Εδώ Πολυτεχνείο: Το σφαγείο μας, σήμερα και τότε

Ένα από τα πιο ωραία αντιστασιακά τραγούδια για μένα είναι το σφαγείο. Στο βιντεάκι που παραθέτω του 1974 το πιο εντυπωσιακό δεν είναι βέβαια το τραγούδι αλλά οι αντιδράσεις του πλήθους. Δείτε που έχουν σηκωθεί όλοι όρθιοι και ανεμίζουν τα μπουφάν τους, χειροκροτάνε ρυθμικά και ο ενθουσιασμός ξεχειλίζει από παντού.




Βλέπετε στην αρχή του βίντεο το πλήθος, πόσο έτοιμο είναι ακόμη και να συγκρουστεί με τανκς. Όπως άλλωστε είχε γίνει λίγο νωρίτερα σε μια επαναστατική στιγμή. "Μες στις καρδιές μας αρχινάει το πανηγύρι" που λέει και το τραγούδι....
Αυτό είναι το πολυτεχνείο, η γιορτή της επαναστατικής στιγμής.


Δεν ξέρω έως πότε σήμερα θα αντέχει ο κόσμος να σκύβει το κεφάλι αντέχοντας τα πάντα: ανεργία,  υποαπασχόληση, ανασφάλιστη εργασία, ταμείο ανεργίας, απλήρωτα μεροκάματα, κακά αφεντικά. Οι απλήρωτες υπερωρίες έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ την δεκαετία του 2000, οι αυτοκτονίες το ίδιο, η κατάθλιψη το ίδιο, οι ρουφιανιές εντός και εκτός εργασίας έχουν αντικαταστήσει τον χαφιέ του 1950, οι οικογένειες διαλύονται επειδή και οι δύο εργάζονται μέχρι τελικής πτώσεως εξοντωτικά είτε στην πολυεθνική είτε στην τράπεζα. Και αυτοί είναι οι τυχεροί, γιατί οι άλλοι περνάνε χρόνια ως άνεργοι με την ταμπέλα του άχρηστου, του αδιόριστου, του απολυμένου, του συμβασιούχου.


Κάποτε οι επαναστατημένοι θα γίνουν η πλειοψηφία και θα περάσουμε πολλά χρόνια με τον νεοφιλελευθερισμό ηττημένο στις ψυχές των ανθρώπων να περιμένει για μια νέα επαναστατική στιγμή που θα ανατρέψει ηθικά τη νομιμότητα.

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι

Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ

είμαι θρεφτάρι μ' έχουν κλείσει στο σφαγείο σήμερα εσύ αύριο εγώ

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή

βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μες στις καρδιές μας αρχιναέι το πανηγύρι τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Και το άλλο τραγούδι που μου αρέσει πολύ είναι η Τσιμινιέρα:

Και αυτά δεν είναι επετειακά τραγούδια για την επέτειο του πολυτεχνείου, είναι ύμνοι ξεσηκωμού για την καταπίεση που νιώθεις σήμερα.

Επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε από τότε που γράφτηκαν έως σήμερα!

Αυτό το χειμώνα πολλά σπίτια θα κρυώνουν γιατί κάποιοι τους κήρυξαν ένοχους και τους καταδίκασαν στη φτώχεια. Και σε  κάποια άλλα σπίτια θα πεθαίνουν άνθρωποι ζωντανοί από την καθημερινή μιζέρια της ανεργίας.

Σταματώ εδώ για να μη χαλάσω το επετειακό κλίμα.

Πάγωσ' η τσιμινιέρα

Πάγωσ' η τσιμινιέρα
κι απ' έξω από την πύλη
εργάτες μαζεμένοι συζητάνε
Προχώρησε η μέρα
με δαγκωμένα χείλη
σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε
Πέντε καμιόνια στείλαν
στου φεγγαριού τη χάση
και γύρισαν γεμάτα απεργοσπάστες
Γεμάτα ξαναφύγαν
κανείς δε θα περάσει
κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες
Πέρασε ένας μήνας
οι μηχανές σκουριάζουν
και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε
στους δρόμους της Αθήνας
φέιγ βολάν μοιράζουν
εργάτες κι υποστήριξη ζητάνε