώνουν τις πραγματικές αποδοχές ενώ η ανεργία ίπταται ακριβώς πάνω από το κεφάλι σου.....
Μπορεί λοιπόν η τάξη μετά από ενδεχόμενες ταραχές να μπορεί να επιβληθεί έστω και με βίαιο τρόπο. Κανείς όμως δεν εγγυάται ότι αυτό θα λύσει τα προβλήματα. Το Detroit είναι ένα συμβολικό παράδειγμα για το πώς η επιβολή με τη βία δεν μπορεί να οδηγήσει στην ευημερία.
Πριν ακριβώς 2 χρόνια -ημέρα Πέμπτη θυμάμαι σαν να ήταν χτες- έφτιαξα για πρώτη φορά το blog μου. Στην αρχή δεν ήξερα καν πώς γράφουνε σχόλια ή πώς γίνεται η επικοινωνία γιατί δεν είχα μιλήσει ποτέ ούτε καν σε φόρουμ ούτε με άλλο τρόπο διαδικτυακά, μόνο με e-mail.
Φοβερή περιπέτεια, σαν μια θύελλα. Απορώ πώς υπάρχουν τόσο τυχεροί άνθρωποι που πληρώνονται για να διαβάζουν την επικαιρότητα, να ενημερώνονται και ενδεχομένως να γράφουν γι' αυτήν ή και όχι μόνο.
Σίγουρα με διαβάζουν πιο πολλοί από ότι είχα ποτέ σκεφτεί και αυτό τουλάχιστον εμένα μου δίνει μια αυτόνομη δυνατή φωνή. Μπορώ πλέον να πω αυτά που θέλω. Το μόνο πρόβλημα ίσως είναι ότι συχνά λέω περισσότερα από όσα θα ήθελα, κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Πριν αρχίσω να γράφω μάλλον δεν ήξερα ποιος ήμουν, ή μήπως τώρα δεν ξέρω;
Επίσης δεν ξέρω αν έχω κάποιον στόχο με αυτό το blog. Ίσως ο μόνος στόχος να είναι να φτάσω κάποτε τις 3000+ επισκέψεις και έτσι να βάλω διαφημίσεις για να κερδίζω π.χ. 100 ευρώ το μήνα.....
Τι άλλο ανώτερο στόχο επιτρέπεται να έχει κάποιος στην εποχή μας όταν οτιδήποτε μη χρηματικό θεωρείται αυθαίρετα από όλους ως εμμονή;
Σε αντίθεση με τους αηδιαστικούς πουλημένους συνδικαλιστές, στην περίπτωση της απόλυσης του Ντίνου Παλαιστίδη έγινε ένας αυθόρμητος αγώνας (Διαβάστε εδώ, εδώ και εδώ).
Τελικά ο Ντίνος Παλαιστίδης επαναπροσλήφθηκε στις εκδόσεις Άγρα από όπου είχε αρχικά απολυθεί. Ενίοτε λοιπόν οι προσπάθειες - όταν δεν εξαντλούνται σε τυπικές προσπάθειες τύπου ΓΣΕΕ - έχουν αποτέλεσμα.
Βέβαια για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα συνέβαλε και η επιστολή των 49 που έριξε λάδι στη φωτιά, οπότε με έμμεσο τρόπο τελικά οι διανοούμενοι βοήθησαν έστω και άθελά τους (...)
Αισθάνθηκα μεγάλη αηδία βλέποντας τον Παπούλια στη βουλή να ορκίζεται για δεύτερη φορά πρόεδρος της δημοκρατίας. Και αυτό όχι επειδή ο Παπούλιας είναι χειρότερος από άλλους αλλά για μια σειρά από άλλους λόγους:
1) Καταρχήν ήταν πραγματικά εξοργιστικό που το παπαδαριό ήταν και πάλι εκεί, με τα χρυσά του άμφια και τις χρυσές του βέργες, να ορκίζει τον πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας στο ευαγγέλιο. Αλλά και πάλι ποια είναι αυτή η "Ελληνική Δημοκρατία" την οποία τιμούμε μέσα μας τόσο πολύ ώστε να μας κακοφαίνεται που την κατοχυρώνουν και θρησκευτικά οι θεματοφύλακες της χριστιανικής παράδοσης; Μάλλον της ίδιας ποιότητας είναι η δημοκρατία μας με αυτούς που την ορκίζουν, και τίποτα καλύτερο δεν της αξίζει αφού ανέχεται τέτοιο εξευτελισμό.
2) Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να έχουν την ανάγκη από έναν συμβολικό θεματοφύλακα της δημοκρατίας; Και ποιες είναι αυτές οι ψυχολογικές, κοινωνικές, εκπαιδευτικές, προπαγανδιστικές διαδικασίες μέσω των οποίων ο άνθρωπος κρατιέται ακόμη στο συμβολικό-παιδικό στάδιο νοητικής και πολιτικής του ανάπτυξης; Πόσο χρόνο θα πάρει ακόμη ώστε οι άνθρωποι να αυτονομηθούν από τα συμφραζόμενα, θα τα αποδομήσουν και θα στήσουν έναν κόσμο με τις δικές τους δυνάμεις και τη δική τους βούληση; Χωρίς να χρειάζονται διαμεσολαβητές ούτε στο μυαλό τους ούτε στην καθημερινή τους πραγματικότητα.
Όπως διηγήθηκε ο J.Dimon, διευθύνων σύμβουλος της JPMorgan Chase, η κόρη του τον ρώτησε πρόσφατα: "πατέρα, τι είναι αυτή η κρίση για την οποία όλοι μιλάνε;" και αυτός απάντησε: "Αυτό το οποίο συμβαίνει κάθε 5 με 7 χρόνια" και η κόρη ξαναρώτησε:"Και τότε γιατί είναι όλοι τόσο ξαφνιασμένοι;". Αυτό που ήθελε να πει ο J.Dimon είναι ότι όπως η κόρη του και η οικογένειά του δεν έχει τίποτα να φοβάται έτσι και οι υπόλοιποι πρέπει να ηρεμήσουν. Αυτή η πλουτοκρατική αμεριμνησία είναι που έκανε τον Richard A. Posner να εκδώσει το δεύτερο βιβλίο του για την τρέχουσα οικονομική κρίση.
Πρόσφατα διάβασα μια βιβλιοκριτική-άρθρο στο Business Week για το τελευταίο βιβλίο του Richard Posner με τίτλο: "The crisis of capitalist democracy". Έχει σημασία αυτό το άρθρο γιατί πρώτον παρουσιάζεται στο Business Week και όχι στο αριστερό Monthly Review και δεύτερον γιατί ο συγγραφέας ήταν ένας από τους κύριους φορείς της φιλελεύθερης απορρύθμισης στις ΗΠΑ, στενός συνεργάτης του Ρήγκαν, οικονομολόγος στην Οικονομική Σχολή του Σικάγο και ανώτατος δικαστής στις ΗΠΑ μέχρι σήμερα. Στην Αμερική έχει o Posner πολύ μεγάλη αξιοπιστία και από πέρυσι είχε προκαλέσει αίσθηση το βιβλίο του "A Failure of Capitalism", Harvard, May 2009.
Ο R.Posner αναφέρει ότι ο ανταγωνισμός οδήγησε τους συμμετέχοντες στις χρηματοοικονομικές αγορές να αναλάβουν παράλογα ρίσκα, ιδίως όταν στοιχημάτιζαν με ξένα χρήματα. Έτσι, δεν μπορούμε να τους εμπιστευόμαστε ότι θα βάζουν το κοινό καλό πάνω από το κέρδος τους και συνεπώς θα πρέπει η κυβέρνηση να τους περιορίσει. Η περίφημη Σχολή του Σικάγο και οι ισχυροί της ακόλουθοι έπεσαν στη φάκα του να πιστέψουν ότι οι αγορές είναι τέλειες, αυτορυθμιζόμενες και η παρέμβαση του κράτους θα έκανε πάντοτε τα πράγματα χειρότερα.
Αυτό όμως αποτέλεσε μια κακή ανάγνωση της ιστορίας. Οι ρυθμίσεις που επηρεάστηκαν από την μεγάλη κρίση του 1929 μας βοήθησαν να επιτύχουμε πολλά για σχεδόν μισό αιώνα χωρίς άλλες κρίσεις. Αυτές οι πεποιθήσεις όμως δεν μας βοηθάνε πλέον στην εξήγηση της τρέχουσας κρίσης. Την εποχή του Ρήγκαν η γραμμή του Posner υπέρ της ελεύθερης αγοράς τον έκανε υποψήφιο για το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Σήμερα όμως μετανιώνει για όλα όσα παρέβλεψε και παραδέχεται το λάθος του να υπερασπιστεί το δήθεν αλάθητο της ελεύθερης αγοράς.
Σήμερα φοβάται για τις συνέπειες της κρίσεως στις ΗΠΑ είτε μέσω της μεγάλης αύξησης του δημόσιου χρέους είτε μέσω του πειρασμού για πληθωρισμό του νομίσματος. Ο μεγαλύτερος όμως φόβος του είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν διδάχτηκε τίποτα από την κρίση. Οι κοινωνίες από την άλλη μεριά έμαθαν να ανέχονται την ασυνειδησία των χρηματοοικονομικών αγορών ως αναγκαίο κακό της καινοτομίας και της ανάπτυξης. Έτσι, παρόλο που υπάρχει μεγάλη ανάγκη για σκληρές ρυθμίσεις οι νομοθέτες δεν δείχνουν ικανοί να περάσουν κάτι σημαντικό κάτω από τις επίμονες καμπάνιες των τραπεζικών συμφερόντων (για το θέμα αυτό είχα γράψει εδώ).
Ο Posner προτείνει την επανεγκαθίδρυση της Steagall Act για τον περιορισμό της κερδοσκοπίας μέσω του διαχωρισμού της επενδυτικής και της εμπορική τραπεζικής. Κάτι που στην παρούσα φάση θα βοηθούσε τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Ακόμη, προτείνει τον περιορισμό της επιρροής των εταιρειών αξιολόγησης οι οποίες έχουν μεγάλη δύναμη παρά τα συγκρουόμενα συμφέροντά τους με εταιρείες και αντίθετα θεωρεί ότι πρέπει να ενισχυθούν οι υπηρεσίες δημοσίων υπαλλήλων που στελεχώνουν τις ομοσπονδιακές ρυθμιστικές αρχές!
Αν λοιπόν τα παραπάνω τα λέει ένας από τους κύριους πρωτεργάτες του οικονομικού φιλελευθερισμού στις ΗΠΑ, τότε γιατί και οι Έλληνες φιλελεύθεροι δεν παίρνουν ένα χρήσιμο feedback αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι τον ανένδοτο αγώνα τους χωρίς να βλέπουν τα αδιέξοδα που έχει προκαλέσει αυτό το σύστημα εκεί όπου εφαρμόστηκε;
Το καινούργιο ιστολόγιο Υου Pay Your Crisis δημιουργήθηκε με αφορμή τα νέα σκληρά μέτρα. Θέλω εδώ να δώσω κάποιες εξηγήσεις για το πού αναφέρεται εξηγώντας μια-μια τις λέξεις του τίτλου του νέου ιστολογίου: "You"+"Pay"+"Your"+"Crisis".
"You"
Το "you" δεν αναφέρεται ασφαλώς σε όσους διαβάζουν το νέο ιστολόγιο ή την έκφραση "You Pay your crisis". Το you είναι σαν να απαντάει σε αυτούς που μας λένε με επιτακτικό ύφος πληρώστε! Και τους λέει πληρώστε εσείς. Αλλά ποιοι είναι τελικά αυτοί που μας πιέζουν; Κατ' αρχήν είναι αυτοί που επιβάλλουν τα σκληρά οικονομικά μέτρα, δηλαδή κυβέρνηση και πολιτικοί. Στη συνέχεια είναι αυτοί που συνέχεια λένε να επιβληθούν νέα μέτρα γιατί αλλιώς δεν γλιτώνει η Ελλάδα. Αυτοί συνήθως που μιλάνε τόσο εύκολα για νέα οικονομικά μέτρα είναι και εκείνοι που έχουν μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες. Αντί λοιπόν να μειωθούν οι μισθοί τι θα έλεγαν να μειώνονταν τα κέρδη τους και τα περιουσιακά τους στοιχεία για να σωθεί η Ελλάδα; Άλλωστε είναι πατριώτες, έτσι δεν είναι; Επίσης μέσα στην εξαιρετική αυτή κατηγορία ανήκουν οι τράπεζες, οι βιομήχανοι και η ελίτ που περιλαμβάνει και τα golden boys. Το You λοιπόν απευθύνεται εμφατικά σε όλους αυτούς που πρώτοι θεώρησαν ότι εμείς πρέπει να πληρώσουμε.
"Pay"
Η λέξη "Pay" έχει την έννοια της πραγματικής πληρωμής για την ανόρθωση της οικονομίας. Κάποιος πρέπει να πληρώσει έναν λογαριασμό μετά από ένα μεγάλο φαγοπότι. Και πράγματι εδώ έχει γίνει ένα μεγάλο φαγοπότι. Ακόμη τα πιάτα είναι άπλυτα και το σπίτι λερωμένο. Ας καθαρίσουν τις βρωμιές αυτοί που τις έκαναν. Τα τραπεζικά στελέχη σε όλα τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα, τα πολιτικά στελέχη και τα κόμματα που εμπλέκονται σε τόσα σκάνδαλα με διάφορες μίζενς αλλά και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα που έτρωγαν με εφτά μασέλες, έχουν χρήματα να πληρώσουν. Κάποιοι άνθρωποι διεθνώς κέρδισαν αμύθητα πλούτη. Γιατί θα πρέπει να κοιτάμε μόνο τα φετινά κέρδη τους; Τα προηγούμενα χρόνια που εκείνοι κέρδιζαν δισεκατομμύρια, εμείς κερδίζαμε όσα χρειαζόμασταν μόνο για να ζήσουμε. Πολλοί δεν είχαν τη δυνατότητα ούτε παιδιά να σπουδάσουν την ίδια ώρα που άλλοι πλήρωναν τέλη σε ιδιωτικά σχολεία, χωριά και κλειστές κοινότητες όπου ζουν μακριά από τους άλλους. Γιατί λοιπόν να μην πληρώσουν; Και γιατί δεν κοιτάμε και τις τεράστιες περιουσίες τους; Γιατί είναι ταμπού η απαλλοτρίωση περιουσίας ενός πλουσίου αλλά όχι και το κόψιμο του μισθού ενός φτωχού;
"Your"
Η λέξη "δική σας" εστιάζεται στην ευθύνη. Είναι δική τους η ευθύνη και δική τους η κρίση γιατί αυτοί την δημιούργησαν. Δεν ρίσκαρε ο απλός δασκαλάκος και καθηγητής ούτε και ο μισθωτός του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, των 720 ή και των 1300 ευρώ. Εδώ πέρα κάποιοι πήραν αντικοινωνικά ρίσκα. Δηλαδή θέλοντας να κερδίσουν ακόμη περισσότερα έκαναν ενέργειες που έβαζαν σε κίνδυνο όλη την οικονομία. Για παράδειγμα οι ελληνικές τράπεζες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα μείνουν στα πλαίσια ανάπτυξης του 15-20% κάθε χρόνο και ανοίχτηκαν στην ανατολική Ευρώπη, την Τουρκία και την Αφρική εξαγοράζοντας άλλες τράπεζες με πολύ επιθετικό τρόπο για να κερδίσουν 30% και 40% αύξηση κερδών. Στο εξωτερικό αγόρασαν και πούλησαν επισφαλή ομόλογα ή έκαναν παιχνίδια μεγάλου ρίσκου. Το επιχειρηματικό ρίσκο οδηγήθηκε από την απληστία όλων των εμπλεκομένων. Είναι αστεία γι' αυτούς η έννοια της στασιμότητας του κέρδους. Ας πληρώσουν λοιπόν τώρα με τις δικές τους περιουσίες.
"Crisis"
Η κρίση είναι μια λέξη που μπήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο από πέρυσι και σιγά, σιγά έγινε το άλλοθι που θεωρούμε φυσιολογικό: "Υπάρχει κρίση, και γι' αυτό σου καθυστερούμε το μισθό", "Υπάρχει κρίση και γι' αυτό απολύεσαι", "Υπάρχει κρίση και γι' αυτό δεν σου βάζουμε όλα σου τα ένσημα", "Υπάρχει κρίση και γι' αυτό σου κόβουμε τον μισθό" , "Υπάρχει κρίση και γι' αυτό θα πρέπει να σε ακρωτηριάσουμε".....
Ας πληρώσουν λοιπόν αυτοί την κρίση τους. Το ότι σήμερα δεν υπάρχουν τρόποι να γίνει αυτό σημαίνει ότι εμείς είμαστε οι αδύναμοι κρίκοι, αδύναμοι επειδή είμαστε διασπασμένοι και πιστεύουμε ό,τι σαχλαμάρα μας λένε. Τα θύματα μιας προπαγάνδας και της αφέλειάς μας.
Δεν πιστεύω να νομίζει κανείς ότι επειδή πήραμε επώδυνα μέτρα σώθηκε η οικονομία; Οι αγορές είναι ακόμη πολύ δύσπιστες και καλά κάνουν αφού τα νεώτερα από την οικονομία μας είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικά. Συγκεκριμένα, οι καθυστερήσεις σε σχέση με τους πρώτους μήνες του 2009 έχουν ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΕΙ λόγω "μπουγάδων" και "κουκουλωμάτων". Κανονικά οι καθυστερήσεις (χωρίς μπουγάδες) θα έπρεπε να είναι τριπλάσιες+ , κάτι που ήδη μεταφράζεται σε πολύ μεγάλη αύξηση των επισφαλειών που γράφουν οι τράπεζες. Μια τάση που δείχνει μεγάλη αυξητική ορμή λόγω της κακής κατάστασης στην οικονομία.
Το άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι το ερώτημα για το αν θα συνεχίσουν να γίνονται δεκτά τα τιτλοποιημένα ομόλογα των ελληνικών τραπεζών. Το θέμα είναι τεράστιας σημασίας αφού αν κάτι στραβώσει θα έχουμε μεγάλα δράματα. Και μάλλον πάει για να στραβώσει.
Σημειώνω εδώ τι είναι αυτά τα ομόλογα: Κατά το παρελθόν οι τράπεζες -εκτός των άλλων - εξέδιδαν και τιτλοποιημένα ομόλογα βάσει του δανειακού τους χαρτοφυλακίου. Αυτά τα ομόλογα τα πουλούσαν και έπαιρναν άμεση ρευστότητα έναντι των μελλοντικών τους απαιτήσεων από τα δάνεια που είχαν δώσει. Αυτή η ρευστότητα τους επέτρεπε να δίνουν περισσότερα δάνεια με βάσει τα οποία μπορούσαν να εκδώσουν νέα ομόλογα να τα πουλήσουν παίρνοντας ρευστότητα και να δώσουν νέα δάνεια...Αυτός ο φαύλος κύκλος μόχλευσης συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια οδηγώντας τις τράπεζες σε όλο και μεγαλύτερες μοχλεύσεις και ρίσκο λειτουργίας ή ευαισθησίας στις κρίσεις.
Με την παρούσα κρίση ήδη έχουν φάει το πρώτο χαστούκι.
Στην συνέχεια όμως τα πράγματα θα γίνουν πολύ-πολύ χειρότερα αν δεν τονωθεί η εσωτερική οικονομία. Και αυτό επειδή όσο η λιτότητα και ο περιορισμός της δημοσιονομικής επέκτασης -που γινόταν με δανεικά τα προηγούμενα χρόνια- μειώνεται, τόσο η αγορά θα στερεύει και οι επιχειρήσεις θα κλείνουν.
Έτσι ενώ είχαν ήδη αρχίσει να κλείνουν σωρηδόν οι επιχειρήσεις, από την προηγούμενη εβδομάδα λόγω των σκληρών μέτρων μπήκαμε σε πιο καθοδικό κανάλι το οποίο ανατροφοδοτεί πιο έντονα την κρίση αυτή.
Ένας μηχανισμός με τον οποίο εκφράζεται αυτή η πτώση στην πραγματική οικονομία είναι μέσω των τραπεζών. Οι τράπεζες λοιπόν που είχαν εκδώσει ομόλογα με βάση τα δάνεια που έδιδαν τώρα βλέπουν τις επισφάλειες και τις καθυστερήσεις αυτών των δανείων να αυξάνονται με τραγικό τρόπο. Είναι σαν να τους έχει πάρει στο φαλάγγι ένας εχθρός και τους πετάει στη θάλασσα. Μου θυμίζει την μικρασιατική καταστροφή.
Αυτά τα βλέπουν οι ξένοι επενδυτικοί οίκοι -άσχετα από τα σκληρά μέτρα- και τρέχουν να ξεπουλήσουν τα ελληνικά σαβουροομόλογα τα οποία δεν χρειάζονται μέσα στο γενικό χαμό της διεθνούς κρίσης. Έτσι οι ελληνικές τράπεζες αρχίζουν να ξεμένουν από ρευστότητα, κάτι που θα χειροτερέψει στο μέλλον αποτελώντας τον τελικό δείκτη ασφυξίας της ελληνικής οικονομίας.
Το μόνο που αυτή τη στιγμή κρατάει τις τράπεζες είναι η εγγύηση της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας η οποία όμως είναι για να αποφευχθούν χρεωκοπίες και όχι για να τονωθεί η εσωτερική μας αγορά.
Το τελευταίο φύλλο συκής για την ελληνική οικονομία -και εκεί θα δείτε ένα βατερλό που ποτέ δεν είχατε φανταστεί- είναι η αγορά ακινήτων. Τα ακίνητα εμπλέκονται σε όλη αυτή την διαδικασία ως εγγυήσεις που είχαν πάρει οι τράπεζες για να δίνουν τα δάνεια που έδιδαν. Αν αυτή η αγορά, η μόνη που έχει μείνει όρθια, καταρρεύσει- και θα καταρρεύσει- τότε οι τράπεζες και οι ομολογιούχοι θα μείνουν με το πουλί τους στο χέρι.....
Γι' αυτό προσπαθούν και από την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ τον Απρ- Μάιο του 2008 και αυτή η κυβέρνηση τον προηγούμενο μήνα, να τονώσουν την αγορά ακινήτων. Εγώ θα έλεγα γι' αυτή την κατάσταση: "Αιδώς Αργείοι" !! Αυτή τη φορά η αγορά θα τιμωρήσει τις αμέτρητες αμαρτίες σας (=αστοχίες σας).
Και αυτό γιατί η αγορά ακινήτων ΔΕΝ ανακάμπτει. Αυτό σημαίνει ότι μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη όπου νά' ναι αρχίζει η μεγάλη κατρακύλα και στα ακίνητα. Αυτό θα είναι και η ταφόπλακα της ελληνικής οικονομίας.
Και τότε -μετά αυτή την ταφόπλακα- θα κρίνουμε ψυχραιμότερα, με λιγότερες φανφάρες και περισσότερη αυτοσυγκράτηση όλους αυτούς που εμφανίζονταν ως πρόεδροι και CEO μεγάλων ελληνικών τραπεζών και υπόσχονταν σε μετόχους, αγορές και κοινωνία τη γη της επαγγελίας στο πιάτο τους.
Στην παρούσα φάση γίνεται επίσης 100% κατανοητό πόσο δυσκίνητη είναι η ΕΕ. Όπως όλοι οι οικονομολόγοι γνωρίζουν υπάρχουν καταστάσεις που η δημοσιονομική πολιτική δεν είναι αποτελεσματική και μόνο η νομισματική μπορεί έστω και πρόσκαιρα να δώσει κάποιες ανάσες ζωής. Σήμερα δεν υπάρχουν ούτε αυτές οι ανάσες πρόσκαιρης ζωής. Κάτι που δείχνει ότι τα σκληρά μέτρα που πάρθηκαν όχι απλά δεν θα μας σώσουν αλλά θα μας βυθίσουν ακόμη περισσότερο στην κινούμενο άμμο του εξαιρετικά θανατηφόρου μείγματος οικονομικών συνθηκών που αντιμετωπίζουμε.
Δεν υπάρχουν λύσεις σε όλα τα προβλήματα...Κατά τη γνώμη μου όμως θα πρέπει το κράτος να γίνει πολύ παρεμβατικό στο τραπεζικό σύστημα και την οικονομία και μάλιστα επειγόντως.
Όπως είχα εξηγήσει πριν από 2 μήνες έχουμε περάσει το The Point of no return. Αυτό το roller coaster -το πιο επικίνδυνο που έγινε ποτέ- θα έχει πάρα, πάρα πολλά θύματα.
