Μου έλεγε σήμερα ένας φίλος ότι πληρώνει πάγια λειτουργίας για την επιχείρησή του 14500 ευρώ ενώ έχει μόλις 4000-5000 ευρώ έσοδα. Για την ΔΕΗ θέλει 5 χιλιάρικα και για ενοίκιο θέλει 3,5 χιλιάρικα. Και ο άνθρωπος ήταν απελπισμένος γιατί:α) Δεν του δίνουν δανεικά οι τράπεζες γιατί δεν έχουν χρήματα.
β) Δεν του δίνει πίστωση η ΔΕΗ (κοινώς του έχουν αλλάξει τα φώτα).
γ) Δεν του κάνει έκπτωση ο ιδιοκτήτης που του ενοικιάζει (γιατί σου λέει ότι τα έξοδα μετεγκατάστασης είναι τεράστια).
δ) Η δουλειά δεν λέει να βελτιωθεί.
ε) Η οικονομική κρίση τώρα αρχίζει!
Οπότε είναι αναγκασμένος να κλείσει.
Και αυτός ο άνθρωπος δεν χρωστάει στις τράπεζες, γιατί οι περισσότεροι άλλοι είναι ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΟΙ.
Συζητάω με φίλους μου στον τραπεζικό τομέα και λέμε για μεγάλα γνωστά επιχειρηματικά ονόματα, 7 μήνες ζωής ο ένας (με βάση και τι καταθέσεις - περιουσία έχει), 6 μήνες ζωής στον άλλο κτλ. Όλοι "παίζουν" με ημερομηνίες λήξης.
Αν συνεχίσουμε ακριβώς όπως πάμε (που μπορεί όχι απλά να συνεχισουμε όπως πάμε αλλά να επιταχύνουμε στην κατηφόρα), σε 2 χρόνια θα έχει κλείσει το 70% των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα (κυρίως μικρομεσαίες και κάτω).
Τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και όλοι οι εργαζόμενοι που απασχολούσαν; Πώς θα πάρει το κράτος τους φόρους για να πληρώνει όχι τους ΔΥ γενικά αλλά τα νοσοκομεία, τα σχολεία και την πυροσβεστική;
Καταλαβαίνετε που πάμε;
Και μη νομίζει κανείς ότι θα γλιτώσει εύκολα επειδή μπορεί να έχει 10, 20, 120 ή 200 χιλιάδες ευρώ στην τράπεζα.... γιατί αν συνεχίσουν να συμβαίνουν όσα γίνονται τώρα τότε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα χάσουν μέρος των καταθέσεών τους αλλά θα καταβαραθρωθούν και τα κέρδη τους από ενοίκια και οι αξίες από ακίνητα.
Και επειδή είναι γνωστό ότι η ευγενής τάξη των εισοδηματιών δεν ξέρει και καμία τέχνη, και αυτοί θα πεινάσουν μαζί με τους άλλους.
Πρέπει λοιπόν οι επιχειρήσεις να υποστηριχθούν. Αν γίνεται να μειωθούν τα ενοίκια ακόμη και με διοικητικό τρόπο ή να υπάρξει νομολογία για κάτι παρόμοιο (που νομίζω ότι αυτό έχει υπάρξει). Το κράτος θα πρέπει να μειώσει τις επιβαρύνσεις έναντι των επιχειρήσεων (γιατί αλλιώς θα κλείσουν μαζικά), συμπεριλαμβανομένου της ΔΕΗ.
Και εδώ πέρα δεν μιλάω για το μεγάλο κεφάλαιο, μιλάω για τον κάθε κακομοίρη που έχει ένα μαγαζάκι της πλάκας και πουλάει ρούχα, παπούτσια, καφέδες, σουβλάκια, κτλ. Όπως είχα γράψει πριν 1 μήνα περίπου, σε ΑΥΤΟΥΣ τους μικρούς βασίζεται η ελληνική οικονομία. Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.
Και αυτά που προτείνω είναι παυσίπονα...Γιατί αν παγκοσμίως συνεχιστεί η καπιταλιστική κρίση που ξεκίνησε από τις αρχές του 1990 νομίζω ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν.
7 σχόλια:
Φρούδες ελπίδες. Και ο Φύρερ ψηφίστηκε με «φιλολαϊκό» πρόγραμμα, αλλά η οικονομική «αναγκαιότητα» επέβαλλε την καταστροφή των μικρομεσαίων και τεράστια μεταφορά πλούτου στους μεγαλοαστούς. Ο νοών...
RDdemos δεν έχω ψευδαισθήσεις. Η Ελλάδα ήταν η χώρα με τους λιγότερους υπάλληλους (=δούλους) στην ΕΕ και τους περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες-μικροεπιχειρηματίες.
Έτσι όπως πάνε τα πράγματα πρώτα θα κλείσουν όλοι τα μαγαζάκια τους (μα όλοι) και στην συνέχεια θα έρθουν οπωσδήποτε εταιρείες και θα τους προσλάβουν με πολύ χαμηλότερους από τους τρέχοντες κατώτερους μισθούς.
Το πρόβλημα όμως δεν θα λυθεί αυτή τη φορά τόσο εύκολα όπως γινόταν σε όλες τις προηγούμενες κρίσεις γιατί η σημερινή καπιταλιστική κρίση πιστεύω ότι έχει πολύ πιο δομικό χαρακτήρα.
δίκιο έχεις για την κατεύθυνση. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τις μικροεπιχειρήσεις - που έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε dire straits λόγω των μεγάλων πολυεθνικών εμπορικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται πλέον και στην Ελλάδα - αλλά νομίζω και για τις επιχειρήσεις του δημοσίου, ΔΕΚΟ κλπ.
Στις συγκοινωνίες πχ, ο "στρατηγικός επενδυτής" θα εμφανιστεί αφού καθαρίσουν τα όποια χρέη και μειωθεί το προσωπικό. Τότε θα κάνει παιχνίδι με δικούς του όρους.
Αυτό που λες με τα ενοίκια, κάτι τέτοιο δεν ήταν το λεγόμενο "ενοικιοστάσιο";
imwrong σε σχέση με τα ενοίκια είχε βγει μια απόφαση σε δικαστήρια που επέβαλε την μείωση εμπορικών ενοικίων λόγω πτώσης τζίρου και αλλαγής συνθηκών αγοράς. Αλλά ο κόσμος ακόμη δεν ξέρει μέσα στην θολούρα του ότι μπορεί να το κυνηγήσει ενάντια στα υψηλά ενοίκια των εισοδηματιών που ούτως θα χάσουν πολλά.
Πριν τρια χρόνια όμως είχε βγει απόφαση απο δικαστήριο που ανάγκαζε ενοικιαστή να πληρώσει τα ενοίκια που απέμειναν μέχρι τη λήξη του συμβολαίου. Ο ενοικιαστής έφυγε 8 μήνες πριν τη λήξη του συμβολαίου και ο ιδιοκτήτης τον πήγε στο δικαστήριο...
Η ελληνική δικαιοσύνη στην υπηρεσία του απλού Έλληνα ραντιέρη...
Γιάννης
Ρωτας «Καταλαβαίνετε που πάμε;» και απαντω: Ναι, θα ερθουν οι ευρωπαϊκες πολυεθνικες -όσες δεν ηρθαν ακομα!- κι ετσι θα γινουμε εντελώς ευρωπαιοι.. και.. μη κανουμε τον κινεζο(!), ετσι θα γινει αν συνεχιστει αυτο το βιολι.
..πικρη απαντηση, αλλα δεν βλεπω να οδηγουμαστε καπου αλλου και αυτα τα περι αναπτυξης κλπ τα ακουω βερεσε και συγγνωμη για την αργκό αλλα μου βγαινει καλυτερα.. ωμες αληθειες δεν εκφραζονται με τα κυριλέ..
Όντας ανεπάγγελτος μικρός, το πρόβλημα GR δεν λύνεται με ενέσεις και μπαλώματα. Μήτε με επιδότηση ΔΕΗ ή ενοικίου.
Δεν υπάρχει τζίρος, οπότε δεν υπάρχουν κέρδη.
Κλείνουν τα ελληνικά και ανοίγουν, σωρηδόν, κινέζικα. Με απίστευτα νοίκια και με την ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ.
30.000 ευρώ αέρα και 3.500 νοίκι, όταν ο προηγούμενος δεν τα έβγαζε πέρα στο ίδιο μαγαζί, με νοίκι 1.500.
Δεν βρίσκεται στην οικονομία η λύση.
Π.χ., η περίφημη "έξοδος από το ευρώ", που προπαγανδίζεται ως πανάκεια, στέλνει στο κλείσιμο χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις, που τα ράφια τους αποτελούνται από εισαγόμενα προϊόντα.
Και κανείς δεν έχει λύση.
Πρώτα πρέπει να μιλήσουμε για το είδος των αξιών και για τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να ζήσουμε.
Μετά, να πούμε για δημοκρατία και δημοκρατικούς θεσμούς. Για αυτοθέσμιση και συναπόφαση.
Τότε, θα μπορούμε να μιλήσουμε για το αγγούρι, που λέγεται οικονομία.
Ο ηλίθιος, με 100% του εμπορεύματος του εισαγόμενα ανταλλακτικά αυτοκινήτου, προπαγανδίζει υπέρ της εξόδου από το ευρώ, αλλά κανείς δεν του έχει πει, ποια θα είναι η τύχη του.
Και προκαλώ οποιονδήποτε να τοποθετηθεί.
Βεβαίως, στην υπάρχουσα κατάσταση, θα φυλλοροεί, όπως το περιέγραψες.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Πρώτη πρόταση: Συλλογική και αλληλέγγυα στάση πληρωμών προς το κρατος, τις τράπεζες και τα μονοπώλια. Σαν αρχή της επανάστασης, που αμφισβητεί έμπρακτα τους νόμους και τους κανόνες της σημερινής ολιγαρχίας.
Μπορούμε; Τα άλλα θάρθουν σαν μια αλυσιδωτή αντίδραση.
Τα χρέη μας είναι δημιούργημα απάτης.
Δημοσίευση σχολίου