Τρεις αναγνώσεις για την τρομοκρατία

Image via Wikipedia

1) Ένα από αυτά που δεν καταλαβαίνω είναι σε τι εξυπηρετούν τα χτυπήματα κατά αστυνομικών έξω από αστυνομικά τμήματα. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος επιλέγει να κάνει κάποιου είδους επαναστατικό και ένοπλο αγώνα θα είχε να επιλέξει μεταξύ εκατοντάδων στόχων από μια ελίτ με ιδιωτικά κότερα και αεροπλάνα. Όχι ότι κάποιος που θα έκανε κάτι τέτοιο θα ήταν νόμιμος ή ηθικά σωστός, αφού έτσι θα αρχίζαμε όλοι να κυνηγάμε τον κάθε ένα που θεωρούμε ένοχο και άκρη δεν βρίσκεται.

Το γεγονός λοιπόν ότι επιλέγουν τις συγκεκριμένες ενέργειες με προσήλωση κατά των αστυνομικών δείχνει ξεκάθαρα είτε ότι αυτές αποτελούν ενέργειες εγκάθετων που αναζητούν προφάσεις καταστολής είτε δείχνουν την μεταμοντέρνα ασυναρτησία της όλης υπόθεσης. Αυτός δηλαδή είναι ο εχθρός της κοινωνίας, οι αστυνομικοί; Μήπως οι πραγματικοί ένοχοι δρουν ανενόχλητοι από κάθε νόμο ή ανθρώπινη παρέμβαση σχεδόν σαν θεοί;

2) Αν υποθέσουμε ότι αυτές οι ένοπλες ή τρομοκρατικές ομάδες υπάρχουν όντως και δεν είναι προβοκάτσιες, τότε τι κοινωνία είμαστε εμείς που από μέσα μας βγήκαν τέτοιες ομάδες ανθρώπων με τόσο μίσος κατά πάντων; Όταν κοιτάμε αυτούς βλέπουμε τα χάλια της κοινωνίας μας;

3) Αν κάθε μεγαλοδημοσιογράφος χρειάζεται 5 και 10 αστυνομικούς να τον φυλάνε και κάθε πρώην βουλευτής ή πολιτικό στέλεχος άλλους τόσους τότε τι νομιμοποίηση έχουν και από που την αντλούν όλοι αυτοί που κυβερνάνε ή ασκούν εξουσία; Πώς θα ήταν η πολιτική μας ζωή αν ήξεραν όλοι αυτοί οι κύριοι όταν ασκούσαν εξουσία ότι δεν θα έχουν στο μέλλον και για όλη τους τη ζωή ένα στρατό αστυνομικών στη διάθεσή τους για να τους φυλάνε;

Το μπουρδέλο της ελληνικής αγοράς εργασίας

Image by Iguana Jo via Flickr

Ξέρω ότι δεν μπορώ να χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις αλλά πἐστε μου εσείς μια πιο κόσμια έκφραση...Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη που να περιγράφει με τόση μεγάλη ακρίβεια την αγορά εργασίας στην Ελλάδα του 2009, δηλαδή 700+ χρόνια μετά τον Μεσαίωνα....

Τα δεδομένα σύμφωνα με άρθρο :
1) 600,000 άνθρωποι είναι εντελώς αδήλωτοι ή ανασφάλιστοι. Εγώ πιστεύω ότι είναι περισσότεροι.
2) 300,000 άνθρωποι θεωρούνται από το νόμο αυτοαπασχολούμενοι και εργάζονται με "μπλοκάκι" ενώ αντίθετα είναι κανονικοί υπάλληλοι εταιρειών και οργανισμών.
3) 550,000 άνθρωποι είναι ή με μερική απασχόληση ή μόνιμα συμβασιούχοι ενώ πολλοί από αυτούς εργάζονται κανονικότατα ή και περισσότερο από τους άλλους.

Το παράδειγμα του κράτους είναι χαρακτηριστικό: Ενώ ο νόμος το απαγορεύει ρητώς και κατηγορηματικώς, το δημόσιο απασχολεί άτομα με μπλοκάκι, υποτίθεται εξωτερικούς συνεργάτες αυτοαπασχολούμενους, ενώ αυτοί είναι κανονικοί εργαζόμενοι και χτυπάνε μέχρι και κάρτα! Και απασχολεί τέτοια άτομα ακόμη και στις υπηρεσίες του δημοσίου που ελέγχουν αν τηρείται η εργατική νομοθεσία!

Οι επιθεωρήσεις εργασίας είναι ανήμπορες να εφαρμόσουν το νόμο, ο Νόμος άλλωστε είναι δαιδαλώδης και μοιάζει πλέον με ανέκδοτο. Σήμερα έμαθα ότι άλλαξαν τη σύμβαση μιας γνωστής μου - χωρίς να την ενημερώσουν - και της κατάργησαν την προϋπηρεσία. Αν θέλεις σου λένε, και αν τολμάς! Ας πάει στην επιθεώρηση εργασίας και να δούμε αν θα ξαναβρεί δουλειά ή αν θα βρει την άκρη....

Χωρίς συνδικάτα, χωρίς εργασιακή αλληλεγγύη, χωρίς γνώση των κανόνων, χωρίς ντροπή, χωρίς δημόσιους ελεγκτικούς μηχανισμούς ταγμένους στο πλευρό του εργαζομένου, χωρίς αποτελεσματικές διαδικασίες.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να υπάρχουν τηλεφωνικά κέντρα ανώνυμων καταγγελιών και ενημέρωσης της εργατικής νομοθεσίας στα οποία θα απευθυνόταν οι εργαζόμενοι για να μάθουν τα δικαιώματά τους ή για να στρέψουν την προσοχή των ελεγκτικών μηχανισμών προς κάποιες επιχειρήσεις. Η επώνυμη καταγγελία θα συνεχίσει να υπάρχει. Και στις ΗΠΑ εφαρμόστηκε αυτό την εποχή των μεγάλων εταιρικών και λογιστικών σκανδάλων με την Enron κτλ οπότε ψηφίστηκε η Sarbanes–Oxley Act. Για άλλο λόγο υπο άλλες συνθήκες, αμφίβολη αποτελεσματικότητα και με άλλους τρόπους. Στα πλαίσια όμως αυτά εφευρέθηκε και ο θεσμός των ανώνυμων καταγγελιών από τους εργαζόμενους ενάντια στις διοικήσεις. Γιατί όχι και εδώ;

Έχουμε νόμους που επιτρέπουν στους πολίτες να δίνουν τηλεφωνικές πληροφορίες για τους τρομοκράτες, γιατί δεν υπάρχουν ανάλογες τηλεφωνικές γραμμές που θα μπορούν κάποιες υπηρεσίες τύπου ράμπο να ελέγχουν αντίστοιχες πληροφορίες για εργοδότες; Φαντάζεστε τι γίνεται στην περιφέρεια, σε πόλεις π.χ. των 40,000 κατοίκων ή και πιο μεγάλες;

Όλοι είναι κώλος και βρακί, μια γροθιά ενάντια στον εργαζόμενο. Ο αστυφύλακας τρώει με τον μητροπολίτη και τον εκδότη της τοπικής εφημερίδας η οποία "χρηματοδοτείται" με το δημόσιο χρήμα και ο οποίος εκδότης μιλάει στο τηλέφωνο (ή και εκβιάζει αμα λάχει) τον βουλευτή και ο οποίος τα παίρνει από τον επιχειρηματία γιατί αλλιώς δεν βγαίνει. Πώς θα πάει μετά ο κακομοίρης ο εργαζόμενος να κάνει καταγγελία; Με τους ηρωισμούς θα ζήσει την οικογένειά του ή θα φάει το κεφάλι του;

Αλλά και τον ήρωα να κάνει και τι με αυτό; Θα αλλάξει τίποτα; Ακόμη και πρόστιμο να φάει κάποια επιχείρηση θα συνεχίσει να παρανομεί μέχρι εσχάτων. Ακόμη και να δικαιωθεί ένας εργαζόμενος και τι με αυτό, θα αλλάξει ένα πρόστιμο τη συνείδηση των επιχειρηματιών;

Αντίθετα ο εργαζόμενος που δεν θα πάρει τα ένσημα στην ώρα του δεν θα έχει τεκμήρια για να γραφτεί στο ταμείο ανεργίας. Και αν δεν ξέρει και ελληνικά δεν είναι πολύ απίθανο να βρεθεί και μπροστά σε κανέναν υπάλληλο που να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το τι του λέει....

Οι λύσεις για όλα αυτά είναι:
1) Διάλυση των απαράδεκτων υπαρχόντων ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου. Δεν φταίνε οι οργανισμοί αυτοί, φταίει το δημόσιο που με την ανοχή του στην παρανομία την εκτρέφει. Το ίδιο το δημόσιο είναι ο μεγαλύτερος παραβάτης της εργατικής νομοθεσίας όπως απέδειξαν τα stage.
2) Ποινικοποίηση της αδήλωτης εργασίας. Ο εργοδότης που παρανομεί θα πρέπει να θεωρείται κατάπτυστος από την κοινωνία.
3) Μεγάλη απλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου καθώτι σήμερα αυτή η πολυπλοκότητα οδηγεί ουσιαστικά στον αναρχοκαπιταλισμό και την εργοδοτική ασυδοσία-ανομία. Κανείς υπάλληλος δεν είναι σίγουρος το τι ισχύει σε κάθε περίπτωση.
4) Γραμμή καταγγελιών εναντίων εργοδοτών και γραμμή ενημέρωσης εργαζομένου.
5) Ίδρυση ενιαίου φορέα ελέγχου που θα περιλαμβάνει όλες τις σκόρπιες δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται ότι ελέγχουν και οργάνωσή τους σε ένα πλαίσιο τύπου Ράμπο Εφορίας των ΗΠΑ οι οποίοι πάνε συχνά με αστυνομική συνοδεία και έχουν γραφείο πληροφοριών και παρακολουθήσεων.
6) Δημιουργία ενάντια σε επιχειρήσεις ενός συστήματος bonus- ποινών που θα οδηγεί ακόμη και στην απώλεια άδειας άσκησης επιχειρηματικής δραστηριότητας, την φυλάκιση και την κατάσχεση της ατομικής περιουσίας.
7) Προσπάθεια δημιουργίας κάρτας (μαγνητικής) εργασίας που όλοι οι εργαζόμενοι θα "χτυπάνε" στην εργασία τους υποχρεωτικά, ακόμη και διαδικτυακά, κατά τα πρότυπα των αποδείξεων της ταμειακής μηχανής.

Οι επιχειρηματίες θα καταλάβουν ότι σοβάρεψαν να πράγματα όταν δουν τους πρώτους φίλους τους επιχειρηματίες που θα πληρώνουν υπέρογκα πρόστιμα ή θα κλείνουν αφήνοντας στο δρόμο 10δες εργαζόμενους επειδή δεν τήρησαν την ασφαλιστική/εργασιακή νομοθεσία.

Αν δεν γίνουν όλα τα παραπάνω με τρόπο αποτελεσματικό τότε ο ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει με συνοπτικές διαδικασίες.

Και επειδή τέτοια μέτρα θα οδηγούσαν πολλές επιχειρήσεις σε απολύσεις θα πρέπει να γίνουν μεγάλες τομές που θα ενισχύουν τις καινοτομικές δράσεις. Και η καινοτομία δεν μπορεί ούτε να προβλεφθεί ούτε να μπει σε καλούπια με επιδοτήσεις τύπου ΕΕ κτλ. Εδώ χρειάζονται γενναίες απορρυθμίσεις κάποιων επιχειρηματικών κλάδων. Οι απορυθμίσεις δεν είναι μόνο για τον κόσμο της εργασίας αλλά κυρίως για επιχειρήσεις που έχουν μονοπώλια ή "σαν μονοπώλια" και τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Εφόσον υπάρξει έλεγχος και ποινικοποίηση των εργασιακών παραβάσεων στον ιδιωτικό τομέα τότε ακόμη και η μονιμότητα στο δημόσιο θα πρέπει να καταργηθεί γιατί οδηγεί σε αδικίες τύπου stage. Θα μπορούσαν όλες οι συμβάσεις στο δημόσιο απλά να είναι αορίστου χρόνου. Και το λέω αυτό επειδή είναι άδικο ακόμη και για τον εργαζόμενο του δημοσίου να θεωρεί τον εαυτό του προνομιούχο- επειδή είναι μόνιμος- την ώρα που η γραφειοκρατία τον ευνουχίζει και ο πραγματικός μισθός του μειώνεται κάθε έτος και περισσότερο, επειδή...είναι προνομιούχος.....

Ακάλυπτες επιταγές και στους νεκροθάφτες......

Image by The Library of Congress via Flickr

Προχτές είδα μια παλιά πελάτισσά μου σχετικά ανανεωμένη. Την ώρα που ετοιμαζόμουν να της πω ότι φαινόταν ανανεωμένη μου "ξεφούρνισε" ότι πέθανε ο άντρας της... Ευτυχώς που δεν πρόλαβα να της το πω! Όταν έγινε η κηδεία ήταν μου είπε ταπί με ταπί. Της χρωστάνε ένα σωρό λεφτά από εδώ και από εκεί και κανείς δεν πληρώνει. Δεν πληρώνει γιατί και αυτούς δεν τους πληρώνουν.

Έτσι, στην κηδεία του άντρα της έδωσε μια επιταγή πελάτη της στο γραφείο κηδειών. Ο πελάτης της δεν την εξόφλησε και αναγκαζόταν να τον παρακαλάει- επειδή το θεωρούσε μεγάλη γρουσουζιά αλλά και ασέβεια προς το νεκρό- να έχει δώσει ακάλυπτη επιταγή για την κηδεία του άντρα της....

Τελικά βρέθηκαν τα χρήματα για το γραφείο κηδειών αλλά αυτή αναστενάζει ακόμη από τις φόλες. Έτσι, σε ηλικία 45 ετών μετά από μια πολύ, πολύ πετυχημένη πορεία σε αυτό που έκανε προσφέροντας ένα δικό της προιόν, αναγκάζεται να ψάχνει τώρα για εργασία. Προπέρυσι, μου είπε, είχε βγάλει 100,000 ευρώ καθαρά, και πριν από αυτό άλλα τόσα καθαρά (με 1 άτομο προσωπικό ή και κανένα λόγω προιόντος..).

Και όμως, τα λεφτά τελείωσαν για να βγουν φέτος και πέρυσι οι νέες παραγγελίες που έμειναν τελικά απλήρωτες και απούλητες. Κυρίως όμως απλήρωτες. Πουλάει και δεν εισπράτει. Από την άλλη οι καλύτεροι πελάτες της είναι σε αδυναμία. Αν τους κυνηγήσει και δεν θα πάρει τίποτα και θα τους σκοτώσει επιχειρηματικά η ίδια και θα τους χάσει από πελάτες. Οπότε εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Μου είπε ότι βρήκε εργασία σε μια πιτσαρία και μάλλον θα πάει.

Συνεπώς λέω εγώ η ελληνική οικονομία πνέει τα λοίσθια.....

Όλη η Ελλάδα μιλάει για τα STAGE & τους συμβασιούχους

Image by Leo Reynolds via Flickr

Ήμουν πριν από λίγο μεσημεριάτικα σε ένα ταχυδρομείο για να στείλω κάποια mails, και άκουσα που μιλούσαν οι υπάλληλοι μεταξύ τους:

-"Μα τι είναι ρε Μαρία αυτά τα Stage που λένε".
-"Είναι αυτά που πηγαίνανε τα παιδιά και παρακαλούσαν τους βουλευτές για να τα πάρουνε στο δημόσιο να δουλεύουν λίγες ώρες και ανασφάλιστα, και τώρα τα διώχνουν".
Πετάγεται και μια τρίτη και λέει:
-"Καλά τους κάνουνε, εμένα η κόρη μου είχε κάνει 2-3 φορές αίτηση και ποτέ δεν την πήραν γιατί δεν είχε πάει να παρακαλέσει κανένα βουλευτή".

Προσπαθώ να βρω λόγους για να υποστηρίξω αυτούς τους ανθρώπους αλλά ούτε μπορώ να βρω ούτε θέλω να βρω κανένα λόγο, δεν λέω ότι φταίνε μόνο αυτοί. Έχουν όμως και αυτοί καθώς και κυρίως άλλοι κάποιες σοβαρές ευθύνες.

1) Ευθύνες Εργαζομένων
Θυμάμαι την ταινία "ΘΑΝΑΣΗ ΣΦΙΞΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ" που περιγράφει έναν φτωχό δημόσιο υπάλληλο το 1979 (τον Μαγκάνα) που δεν "τα παίρνει" και τελικά τον μεταθέτουν δυσμενώς στο Σουφλί, κάνει απεργία πείνας και απολύεται. Μένει άνεργος και κάποια στιγμή πάει να κάνει κάπου ένα μεροκάματο, τον παίρνει ένα λεωφορείο μαζί με άλλους και τους πάει σε ένα εργοστάσιο για μεροκάματο. Εκεί διαπιστώνει ότι στο εργοστάσιο αυτό γινόταν απεργία και οι απεργοί μπλόκαραν το λεωφορείο και φώναζαν έξω από το εργοστάσιο Α-ΠΕ-ΡΓΟ-ΣΠΑ-ΣΤΕΣ - Α-ΠΕ-ΡΓΟ-ΣΠΑ-ΣΤΕΣ. Όταν ο Θανάσης κατάλαβε ότι ήταν απεργοσπάστης κατέβηκε από το λεωφορείο και εξήγησε στους απεργούς ότι δεν το ήξερε. Κάποιοι τον αναγνώρισαν και ενώθηκε μαζί τους. Αυτή νομίζω ότι είναι η ιστορία αν θυμάμαι καλά γιατί έχουν περάσει και χρόνια και δεν έχω ξαναδεί την ταινία ενώ στο youtube δεν βρήκα τη σκηνή στην οποία αναφέρομαι.

Τι θέλω να πω, ότι δεν σημαίνει ότι όποιος εργάζεται έχει πάντα δίκιο, είναι ανάλογα την περίπτωση. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ασφαλώς φταίνε και λίγο οι άνθρωποι αυτοί που καταδέχτηκαν να πάνε έστω από ανάγκη στα βουλευτικά γραφεία.

2) Ευθύνες Κομματόσκυλων
Περισσότερο όμως φταίνε αυτά τα τομάρια που έβαλαν με βύσμα τα άτομα αυτά στο δημόσιο. Για πολλές θέσεις στο δημόσιο ισχύουν κοινωνικά κριτήρια για τον διορισμό σε θέσεις είτε Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης είτε Μερικής Απασχόλησης. Συνεπώς όταν οι βουλευτές αυτοί της ΝΔ (ή και άλλοι παλαιότερα) έκαναν χάρες δεν αδικούσαν τους πιο ικανούς με τα πτυχία και τους βαθμούς αλλά:

1) Αδικούσαν πολλές κατηγορίες ανθρώπων που είχαν περισσότερη ανάγκη από αυτούς τους οποίους τελικά "διόρισαν" . Ποτέ δεν θα μάθουμε ποιούς ακριβώς αδίκησαν γιατί ποτέ δεν έγινε διαφανής διαγωνισμός. Όχι αξιοκρατικός αλλά διαφανής. Δεν μιλάμε για πτυχία και μάστερ αλλά για κριτήρια που μοριοδοτούν μήνες ανεργίας!!

2) Αδίκησαν τους ίδιους που διόρισαν γιατί τους υποσχέθηκαν πράγματα που δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν. Αφού γνώριζαν ότι οι νόμοι και το σύνταγμα δεν επιτρέπει τη μονιμοποίηση αυτών των ανθρώπων πώς τους υποσχέθηκαν κάτι παραπάνω; Εκτός αν τους το είχε υποσχεθεί ο Καραμανλής. Συνεπώς "κρέμασαν" τους δικούς τους επειδή δεν είχαν στοιχειώδη αίσθηση της νομικής κατάστασης. Πολλοί βουλευτές είναι έτσι και πολλά κομματικά στελέχη. Αρκεί να δει κάποιος τα τελευταία χρόνια τις ετήσιες εκθέσεις του ΑΣΕΠ για να καταλάβει για πόσο "κρέατα" και θρασείς ανθρώπους μιλάμε όταν λέμε γι' αυτά τα κομματικά στελέχη (βουλευτές, κτλ).

3) Αδίκησαν και πάλι αυτούς που διόρισαν γιατί ακόμη και αν όλα πήγαιναν κατ' ευχήν ακόμη και τότε στην καλύτερη περίπτωση μόνο ένα μικρό μέρος των τόσων χιλιάδων θα είχε "ευτυχή" κατάληξη. Συνεπώς από την αρχή οι βουλευτές αυτοί και τα κομματικά αυτά στελέχη ήξεραν ότι θα έρθει κάποια στιγμή που αυτοί οι άνθρωποι π.χ. στα 45τους θα ήταν στο δρόμο. Και όμως όχι μόνο δεν τους το είπαν αλλά άφηναν να υπονοηθούν άλλα πράγματα για να τους έχουν σκυλάκια από πίσω τους και να φτιάχνουν κομματικούς στρατούς!

4) Αυτές οι παράνομες και αντιδεοντολογικές πρακτικές της ΝΔ μου θυμίζουν έναν ανήθικο στρατό κατοχής που βάζει αμάχους ανάμεσα σε αυτόν και τον αντίπαλο. Αν επιτεθεί ο αντίπαλος θα πρέπει εξ ορισμού να έχουμε νεκρούς. Αυτό έκανε η ΝΔ, έβλεπε ότι χάνει την εξουσία και διόρισε παράνομα τόσες χιλιάδες γνωρίζοντας ότι όποια κυβέρνηση και να τη διαδεχόταν ή θα έπρεπε να παρανομήσει ή να τους απολύσει.

5) Καταστρατηγώντας τον ΑΣΕΠ η ΝΔ προσπάθησε λυσσασμένα όλα αυτά τα χρόνια να προωθήσει την αναξιοκρατία και τον κομματισμό. Υπάρχει τίποτα πιο βρωμερό από αυτό; Είναι σαν να προσπαθείς ανέντιμα και χωρίς κανένα ηθικό ή νομικό δίκαιο να τα διαλύσεις όλα. Αυτά που έκαναν οι αναρχικοί ήταν πταίσματα τον Δεκ 2008 μπροστά σε αυτή την κατάσταση. Η συμπεριφορά αυτή έχει σχέδιο και ιδεολογικό υπόστρωμα, εφόσον η ΝΔ δεν πιστεύει στο κράτος επειδή είναι υπερ-νεοφιλελεύθερη (άσχετα τι λένε οι ίδιοι) επιδιώκει να διαλύσει άμεσα ή έμμεσα οτιδήποτε κρατικό. Σοσιαλισμός όμως δεν σημαίνει ότι ο κάθε ένας κάνει ότι γουστάρει, σοσιαλισμός σημαίνει ότι κάτι πρέπει να λειτουργεί σωστά και σε υγιείς βάσεις. Θα έλεγα ότι το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει μια σοσιαλιστική κυβέρνηση (έστω και ονομαστικά) είναι να προωθήσει την ισονομία και αυτό έκαναν με την κατάργηση αυτών των συμβάσεων.

6) Αδικούσαν αυτούς τους ανθρώπους που εργαζόταν χωρίς ασφάλιση, ή με πλήρες ωράριο ενώ ήταν με σύμβαση έργου χωρίς δώρα, χωρίς εφαρμογή νομοθεσίας. Με αυτό που συνέβαινε καταπατούνταν, χαλαρά, καμιά εκατοστή εργατικοί νόμοι. Εννοείται ότι έπρεπε αυτές οι συμβάσεις να καταργηθούν. Ο μόνος λόγος που δεν διαμαρτύρονταν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ήταν ότι ήλπιζαν και οι ίδιοι στην παράνομη μονιμοποίησή τους...

Οι ηθικοί αυτουργοί λοιπόν, των απολύσεων, είναι αυτοί που τους προσέλαβαν παράνομα. Ας τους πάρουν αυτοί τώρα στις δουλειές τους, άλλωστε τα περισσότερα κομματικά στελέχη και οι περισσότεροι βουλευτές είναι πάμπλουτοι. Ας τους πληρώνουν λοιπόν αυτοί αφού είναι τόσο μάγκες. Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί και η ΝΔ.

3) Ευθύνες συστήματος
Οι εργαζόμενοι που αναγκάστηκαν ή σύρθηκαν σε βουλευτικά γραφεία μπορεί να έχουν ευθύνες όπως έδειξα με το παράδειγμα παραπάνω με τον Βέγγο. Όμως όταν κάποιος έχει ανάγκη πρέπει να είμαστε μέχρι ενός σημείου επιεικείς μαζί του. Δεν φταίνε αυτοί οι άνθρωποι αλλά η κωλοκατάσταση που τους έφερε στα βουλευτικά γραφεία, οι ψεύτικες υποσχέσεις και η κακή νοοτροπία. Άλλωστε αυτό δεν βλέπουν παντού γύρω μας στην κοινωνία, ατομισμός και ο ένας πάνω από το πτώμα του άλλου.

Κατ' αρχήν γιατί ψάχνουν απεγνωσμένα οι άνθρωποι να πάνε στο δημόσιο; Μα επειδή στον ιδιωτικό τομέα τους πίνουν το αίμα με το καλαμάκι. Τα περισσότερα από τα "παιδιά" αυτά των συμβάσεων και των stage έχουν περάσει από τον ιδιωτικό τομέα και έχουν φάει την παπάρα. Αντί όμως να διοχετεύσουν την γκρίνια τους και τη δυσαρέσκειά τους με το σωστό τρόπο ενάντια στο σύστημα ώστε να αλλάξει κάτι, κάποιοι καλοθελητές, γονείς, βουλευτές, κομματικές λέρες και βδέλες καθώς και άλλοι που δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα, τους έπεισαν ότι έχουν ελπίδα με το ΜΕΣΟΝ. Αυτή και αν είναι αθλιότητα! Αλλά συστημικά, και πάνω από τη ΝΔ και τα στελέχη της, αυτή η αθλιότητα ανήκει πρωταρχικά στην αθλιότητα ενός παθογενούς συστήματος που αγωνίζεται να επιβιώσει κάνοντας εμπόριο ελπίδας.

Ένα σύστημα υπερεκμμετάλευσης του εργαζομένου, ένα σύστημα κομματικών λαμογίων, ένα καπιταλιστικό σύστημα βρωμερό και τρισάθλιο που βασίζεται στην ευκαιριακή και τυχαία εργαλειακή ελπίδα ενάντια στην οντολογική ελπίδα των στέρεων αξιών. Για παράδειγμα η εργαλειακή ελπίδα βασίζεται στο να πιάσω το λότο, να πιάσω "την καλή", να μπω στο δημόσιο. Αντίθετα, η οντολογική ελπίδα βασίζεται στην εκπλήρωση της δικαιοσύνης, στην αλληλεγγύη, στην ισονομία, στην δημοκρατία, στην αυτόνομη ελεύθερη αυτοπραγμάτωση, στο να ξέρω ότι αν δεν προσπαθήσω δεν θα αμειφθώ αλλά και το ότι αν προσπαθήσω θα αμειφθώ.

Το σύστημα μας διατηρεί σε καταστολή προωθώντας τις φρούδες εργαλειακές ελπίδες. Ελπίδες που συναρτούν την αυτοπραγμάτωση μας με την ατομική μας "αρπαχτή". Αντίθετα η οντολογική ελπίδα βασίζεται στην εκδήλωση της αγανάκτησής μας με τρόπο οργανωμένο (ή καμιά φορά ακόμη και ανοργάνωτο) με στόχο να μην γίνουμε εμείς τα υποπροιόντα της εκμετάλλευσης του καπιταλισμού.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Καλύτερα ήταν τα παιδιά που τα έσπαγαν πέρυσι το Δεκέμβρη, μεγαλύτερο δίκιο δίνω σε αυτά, παρά στους τωρινούς των Stage που διαμαρτύρονται επειδή έγιναν φορείς διάσπασης και υποταγής. Και ας μην φταίνε μόνο αυτοί. Μην τολμήσουν όμως οι τωρινοί που κυβερνούν να σκεφτούν αργότερα να βάλουν από το παράθυρο δικά τους παιδιά όπως γινόταν παλαιότερα γιατί θα σηκωθούν και οι πέτρες μόνες τους από το έδαφος να τους χτυπήσουν....Και πολύ σωστά καταργείται και η μοριοδότηση των συμβασιούχων. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη αλητεία από αυτό. Όλοι πρέπει να είμαστε ενάντια σε όσους υποσχόταν ψεύτικες ελπίδες!


Σημείωση: Για τα θέματα αυτά έχω την ίδια άποψη από τότε που άνοιξα το blog αυτό πριν από 1,5 χρόνο και την έχω γράψει πολλές φορές παρόλο που αναγνωρίζω στα στραβά της αξιοκρατίας (δείτε εδώ) εξάλλου εδώ δεν μιλάω απλά για αξιοκρατία αλλά για την όχι και τόσο αυτονόητη ισονομία.

Άρης - Ολυμπιακός 78-85, SUPER 3

Image via Wikipedia

Η ομάδα του Άρη είναι μπασκετομάνα, με παραγωγή καλών παικτών από τα "φυτώρια". Έδωσαν πέρυσι τον Παπανικολάου και πήραν 3 παίκτες από τους οποίους μάλλον κάτι έχει συμβεί με τους δύο και γι' αυτό δεν τους είδαμε σήμερα (Ντικούδης, Χατζηβρέτας). Ωραία συναλλαγή έκαναν...Ο τρίτος, ο Κακιούσης, δυσκόλεψε πολύ σε κάποιες φάσεις τον Τσίλντρες.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ο Κλέιζα παρουσιάστηκε και πάλι δυνατός, τα γκάρντ δεν είναι ακόμη φορμαρισμένα και η γραμμή των ψηλών χωρίς τον Σόφο είναι μέτρια. Βέβαια ο Ολυμπιακός έδωσε σήμερα ένα από τα δυσκολότερα παιχνίδια του αφού ο Άρης είναι από τις πιο δυνατές ομάδες μετά τους δύο πρώτους και έχει και μια έδρα πολύ δύσκολη.

Οι οπαδοί του Άρη δεν έρχονται δανεικοί από το Χαριλάου αλλά είναι μπασκετικοί οπαδοί. Σε ένα γήπεδο όπως το Αλεξάνδρειο βλέπεις τα σκουλήκια να χτυπιούνται και παρά δίπλα είναι και η μοντέρνα μαμά με το 6χρονο παιδάκι της. Αυτά μόνο στο Αλεξάνδρειο τα βλέπει κανείς. Αντίθετα οι Μάο, Μάο (συγνώμη για τους Μάο, Μάο και πάλι) των δύο μεγάλων ομάδων μπορεί να κυκλοφορούν και με σουγιάδες στην τσέπη, να πετάνε σιδεροσωλήνες μέσα στο γήπεδο ή ακόμη χειρότερα να χειροκροτούν επι 60 λεπτά τον Αλβέρτη...

Ο Μάιλς ήταν η αποκάλυψη του αγώνα ενώ ο Ολυμπιακός δεν δείχνει ακόμη 100% έτοιμος. Παρόλα αυτά όμως δεν μπορεί κάποιος να πει ότι ζορίστηκε ιδιαίτερα για να κερδίσει.

Πάντως κάτι δεν πάει καλά με τους κοντούς του Ολυμπιακού. Ο Παπαλουκάς ακόμη και με άσπρα μαλλιά θα είναι χρήσιμος, κανείς άλλωστε δεν τον παίρνει στην ομάδα του για να σκοράρει. Ο Τεόντοσιτς όμως είναι σαν αγχωμένος, σαν κομπλαρισμένος, σαν να του φταίνε τα ρούχα του. Δεν ξέρω ακριβώς τι έχει. Λέτε να είναι ματιασμένο το παιδί;

Ο παρουσιαστής δεν ξέρω ποιος ήταν αλλά ήταν αρκετά καλός. Πετούσε βέβαια που και που κάποια υπονοούμενα, πότε στον σκηνοθέτη και τους κάμεραμάνς για να δείξουν τις κοπέλες στις κερκίδες ("έχουμε τίποτα ενδιαφέρον"), πότε για κάτι πίτσες που θα είχε χρόνο να παραγγείλει ο επιτιθέμενος παίκτης, πότε υπερ του Άρη όταν αναφώνησε "Αυτό είναι!!" σε ένα εύστοχο τρίποντο του Άρη και μετά πρόσθεσε "...που ξέρει να κάνει καλύτερα...". Σε πήραμε χαμπάρι.

Ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω τι παίχτηκε πάλι αλλά δεν είχε ανακοινωθεί ότι θα μεταδοθεί το ντέρμπι και όλοι ψαχνόμασταν. Τελικά το μετέδωσαν χωρίς καν να έχουν προειδοποιήσει για κάτι τέτοιο! Αν είναι δυνατόν τέτοια ντέρμπι να μην τα δείχνει κάποιο κανάλι!

Διάφορα θέματα

Image via Wikipedia

1) Πριν από λίγες μέρες θα θυμάστε το θέμα με την απεργία των λιμενεργατών και το ότι τους είχα υποστηρίξει με ποστ μου. Μου είχε κάνει τότε εντύπωση ότι όλα τα ΜΜΕ, κανάλια, εφημερίδες κτλ ήταν εναντίον τους. Σήμερα διάβασα στον ιό της Ελευθεροτυπίας του Σαββάτου πώς οι εφοπλιστές πάτησαν πόδι στα ελληνικά ΜΜΕ και ενώ παλαιότερα όλα τα ΜΜΕ ανέφεραν τα αρνητικά της συμφωνίας με την COSCO σήμερα τα ξέχασαν όλα και υποστήριζαν τους Κινέζους ως σωτήρες...Η ολοκληρωτική στάση των ΜΜΕ (λόγω ιδιοκτησιακών και άλλων σχέσεων με εφοπλιστές) επηρέασαν την κοινωνία υπερ της Cosco.

2) Χάρηκα που είδα την ΑΥΓΗ να ακολουθεί πιο μαχητική στάση σε σχέση με τα εργασιακά. Καλή η μεταμοντέρνα αμπελοφιλοσοφία αλλά εδώ υπάρχουν προβλήματα τα οποία είτε είναι περίπλοκα όπως λέει ο Ζιζέκ είτε είναι απλά όπως λέει η Παπαρήγα, χρειάζονται δυναμικές λύσεις και αγώνες. Διαβάστε λοιπόν για τους διδάσκοντες 407 των πανεπιστημίων οι οποίοι έπρεπε να αμείβονται ως λέκτορες ενώ τους πετάνε ένα ξεροκόμματο 300 ευρώ στην καλύτερη περίπτωση. Ένα θέμα που γνωρίζω πολύ καλά και για το οποίο έχω γράψει πολλές φορές. Επίσης διαβάστε για τα ηρωικά συνδικάτα και τον νέο συνδικαλισμό που γεννιέται. Δηλαδή για τους εργαζόμενους στη vodafone, τη Wind, την Εθνοdata κτλ. Ένας συνδικαλισμός που προωθώ και εγώ όσο μπορώ από το blog μου και πολλοί νόμιζαν ότι υπερβάλω. Τίποτα δεν έχει βγει από το μυαλό μου, όλα είναι από την καθημερινή ζωή στην εργασία. Δείτε π.χ. αυτό για τη ζωή στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.

3) Δεν συμφωνώ βέβαια με τη στάση της Αυγής για τα Stage. Καλά έκαναν και κατάργησαν τα Stage και τις χιλιάδες παράνομες συμβάσεις και κυρίως τη μοριοδότηση όλων αυτών. Πολλά παιδιά που δεν είχαν κάποιο γνωστό πολιτικό παρά μόνο τα λιγοστά προσόντα τους, δεν είχαν καμία ελπίδα να μπουν στο δημόσιο. Τώρα με την κατάργηση αυτής της άδικης μοριοδότησης θα έχουν κάποια ελπίδα. Επιπλέον, μέσω όλων αυτών των αλητήριων συμβάσεων έργου Stage, ο ΑΣΕΠ- όπως έλεγε και ο ίδιος στις ετήσιες εκθέσεις του- πήγαινε για κατάργηση. Η ΝΔ με αυτά που έκανε με τον ΑΣΕΠ ουσιαστικά είχε επαληθεύσει τις φανατικές δεξιές εφημερίδες του 2004 που έλεγαν ότι θα καταργηθεί ο ΑΣΕΠ (...και άρα θα μπουν και "τα δικά μας" παιδιά). Από εμπρός παρθένα και από πίσω μπαίνουν τρένα που λέει και ο ποιητής...

Παρόλα αυτά να δω τι θα γίνει με την ανεργία που κρυβόταν τόσα χρόνια λόγω των Stage και των συμβασιούχων...Ήδη στο εξωτερικό μιλάνε ακόμη και για ανάπτυξη χωρίς νέες θέσεις εργασίας.

4)Συρρίκνωση-σοκ στη βρετανική οικονομία.

Στην Όστρομ και Ουίλιαμσον το Νόμπελ Οικονομίας

Image by aschweigert via Flickr

Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μπορεί να διαψευσθεί ένας τόσο διαβασμένος άνθρωπος όπως ο Ανδρουλάκης. Πριν από σχεδόν 1 χρόνο είχα μια διαδικτυακή συζήτηση μαζί του και μια σημαντική διαφωνία πάνω σε μια κριτική που είχα κάνει στο βιβλίο του Λευκό κοτσύφι, blue tree, μαύρο καράβι κυρίως σε ό,τι είχε σχέσει με τα wiki και τον σοσιαλισμό του διαδικτύου.

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις το νόμπελ οικονομίας πήγε στην Έλιν Όστρομ και στον Όλιβερ Ουίλιαμσον. Ενώ πέρυσι το Νόμπελ οικονομίας απονεμήθηκε σε έναν σοσιαλδημοκράτη (Κρούγκμαν), φέτος η Ακαδημία έδωσε το νόμπελ σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να στηρίξουν τα επιστημονικά θεμέλια της αριστεράς.

Σύμφωνα με την Επιτροπή Απονομής, η Έλινορ Όστρομ με βάση αναρίθμητες μελέτες που αφορούσαν τη διαχείριση διαφόρων φυσικών πόρων, απέδειξε ότι η αντίληψη ότι το κράτος ή οι ιδιώτες μπορούν να διαχειρίζονται καλύτερα αυτούς τους πόρους είναι λανθασμένη. Αντίθετα ενώσεις με δημοκρατικές κοινότητες μπορούν να διαχειριστούν τους πόρους πιο αποδοτικά από ότι εταιρείες βάσει των αρχών του ανταγωνισμού.

Ο Ουίλιαμσον από την άλλη βραβεύτηκε επίσης με το νόμπελ επειδή απέδειξε ότι κάποιο είδος ιεραρχικής οργάνωσης είναι πιο αποτελεσματικό από άλλα που βασίζονται σε μοντέλα της αγοράς.

Τα συμπεράσματα αυτά μεταφέρουν τη συζήτηση στο Α και το Ω του καπιταλισμού που είναι τα κίνητρα δράσης, όπως επαναλαμβάνω συνεχώς σχεδόν 2 χρόνια τώρα. Η wikipedia έκλεισε την Μπριτάνικα ακριβώς επειδή η wikipedia ήταν πιο αποδοτική αφού βασιζόταν στην εθελοντική λειτουργία μιας ένωσης ατόμων χωρίς άμεσα χρηματικά κίνητρα για να προκαλούν την αποδοτική και αποτελεσματική τους συμπεριφορά.

Παρόμοια αποτελέσματα δείχνουν και τα συμπεριφοριστικά οικονομικά όπως είχα παρουσιάσει παλαιότερα. Το μέλλον είναι τα wiki και τα κοινά πράγματα. Σοσιαλιστές ξυπνήστε, το μέλλον είναι εδώ!

Συνεπώς, η απόρριψη με τόση βιασύνη από τον Ανδρουλάκη, τον Μουζέλη και άλλους σοσιαλδημοκράτες μιας σειράς ιδεών ήταν εσφαλμένη. Αυτοί ακόμη είναι προσκολημένοι στην τυφλή πίστη της αγοράς των 90's. Έτσι, κινδυνεύουν να χάσουν το ίδιο τρένο που έχασε και ο Σουφλιάς όταν παρέδιδε το υπουργείο στην Μπιρμπίλη χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι έγινε.

Φαντάζομαι ότι οι κλασικοί οικονομολόγοι θα δαγκώνονται βλέποντας το νόμπελ οικονομίας να πηγαίνει σε μια γυναίκα που όχι απλά δεν έχει διδακτορικό οικονομικών αλλά ούτε καν πτυχίο οικονομικών. Αυτό κάτι δείχνει για την οικονομική επιστήμη....

Δείτε και αυτό.

Ο Παπανδρέου ίσως θέλει, η κοινωνία μπορεί;

Image by See-ming Lee 李思明 SML via Flickr

Ο Παπανδρέου, αν εξαιρέσουμε τις παρεμβάσεις στα Εξάρχεια υπέρ της κοινωνίας των συντηρητικών, έχει δείξει καλή εικόνα. Κατ' αρχήν του λύθηκε η γλώσσα μόλις έγινε πρωθυπουργός. Προεκλογικά δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη, άσε που αυτά που έλεγε ήταν τόσο γενικά που δεν έβγαζαν νόημα. Τώρα η γλώσσα του πάει ροδάνι και λέει και συγκεκριμένα πράγματα.

Σε σχέση με τον Καραμανλή και τη ΝΔ, ο Παπανδρέου δείχνει σαν να ήρθε από έναν άλλο, πιο εξελιγμένο πολιτισμικά, πλανήτη.

Να μην ξεχνάμε όμως ότι τα κύρια στελέχη των κομματικών μηχανισμών και οι βουλευτές, είναι ορκισμένα μέλη είτε της επιχειρηματικής, είτε της κομματικής ελίτ και συμμετέχουν σε απόλυτα σκοτεινούς και αρρωστημένους κομματικούς μηχανισμούς.

Έτσι για παράδειγμα ενώ ο Παπανδρέου έχει δημοσιεύσει άρθρα δικά μου και άλλων bloggers στην προσωπική του σελίδα, ή μπορεί κάποιος να του στείλει e-mail ή και να συμμετάσχει σε κάποια δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση, οι τοπικοί βουλευτές ή στελέχη δεν έχουν κανένα δημοκρατικό όραμα. Είναι βυθισμένα μέσα σε μια διαπλοκή του τύπου: "Πότε θα επικαιροποιηθεί το πολεοδομικό σχέδιο γιατί έχουν αγοράσει δικοί μου κάτι οικοπεδάκια" . Αυτό είναι το επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης, των τοπικών κοινωνιών και των κομματικών στελεχών.

Κομματικό στέλεχος (είτε της ΝΔ, είτε του ΠΑΣΟΚ) σημαίνει συνωμοσία και διαπλοκή για την εξουσία και τίποτα άλλο. Αν σε κάποιον από αυτούς πεις κάτι ουσιαστικό, οτιδήποτε ουσιαστικό, νομίζουν ότι είσαι είτε ηλίθιος είτε εγκάθετος. Έχουν γνώση οι φύλακες.

Συνεπώς αν ο Παπανδρέου έχει κάτι καλό να προσφέρει, πέρα από την αρχική βιτρίνα που βλέπουμε, θα πρέπει να εφεύρει θεσμούς που να αναμορφώνουν την κοινωνία από κάτω και όχι από πάνω. Να γίνουν εκτεταμένες δημοκρατικές παρεμβάσεις στην κοινωνία με βάση το ίντερνετ που είναι ένας δημοκρατικός μοχλός πίεσης αφού μπορεί να γίνει ο εφιάλτης κάθε διαπλεκόμενου μηχανισμού.

Αν η κοινωνία και όχι μόνο τα κόμματα, ορίσουν διαδικασίες μέσω του ίντερνετ, και ηλεκτρονικές λειτουργίες, τότε η διαπλοκή θα εξαρθρωθεί, σε κάποια επίπεδα τουλάχιστον. Ας δούμε κάτι συγκεκριμένο στα πλαίσια της άμεσης ηλεκτρονικής δημοκρατίας χωρίς μεσάζοντες, βάσει π.χ. ενός καταστατικού για την προώθηση προτάσεων με ηλεκτρονικές ψηφοφορίες. Χωρίς δημόσιες σχέσεις πολιτικών, χωρίς κηδεμονία κομμάτων, χωρίς διαπλοκές ημετέρων και κολλητών. Το θέλει αυτό ο Παπανδρέου;

Ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ

Image by Klearchos Kapoutsis via Flickr

Ξέρω ότι πολλοί δεν θεωρούν σοβαρά αυτά τα θέματα, όλα όμως είναι μέσα στη ζωή. Κατ' αρχήν να πω ότι υποστηρίζω τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ λόγω παικτών και προπονητή. Έτσι για να έχει ενδιαφέρον το πρωτάθλημα.

Στο χτεσινό παιχνίδι με τη Γαλλική ομάδα στο πρώτο παιχνίδι στη Γιουρολίγκα βγήκαν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Ο Ολυμπιακός δείχνει να έχει πολύ καλούς παίκτες και αρκετά καλή ομάδα. Ίσως ακόμη δεν είναι τόσο ομογενοποιημένος όσο ο Παναθηναικός αλλά δεν έχει σημασία. Φέτος δείχνει εκπληκτικός πριν ακόμη ξεκινήσει το πρωτάθλημα.

Αρχικά ο Κλέιζα έπαιξε καταπληκτικά. Είναι πολύ καλός παίκτης και εφόσον είναι σε σχετικά καλή φόρμα θα βάζει πάντοτε πολλούς πόντους. Είναι ένας παίκτης πολύ αλτικός, δυνατός και με έφεση στο καλάθι από παντού. Φοβερός παίκτης. Πέρυσι βέβαια ο Κλέιζα δεν υπήρχε. Ο Τσίλντρες από την άλλη δείχνει ότι έχει όρεξη και έχει προσαρμοστεί πλέον στην ομάδα και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Πέρυσι δεν συνέβαινε αυτό επειδή ήταν η πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακό από το NBA και είχε επίσης έναν σοβαρό τραυματισμό λόγω του οποίου έμεινε έξω για μεγάλο διάστημα. Δεν πιστεύω ότι είναι ηγετική προσωπικότητα αλλά είναι καλός παίκτης.

Επίσης πέρυσι ο Παπαλουκάς ήταν λίγο χώμα. Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που γύρισε από τη Ρωσία σε νέα ομάδα, και είχε και συσσωρευμένη κούραση. Φέτος όμως δείχνει να έχει μεγαλύτερη όρεξη και θα κάνει καλή χρονιά. Θα δώσει πολλές ασίστ, θα οργανώνει αποδοτικά το παιχνίδι και θα παίζει καλές άμυνες. Επίσης ο Τεόντοσιτς θα έχει και αυτός μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση λόγω Ευρωμπάσκετ και θα τον χρησιμοποιεί και περισσότερο ο Γιαννάκης ο οποίος είμαι σίγουρος ότι κάθε άλλο παρά εμπαθής είναι.

Τέλος ο Σχορτσιανίτης αν διατηρηθεί σε καλή φόρμα θα βοηθήσει εντυπωσιακά την πορεία της ομάδος παρέα με τους άλλους ψηλούς (Μπουρούση, Βούισιτς). Ο Βασιλόπουλος είναι επίσης καλή μονάδα μαζί με τους μικρούς οι οποίοι έχω την προαίσθηση ότι μπορούν να δείξουν κάτι καλό σε βάθος χρόνου.

Σε γενικές γραμμές ο Ολυμπιακός φέτος θεωρώ ότι έχει καλές προοπτικές να μας προσφέρει καλό θέαμα και είμαι βέβαιος ότι δεν θα πουλήσει το τομάρι του τόσο εύκολα όπως πέρυσι. Φέτος νομίζω ότι οι δύο ομάδες στην Ελλάδα είναι περίπου ισοδύναμες στα γκαρντ ενώ ο Ολυμπιακός δείχνει να έχει υπεροχή σε όλες τις άλλες θέσεις.

Ριάλιτι μαγείρων και σύγχρονα Άουσβιτς

Image via Wikipedia

Σήμερα, συμπτωματικά διαπίστωσα ότι υπάρχει και ριάλιτι τύπου big brother στο οποίο συμμετέχουν μάγειρες !! Από το έτος 2000 περίπου και μετά, έχει ξεκινήσει μια νέα μόδα τηλεπαιχνιδιών του τύπου "Big Brother", που αντικατοπτρίζουν ακριβώς το τι γίνεται και στην κοινωνία μας. Παραλλαγές αυτών των παιχνιδιών έφτασαν να δημιουργούν Big Brother για μαγείρους, επιζήσαντες σε νησιά, σε μπαρ, με υποψήφια μοντέλα κτλ. Αυτό το είδος τηλεπαιχνιδιών προσπαθεί να μας εξοικειώσει με 2-3 πραγματάκια:

1) Την συνεχή παρακολούθηση μας από κάμερες όπου οι κάμερες συμβολίζουν το Νόμο, είτε όπως αυτός εκφράζεται από το αφεντικό, είτε τον συνάδελφο-μπάτσο, είτε από οτιδήποτε άλλο. Μια παρακολούθηση που μεταφράζεται σε έναν άτυπο εγκλεισμό μας.
2) Τον συνεχή αυτοεξευτελισμό μας και ψυχικό τραυματισμό μας ο οποίος είναι αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας ενοχοποίησης του ατόμου που ξεκινάει από το σχολείο και καταλήγει στο μεγάλο αναμορφωτήριο που λέγεται εργασία.
3) Τον εξοντωτικό ατομιστικό ανταγωνισμό σε μη υγιή πλαίσια.

Τα άτομα μαθαίνουν έτσι ότι "αν δεν τους φας πρώτος εσύ θα σε φάνε αυτοί", ότι "δεύτερος σημαίνει τελευταίος", ότι "αν χάσεις σημαίνει ότι εσύ απέτυχες" και άλλα πολλά αντίστοιχα. Και πού οδηγούν όλα αυτά; Οδηγούν στην καταστροφή κάθε κοινωνικού πλαισίου, τον ακραίο ατομικισμό και στον πολιτικό αυταρχισμό. Επειδή μάλιστα τα άτομα βγαίνουν συνήθως εκτός παιχνιδιών μέσω ψηφοφοριών, αν και όχι πάντα, ο αυταρχισμός που προβάλλεται είναι ο δημοκρατικός αυταρχισμός.

Έτσι, τα ριάλιτι είναι σαν μια φωτογραφία της πραγματικότητας όπου η δημοκρατία χρησιμοποιείται ως άλλοθι ηλιθίων. Για παράδειγμα, αν στο Άουζβιτς έβαζαν τους κρατούμενους να αποφασίζουν τη σειρά εκτέλεσής τους με δημοκρατικές διαδικασίες οι ίδιοι, τότε αυτοί θα πίστευαν ότι είχαν δημοκρατία και δικαίωμα ελεύθερης απόφασης;;

Αντί λοιπόν αυτής της λογικής και της φιλοσοφίας που προβάλουν μαζικά όλα αυτά τα ριάλιτι και είναι πλέον κανόνας στην κοινωνία μας υπάρχουν λύσεις. Θα δώσω ένα παράδειγμα:

Πολλές επιχειρήσεις έχουν αυταρχική κουλτούρα και άλλες πιο δημοκρατική. Τις εταιρείες με αυταρχική κουλτούρα τις περιγράφει άριστα ο Τζακάλ. Καθώς όμως οι κοινωνίες εξελίσσονται και οι άνθρωποι μορφώνονται περισσότερο τα άτομα δεν ανέχονται την αυταρχικότητα.

Έτσι εμφανίζονται οργανώσεις με πιο δημοκρατική κουλτούρα. Για παράδειγμα, μια πιο δημοκρατική οργάνωση δεν θεωρεί τα μη ικανά άτομα άχρηστα αλλά προσπαθεί να τα εκπαιδεύσει να κάνουν αυτά που υποτίθεται ότι δεν μπορούν ενώ αντίθετα μια άλλη πιο αυταρχική επιχείρηση θα τα απέλυε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μια π.χ. πιο δημοκρατική κουλτούρα θα προσπαθούσε να αλλάξει τους εκπαιδευτικούς της θεσμούς και όχι τους μαθητές.

Ως παρένθεση να πω εδώ ότι παρατηρώ μάλιστα ότι οι αυταρχικοί οργανισμοί είναι περισσότερο γραφειοκρατικοί ενώ οι καινοτόμοι οργανισμοί και οι πιο αποτελεσματικοί αφήνουν μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας στα άτομα και ταιριάζουν πιο πολύ σε πιο μορφωμένες κοινωνίες ή σε κοινωνίες που έχουν προοδεύσει όχι τεχνολογικά και τυπικά αλλά πολιτισμικά και ουσιαστικά. Το ότι κάποιος κατέχει πλούτο ή τεχνογνωσία δεν σημαίνει ότι έχει προοδεύσει.

Μηχανισμός1: Έτσι, σιγά-σιγά όσο προοδεύει μια κοινωνία το βάρος της ευθύνης μετατοπίζεται από το άτομο, δηλαδή από τη λάθος ή κακή συμπεριφορά του ατόμου, στο σύστημα, δηλαδή στον τρόπο που ο οργανισμός καθοδηγεί ή προσαρμόζει τα άτομα χωρίς να τα καταπιέζει άμεσα με αυταρχικό τρόπο.

Εδώ βέβαια υπάρχουν πολλά θέματα που έχουμε συζητήσει και παλαιότερα (εργασιακή αντίσταση και κυνισμός).

Σε κάθε περίπτωση όμως, η αυταρχική νοοτροπία που οδηγεί σε έναν αυτοκτονικό και χωρίς άμιλλα ανταγωνισμό τύπου Big Brother είναι η πιο οπισθοδρομική μορφή καταπίεσης με κοινό παρανομαστή την ενοχοποίηση του ατόμου. Αυτή η ενοχοποίηση του ατόμου είναι κεφαλαιώδους σημασίας και μοιάζει καταπληκτικά με την χριστιανική μεσαιωνική ενοχοποίηση του ατόμου.

Έτσι με τον ίδιο τρόπο που η μετάβαση από την ατομική ευθύνη στην συστημική ευθύνη απενοχοποιεί το άτομο σύμφωνα με το μηχανισμό 1 έτσι και πάλι με τον ίδιο μηχανισμό 1 νομιμοποιούμαστε να αντιδρούμε στην ενοχοποίηση του ατόμου που σήμερα γίνεται από τους υποτίθεται λιγότερο αυταρχικούς οργανισμούς (ή κοινωνίες) με πιο έμμεσα εξελιγμένους λογοκριτικούς και ενοχοποιητικούς μηχανισμούς. Με αυτό τον τρόπο θα επιδιώκουμε την ακόμη μεγαλύτερη απενοχοποίηση του ατόμου με τρόπο που θα μεταβάλει ακόμη πιο ριζικά το σύστημα και την κοινωνία προς την κατεύθυνση που συζητάμε.

Έτσι ίσως κάποτε οι μελλοντικοί άνθρωποι θα κοιτάνε την σημερινή αγριότητα όπως κοιτάμε εμείς την αγριότητα του Άουσβιτς (Auschwitz-Birkenau) και θα απορούν αντίστοιχα....

Η κωμωδία ή το δράμα των αδιόριστων δημόσιων υπαλλήλων

Image by macropoulos via Flickr

Πριν λίγες μέρες μιλούσα "ακαδημαϊκά", που λένε, για το πώς θα μπορούσαμε να πάμε πέρα από την αξιοκρατία (δείτε εδώ). Σήμερα όμως βλέπουμε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τους συμβασιούχους και με όλους όσους προσπάθησε ή κατάφερε να διορίσει η ΝΔ.

Η ΝΔ έλεγε πριν το 2004 ότι θα καταργήσει τον ΑΣΕΠ, το μόνο δηλαδή οργανισμό που προσπαθούσε να προωθήσει με κάποια κριτήρια την αξιοκρατία στην Ελλάδα. Για να υπάρξει όμως ο ΑΣΕΠ είχε υπάρξει πρώτα μια συμφωνία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η ΝΔ όμως στη συνέχεια είδε ότι με τη συμφωνία αυτή δεν μπορούσε να διορίσει άλλα άτομα στο δημόσιο.

Έτσι ενώ δεν κατάργησε τον ΑΣΕΠ άμεσα, τον υπονόμευσε και τον περιόρισε όσο μπορούσε περισσότερο. Συνέχισε και επέκτεινε κάποιες συμβάσεις έργου που είχε εφεύρει παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ, τράβηξε στα άκρα το νόημα των Stage, θεσμοθέτησε τη συνέντευξη για να διαβάλλει τα κριτήρια του ΑΣΕΠ και ουσιαστικά να αποφασίζει αυτή αντί του ΑΣΕΠ και τέλος αφαίρεσε από την αρμοδιότητα του ΑΣΕΠ την διοργάνωση ολόκληρων διαγωνισμών ενώ προσέλαβε εντελώς υπογείως άτομα σε πολλούς οργανισμούς που ελέγχονται από το δημόσιο.

Δηλαδή ουσιαστικά η ΝΔ τα έκανε σαν τα μούτρα της.

Έτσι ακόμη και αν το ΠΑΣΟΚ δεν ανανεώσει τις συμβάσεις των χιλιάδων παράνομων συμβασιούχων και άλλων, όταν θα έρθει ξανά η ΝΔ θα τους ξαναπροσλάβει όπως έκανε και με τους αγροφύλακες (την πλήρη ιστορία των οποίων δεν γνωρίζω καλά). Άρα δεν πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους συμφωνία εδώ; Αλλιώς το ένα κόμμα θα προσλαμβάνει και το άλλο θα απολύει. Θα είμαστε (που είμαστε) η απόλυτη παγκόσμια γελοιότητα.

Και αυτή η συμφωνία δεν μπορεί να είναι σε άλλο πλαίσιο εκτός από αυτό του ΑΣΕΠ. Μπορεί τα άτομα που βρίσκει ο ΑΣΕΠ με κάποια υποτίθεται αντικειμενικά κριτήρια να μην είναι τέλεια αλλά εδώ που φτάσαμε....

Και να σημειώσω ότι κάθε φορά που ένα κόμμα (και το ΠΑΣΟΚ έχει πολλές αμαρτίες εδώ ακόμη και μετά το 1996) προσλαμβάνει κάποια άτομα, αυτά τα άτομα κρατούνται ως όμηροι ενός στρατού κατοχής. Οι άνθρωποι αυτοί μπαίνουν στο τρυπάκι μιας καλύτερης ζωής που εξαρτάται από το κομματικό έλεος!

Το γεγονός αυτό και τους δεσμεύει γύρω από το δημόσιο, και τους κάνει ακόλουθους συγκεκριμένων κομματικών μηχανισμών και δεν τους επιτρέπει να μάθουν μια τέχνη ή ένα επάγγελμα τα πιο δημιουργικά τους χρόνια. Και στο τέλος καταντάνε "αδιόριστοι δημόσιοι υπάλληλοι" μια κατηγορία μη-υπαλλήλων ελληνικής προέλευσης και μεταμοντέρνου προσανατολισμού οι οποίοι στα 40+ τους δεν έχουν προϋπηρεσία, δεν έχουν μάθει να κάνουν τίποτα, έχουν αποκοπεί από την αγορά και το πεζοδρόμιο και ζητάνε έλεος από το εκάστοτε κομματικό κράτος σαν ζητιάνοι.

Αυτό το μπάχαλο και η ξεφτίλα πρέπει να τελειώνει άμεσα. Όχι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αθώο αλλά τα τελευταία χρόνια η ΝΔ ουσιαστικά διάλυσε εντελώς κάθε έννοια λογικής και αξιοκρατίας.

Παραγγελίες πίτσας σε λίγα χρόνια από σήμερα.....

Image by The Eggplant via Flickr

Το αναδημοσιεύω από τον Busy Bee:

"Τηλεφωνήτρια : "Pizza Hαt, καλησπέρα σας."

Πελάτης : "Καλησπέρα, θα ήθελα να δώσω μια παραγγελία."

Τηλεφωνήτρια : "Θα μπορούσα να έχω τον ΕΑΤ σας, παρακαλώ;"

Πελάτης : "Τον Εθνικό Αριθμό Ταυτοποίησής μου (National ID Number), ναι, μια στιγμή, ορίστε, είναι ο 6102049998-45-54610."

Τηλεφωνήτρια : "Ευχαριστώ, κύριε Sheehan. Λοιπόν η διεύθυνσή σας είναι 1742 Meadowland Drive, και ο αριθμός τηλεφώνου σας 494-2366. Το επαγγελματικό τηλέφωνό σας στην Lincoln Insurance είναι 745-2302 και ο αριθμός του κινητού σας 266-2566. Από ποιον αριθμό καλείτε ;"

Πελάτης : "Εεε; Είμαι στο σπίτι. Από πού τις βγάζετε όλες αυτές τις πληροφορίες;"

Τηλεφωνήτρια : "Είμαστε συνδεδεμένοι με το σύστημα, κύριε."

Πελάτης : (Στεναγμός) "Α μάλιστα ! Θα ήθελα δύο σπέσιαλ πίτσες με κρέας..."

Τηλεφωνήτρια : "Δεν νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα, κύριε."

Πελάτης : "Α μπα;"

Τηλεφωνήτρια : "Σύμφωνα με τον ιατρικό σας φάκελο, υποφέρετε από υπέρταση και το επίπεδο της χοληστερόλης σας είναι υψηλό. Η ασφάλεια περίθαλψης που έχετε σας απαγορεύει μια τόσο επικίνδυνη για την υγεία σας επιλογή."

Πελάτης : "Αϊ ! Τι μου προτείνετε λοιπόν; "

Τηλεφωνήτρια : "Μπορείτε να δοκιμάσετε την Πίτσα Λάιτ με γιαούρτι σόγιας. Είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει πολύ."

Πελάτης : "Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα μου αρέσει αυτή η πίτσα; "

Τηλεφωνήτρια : "Συμβουλευτήκατε τις 'Νόστιμες συνταγές με σόγια' στη βιβλιοθήκη της περιοχής σας την περασμένη εβδομάδα, κύριε. Εξου και η πρόταση μου."

Πελάτης : "Καλά, εντάξει. Δώστε μου δυο, οικογενειακό μέγεθος. Τι οφείλω;"

Τηλεφωνήτρια : "Πραγματική ευκαιρία για σας, τη σύζυγό σας και τα τέσσερα παιδιά σας, κύριε. Οφείλετε 99,99 ΕΥΡΩ."

Πελάτης : "Να σας δώσω τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας."

Τηλεφωνήτρια : "Λυπάμαι, κύριε, αλλά φοβάμαι ότι θα πρέπει να πληρώσετε μετρητοίς. Το υπόλοιπο της πιστωτικής σας κάρτας έχει υπερβεί το όριο ".

Πελάτης : "Θα πάω να βγάλω μετρητά από το μηχάνημα προτού έρθει ο υπάλληλός σας."

Τηλεφωνήτρια : "Ούτε αυτό είναι δυνατόν, κύριε. Ο τραπεζικός σας λογαριασμός είναι ακάλυπτος."

Πελάτης : "Να μη σας ενδιαφέρει. Εσείς στείλτε μου τις πίτσες. Θα έχω τα μετρητά. Πόσην ώρα θα πάρει; "

Τηλεφωνήτρια : "Έχουμε μια μικρή καθυστέρηση, κύριε. Θα είναι στο σπίτι σας σε 45 λεπτά περίπου. Εάν βιάζεστε, μπορείτε να έρθετε να τις πάρετε, αφού βγάλετε τα μετρητά, αλλά η μεταφορά πίτσας με μοτοσυκλέτα είναι τουλάχιστον ακροβασία. "

Πελάτης : "Πού στο διάολο ξέρετε ότι έχω μηχανή;"

Τηλεφωνήτρια : "Βλέπω εδώ ότι επειδή δεν καταβάλατε εμπρόθεσμα τις δόσεις, το αυτοκίνητό σας έχει κατασχεθεί. Αλλά η Χάρλεϊ έχει εξοφληθεί, οπότε απλώς συνεπέρανα ότι θα την χρησιμοποιούσατε."

Πελάτης : "@#%/$@&?#!"

Τηλεφωνήτρια : "Σας συμβουλεύω να παραμείνετε κόσμιος, κύριε. Έχετε ήδη καταδικαστεί τον Ιούλιο του 2009 για προσβολή οργάνου της τάξεως."

Πελάτης : (Άφωνος)

Τηλεφωνήτρια : "Κάτι άλλο κύριε;"

Πελάτης : "Όχι τίποτα. Α ναι, μην ξεχάσετε τα δυο λίτρα δωρεάν Κόκα Κόλα μαζί με τις πίτσες, σύμφωνα με τη διαφήμισή σας.

Τηλεφωνήτρια : "Λυπάμαι, κύριε, αλλά υπάρχει ρήτρα στη διαφήμισή μας που μας απαγορεύει να προσφέρουμε δωρεάν αναψυκτικά σε διαβητικούς."

Αυτά βέβαια εκτός από ανέκδοτο είναι και η πραγματικότητα μας στο μέλλον...

Αναμνήσεις πάνω στη στροφή....

Προχτές το βράδυ έβρεχε μέχρι το πρωί. Η βροχή ξέπλυνε τους δρόμους από την σκόνη και τις βρομιές. Το πρωί που σηκώθηκα κατάλαβα αμέσως τι είχε συμβεί και τι θα έκανα στη συνέχεια. Με τον ήλιο να λάμπει, πήγα για καφέ ενώ είχε ακόμη αρκετή δροσιά. Σκεφτόμουν ότι παρόλο που ήταν Οκτώβριος αν συνέχιζε ο ήλιος να είναι τόσο δυνατός τότε σίγουρα μέχρι τις 11 θα είχαν στεγνώσει όλοι οι δρόμοι από την βροχή και από την υγρασία. Δεν φυσούσε αέρας, οι συνθήκες ήταν τέλειες για τη δουλειά που ήθελα. Απλά έπρεπε να περιμένω να περάσει λίγο η ώρα.

11 η ώρα, ήταν η ώρα να πάω σπίτι μου για να ετοιμαστώ, μέχρι να βγω έξω από την πόλη θα πήγαινε 11.30-11.40, μέχρι να φτάσω στην αρχή της διαδρομής που ήθελα θα ήταν 12+ η ώρα.

Τα πατήματά μου εκείνη τη μέρα ήταν άριστα, οι δρόμοι ήταν πεντακάθαροι χωρίς λεκέδες από λάδια ή από αγροτικά προϊόντα. Δεν φυσούσε καθόλου και δεν κυκλοφορούσε ψυχή πουθενά γύρω μου, Κυριακή βλέπεις..

Όλα ήταν τέλεια. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τόσο καλές συνθήκες. Ο δρόμος έρημος, λες και έφτιαξαν 50 χιλιόμετρα κλειστής επαρχιακής οδού μόνο για μένα, γιατί μόνο εγώ ήμουν εκεί.

Μέχρι να φτάνω στο σημείο εκκίνησης τα λάσιχά μου είχαν ζεσταθεί αρκετά, και ξεκίνησα αργά. Καθώς έφτασα στις πρώτες αριστερές τυφλές στροφές ένιωθα τη μηχανή να πλαγιάζει πιο πολύ από άλλες φορές. Καιρό είχα να την αισθανθώ έτσι, ούτε κουνήματα, ούτε γλιστρήματα, ούτε τίποτα. Άλλες φορές τη μια φυσούσε πολύ, την άλλη έκανε πολύ ζέστη,την άλλη δεν μπορούσα να πάρω τις σωστές γραμμές επειδή έκανα ζικ, ζακ για να αποφεύγω τους λεκέδες του δρόμου και την άλλη φορά είχε τόση κίνηση που δεν μου έκανε καλό. Άλλες φορές ένιωθα μυστηριωδώς το μπροστινό πιρούνι να παίζει μόλις πήγαινα να μπω, εκείνη τη μέρα όμως ήταν βράχος.

Η άσφαλτος ήταν πολύ καλή. Έμπαινα στις στροφές με τέτοια ταχύτητα που αν δεν πλάγιαζα αρκετά δεν πρόκειται να ξανάβγαινα. Παραδίνεσαι στις δυνάμεις της φύσης και ισορροπείς. Δεν είναι μεγάλη ταχύτητα (80-120 χλμ) αλλά πάνω σε κλειστές, τυφλές στροφές είναι σαν να πηγαίνει κάποιος με 300+ στην ευθεία. Δεν μπορώ να καταλάβω τι τις θέλουνε τις μηχανές που πάνε με 300. Άλλο είναι το νόημα εδώ πέρα.

Μέσα από τις στροφές κοιτάω καμιά φορά τον καθρέπτη και βλέπω έναν αλλοπρόσαλλο κόσμο, στραμμένο υπό γωνία, ο οποίος δεν βγάζει κανένα νόημα. Πριν προλάβω όμως να τον επαναπροσδιορίσω πρέπει να γυρίσω από την άλλη γιατί αρχίζει η επόμενη στροφή...

Μερικές φορές σε πιάνει ζάλη, όπως στο λούνα παρκ όταν ήσουνα μικρός.. Μάλλον πολύ περισσότερο από ότι στο λούνα παρκ. Ίσως όπως την ώρα που πάει να απογειωθεί το αεροπλάνο και σε κολλάει στην πλάτη του καθίσματος, αλλά πιο έντονα και από πιο πολλές πλευρές. Μπα...και αυτό μου φαίνεται ανεπαρκές για να περιγράψει την πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν ακόμη και οι πιλότοι των μαχητικών αεροσκαφών μπορούν να ζήσουν τέτοιες συγκινήσεις την ώρα ελιγμών αερομαχίας. Ίσως μόνο αυτοί μπορούν. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν καβαλάνε τα αεροπλάνα τους για την πατρίδα ή επειδή έχουν γίνει τζάνκις της ταχύτητας και των G.

Έκανα όλη την διαδρομή μέχρι πάνω. Στο τέρμα κάνω μεταβολή και επιστρέφω. Η διαδρομή της επιστροφής είναι τελείως διαφορετική, λες και ακολουθώ άλλο δρόμο. Καμία στροφή δεν είναι όμοια με αυτές που πέρασα όταν ερχόμουν. Η επιστροφή είναι πολύ καλύτερη, δεν ξέρω πώς ή γιατί, αλλά μπαίνω στις στροφές πολύ πιο άνετα, τα λάστιχα πατάνε καλύτερα κάτω παρόλο που έχουν ζεσταθεί πάρα πολύ. Οι στροφές μου φαίνονται πιο βατές και πιο ταιριαστές σε αυτό που θέλω. Η επιστροφή είναι πάντα πιο ωραία.

Καμιά φορά εμφανίζεται λίγο πριν τη στροφή κάποιο αγροτικό αυτοκίνητο και με κόβει. Είναι όλες κι όλες καμιά 40ρια στροφές από τις οποίες μόνο οι 15 περίπου είναι οι καλύτερες και από τις 15 μόνο οι 3-4 είναι οι καλύτερες. Αν με κόψουν πάνε σε αυτές τις 3-4 σταματάω γυρνάω πίσω, αφήνω το αγροτικό καρούλι να φύγει, και επαναλαμβάνω την στροφή με την ταχύτητα (και την κλίση) που θέλω...

Εκείνες τις στιγμές οι αισθήσεις είναι σε τρομερή ένταση, προσπαθώ να βλέπω την έξοδο της στροφής και ταυτόχρονα να ισορροπώ στο πλάι ενώ προσπαθώ να καταλάβω μήπως νιώσω κανένα γλίστρημα εγκαίρως που θα με γλιτώσει από μια πτώση. Τα μάτια είναι ορθάνοιχτα (κυριολεκτικά), τα δόντια σφιγμένα και όλοι οι μύες του σώματος σε εγρήγορση. Ορισμένες φορές που έχω καιρό να κάνω έντονη βόλτα μετά είμαι πιασμένος, όπως όταν πας μετά από πολλούς μήνες να κάνεις έντονη γυμναστική.

Υπάρχουν και φορές που απολαμβάνω την ευχάριστη και ήρεμη βόλτα κοιτώντας τα τοπία. Σήμερα όμως οι συνθήκες είναι πολεμικές. Πριν προλάβω να εντοπίσω τις μεθυστικές οσμές της φύσης έχω ήδη βυθιστεί στη μέθη των g της επόμενης στροφής.

Σκέφτομαι τα 2-3 καλύτερα πράγματα της ζωής μου, και αισθάνομαι ότι αυτό είναι ένα από αυτά.Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε 2-3 φάσεις της ζωής μας οι οποίες είναι οι καλύτερες. Για μένα αυτή η διαδρομή είναι μια από τις μεγαλύτερες συγκινήσεις που έχω αισθανθεί ποτέ. Και όχι μόνο αυτή η διαδρομή αλλά γενικά αυτό το άθλημα, αυτό το χόμπι, δεν ξέρω πως να το πω.

Όταν πεθαίνω, τη στιγμή που θα χάνω τις αισθήσεις μου ξεψυχώντας, μαζί με 2-3 άλλες ευτυχισμένες στιγμές της ζωή μου, θα ήθελα να δω και την εικόνα του εαυτού μου αυτή τη μέρα που περιγράφω παραπάνω την ώρα που μπαίνει σε αυτές τις στροφές υπό κλίση. Αυτός θα είναι για μένα ο παράδεισος των χριστιανών. Κάποιοι νομίζουν ότι θα σκοτωθώ έτσι όπως πάω, δεν καταλαβαίνουν όμως ότι αυτός ο θάνατος θα ισοδυναμούσε με τον θάνατο ενός παππού 70 ετών στο κρεββάτι με ένα 24χρονο μοντέλο....

Και τι στεναχώρια που τελειώνουν οι στροφές και η διαδρομή και πρέπει κάθε φορά να γυρίσω πίσω στη ζούγκλα των Ταλιμπάν. Τουλάχιστον γυρίζω με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο, πραγματικά ευτυχισμένος. Ακόμη και αν δεν το δείχνω πάντα έντονα, λέω από μέσα μου: “...και να ήξεραν οι άνθρωποι αυτοί από που γυρίζω τώρα....”.

Δείτε και ένα αντίστοιχο παλαιότερο κείμενο από έναν επίσης άρρωστο όπως εγώ.

Barbara Streisand effect και η ελευθερία στο internet

Στις 13 Οκτωβρίου η Guardian βγήκε στο πρωτοσέλιδο με την "είδηση" ότι κάποιο μέλος του κοινοβουλίου είχε υποβάλει μια ερώτηση στο κοινοβούλιο. Όμως δεν μπορούσε να αποκαλύψει ούτε ποιος ήταν ο βουλευτής που υπέβαλε την ερώτηση, ούτε τι έλεγε η ερώτηση, ούτε ποιος υπουργός θα έπρεπε να την απαντήσει, ούτε που θα μπορούσε κάποιος να βρει αυτή την ερώτηση! Όπως εξήγησε η εφημερίδα "legal obstacles, which cannot be identified, involve proceedings, which cannot be mentrioned, on behalf of a client who must remain secret".

Όπως αναφέρει το περιοδικό economist στο τρέχον τεύχος του, αυτή η διατύπωση οφείλεται στον φόβο της εφημερίδας ότι θα δεχτεί κάποια σούπερ αγωγή. Κάτι που αποτελεί τελικά μια ιδιότυπη μορφή λογοκρισίας που απαγορεύει στον τύπο και τα ΜΜΕ όχι μόνο να αναφέρουν αυτό που ξέρουν αλλά να μην αναφέρουν και το ότι τους απαγορεύεται να το αναφέρουν.....

Η υπόθεση έχει σχέση με την εταιρεία Trafigura, μια πετρελαϊκή εταιρεία, η οποία έχει ειδικό τμήμα που ειδικεύεται στο κλείσιμο εφημερίδων. Η εφημερίδα Guardian λοιπόν πήρε προειδοποίηση από το νομικό τμήμα αυτής της εταιρείας ότι δεν θα έπρεπε να αναφερθεί στην έκθεση για την εναπόθεση τοξικών αποβλήτων στην χώρα Côte d'Ivoire της Δυτικής Αφρικής. Και όχι μόνο αυτό αλλά η εταιρεία προειδοποίησε την εφημερίδα ότι αν αναφέρει ότι δεν μπορεί να "μιλήσει" λόγω φόβου αγωγής τότε θα καταδικαστεί από τα δικαστήρια....

Όλα αυτά συνέβησαν επειδή οι νόμοι στη Μ. Βρετανία που προστατεύουν από δυσφήμιση, θεωρούν ότι το υλικό που έχει δημοσιεύσει κάποιο έντυπο είναι εξ ορισμού δυσφημιστικό, αν καταγγελθεί, εκτός αν αυτός που το έγραψε αποδείξει ότι ισχύει κάτι άλλο. Επίσης, δεν χρειάζεται αυτός που μηνύει να αποδείξει ότι υπέστη κάποια ζημιά, αρκεί να το ισχυριστεί! Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια είχε υπάρξει ένας "οργασμός" ασφαλιστικών μέτρων κατά διαφόρων δημοσιευμάτων με αποτέλεσμα τα ΜΜΕ να τελούν υπο την αυστηρή κηδεμονία διαφόρων είτε εταιρειών, είτε άλλων συμφερόντων.

Και όμως, λίγα μόνο λεπτά αφού η Guardian δημοσίευσε όλα αυτά τα μασημένα λόγια για την ερώτηση βουλευτή, τα λαγωνικά του διαδικτύου "πήραν γραμμή" και ψάχτηκαν στη σελίδα του κοινοβουλίου όπου βρήκαν την ερώτηση του βουλευτή που είχε λογοκριθεί και την ανέβασαν στα blogs και τις σελίδες τους!! Η εταιρεία αναγκάστηκε να απαντήσει ανεβάζοντας και αυτή με τη σειρά της πληροφορίες για την υπόθεση μόλις μερικές ώρες αφού όλα αυτά έγιναν γνωστά.

Η υπόθεση της αποκάλυψης μέσω του διαδικτύου των λογοκριμένων πληροφοριών για την πετρελαϊκή εταιρεία στην Guardian μας παρουσίασε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που έγινε γνωστό ως "Streisand effect" από το όνομα της ομώνυμης τραγουδίστριας.

Το 2003 η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ μήνυσε τον φωτογράφο Kenneth Adelman και το pictopia.com ζητώντας 50 εκατομμύρια δολάρια λόγω μιας φωτογραφίας η οποία δείχνει το σπίτι της Στρέιζαντ δίπλα στον ωκεανό. Το γεγονός αυτό προκάλεσε το μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού καθώς και 420,000 επισκέψεις στο σάιτ με την φωτογραφία (μην ξεχνάμε ότι μιλάμε μόλις για το 2003) καθώς και την διασπορά της φωτογραφίας στο ίντερνετ. Το γεγονός αυτής της διασποράς της είδηση μέσω του ίντερνετ, όταν εμφανίζεται μια προσπάθεια απόκρυψής της, πήρε το όνομα Streisand Effect.

Σε αντίθεση, βέβαια, με τον Kenneth Adelman ο οποίος ήταν γνωστός εκατομμυριούχος, οι σημερινοί μπλόγκερς είναι πάμφτωχοι και συχνά δεν έχουν κανένα περιουσιακό στοιχείο. Επίσης είναι πάρα πολλοί. Είναι δύσκολο π.χ. να μηνυθούν 100, 200 ή 1000 bloggers. Επιπλέον οι σέρβερς που φιλοξενούν τις σελίδες των bloggers είναι εκτός της εμβέλειας των Ελληνικών ή Βρετανικών ή άλλων δικαστηρίων. Κάτι ανάλογο ισχύει λόγω της διάχυσης των πληροφοριών και με τα διεθνή ΜΜΕ τα οποία μπορούν να μεταδίδουν ειδήσεις που δεν επιθυμεί μια χώρα ή κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα.

Τι μας δείχνουν όλα αυτά; Ακόμη και στη "φιλελεύθερη" Μ.Βρετανία χωρίς τα blogs θα μπορούσαν να κουκουλωθούν ακόμη και για χρόνια ή και για πάντα σημαντικά γεγονότα προς όφελος συγκεκριμένων εταιρειών ή συμφερόντων. Να γιατί στην Ελλάδα (καθώς και σε άλλες τριτοκοσμικές ή αυταρχικές χώρες) η ΝΔ ήταν αντίθετη στη λειτουργία των blogs και ήθελε να τα ελέγξει. Ο έλεγχός τους είναι πρόσχημα για να μπουν κανόνες που θα τα εξισώνουν με τον τύπο για να μπορούν στη συνέχεια με άλλους νόμους να λογοκριθούν και να μπορούν οι εταιρείες (ή οι πολιτικοί ή διάφοροι άλλοι) να λειτουργούν όσο ασύδοτα θέλουν χωρίς κανέναν έλεγχο.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε τα παρακάτω:
Streisand Effect
Barbara Streisand strikes back

Δύο παραδείγματα Νεοδημοκρατών

Image via Wikipedia

Φαντάζομαι μεταξύ των συντηρητικών ανθρώπων υπάρχουν και κάποια φωτισμένα μυαλά. Ένας π.χ. που μπορώ να αναφέρω αμέσως είναι ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος. Δυστυχώς όμως είναι νεκρός. Ορισμένοι άλλοι όμως και ιδιαίτερα οι πολιτικοί, όχι μόνο είναι ζωντανοί αλλά είναι και το κάτι άλλο....

Περίπτωση 1η

Πριν μερικά χρόνια θα θυμάστε ότι μπήκε η βάση του 10 για να μπαίνουν οι μαθητές στις σχολές μόνο αν ξεπερνάνε το 10. Τότε και άσχετα με τη θέσπιση του 10 ως βάσης, με είχαν καλέσει κάτι φίλοι να πάμε σε μια ομιλία για το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (το ΕΑΠ), με θέμα νομίζω για το μέλλον, τις προοπτικές και την ανάπτυξη του ΕΑΠ ή κάτι τέτοιο. Ανάμεσα στους καλεσμένους του πρύτανη ήταν και ένας βουλευτής της ΝΔ ο οποίος είχε έρθει πρώτος στο νομό του σε ψήφους στις προηγούμενες εκλογές.

Στην αρχή μίλησε ο πρύτανης και είπε για τις προοπτικές του θεσμού, ποια ανάγκη καλύπτουν τα ανοιχτά πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, αναφέροντας το Open University στη Μ.Βρετανία και δίνοντας και άλλα παραδείγματα. Μετά, το λόγο πήρε κάποιος συνεργάτης του ΕΑΠ και ανέλυσε μια μεγάλη επιτυχία του ΕΑΠ με μια χρηματοδότηση που πήρε από την ΕΕ για την ανάπτυξη κάποιων διαδικτυακών εφαρμογών ή κάτι τέτοιο και για το πώς οι νέες αυτές τεχνολογίες θα βοηθήσουν τους φοιτητές του ΕΑΠ στο μέλλον και πώς αυτό θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπουν την εκπαίδευση. Όλα καλά μέχρι εδώ!

Τρίτος ομιλητής , ήταν ο βουλευτής της ΝΔ. Πρώτο όνομα στην πιάτσα των πολιτικών και ξαναλέω 1ος στις ψήφους στον νομό του. Αφού είχε ακούσει τους δύο πρώτους ομιλητές πήρε τον λόγο. Και είπε κάποια πράγματα τα οποία δεν είχαν κανένα νόημα:

α) Είπε ότι θα πρέπει εδώ στην Ελλάδα να ξεχάσουμε τα ανοιχτά πανεπιστήμια, πουθενά είπε στην Ευρώπη δεν υπάρχει κράτος χωρίς κάποιο όριο για να μπαίνουν οι μαθητές στο πανεπιστήμιο, συνεπώς όπως είπε, η θεσμοθέτηση του 10 ως ορίου για να μπαίνει κάποιος στο πανεπιστήμιο ήταν σωστή απόφαση από την κυβέρνηση.

β)Στη συνέχεια σχολίασε αυτά που είχε πει ο προηγούμενος ομιλητής με τους υπολογστές και τα δίκτυα λέγοντας ότι ο ίδιος είναι ανοιχτόμυαλος άνθρωπος αλλά με αυτά τα μαραφέτια τους Η/Υ δεν τα πάει καλά. Δεν μπορώ είπε να επιτρέψω στην εγγονή μου που είναι 12 χρονών να μπαίνει ελεύθερα στο ίντερνετ. Και αν μπει κατά λάθος σε κανένα από αυτά τα σάιτ που δείχνουν ακατονόμαστες πράξεις; Γι' αυτό θα πρέπει να προσέχετε, είπε.....

Προφανώς ο άνθρωπος αυτός ήταν καθυστερημένος. Καθόταν 1 ώρα εκεί και δεν άκουγε τι έλεγαν οι 2 προηγούμενοι, δεν ήξερε ποιοι τον κάλεσαν, δεν ήξερε ποιο ήταν το θέμα της συζήτησης, δεν είδε τις ταμπέλες που έγραφαν ανοιχτό πανεπιστήμιο και αντίθετα νόμιζε ότι όταν έλεγαν για ανοιχτό πανεπιστήμιο εννοούσαν τη βάση του 10 για την οποία γινόταν εκείνη την περίοδο συζήτηση. Φοβερή γκάφα....

Περίπτωση 2η

Πριν 2 χρόνια τέτοια εποχή είχα βρεθεί σε ένα συνέδριο διοικητικών επιστημόνων. Εκεί λάμβανε μέρος και ένας Γενικός Γραμματέας υπουργείου ή κάτι παρόμοιο αν θυμάμαι καλά, προβεβλημένο κομματόσκυλο της ΝΔ και υποψήφιος διδάκτορας σε ένα πανεπιστήμιο. Σιγά το δύσκολο για ένα στέλεχος μέσα στα πράγματα να πάρει ντοκτορά στην διεφθαρμένη Ελλάδα του 2009. Τέλος πάντων...

Η ομιλία του είχε σχέση για το management στον δημόσιο τομέα (λόγω θέσης του ίσως) και μετά από κάποιες εισαγωγικές αναφορές που έκανε στον Εμπεδοκλή και τον Πυθαγόρα (φουλ μυστικιστής ο τυπάκος) είπε τη δική του επιστημονική θεωρία για τον εκσυγχρονισμό του δημοσίου:

Θα πρέπει είπε να βρούμε τα μικρόβια που κρύβονται μέσα στο δημόσιο και να τα εξολοθρεύσουμε!! Τονίζοντας βέβαια τη λέξη "εξολοθρεύσουμε" σφίγγοντας παράλληλα τα δόντια του και τη γροθιά του όταν το έλεγε.

Οι άλλοι επιστήμονες παρουσίαζαν στοιχεία, πίνακες, θεωρίες κτλ. Αυτός όμως βρήκε την επιστημονική συνταγή για το πρόβλημα που ήθελε να λύσει: Η εξολόθρευση των μικροβίων! Αυτό που χρειάζεται είπε, δεν είναι ούτε management, ούτε θεωρίες, ούτε μείωση της γραφειοκρατίας, ούτε τίποτα, είναι μόνο η εύρεση και εξολόθρευση των μικροβίων. Δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε με τον όρο μικρόβια αφού δεν προχώρησε στην επιστημονική περιγραφή τους. Νομίζω όμως ότι εννοούσε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους που δεν ψηφίζουν ΝΔ.

Λιμενεργάτες ένα μοντέλο προς μίμηση

Image by Impala74 via Flickr

Νομίζω ότι το θέμα με τις απεργίες στα λιμάνια είναι ν.1 επειδή αυτό ταιριάζει για να χτυπηθούν και να καταδικαστούν οι αντιδράσεις των εργαζομένων γενικότερα και να φτιαχτεί το εγκληματικό προφίλ του συνδικαλισμού έτσι όπως το επιθυμεί η εργοδοσία. Γι' αυτό ακούμε μόνο γι' αυτούς και όχι για άλλους. Έτσι ακούει ο κάθε ένας ότι οι μέσες αποδοχές του λιμενεργάτη είναι π.χ. 40,000 ευρώ ή 70,000 ευρώ, για να καταδικάσει τον συνδικαλισμό συνολικά.

Δεν κατάλαβα δηλαδή, πώς επιτρέπεται σε χιλιάδες από μεσαία και πάνω στελέχη στην Ελλάδα σε μεγάλες επιχειρήσεις (τράπεζες, ελεγκτικές εταιρείες, συμβούλων επιχειρήσεων και πολλές άλλες) να κερδίζουν από 50,000 ευρώ έως εκατομμύρια το χρόνο; Μάλιστα αυτοί προκαλούν όχι με την δυσλειτουργία τους όταν απεργούν (που δεν απεργούν) αλλά με την ομαλή λειτουργία τους με αυτό που κάνουν κάθε μέρα. Για παράδειγμα, εγκληματούν βγάζοντας στην παραγωγή άχρηστα ή επικίνδυνα προϊόντα ή φτιάχνουν τραπεζικά πακέτα προς πώληση που θα καταστρέψουν κόσμο, ή αποφασίζουν να κλείσουν 15 καταστήματα μιας αλυσίδας για να κερδίσει ο όμιλος 3% παραπάνω. Αυτοί δεν είναι επιζήμιοι και είναι οι λιμενεργάτες;

Και θεωρούμε τους Κινέζους σωτήρες μας! Μα οι Κινέζοι είναι αυτοί που εφαρμόζουν στη χώρα τους ένα στρατιωτικό-αυταρχικό καθεστώς και όπου εκατομμύρια άνθρωποι μπαίνουν σε τρύπες με σκόνη και χωρίς αέρα για να βγάλουν ένα μεροκάματο χωρίς δικαιώματα. Και τους δώσαμε και τα λιμάνια μας; Αν ζούσαμε σε πολιτισμένο κόσμο οι Κινέζοι δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται να εισάγουν κανένα προιόν στη Δύση!

Και κατηγορούνται οι λιμενεργάτες ότι είναι ατομιστές και κοιτάνε το συμφέρον τους; Μα αυτό δεν κάνουν και όλοι οι απατεώνες επιχειρηματίες; Μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και στο θάνατο τους υπαλλήλους τους για να κερδίσουν 2% περισσότερο. Και εγώ τώρα πρέπει να λυπηθώ που είναι τα προιόντα στα κοντέινερ; Ας σαπίσουν τα προιόντα στα κοντέινερ, να σταματήσει το εμπόριο λόγω του ατομισμού της υπερκαταναλωτικής αηδιαστικής απατεωνίστικης κοινωνίας μας.

Δεν είναι ρεαλιστικά αυτά που λέω; Ας πάνε όσοι θέλουν να δούν ρεαλισμό να κοιτάξουν πώς ζει ένας νέος εργαζόμενος των 700 ευρώ σε ένα πολυκατάστημα, να δούν τι ενοίκιο πληρώνει, σε τι τρύπα ζει, τι τρώει και πώς διασκεδάζει. Σαν δούλος είναι, και μάλιστα χωρίς καμία ελπίδα κοινωνικής ανόδου. Οι αγορές ωρίμασαν πλέον, ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, οι δυνατότητες να κάνει κάποιος κάτι μόνος του είναι απειροελάχιστες...

Αν δεν υπάρξει δυσλειτουργικότητα σε πολλούς τομείς της κοινωνίας μέσω των απεργιών και των κινητοποιήσεων τότε δεν θα υπάρξει και προσπάθεια αλλαγής.

Επίσης, χαίρομαι πάρα πολύ όταν ακούω για πετυχημένες απεργιακές κινητοποιήσεις όπως αυτήν στη vodafone, στα Notos galleries, στα Ιωάννινα όπου οι εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ λόγω απολύσεων στην Αφοί Καρυπίδη ΑΒΕΕ ενώ στην Wind είδαν το καλό παράδειγμα στη vodafone και προχώρησαν και αυτοί σε 24ωρη απεργία.

Διάβασα ένα πολύ ωραίο κείμενο από τους εργαζόμενους στη vodafone από το οποίο παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα:

"Εμείς οι εργαζόμενοι που τόσα χρόνια γεμίζουμε τα ταμεία και τις τσέπες των αφεντικών δεν οφείλουμε τίποτε και σε κανέναν και δεν θα πληρώσουμε εμείς τα "σπασμένα" των επιχειρηματικών σχεδίων της εργοδοσίας. Τα αφεντικά μας χρωστάνε και όχι εμείς σε αυτά. Χωρίς πωλήτριες, καθαρίστριες, αποθηκάριους, ταμίες τα μαγαζιά δεν λειτουργούν με αυτόματο πιλότο. Τις θέσεις εργασίας δεν τις διασφαλίζουμε σκύβοντας το κεφάλι και κοιτάζοντας τη πάρτη μας αλλά διεκδικώντας και απαιτώντας. Αν αδιαφορήσουμε σήμερα για τον συνάδελφο μας που απολύεται, αύριο που θα έρθει η σειρά μας τότε ποιος θα μας υποστηρίξει; Μόνο ένα ενιαίο και ανυποχώρητο μέτωπο των εργαζομένων μέσα στο κατάστημα μπορεί να σταθεί εμπόδιο στις απολύσεις. Ο αγώνας κατά των απολύσεων πρέπει να είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων αυτοοργανωμένοι σε συνελεύσεις και προχωρώντας σε κινητοποιήσεις χωρίς τη διαμεσολάβηση των όποιων πεφωτισμένων συνδικαλιστών και "ειδικών" του αγώνα. Κάθε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση είναι υποχρεωμένη να αντιδράσει αλλά αν περιμένουμε άλλους να βγάλουν το "φίδι από την τρύπα" τότε δεν έχουμε διασφαλίσει τίποτε...."


Εγώ πιστεύω, ότι τα συνδικαλιστικά κινήματα πρέπει να αυτοοργανωθούν και να συντονιστούν στη βάση σελίδων του ίντερνετ. Δεν υπάρχει σήμερα καλύτερος τρόπος οργάνωσης. Σε λίγα χρόνια άλλωστε, το πληροφοριακό κενό θα έχει καλυφθεί.

Δείτε και αυτή την αφίσα:

"..η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος...."

Η έκθεση της FED πριν από ένα μήνα ανέφερε ότι παρατηρούνται κάποια ενθαρρυντικά σημάδια στην οικονομία. Παράλληλα, οι αγορές συνέχιζαν το ράλι τους και οι οικονομολόγοι-κοινωνιολόγοι άρχισαν να χαμογελάνε και να λένε με θράσος: "Είδατε, τίποτα δεν συνέβαινε! Η οικονομία συνεχίζει τον καλπασμό της."

Θεωρώ ότι όσοι πιστεύουν ότι δεν έχουμε πλέον πρόβλημα ή ότι η ανάκαμψη ήρθε ήδη ή ότι τα χειρότερα είναι πίσω μας, κάνουν τραγικό λάθος. Και είναι πολλοί αυτοί, είναι η συντριπτική πλειοψηφία.

Το διεθνές νομισματικό ταμείο, σε πρόσφατη έκθεσή του, αναφέρει ότι ακόμη και να έχουμε ανάκαμψη αυτή δεν θα συνοδευτεί με αύξηση της απασχόλησης για κάποιο μεγάλο διάστημα ή ακόμη και χρόνια!! Συνεπώς τι ανάπτυξη θα είναι αυτή;

Από την άλλη, στην έκθεση της FED που ανέφερα στην αρχή και σύμφωνα με την οποία οι αγορές σήμερα αισιοδοξούν γράφει μεταξύ άλλων:

"Nonetheless, most participants anticipated that slack in both labor and product markets would be substantial over the next few years, leading to subdued and potentially declining wage and price inflation."

Αυτό περίπου με αποπληθωρισμό και συνέχιση της ύφεσης μου ακούγεται...

Επίσης θεωρούν ότι ο νούμερο ένα κίνδυνος δεν είναι ο πληθωρισμός αλλά ο φόβος της διολίσθησης στην ύφεση. Και γι' αυτό δεσμεύτηκαν να κρατήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα σταθερά τα επιτόκιά τους (όχι ότι αυτό θα κάνει τίποτα...).

Παράλληλα στην Ελλάδα αναμένεται αύξηση της ανεργίας στο 17,3%, πρόβλεψη πολύ συντηρητική αφού κατά τη γνώμη μου η ανεργία στην χώρα μας αρχίζει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις την ώρα που όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Την ίδια στιγμή η ποιότητα της εργασίας για τους εργαζόμενους όλο και χειροτερεύει. Όπως διάβαζα στο ένθετο των New York Times στην Κυριακάτικη, παλαιότερα οι άνθρωποι περιέγραφαν στους ψυχολόγους τα προβλήματά τους. Τώρα τους περιγράφουν αποκλειστικά τα εργασιακά τους προβλήματα...

Ωστόσο ο Greenspan μιλάει για σπάσιμο των μεγάλων τραπεζικών εταιρειών σε μικρότερες γιατί όπως λέει, είναι πλέον πολύ μεγάλες, όπως έδειξε η πρόσφατη ιστορία, για να αφεθούν να καταρρεύσουν. Αποδεικνύοντας έτσι αυτό θα έπρεπε να μας λέει η κοινή λογική, ότι το υπερβολικό μέγεθος και εξουσία των μεγάλων οργανισμών οδηγεί σε αδιέξοδα και την οικονομία και την δημοκρατία.

Να με τι θα έπρεπε να ασχολούνται οι οικονομολόγοι του 3ου δρόμου και όχι με τις σαχλαμάρες που ασχολούνται όπως π.χ. με την άνευ όρων υπεράσπιση ενός οικονομικού φιλελευθερισμού που καταρρέει!

Δυστυχώς όλα αυτά δείχνουν το αδιέξοδο που φτάσαμε και πάλι. Όταν οι αγορές ανέβαιναν ΟΛΟΙ θεωρούσαν τις μικρές διορθώσεις ως τυχαία περιστατικά -σε αντίθεση με την φαινομενική οικονομική ευρωστία που βιώναμε- και ανεξαρτήτως των τεράστιων προβλημάτων που όλοι παρέβλεπαν.

Σήμερα, με τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης ΟΛΟΙ πάλι φωνάζουν με σιγουριά για την βεβαιότητα ανάκαμψης των οικονομιών και δηλώνουν πίστη στη δύναμη των αγορών θεωρώντας το ό,τι έγινε ως ένα φυσιολογικό (!!) περιστατικό αυτοδιόρθωσης της αγοράς (παρόλο που οι αγορές δεν αφέθηκαν). Συνεπώς, όπως και να δει κάποιος το σκεπτικό τους φτάνει σε μεθοδολογικό και επιστημολογικό αδιέξοδο την ώρα μάλιστα που οι διεθνείς οργανισμοί τονίζουν ότι τα χειρότερα δεν πέρασαν!

Πατήστε εδώ για να έρθετε πιο κοντά στον ρεαλισμό της εποχής μας...

Νίκος Μουζέλης και ο στρουθοκαμηλισμός της σοσιαλδημοκρατίας

Image via Wikipedia

Παραβρέθηκα πρόσφατα- χωρίς να το έχω προγραμματίσει -σε μια δημόσια ομιλία του Νίκου Μουζέλη ομότιμου καθηγητή στο LSE με θέμα την πτώση του τοίχους του Βερολίνου 20 χρόνια μετά, στα πλαίσια μιας σειράς ομιλιών για την κρίση της οικονομίας. Μάλιστα επειδή είχα προγραμματίσει ένα μεγάλο ταξίδι 4 ωρών με το αεροπλάνο, το ανέβαλα για παρακολουθήσω την ομιλία του Νίκου Μουζέλη.

Πραγματικά σοκαρίστηκα με το ό,τι άκουσα. Ένιωσα το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι με αυτό που είχα νιώσει τελευταία φορά όταν διάβασα το βιβλίο του Ανδρουλάκη με το blue tree.

Κατ' αρχήν σε μια ομιλία για την οικονομική κρίση σε συνδυασμό με μια συζήτηση για την πτώση του τοίχους 20 χρόνια μετά θα περίμενε κανείς να ακούσει τουλάχιστον μερικά πράγματα από αυτά που συζητάνε ακόμη και στους Financial Times για την μετάλλαξη του καπιταλισμού.

Και όμως! Ο Νίκος Μουζέλης αφού έκανε μια ιστορική αναδρομή και εισήγαγε στη συζήτηση κάποια εργαλεία ανάλυσης (π.χ. "Εξελικτικής Καθολικότητας") ανέλυσε τους λόγους για τους οποίους κατέρρευσε ο κομμουνισμός μέσα από το πλαίσιο του ανταγωνισμού του διεθνούς συστήματος. Ο Μουζέλης ομολογώ ότι μίλησε περισσότερο ως διεθνολόγος ή πολιτικός επιστήμονας παρά ως κοινωνιολόγος.

Και αυτό ήταν!

Ούτε λόγος για την διεθνή κρίση, ούτε λόγος για το "ΜΕΤΑ" που αναφερόταν ή υπονοούσε ο τίτλος της ομιλίας, ούτε λόγος για τη συζήτηση περι καπιταλισμού. Τόνισε πολλές φορές το τέλος της ιστορίας του Φουκουγιάμα, είπε πολλές φορές τη λέξη "σοσιαλδημοκρατία", και άλλες τόσες τη λέξη "πράσινη ανάπτυξη" και άλλες τόσες "τον τρίτο δρόμο". Για κρίση όμως ούτε κουβέντα. Μάλλον, για να είμαι απόλυτα ακριβής, σε κάποια στιγμή είπε: "βλέπετε δεν υπάρχει πρόβλημα με την κρίση, ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια της ανάκαμψης" την οποία ανάκαμψη θεώρησε 100% δεδομένη. Ούτε λόγος να γίνεται περι ΜΕΤΑ στον καπιταλισμό, ή μετεξέλιξή του σε κάτι άλλο (τι άραγε;), ούτε λόγος στις αδυναμίες της δημοκρατίας ή στο πρόσφατο ξεβράκωμα που υπέστησαν τα κράτη στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις ιδιωτικές αποτυχίες.

Ούτε λόγος για το ότι μια-μια οι περιοχές στον κόσμο "ταβανιάζουν" σε θέμα οικονομικής ανάπτυξης, ούτε λόγος για την ατομική ανισορροπία, ούτε λόγος περι αυτοκτονιών και εργασίας που γράφουν συχνότατα πλέον ακόμη και οι New York Times. Ούτε μια νύξη για το πώς εξελίχθηκαν προς το χειρότερο τα τελευταία 20 χρόνια τα προβλήματα και οι ζωές των εργαζομένων, λες και ο Μουζέλης γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια γυάλα. Λες και οι κοινωνίες δεν αποτελούν την κοινωνιολογική πρώτη ύλη!

Αποκλείω κατηγορηματικά ένας επιστήμονας όπως ο Μουζέλης να μην μπορεί να δει πέρα από τα 4 εκατοστά της σοσιαλδημοκρατίας. Επανέλαβε βέβαια αρκετές φορές τη λέξη "αναδιανομή εισοδήματος" και "επιστροφή στον Κέινς". Αυτά όμως δεν αρκούν σήμερα. Αυτά τα έλεγε η σοσιαλδημοκρατία πριν 2-3 και 10 χρόνια όταν δεν υπήρχαν τόσο σοβαρά προβλήματα. Τίποτα καινούργιο. Σαν να μην άνοιξε ούτε μύτη λόγω της κρίσης, σαν να μην ίδρωσε καθόλου το αυτί του Μουζέλη με αυτά που άκουσε ή είδε τους τελευταίους 18 μήνες.

Όμως όταν ένας σοσιαλδημοκράτης αποφεύγει τόσο έντονα αυτά τα θέματα σημαίνει ότι κάτι θέλει να κρύψει. Ίσως όχι συνειδητά. Κάτι όμως θέλει να κρύψει ακόμη και από τον εαυτό του. Ίσως όμως και συνειδητά βλέποντας τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη.

Αυτό έγινε τελικά η σοσιαλδημοκρατία; Ένας έμφοβος συντηρητισμός που κλείνει τα αυτιά της και τα μάτια της από τον κόσμο και κλείνεται σφιχτά στον εαυτό της αναμασώντας τα γνωστά τροπάρια;

Δεν περίμενα να ακούσω κάτι διαφορετικό από τη σοσιαλδημοκρατία, όμως έχει σημασία οι σοσιαλφιλελεύθεροι να έχουν μια πιο ευρεία αντίληψη γιατί έχουν την εξουσία. Αλήθεια το να κλείνεις τόσο σφιχτά τα μάτια σου απέναντι στην πραγματικότητα είναι επιστημονικό;

Τι μεγάλη απογοήτευση!

Με 1600 κυβικά ο Πρωθυπουργός

Image by Mikey G Ottawa via Flickr

Μπορεί όλα αυτά που ανακοινώθηκαν για δραματικό περιορισμό των κυβερνητικών αυτοκινήτων και υποχρεωτικά υβριδικά αυτοκίνητα να είναι εντυπωσιασμοί.

Όμως δεν μπορώ να ξεχάσω (εδώ μου είχε κάτσει) το ότι πριν 6 μήνες η κυβέρνηση είχε μειώσει τα τέλη κυκλοφορίας δίνοντας ένα μεγάλο κίνητρο για αγορά ακριβών και πολυτελών ενεργοβόρων αυτοκινήτων. Η ΝΔ, ο Παπαθανασίου και ο Καραμανλής, είχαν καταφέρει, με τα κίνητρα που έδωσαν, να απογειώσουν τις πωλήσεις των πανάκριβων αυτοκινήτων και των αυτοκινήτων άνω των 2000 κυβικών που είναι και τα πιο ενεργοβόρα και αυτά που εκπέμπουν τους περισσότερους ρύπους.

Ξαναλέω ότι όλα αυτά μπορεί να είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Μου έκανε όμως πολύ θετική εντύπωση ότι πρόεδροι ΔΕΚΟ και Γενικοί Γραμματείς στην τριτοκοσμική Ελλάδα δεν θα έχουν αυτοκίνητα.

Όχι ότι για τα ουσιαστικά πράγματα και τούτοι εδώ μπορούν να κάνουν κάτι ουσιαστικό, όμως κάτι μου λέει ότι μεταξύ των προηγούμενων υπήρχαν πολλοί αλήτες.

Future Internet

Future Internet from KMi on Vimeo.

Το διεθνές εμπόριο έχει και αρνητικές συνέπειες

Image by Vincent Montibus via Flickr

Σήμερα ανακοινώθηκε από την Γενεύη κοινή έρευνα του Διεθνούς Οργανισμού Εμπορίου (International Trade Organization) και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (International Labor Organization) που μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη εδώ: GLOBALIZATION AND INFORMAL JOBS IN DEVELOPING COUNTRIES.

Σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα, ενώ θεωρητικά η παγκοσμιοποίηση και η ραγδαία αύξηση στο διεθνές εμπόριο θεωρείται ότι αυξάνει την ευημερία και τις εργασιακές θετικές συνέπειες, το μερίδιο της "μαύρης" εργασίας σε αυτή την ευημερία δεν αυξήθηκε ή έμεινε στάσιμο.

Ακόμη όμως και στην επίσημη οικονομία όλο και περισσότερο αυξάνονται οι παράνομα εργαζόμενοι καθώς και οι εργαζόμενοι που δουλεύουν κάτω από επισφαλείς και ακατάλληλες συνθήκες εργασίας. Έτσι, πολλοί εργαζόμενοι σε κάποιες από αυτές τις αναπτυσσόμενες χώρες, (σε πολλές περιπτώσεις είναι η πλειοψηφία) έχουν ακόμη χαμηλές αποδοχές και ελάχιστη εργασιακή ασφάλεια.

Βεβαίως η έρευνα αυτή δεν λέει ότι το διεθνές εμπόριο έκανε κακό στις αναπτυσσόμενες χώρες, άλλωστε αυτό θα ήταν δύσκολο να λεχθεί από έναν οργανισμό παγκόσμιου εμπορίου ή να αποδειχθεί με τα εργαλειακά "επιστημονικά" μέσα της οικονομικής "επιστήμης".

Η έρευνα όμως δείχνει ότι το διεθνές εμπόριο σε καμία περίπτωση δεν λύνει όλα τα προβλήματα αυτόματα ενώ σε πολλές περιπτώσεις και σε πολλές κατηγορίες εργαζομένων ή χωρών δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στην ποιότητα και τις συνθήκες της εργασίας από αυτά που είχαν.

Ίσα, ίσα και εγώ πιστεύω ότι σε πολλές περιπτώσεις όταν μια χώρα είναι εντελώς υπανάπτυκτη και ο κόσμος πεθαίνει από την πείνα, η οποιαδήποτε δραστηριότητα βοηθάει τους ανθρώπους. Θα πρέπει όμως ο ΟΗΕ να υπολογίσει, όταν ο ακραιφνής νεοφιλελευθερισμός ξεφουσκώσει λιγάκι, και τις αρνητικές μακροπρόθεσμες συνέπειες στο κλίμα και το κόστος ευκαιρίας αυτών των λαών των οποίων τις πλουτοπαραγωγικές πηγές εκμεταλλεύονται διάφορες ισχυρές εταιρείες ή εξαιτίας αυτών των εταιρειών προκαλούνται εμφύλιοι πόλεμοι και γενοκτονίες.

Μετά από τέτοιες γενοκτονίες ή πολέμους έρχονται διάφοροι διεθνής οργανισμοί και μετράνε τα οικονομικά οφέλη χωρίς να συνυπολογίζουν όπως είπα:

α) Το κόστος σε ζωές και βασανιστήρια, δηλαδή το πολιτικό-κοινωνικό μακροπρόθεσμο κόστος. Τι σημασία έχει αν η Χ πετρελαϊκή εταιρεία συνεισφέρει 20% σε μια αφρικανική οικονομία αν αυτό έχει προκαλέσει πολέμους και εμφυλίους;

β) Το κόστος ευκαιρίας που έχουν οι χώρες αυτές με το να μην εκμεταλλεύονται μόνες τους πόρους τους (εδώ θα έπρεπε να έχουν ρόλο μεταφοράς τεχνογνωσίας οι διεθνείς οργανισμοί). Στο ίδιο πλαίσιο το κόστος που υφίστανται αυτές οι χώρες για να έχουν μικρό εργατικό κόστος. Δηλαδή, το ότι επιτρέπεται σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες να αναθέτουν, σε τοπικούς αναδόχους, του τρίτου κόσμου ή αναπτυσσόμενων χωρών, την κατασκευή προιόντων με πολύ μικρό κόστος (που οι πολυεθνικές στη συνέχεια εξάγουν στη δύση), δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει έλεγχος για το πόσα χέρια, πόδια και δάχτυλα εργατών χάνονται ετησίως για να παραχθούν αυτά τα φτηνά προιόντα που τροφοδοτούν το διεθνές εμπόριο.

Μόνο στo Pearl River της Κίνας, αναφέρονται (χώρια αυτά που δεν αναφέρθηκαν) 40,000 κομμένα και σπασμένα δάχτυλα κάθε χρόνο καθώς και πολλά άλλα προβλήματα (δείτε εδώ και εδώ). Αυτά τα δάχτυλα βέβαια τα τιμολογούν οι τοπικές εταιρείες ή οι πολυεθνικές (βλέπε έρευνες του Τζακάλ) με ευτελή ποσά και έτσι δεν μειώνονται οι αναπτυξιακοί αριθμοί....Για να καταλάβουμε το πρόβλημα θα πρέπει να αναφερθεί ότι κάθε χρόνο πεθαίνουν μόνο σε αυτή τη χώρα πάνω από 100,000 άνθρωποι από εργατικά ατυχήματα ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι τραυματίζονται.

Την ίδια ώρα κάθε πρωί μεγάλα φορτηγά πλοία φορτώνουν τους εργάτες, τους βγάζουν στα διεθνή ύδατα που δεν ισχύει κανένας εργατικός νόμος και εκεί πιάνουν δουλειά. Αυτά βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται στις στατιστικές.....

γ) Το μακροπρόθεσμο κόστος στο περιβάλλον το οποίο σε πολλές περιπτώσεις είναι αβάσταχτο από την στιγμή που σε αυτές τις χώρες θάβονται ακόμη και πυρηνικά απόβλητα καθώς και το ίδιο το περιβαλλοντικό κόστος συνολικά για τον πλανήτη.

Σε πολλές άλλες περιπτώσεις και κατά το παρελθόν και στο παρόν οι πολυεθνικές εταιρείες πληρώνουν "ανοιχτά" στρατιωτικές κυβερνήσεις του τρίτου κόσμου για να μετατρέπουν τους κατοίκους αυτών των χωρών σε δικούς τους δούλους ή για να αγοράζουν έναντι γελοίων τιμημάτων τεράστιες εκτάσεις γης.

Αν μετά από όλα αυτά κάποιοι επιμένουν να παρουσιάζουν οικονομικά στοιχεία με το πόσο ωφέλησε το διεθνές εμπόριο τις χώρες του τρίτου κόσμου, αντί να καυτηριάζουν τις παράπλευρες τεράστιες αρνητικές συνέπειες- που δεν καταγράφονται με τα παρόντα εργαλεία μέτρησης (ιδεολογικός προσανατολισμός οικονομικής)- τότε είναι σαν να μας υποδεικνύουν έμμεσα ότι τα καλύτερα καπιταλιστικά καθεστώτα είναι οι δικτατορίες και το καλύτερο περιβάλλον για να αναπτυχθεί μια οικονομία είναι αυτό της μειωμένης δημοκρατίας. Κάτι που έχει επαληθευτεί πολλές φορές κατά το παρελθόν (βλέπε την Κίνα, Ν. Κορέα του στρατηγού Παρκ, Ινδονησία και άλλες).

Shaq vs BabyShaq: Σοφοκλή πάρτους τα μυαλά!

Image via Wikipedia

Στην σκιά της μεγάλης βράβευσης, του μεγάλου Αλβέρτη, από τον μεγάλο Παναθηναϊκό, γίνεται αύριο το δεύτερο παιχνίδι του Ολυμπιακού στο NBA εναντίον των Κλίβελαντς.

Δεν κατάλαβα αν θα το δούμε τελικά το παιχνίδι μιας και δεν ξέρω τι είναι αυτό το Conn-x Tv; Τι θα γίνει ρε παιδιά στην απέξω πάλι; Τι είναι αυτό το κανάλι, σε ποια συχνότητα μπορούμε να το δούμε; Τι γίνεται τέλος πάντων;

Εν το μεταξύ αναμένεται με αγωνία η μεγαλειώδης εμφάνιση του Σοφοκλή ο οποίος αναμένεται να βάλει τον πραγματικό "Shaq" μέσα στα καλάθια (λέμε τώρα...).

Αν ο Σοφοκλής μπορούσε να διατηρήσει τη φόρμα του θα ήταν ένας από τους καλύτερους στον κόσμο.

Δεν πειράζει όμως, ακόμη και αύριο το πρωί να σταματούσε το μπάσκετ θα είχε στο ενεργητικό του, εκτός των άλλων, τον αγώνα με τα Αμερικανάκια του 2006 που τους πάτησε κάτω και τον πρόσφατο αγώνα με τη μεγάλη Σλοβενία που είχε τόσους καλούς ψηλούς, κερδίζοντας για την εθνική μας ένα μετάλλιο μόνος του σε εκείνο το παιχνίδι.

Ο Σοφοκλής έχει ήδη γραφτεί στην χρυσή ιστορία, ό,τι και να κάνει στο μέλλον.

Σημείωση: Το "πάρτους τα μυαλά" προέρχεται από το παλιό (δεκαετία του 1980) σύνθημα των Αριανών στο Αλεξάνδρειο όπου φωνάζαμε: "Και 'συ Γιαννάκη πάρτους τα μυαλά και 'συ Γκάλη πάρτους το κεφάλι", βίαια συνθήματα αλλά ευγενικές εποχές σε σχέση με σήμερα που μπαίνουν με λοστούς(!!) σε γυναικείους αγώνες βόλεϊ ή με στιλέτα σε προπονήσεις για να σκοτώσουν.

Αλβέρτης, ο ήρωας μιας αποτυχημένης γενιάς παικτών

Image via Wikipedia

Σήμερα ο ΠΑΟ στο μπάσκετ έδωσε φιλικό παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ προς τιμή του Φραγκίσκου Αλβέρτη που έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι.

Καλό είναι βέβαια που μια ομάδα τιμάει τους αθλητές της αλλά πραγματικά ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο παίκτης. Πόσο μάλλον που άκουγα τους παρουσιαστές να στάζουν μέλι για τον Αλβέρτη.

Ασφαλώς δεν μπορεί, θα έχει παίξει κάποια καλά παιχνίδια.

Εμένα όμως ίσως δεν μου άρεσε ποτέ αυτός ο παίκτης για δύο λόγους:

α) Τον έχω συνδέσει με την πιο αντιπαραγωγική εθνική ομάδα μπάσκετ και με μια γενιά παικτών που πιστεύω ότι αμείφθηκαν πολύ περισσότερο από αυτά που προσέφεραν. Παίκτες όπως ο Ρετζιάς, ο Γαλακτερός, ο Οικονόμου, ο Μυριούνης, ο Σιγάλας κτλ. Αυτή η γενιά αν και ήξερε πολύ καλό μπάσκετ δεν προσέφερε αυτά που μπορούσε γιατί πήραν απότομα τεράστια χρηματικά ποσά και σιγά, σιγά εξαφανίστηκαν.

β) Τον Αλβέρτη δεν τον θυμάμαι ποτέ να κάνει κάτι εξαιρετικό με την εθνική ομάδα. Μπορεί και να έκανε, εγώ πάντως δεν το θυμάμαι. Μπορεί να προσέφερε πολλά στον ΠΑΟ, στην εθνική όμως δε νομίζω ότι προσέφερε πολλά.

Για παράδειγμα πέρα όλων των άλλων θυμάμαι εκείνο το τρίποντο του Χριστοδούλου με το βηματάκι πίσω στον ημιτελικό του 1989 με το οποίο νικήσαμε την ΕΣΣΔ και μας έστειλε στον τελικό με την τρομερή και φοβερή ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Θυμούνται όλοι τις τάπες του Φασούλα, τις 40ρες του Γκάλη, την οργάνωση και τη μαχητικότητα του Γιαννάκη, τις βολές του Καμπούρη, τις φοβερές εμφανίσεις του Γιαννάκη απέναντι στη Βραζιλία το 1990, το τρίποντο του Διαμαντίδη το 2005, το τρίποντο του Σπανούλη το 2007 που μας έστειλε στους 4, τις φοβερές εμφανίσεις του Παπαλουκά, κάποια κρίσιμα καλάθια από τον Ζήση ή κάποια κρίσιμα τρίποντα του Φώτση, τις τεράστιες εμφανίσεις του Σχορτσιανίτη με τους ΝΒΑς στο παγκόσμιο το 2006 ή με την Σλοβενία φέτος όπου πήρε το χάλκινο μόνος εναντίο κυριολεκτικά όλων και πολλά ακόμη.

Και βέβαια θυμάμαι τις εμφανίσεις και τις παρουσίες όλων. Ο Αλβέρτης έπαιζε με ένα στιλ που δεν μου άρεσε.

Πραγματικά από την ενδιάμεση γενιά των Ρετζιά, Γαλακτερού, Οικονόμου, Μυριούνη, Σιγάλα, Αλβέρτη κτλ δεν θυμάμαι ΤΙΠΟΤΑ. Θυμάμαι π.χ. τον Γαλακτερό με την εθνική εφήβων σε κάποιο πανευρωπαικό στα τέλη του 1980 ή αρχές 1990 (δεν θυμάμαι ακριβώς) που του σήκωσε ο προπονητής (Ιταλός) το χέρι όταν βγήκε με 5 φάουλ και πάνω από 40 πόντους! Τι έγινε στη συνέχεια; Απλά χάθηκε!

Το πιο καλό καλάθι που θυμάμαι του Γαλακτερού ήταν στο παγκόσμιο το 1990 στην Αργεντινή με το άστοχο (ή πάσα δεν θυμάμαι) του Παταβούκα και το λέι απ του Γαλακτερού με το οποίο έπρεπε να νικήσουμε τα αμερικανάκια αλλά τελικά το ακύρωσαν (μεγάλη αδικία)...Πάντως δεν μέτρησε και ο Γαλακτερός δεν το επανέλαβε.

Ο Οικονόμου έκανε κάποιες πολύ καλές εμφανίσεις αλλά στην εθνική δεν θυμάμαι κάτι φοβερό, ήταν πάντως καλύτερος από τους άλλους. Κάποια στιγμή όμως εξαφανίστηκε μυστηριωδώς! Η απόδοσή του έπεσε πολύ απότομα.

Ο Σιγάλας ήταν ένας αμυντικός παίκτης που βαρούσε που και που και κανένα τριποντάκι αλλά κατά τα άλλα τίποτα ιδιαίτερο.

Ο Ρετζιάς μια ζωή ήταν ταλέντο, μέχρι που εγκατέλειψε το μπάσκετ ήταν μεγάλο ταλέντο...

Ο Μυριούνης έκανε μια ακαδημία του μπάσκετ με όλα τα κομφόρ (κλιματισμό, κυλικείο, πάρκινγκ κτλ).

Για τον Αλβέρτη τα είπαμε.

Αυτά τα παιδιά εξαφανίστηκαν από τα πολλά λεφτά τα οποία δεν τα κέρδισαν οι ίδιοι αλλά η προηγούμενη γενιά (Γκάλης, Γιαννάκης, Φασούλα. Χριστοδούλου κτλ) η οποία και κατά πλειοψηφία ψιλοαδικήθηκε γιατί ήταν οι πρώτοι και οι οποίοι έφεραν και πιο πολλά χρήματα στο μπάσκετ και προσέφεραν πολλά περισσότερα από όσα έλαβαν.

Συνεπώς αυτά τα πομπώδη λόγια που λένε τώρα για τον Αλβέρτη μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο. Και δεν είχα σκοπό να το συζητήσω τόσο το θέμα αλλά η επιμονή και τα "σάλια" τον παρουσιαστών (ιδιαίτερα του ψηλού με τα μακριά μαλλιά) με εκνεύρισαν με την υπερβολή τους. Ίσως και ο ίδιος ο Αλβέρτης δεν θα ήθελε τόσα σάλια και ίσως γι' αυτό τον αδικώ.