Blue Horseshoe loves Anacott Steel

Γράφω καμιά φορά και μερικές άσχετες αναρτήσεις για να ξεφεύγω και λίγο από τα πολιτικά-οικονομικά θέματα γιατί άλλωστε το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς. Είδα λοιπόν σήμερα την ταινία Wall Street: Money Never Sleeps (2010) για την οποία θέλω να γράψω και να ξεφύγουμε έτσι λίγο από τις καθιερωμένες αναρτήσεις μου.

Ασφαλώς δεν είχε καμία σχέση με το θρυλικό Wall Street του 1987.  Και γενικά σαν ταινία ήταν ασφαλώς πολύ υποδεέστερη και σχεδόν σαν σκηνοθετημένο ντοκιμαντέρ της κρίσης του 2008.

Υπήρχαν όμως και κάποια αποσπασματικά στοιχεία που μου άρεσαν πολύ. Σημειώνω ότι ο πατέρας του Όλιβερ Στόουν που σκηνοθέτησε τις δύο ταινίες ήταν χρηματιστής που μάλιστα βίωσε το κραχ του 1929.

 

Μου άρεσε για παράδειγμα στο Wall Street I που λίγο πριν συλληφθεί ο Μπαντ Φοξ είχε δει τον προϊστάμενό του τον Λου με τον οποίο είχαν τον παρακάτω διάλογο:

"  Μorning, Chuckie. Morning, Lou.

Bud...Bud, I like you.
Just remember something.
Man looks in the abyss.
There's nothing staring back at him.
At that moment, man finds his character.
And that is what keeps him out of the abyss.
I think I understand."

Ήταν αριστούργημα το Wall Street I, και σηματοδότησε την έναρξη μιας φοβερής εποχής (μέχρι το 2000) όπου η έννοια της φούσκας έσπασε κάθε ανθρώπινο όριο αντίληψης, πολύ περισσότερο από όσο έχουν ακόμη και τώρα καταλάβει οι περισσότεροι, περισσότερο και από την μανία της τουλίπας του 1640 στην Ολλανδία όταν ένας βολβός κόστιζε όσο ένα σπίτι δίπλα στο ποτάμι.... Η έννοια της φούσκας κυριάρχησε τόσο έντονα αυτά τα χρόνια που ακόμη στην Ελλάδα ορισμένοι νομίζουν ότι θα πρέπει να προσθέτουμε την φούσκα στην πραγματική οικονομία και νομίζουν ότι σύντομα όλα θα γίνουν όπως πριν....

Στο Wall Street I θα θυμάστε τον Gekko που είχε πει το φοβερό: "Greed is good", που χάραξε βαθιά την ψυχή τουλάχιστον της δικής μου γενιάς.

Στο Wall Street II ο Gekko βγαίνει από την φυλακή και στην ομιλία που δίνει λέει ότι τώρα πλέον (το 2008): "Greed is legal". Η υπεράσπιση το 1987 της απληστίας οδήγησε στην νομιμοποίησή της, κάτι που μας οδήγησε στο Μεγάλο Κράχ (όπως το λένε πλέον οι Αμερικάνοι) του 2008.

Επίσης μου άρεσε το άλλο κομμάτι που ο Gekko απευθυνόμενος στους νέους κάτω των 30 λέει:  "Την έχετε γαμήσει όλοι σας. Δεν το ξέρετε ακόμα αλλά είστε η γενιά των νίντζα. Χωρίς εισόδημα, χωρίς δουλειά, χωρίς περιουσία"....

Ακόμη μου άρεσε και το άλλο:  "Για εκείνους που δίνουν προσοχή τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα. Η μητέρα όλων των κακών είναι η κερδοσκοπία και ο υπέρμετρος δανεισμός. Είναι σαν μικρόβιο, κακοήθεια και είναι παγκόσμιο. Είναι αρρώστια όπως ο καρκίνος. Είναι μια αρρώστεια που πρέπει να παλέψουμε."

Και όλα τα παραπάνω τα λέει ο Gekko, ο κακός του 1987, αυτός που μας έδινε μαθήματα απληστίας, και έστηνε παιχνίδια, "Blue Horseshoe loves Anacott Steel", το θυμάστε αυτό; Πώς να το ξεχάσετε! Τουλάχιστον όσοι τα χρόνια εκείνα δεν διαβάζατε Μάρξ....

Ποιος όμως μπορεί να μιλήσει καλύτερα για την σημερινή οικονομία και τις αγορές που αποτελούν δυστυχώς το 99% της οικονομίας, εκτός από τον Gekko;

Γι' αυτό βλέπω στις μέρες μας διάφορους υπερκαπιταλιστές της καρπαζιάς και σκέφτομαι ότι δεν ξέρουν ούτε καν για τι πράγμα μιλάνε.

Ένα άλλο καταπληκτικό σημείο της ταινίας είναι οι φθινοπωρινές εικόνες του Μανχάταν και της Νέας Υόρκης.

Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ η εποπτική σκηνή της επίσημης δεξίωσης

η οποία μου έφερε στο μυαλό τον άλλο φοβερό χορό μιας άλλης εποχής (ΤHE LEOPARD - 1963 - Luchino Visconti): 

Με τον Μάικλ Ντάγκλας στον ρόλο αυτού που έχει την δυσάρεστη γνώση των πραγμάτων αντί του Μπαρτ Λάνκαστερ ο οποίος έβλεπε την εποχή του, την εποχή της αριστοκρατίας,  να σβήνει. Βεβαίως οι συγκρίσεις που κάνω είναι λίγο ιερόσυλες αφού όπως είπα το έργο κάθε άλλο παρά αριστούργημα είναι όπως εκείνο του 1963.  Δεν έχει σημασία όμως.

Επίσης δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ η σκηνή με τις μηχανές στον επαρχιακό δρόμο (κοντά στο Sterling forest αν δεν κάνω λάθος).

 

Και επειδή αυτά δεν χάνονται ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια, και για να μην σας ταλαιπωρώ να ψάχνετε το βρήκα εγώ για εσάς:

Φοβερή η Ducati έτσι;

Τέλος αξίζει να προσέξει κανείς την εισβολή των social media. Στην πρώτη ταινία πριν 23 χρόνια δεν υπήρχε το ίντερνετ και οι πρωταγωνιστές διέσπειραν τις φήμες τους με την βοήθεια δημοσιογράφων σε εφημερίδες. Αντίθετα στις μέρες μας οι πιτσιρικάδες "έφαγαν" τον "κακό" της ταινίας με ένα μόλις ποστάκι που γράφτηκε σε ένα μικρό blog. Ενώ οι φήμες διασπείρονταν με μηνύματα που διανέμονταν μέσω του ίντερνετ και των κινητών.

Το θέμα της τεχνολογικής εξέλιξης είναι πολύ σημαντικό. Δείτε για παράδειγμα εδώ τις τεχνολογικές καινοτομίες της εποχής του 1980 όπως τις παρουσίασε ο Όλιβερ Στόουν στην πρώτη ταινία. Σε αντίθεση με το 2010 που οι τεχνολογικές εξελίξεις δημιουργούν την εντύπωση (μέσα στην ταινία) μιας παγιωμένης διαστημικής εποχής.

Μέσα και από τις δύο ταινίες φαίνεται ο προβληματισμός του σκηνοθέτη. Το 1987 ήταν η κερδοσκοπία που δεν επέτρεπε στις επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας να επιβιώσουν (βλέπε blue star). Το 2010 είναι η κερδοσκοπία που απορροφάει όλο το κεφάλαιο αντί να πηγαίνει εκεί που το χρειάζονται οι πραγματικοί επιστήμονες που κάνουν πραγματικές ανακαλύψεις για το καλό της ανθρωπότητας.

Συμπερασματικά, πιστεύω ακράδαντα ότι με αυτή την ταινία κλείνει ένας μεγάλος κύκλος 30 ετών (αρχές 1980 έως 2010). Κύκλος όχι μόνο κινηματογραφικός αλλά και στην πραγματική ζωή.