Πραγματικά βρίσκομαι σε μεγάλη αμηχανία μπροστά σε ανθρώπους που θέλουν απεγνωσμένα να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Τους κοιτώ σαν ούφο, δεν μπορώ να τους καταλάβω. Καμιά φορά τους λυπάμαι κιόλας. Δεν είναι ότι εγώ έχω χρήματα, μόνο τα εντελώς απαραίτητα. Όμως υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνει κανείς χωρίς χρήματα.
Για παράδειγμα σήμερα είναι μια καταπληκτική "καλοκαιρινή" μέρα του φθινοπώρου, μια καλοκαιρινή μέρα χωρίς τον καύσωνα του καλοκαιριού και την φασαρία του τουρισμού και τα πολύβουα καταστήματα της αγοράς. Είναι πραγματική απόλαυση ένας περίπατος δίπλα στην θάλασσα με την όραση σου να φτάνει μίλια μακριά από την διαύγεια της ατμόσφαιρας.
Τι καλύτερο μπορεί να προσφέρει η ζωή από αυτό; Νομίζω τίποτα.
Και είναι συχνά απαραίτητο να μένει κάποιος μόνος του μόνο με τις σκέψεις του, εκεί βλέπει αν μπορεί να αντιμετωπίσει ή και να ανεχτεί τον εαυτό του που του μιλάει συνεχώς ή την ζωή την ίδια. Αν είναι κάποιος σε συνεχή κίνηση, νοητική και καθημερινή δεν μπορεί να δει καθαρά. Όπως δεν μπορείς να δεις τον βυθό σε μια ταραγμένη θάλασσα έτσι δεν μπορείς να δεις βαθύτερα και σε μια ταραγμένη ψυχή.
Πιστεύω γι' αυτό πολλοί άνθρωποι τρέχουν συνεχώς ασταμάτητα, επειδή ξέρουν ότι αν σταματήσουν θα πρέπει να δουν κάτι που δεν θα τους αρέσει καθόλου.
Και εκτός από την βόλτα μια τόσο όμορφη μέρα είναι τόσα άλλα πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος κάθε μέρα χωρίς να χρειάζεται να είναι πλούσιος.Χτες π.χ. είχα πάει για μπάσκετ, και παρατηρούσα μια οικογένεια μεταναστών που καθόταν εκεί δίπλα σε ένα παγκάκι. Φαινόταν πραγματικά να χαίρονται. Την ίδια στιγμή πολλοί ελληναράδες θα σκεφτόταν ότι δεν έχουν χρήματα για να πάνε το βράδυ στα μπουζούκια ή για να πιουν ένα ποτάκι....
Οι άνθρωποι δραστηριοποιούνται από ανάγκη για το χρήμα, δραστηριοποιούνται όμως και για άλλους λόγους. Σε μια κοινωνία που πολλά πράγματα θα είναι δωρεάν, δεν θα πειράζει και κάποιον να προσφέρει και αυτός δωρεάν μέρος της εργασίας του.
Αυτό ακριβώς γίνεται στις μέρες μας με το ίντερνετ που ξεκινάει μια απίστευτων διαστάσεων επανάσταση την οποία όσοι κυβερνώντες καταλαβαίνουν τι σημαίνει, προσπαθούν να την καταπνίξουν, προς το παρόν ανεπιτυχώς.
Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχει το χρήμα να κινητοποιεί τους ανθρώπους, πρέπει να υπάρχουν άλλες αξίες με περιεχόμενο. Για παράδειγμα να υπάρχει αγάπη προς τον συνάνθρωπο, σεβασμός, αλληλεγγύη (συγνώμη για την λέξη αυτή, δεν είμαι κομμουνιστής).
Ένας γιατρός π.χ. σήμερα, που είναι καλός επιστήμονας, αλλά παράλληλα και παλιάνθρωπος που εμπορεύεται τον ανθρώπινο πόνο μέχρι σέντς, έγινε έτσι επειδή ζει στην κοινωνία που ζούμε όλοι. Σε μια άλλη κοινωνία με άλλες αρχές και αξίες ο ίδιος άνθρωπος θα κέρδιζε ελάχιστα παραπάνω από έναν απλό υπάλληλο και θα έκανε την δουλειά του για να βοηθήσει τον άλλο και όχι για να γίνει πλούσιο ο ίδιος. Και η κοινωνία θα του το αναγνώριζε αυτό, θα είχε ένα αυξημένο κύρος που θα προέκυπτε από την προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο. Θα κυκλοφορούσε στους δρόμους και οι άνθρωποι θα του μιλούσαν με σεβασμό και θα τον χαιρετούσαν με ενδιαφέρον. Ποιος δεν θα το ήθελε αυτό;
Και θα πει κάποιος πώς θα καλύπταμε το έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών; Μα δεν θα εισάγαμε τόσα προϊόντα! Θα ζούσαμε με πολύ, πολύ λιγότερα αγαθά και προϊόντα.
Οι άνθρωποι δεν θα είχαν λόγο να ζουν τόσο συγκεντρωμένα στις μεγάλες πόλεις σαν ποντίκια χάνοντας βασικές αισθήσεις της απλής ομορφιάς της ζωής και αναζητώντας να τις αντικαταστήσουν με τεχνητά και αφύσικα πράγματα.
Είναι δυνατόν οι άνθρωποι να πετύχουν μια βιώσιμη ανάπτυξη; Ασφαλώς και μπορούνε, είναι εύκολο και λογικό. Δείτε π.χ. αυτό για την Βιοθωράκιση Πόλεων.
Βεβαίως κάποιοι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα (οικονομική-κοινωνική κτλ) να κάνουν πράξη σε ατομικό επίπεδο όλα τα παραπάνω ακόμη και σήμερα, μετακομίζοντας π.χ. σε μια ήσυχη κωμόπολη. Έχουν έρθει όμως έτσι τα πράγματα που η διαφθορά έχει σαπίσει τα πάντα, ακόμη και τα πιο ήσυχα και προσιτά μέρη για να ζήσει κάποιος.
Ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων έχει γίνει αποθήκη τοξικών αποβλήτων. Μέχρι που να γίνουν και οι ίδιοι οι άνθρωποι απόβλητα και απόβλητοι. Ζωντανοί νεκροί που βαδίζουν και παραμιλούν, φαντάσματα που κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Μήπως είσαι και εσύ ένα τέτοιο φάντασμα του πραγματικού εαυτού σου και δεν το έχεις καταλάβει ακόμη; Όπως τον Μπρους Γουίλις στην ταινία η 6η αίσθηση, που άργησε να καταλάβει ότι δεν ήταν τρελό το παιδάκι που έβλεπε φαντάσματα αλλά και ότι ο ίδιος ήταν ένα φάντασμα;
Και πώς να μην είμαστε όλοι μας φαντάσματα όταν το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι το κέρδος, υπό τον οποιονδήποτε μανδύα προοδευτικότητας, καινοτομίας, εταιρικής κοινωνικής ευθύνης ή τελευταία και χωρίς αυτόν.
Ο άνθρωπος για να ζήσει θέλει ρουχισμό, τροφή, στέγη, ασφάλεια, ένα κοινωνικό περίγυρο που τον κάνει να αισθάνεται αποδεκτός (οικογένεια ή φίλοι) και στην συνέχεια έναν σκοπό και μια αναγνώριση. Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τα βασικά ενώ παράλληλα κάποιοι άλλοι έχουν τόσα πολλά που δεν έχει νόημα. Για παράδειγμα, οι 1000 πιο πλούσιοι Βρετανοί κατέχουν πλούτο ίσο με 6 δις ανθρώπους με κατά κεφαλήν εισόδημα Ζιμπάμπουε.
Οι περισσότεροι φοβούνται να πουν ότι είναι δυστυχισμένοι γιατί δεν ξέρουν ότι είναι δυστυχισμένοι. Το παν είναι να πεισθούν οι άνθρωποι ότι πρέπει να είναι ευτυχισμένοι και να αποβληθούν όσοι χαλάνε την ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση όμως θα είναι πάντοτε ψευδαίσθηση.
Ώρες, ώρες περνάνε από τις χαραμάδες της επτασφράγιστης κοινωνικής πόρτας αχτίδες φωτός και σπάνε το σκοτάδι που μας έχει επιβληθεί. Και τότε πολλοί άνθρωποι έστω σε ατομικό επίπεδο καταλαβαίνουν ότι δεν ακολουθούν τον σωστό δρόμο και σιγά, σιγά ξεφεύγουν.
Αν και το Matrix I είχε πολλές μεταφυσικές προεκτάσεις, είχε και κοινωνικές. Η ίδια κοινωνία φτιάχνει ένα Matrix, ένα πλέγμα κανονικότητας την οποία έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε. Αυτός είναι ο σκοπός του σχολείου, του πανεπιστημίου αλλά και κυρίως της εργασίας.Η ανθρωπότητα σήμερα έχει τόσα μέσα, γνώσεις, τεχνολογίες και ικανότητες παραγωγής που θα μπορούσε να θρέψει σε επίπεδο βασικής διαβίωσης (τροφή, ρουχισμό, σπίτι) 5 ανθρωπότητες και όχι μόνο μια. Όλος ο σημερινός πληθυσμός της γης δεν υπερβαίνει (αν ήταν σε μια πόλη) τα σύνορα του Τέξας.
Το νόημα λοιπόν είναι ο Νόμος που επιβάλλουν οι διαδικασίες της εργασίας και όχι η δήθεν επιβίωσή μας.
Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να κερδίσουν περισσότερα χρήματα παρόλο που θα μπορούσαν, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πρώτοι που αψηφούν με την στάση τους αυτό τον άτυπο Νόμο. Γι' αυτό και η κοινωνία ανατριχιάζει με την σκέψη του τι θα μπορούσε να συμβεί. Γι' αυτό ξηλώνουν το κοινωνικό κράτος, σε μια προσπάθειά τους να δημιουργήσουν περισσότερους απελπισμένους και περισσότερους που θα ξέρουν ότι αν δεν υπακούσουν στο Νόμο δεν θα έχουν ιατρικοφαρμακευτική περίθαλψη.
20 σχόλια:
Αγαπητέ μου GR,εξαίσια η ανάρτησή σου.
Θέλω να συμπληρώσω, πως η εκτροπή μας πρός την ατέρμονη ανηδονική κατανάλωση, είναι απόρροια αφ΄ενος της ανευ κοινωνικού ελέγχου άμετρης υπερανάπτυξης της "χρηματιστικής" κατ' Αριστοτέλην οικονομίας, -δεν έχω πρόβλημα με αυτην καθ' αυτήν την "χρηματιστική", χωρίς αυτην θα ζούσαμε ακόμα σε πρωτόγονες αγροτικές κοινωνίες- και αφ' ετέρου, του πολιτικού ρόλου που επιφυλάσιουν για τα μέλη της κοινωνίας, τα πολιτικά συστηματα που προέκυψαν απο τα αιτήματα της Γαλλικής επανάστασης (φιλελεύθερο και κομμουνιστικό): Ο πολίτης είναι ιδιώτης καταναλωτής και εργαζόμενος, αλλα πολιτικά ευνουχισμένος. Την πολιτική την ασκει το κόμμα και το κράτος, και όχι η κοινωνία. Αυτό που απομένει, λοιπόν, στον πολίτη, είναι το σέξ μέχρι την υπερβολή του (μαλακία), το φαγητό μεχρι την υπερβολή του (βουλημία-παχυσαρκά), η αγορά προϊόντων μέχρι την υπερβολή της (ανούσιος καταναλωτισμός), και η εργασία μέχρι την υπερβολή της (όταν δεν είσαι άνεργος).
Σωστά θέτεις το θέμα της επανάκτησης της ικανότητάς μας να χαιρόμαστε με τα απλά πράγματα, αλλά νομίζω, πως η ψυχολογική ισορροπία του ανθρώπου θα βάλλεται λιγότερο σε ένα περιβάλλον, όπου θα μπορεί να επιλύει το κοινό με τον άλλον πρόβλημά του, μέσα απο συλλογικες διαδικασίες, όχι αλλοτριωμένου κομματικού ή ψευδοσυμμετοχικού χαρακτήρα, αλλα ουσιαστικής πολιτικής ελευθερίας: Συμπέρασμα: Να απολάυσουμε τον σημερινό ήλιο, εν γνώσει του ότι, στην Δημοκρατία θα κοπεί η μαλακία και η βουλημία. :)
Δες και το σχετικό άρθρο στο ΒΗΜΑ με τους ιθαγενείς στον Αμαζόνιο που δεν θέλουν επαφές με τον "πολιτισμό"
Οι αντιδράσεις που προκαλούνται στους περισσότερους στο άκουσμα παρόμοιου τύπου απόψεων όπως αυτές της ανάρτησης, σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν να έχεις μόλις προσγειωθεί από το μακρινό Αλφα του Κενταύρου και αν από τη μιά αναγκάζεσαι να μπεις στην βαρετή εκείνη θέση να εξηγείς τα αυτονόητα - που όπως φαίνεται δεν υπάρχουν - από την άλλη τίθεται το μέγιστο θέμα της ολικής σύγχυσης σε ό,τι αφορά έννοιες σταθερά εμπεδωμένες στην πιο στρεβλή τους μορφή.
Το περί "ελευθερίας" μέγιστο επιχείρημα που συχνά πέφτει στο τραπέζι - που όμως υπονοεί το ζουγκλοειδές "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό" - δεν αναφέρεται παρά ως ένα εν αγνοία καλολογικό στοιχείο στη θέση της καταλληλότερης της "ασυδοσίας" γιατί στην ουσία περί αυτής πρόκειται και σε αντίθεση με αυτήν η ελευθερία ΕΧΕΙ όρια.
Πολύ καλή ανάρτηση. Παρόμοιες σκέψεις κάνω και εγώ. Μου θύμισε τον Θορώ και το βιβλίο του Γουόλντεν (το προτείνω σε όποιον δεν το έχει διαβάσει). Γράφει εκεί κάπου και ότι τα σπίτια πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες μας και το περιβάλλον, λέει για το πόσο καλά ήξεραν να το κάνουν αυτό οι Ινδιάνοι και οι πρώτοι άποικοι και ότι λυπάται τους ανθρώπους που το ίδιο μικροί με όλους τους άλλους περιφέρονται μέσα στις τεράστιες αίθουσες μεγάρων και απορεί πώς μπορούν να νοιώθουν άνετα. Σήμερα το πρωί έκανα ένα μεγάλο περίπατο απολαμβάνοντας τη μέρα, αν όμως περισσότεροι άνθρωποι συμμερίζονταν αυτές τις απόψεις η βόλτα μου θα ήταν σε μια πιο όμορφη πόλη. Πλούσιος είναι ο υπηρέτης πραγμάτων. Χρειαζόμαστε τόσα ώστε να έχουμε μια υγιή και καλή ζωή, υπάρχει μια γραμμή πέρα από την οποία ο πλούτος γίνεται τυραννία. Θυμήθηκα ότι κάπου γράφει ο Σενέκας ότι η πατρική κληρονομιά είναι μεγάλος ζυγός.
"Δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού,παρά στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες αντι να κλαίμε το δειλινο γιάτι χάθηκε άλλη μια μέρα από τη ζωή μας, χαιρόμαστε, ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είνα φορτωμένη με οδύνη αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας, την καταντήσαμε ένα καθημερινό, χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος!"
Χρόνης Μίσσιος
http://www.youtube.com/watch?v=KXcsoOxS428&feature=related
Γιάννηξς
Πάρα πολύ ωραίο το άρθρο σου, αλλά και καταπληκτικό το pdf που ψάρεψες. Κάνει μια πάρα πολύ καλή σύνοψη ιδεών που μπορεί να βρει κανείς στον E.F.Schumacher, στον Fukuoka και πολλούς άλλους οι οποίοι θεωρούνται «ετερόδοξοι» (ευφημισμός του τρελού, στις μέρες μας) και δείχνει πόσο άμεσα εφαρμόσιμες είναι αυτές.
Περιττό να προσθέσω πως, τόσο το άρθρο, όσο και το pdf είναι ακριβώς στο μήκος κύματος αυτών που σκέφτομαι τα τελευταία 4-5 χρόνια.
Θα σε πίστευα ότι δεν σε ενδιαφέρουν τα l7 αν δεν είχες αρνητική άποψη για τη νέα γενιά.
Από τη στιγμή που κατηγορείς τους νέους, είσαι και εσύ ένας εγωπαθής μπάρμπας που κοιτάζει κλεφτά στο bank account του για να τονώνεται ψυχολογικά.
δεν πείθεις.
Πωπω! ΤΙ έγραψες!!!!!!!
Respect._
"Λάθε βιώσας"
Έξοχο κείμενο, αλλά τόσες λέξεις, ούτε μία για τον τρισΜέγιστο Επίκουρο;
Θα κυκλοφορούσε στους δρόμους και οι άνθρωποι θα του μιλούσαν με σεβασμό και θα τον χαιρετούσαν με ενδιαφέρον. Ποιος δεν θα το ήθελε αυτό;
Ο απλός υπάλληλος. Το χρήμα είναι ο μεγάλος εξισωτής. Μπορεί να μην είσαι ιδιαίτερα έξυπνος, μπορεί να μην έχεις κάποιο σπουδαίο ταλέντο, αλλά έχεις και εσύ τη δυνατότητα να αποκτήσεις στάτους αποκτώντας χρήμα.
vripol σ' ευχαριστώ. Χρηματιστικής όχι μόνο κατά Αριστοτέλη αλλά κατ' οποιονδήποτε.
Nicholas θα τους εκπολιτίσουμε βίαια τους ιθαγενείς του Αμαζονίου, απλά δεν έχουν συνείδηση της κακομοιριάς τους, έτσι; :) .....
Martina έχεις δίκιο. Απόδειξη το ότι εγώ αισθάνομαι καθημερινά έτσι, σαν να έχω δηλαδή προσγειωθεί από το μακρινό Αλφα του Κενταύρου...και κάνει το ίδιο από την αντίστροφη.
Περαστικός ευχαριστώ για τις πηγές.
Γιάννη φοβερός ο Μίσσιος. Όπως θα έλεγε κάθε σημερινός "λογικός" άνθρωπος χρειάζεται ψυχίατρο. Γι' αυτό μ' αρέσει τόσο κόντρα σε όλα ακόμη και τώρα.
Κρείτων Κουσουράτος πολλοί τα σκεφτόμαστε αυτά, όλα αυτά για εμένα βγάζουν απόλυτο νόημα.
Ανώνυμε δεν έχω αρνητική άποψη για τη νέα γενιά, τι είναι αυτά τα Ι7;
Internet Explorer 7;
Έλα ρε Rodia τώρα υπερβολές...Λες και δεν ξέρω ποιος είμαι και τι γράφω...
pointer έτσι που λες τον Επίκουρο "τρισΜεγιστο" θα νομίσει κάποιος ότι ήταν κάτι παραπάνω από ένας μεγάλος φιλόσοφος.
Ο Επίκουρος δεν ταιριάζει με την τρέχουσα οικονομία-σκέψη της εποχής μας.
Ανώνυμε εδώ μιλάμε ως CEO όχι ως απλοί υπάλληλοι...
Δημοσίευση σχολίου