Τα πολλά λόγια, για την οικονομία, είναι φτώχεια...

Image by _neona_ via Flickr

"Αρνητικό πρόσημο κατέγραψε για πρώτη φορά ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη τον Ιούνιο, καθώς ο δείκτης τιμών καταναλωτή καταγράφηκε στο 0,1%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat.

Η πτώση των τιμών αποδίδεται στην κάμψη της τιμής του πετρελαίου και των τροφίμων καθώς και στη χειρότερη οικονομική κρίση από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία έχει περιορίσει τη δυνατότητα των εταιρειών να προβούν σε αυξήσεις.

Την ίδια στιγμή, τη μεγαλύτερη συρρίκνωση των τελευταίων 50 ετών κατέγραψε η οικονομία της Βρετανίας το πρώτο τρίμηνο του έτους.

Υποχώρησε κατά 2,4%, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη πτώση από την αρχή καταγραφής των στοιχείων, το 1958, ενώ σε ετήσιο επίπεδο η πτώση έφτασε το 4,9%.

Σημειώνεται ότι με τον αποπληθωρισμό τα προϊόντα παραμένουν απούλητα λόγω έλλειψης ζήτησης, με αποτέλεσμα περαιτέρω συρρίκνωση των τιμών.

Αυτό σημαίνει οικονομική επιβράδυνση, καθότι οι επιχειρήσεις αδυνατώντας να πουλήσουν τα αδιάθετα προϊόντα τους, σταματούν την παραγωγή νέων, κάτι που μεταφράζεται σε ανεργία και πάγωμα επενδύσεων."

Για ολόκληρο το άρθρο και την κατάσταση στην (τριτοκοσμική) Ελλάδα δείτε ολόκληρο το παραπάνω κείμενο από το www.skai.gr.

Ενέσεις διαφθοράς

Image via Wikipedia

Θυμάμαι έναν καθηγητή στην ΑΒΣΠ που μας έλεγε: "Πρώτα πρέπει να έχουμε τον θεό και μετά το γιατρό.." θέλοντας να μας πείσει ότι δεν είναι και πολύ ηθικό να ζητάμε απόδειξη από τους γιατρούς.

Το θυμήθηκα αυτό ακούγοντας σήμερα για την ετήσια έκθεση (σελίδα 125) του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης που αναφέρει μεταξύ άλλων και την περίπτωση ενός γιατρού που έλεγε λέει στους ασθενείς του να του καταθέτουν τα φακελάκια σε λογαριασμό της οφ σορ εταιρείας του...

Είναι πολύ ενδιαφέρον να διαβάζει κάποιος τις ετήσιες εκθέσεις των ανεξάρτητων αρχών: Συνήγορος του πολίτη, Γενικός επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης, Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων, ΑΣΕΠ κτλ. Θα βρει μέσα πολλά πολύτιμα στοιχεία για τον τρόπο που λειτουργεί η Ελλάδα. Και να φανταστεί κάποιος ότι οι περιπτώσεις που αναφέρουν είναι μόνο κάποιες λίγες και ενδεικτικές....

Και στον ιδιωτικό τομέα βέβαια, τα ίδια και χειρότερα γίνονται αλλά δεν υπάρχει καμία ανεξάρτητη αρχή για να αναφέρει ακριβώς το τι γίνεται παρόλο που όλοι ξέρουμε αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά αφού δεν υπάρχει ελεύθερος ανταγωνισμός στη χώρα μας... Συνεπώς τη σύσταση του γενικού επιθεωρητή για ιδιωτικοποιήσεις δεν την κατανοώ απόλυτα, τουλάχιστον όμως τότε δεν θα έχει αυτός την ευθύνη να τους ελέγχει.

Ειδικά πάντως για τους γιατρούς νομίζω ότι τα παίρνουν από χίλιες μεριές, από τις φαρμακευτικές εταιρείες, από τα φακελάκια, από τις ιδιωτικές κλινικές, από τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, από τους ιδιώτες προμηθευτές υλικών και δεν ξέρω και εγώ από που αλλού. Δείτε τι γίνεται στις ΗΠΑ όπου λειτουργεί ο ελεύθερος ανταγωνισμός και δείτε πώς κινδυνεύει το ιατρικό μοντέλο των ΗΠΑ λόγω ακριβώς του ελεύθερου ανταγωνισμού The Cost Conundrum

Συνέντευξη για τις μίζες....

Image via Wikipedia

Ο Πάγκαλος στο σάιτ Enjoy TV δίνει συνέντευξη, μετά το δέκατο πέμπτο λεπτό (15ο λεπτό) συζητάνε τις μίζες της Ζίμενς και αξίζει κανείς να παρακολουθήσει τι λέει ο Πάγκαλος από εκεί και πέρα.

Αναφέρει ότι δεν υπάρχουν μίζες και τι πιο τίμιο πράγμα για κάποιον από το να κουβαλάει μαύρες σακούλες με χρήματα στο κόμμα του.

Όπως είχε αναφερθεί μεταξύ άλλων παλαιότερα στην Καθημερινή:

"...Ο αυστηρός δικαστής, βάσει του νόμου, χωρίς να λάβει υπόψη του τα ελαφρυντικά ή τις αμφιβολίες και σύμφωνα με τη (δύστροπη) συνείδησή του, μπορεί να καταδικάσει κάποιον αθώο. Η απόφαση της καταδίκης είναι νόμιμη, δεν είναι όμως ηθική.

Το να ανοίξεις ένα καμπαρέ με κανονική και νόμιμη άδεια, που σερβίρουν και που συχνάζουν ελαφρών ηθών γυναίκες, είναι νόμιμη πράξη, είναι όμως ηθικό να το έχει π.χ. ένας ανώτερος λειτουργός ή υπουργός;

Η Εκκλησία από την ακίνητη περιουσία της ή ένας πλούσιος έχει ενοικιάσει ένα μικρό σπίτι σε μια πολυμελή φτωχή οικογένεια που ο προστάτης τους πέθανε, ύστερα από μακρά ασθένεια. Στη φτώχεια που τους μάστιζε χρωστούσαν 8-10 μηνών ενοίκια. Το δικαστήριο αναγνώρισε την υποχρέωση πληρωμής των ενοικίων κι εφόσον δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν, τους έγινε νόμιμη έξωση. Ποια λογική και ποια δικαιοσύνη το θεωρεί αυτό ηθική πράξη χωρίς να βρεθεί μια σωστή λύση;

Η κυβέρνηση μπορεί να επιβάλλει ποσοστό φορολογίας σχεδόν το ίδιο, τόσο στα μεγάλα όσο και στα μικρά εισοδήματα. Έχει ψηφισθεί μάλιστα από τη Βουλή και είναι νόμος του κράτους. Αυτό, φυσικά, δεν είναι καθόλου ηθικό...."

Το θρίλερ της ανθρώπινης ύπαρξης

Image via Wikipedia

Φαντάζομαι ότι ο Μάικλ Τζάκσον πρέπει να ήταν ένας πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος. Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι ήθελε από μαύρος να γίνει λευκός, ή ότι έκανε συνεχώς αφύσικες χειρουργικές επεμβάσεις. Είχε κατηγορηθεί για παιδεραστία και λένε για τα αφύσικα παιδικά του χρόνια. Κέρδισε σχεδόν 1 δις δολάρια τα οποία δεν τον γλίτωσαν από τα χρέη.

Το θέμα όμως δεν είναι ο Μάικλ Τζάκσον ούτε και η μουσική του. Το θέμα είναι αν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει τη ζωή του ή είναι παγιδευμένος από τη μοίρα του: τα γονίδια, τις ορμόνες, τον εγκέφαλό του, τα παιδικά του χρόνια, τις εμπειρίες του, τις εμμονές του κτλ, κτλ

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν μας άρεσε ή όχι ο Μαικλ Τζάκσον, αν ήταν καλός ή κακός μουσικός ή αν ήταν καλός ή κακός άνθρωπος, ούτε αν ήταν ψυχοπαθής ή οτιδήποτε άλλο.

Το ζήτημα είναι η τραγικότητα του ανθρώπου και ο Μάικλ Τζάκσον ασφαλώς ήταν ένας τραγικός άνθρωπος. Ίσως ο καταλληλότερος για να σκεφτεί κάποιος την ανθρώπινη φύση.



Για το ζήτημα της ελευθερίας δείτε τα παρακάτω κείμενα:
Η ανθρώπινη φύση στο μεγεθυντικό φακό

Πάρε το κόκκινο χάπι

Η τραγικότητα του ήρωα και η έλλειψη νοήματος

Οι επιζήσαντες...

Cover of Alive

Σύμφωνα με άρθρο του Harvard Business Review οι απολύσεις δημιουργούν πολλαπλά προβλήματα στις επιχειρήσεις, περισσότερα από ό,τι νομίζουν οι ίδιες οι επιχειρήσεις. Ακόμη και αν οι δυσλειτουργίες δεν φαίνονται ακόμη οι ζημιές για την επιχείρηση θα είναι σημαντικές.

Δημιουργικότητα
Όπως αναφέρουν οι συγγραφείς του άρθρου στοιχεία από πολλές έρευνες δείχνουν ότι οι απολύσεις καταβαραθρώνουν την δημιουργικότητα των υπαλλήλων που έμειναν πίσω.

Επικοινωνία
Η μείωση του προσωπικού διαταράσσει τα υπάρχοντα κοινωνικά δίκτυα και την ανταλλαγή της πληροφορίας στο εσωτερικό των επιχειρήσεων. Αυτό αυξάνει τα αρνητικά συναισθήματα των εργαζομένων.

Αντίληψη των εργαζομένων
Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται αρνητικά τις απολύσεις και ιδιαίτερα συχνά παρατηρούνται φαινόμενα αυξημένου άγχους, υπερκόπωσης καθώς και πτώση του ηθικού, της εργασιακής ικανοποίησης και της εμπιστοσύνης. Τα παραπάνω που αναφέρθηκαν έχει βρεθεί ότι σχετίζονται με αυξημένες παραιτήσεις, μείωση της ομαδικότητας (δεν βοηθάει ο ένας τον άλλο), και με τη φτωχή εργασιακή απόδοση.

Παραιτήσεις
Όσο και αν ακούγεται περίεργο οι καλοί υπάλληλοι και τα καλά στελέχη μιας εταιρείας είναι πολύ πιθανόν να φύγουν από μόνα τους σε μια τέτοια περίοδο απολύσεων. Έρευνες έχουν δείξει ότι την σημαντική αύξηση των παραιτήσεων σε τέτοιες περιόδους, ακόμη και αν οι απολύσεις ήταν λίγες. Ιδιαίτερα όσοι έχουν σημαντικά ανώτερα προσόντα και ικανότητες είναι οι πιο επιρρεπής στο να εγκαταλείψουν την επιχείρηση.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι δεν ευσταθεί η άποψη που εσφαλμένα είχε κυριαρχήσει στον επιχειρηματικό κόσμο ότι δήθεν αυτές οι φάσεις είναι οι κατάλληλες για να κόψουν το "λίπος" οι επιχειρήσεις, ούτε το άμεσο ταμειακό αποτέλεσμα της μειωμένης μισθοδοσίας δείχνει όλη την εικόνα. Τα έμμεσα και μεσοπρόθεσμα κόστη των απολύσεων μπορεί να είναι εξίσου μεγάλα ή και μεγαλύτερα, ιδίως αν συνδέονται και με αυξημένες αποζημιώσεις στο προσωπικό.

Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε το άρθρο των Anthony J. Nyberg and Charlie O. Trevor, "After Layoffs, Help Survivors Be More Effective", Harvard Business Review, june 2009, p.15.

Hellraiser ανεργίας

Image via Wikipedia

Τον τελευταίο καιρό τα μηνύματα που λαμβάνω από την αγορά εργασίας είναι απογοητευτικά. Πριν λίγες μέρες μιλούσα με φίλο από βόρεια και μου έλεγε ότι ψάχνει δουλειά 6 μήνες και δεν βρίσκει. Τα προηγούμενα 7 χρόνια δεν είχε μείνει άνεργος ούτε μια μέρα! Μου έλεγε για παράδειγμα για μια μεγάλη γαλακτοβιομηχανία με πάνω από 200,000,000 ευρώ τζίρο η οποία απασχολούσε σε κρίσιμο τμήμα 15 άτομα, έφυγε κάποιος και πήγε στο δημόσιο και έμειναν 14. Ο οικονομικός διευθυντής ζήτησε να αντικατασταθεί το άτομο αυτό και του είπαν να κοιτάξει να καλύψει τα πράγματα με το υπάρχον προσωπικό...Και παρόλο που η συγκεκριμένη εταιρεία πάει πολύ καλά. Σε άλλες δουλειές που πάει και δίνει συνέντευξη μόλις μιλάει για τον βασικό μισθό είναι λες και πέφτει βόμβα νετρονίων στην ατμόσφαιρα!

Το μεσημέρι διάβαζα στην εφημερίδα ότι οι μισοί οικοδόμοι στη Θεσσαλονίκη έχουν μείνει χωρίς δουλειά, αυτό σημαίνει 50% ανεργία, ενώ χτες νομίζω ότι και οι οικοδόμοι της Αθήνας έκαναν πορεία διαμαρτυρίας. Ας είναι καλά η κυβέρνηση που δεν άφησε τις τιμές των οικοδομών να πέσουν με τα μέτρα στήριξης που πήρε και έτσι δεν κινήθηκε η αγορά.

Μιλούσα προλίγου με φίλο που έχει σε νησί τουριστικό μαγαζί και μου έλεγε ότι ο τζίρος του φέτος έχει πέσει 80-90%. Το καταλάβαινες από τη φωνή του ότι δεν υπερέβαλε. Γνωστοί μου από τράπεζες μου λένε ότι τα κανόνια που ετοιμάζονται δεν έχουν προηγούμενο, ενώ οι ακάλυπτες επιταγές περιλαμβάνουν πλέον και ποσά των 500-600 ευρώ που δεν μπορούν να καλυφθούν...

Τις προηγούμενες μέρες είχα περάσει μερικές μέρες σε διακοπές. Εκεί που έμεινα ρώτησα έναν εργαζόμενο αν τον πληρώνουν κανονικά, κούνησε απογοητευμένα το κεφάλι του πάνω κάτω σφίγγοντας τα χείλη του χωρίς να μου απαντήσει.

Τώρα αρχίζουν να διαφαίνονται οι πρώτες αρνητικές συνέπειες του πρώτου κύματος της οικονομικής κρίσης. Μετά το καλοκαίρι τα κανόνια δεν θα σταματήσουν να ηχούν, ακόμη και αν έχει αρχίσει να φτιάχνει η κατάσταση, πράγμα απίθανο.

Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται: Η Ιταλίδα μου...(Είμαστε ακόμη εδώ, NdN).

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα αν τα οικονομικά χειροτερέψουν περισσότερο θα απαγορευτεί η πληρωμή των εργαζομένων με χρήμα και θα τους δίνονται κουπόνια κατανάλωσης που θα λήγουν αν δεν καταναλωθούν σε 1-2 μήνες ή σε κάποιες μέρες!

Ο καπιταλισμός έχει πολλά ποδάρια...

Η κουλτούρα της ευθύνης

Image via Wikipedia

Στο τελευταίο τεύχος του το Harvard Business Review ακολουθεί το πνεύμα της εποχής. Αφιερώνει αρκετό χώρο για να αναλύσει πώς οι ελίτ σχολές διοίκησης επιχειρήσεων από τις οποίες βγαίνουν εδώ και δεκαετίες τα Golden Boys έχουν χάσει εντελώς το δρόμο τους. Για παράδειγμα αναφέρει ως μια από τις κύριες αιτίες του κακού δρόμου που έχουν πάρει οι σχολές και το ότι επικεντρώθηκαν ιδιαίτερα στα προγράμματα σπουδών τους στις ποσοτικές μεθόδους μαθαίνοντας στα μελλοντικά στελέχη πώς να κερδίζουν χρήματα ανεξαρτήτως όλων των άλλων παραγόντων.

Αντίθετα, όπως αναφέρει το περιοδικό, θα έπρεπε να μαθαίνουν στα μελλοντικά στελέχη ΚΑΙ το πώς να κάνουν το μελλοντικό κόσμο καλύτερο προσθέτοντας κάποιες δόσεις ιδεαλισμού και ηθικών αξιών παράλληλα με τον πραγματισμό.

Σίγουρα όλα αυτά περιέχουν κάποια στοιχεία αυτοκριτικής, πολλά μικρά πράγματα θα αλλάξουν στο άμεσο μέλλον.

Ασφαλώς όμως όλα αυτά που θα αλλάξουν θα είναι επιφανειακά. Παρόλα αυτά όμως, έχει σημασία το ότι στις ΗΠΑ, τη γενέτηρα των καπιταλιστικών οραμάτων, λένε ορισμένα πράγματα με το όνομά τους. Ίσως γι' αυτό βγαίνουν συνεχώς νικητές στην κόλαση που οι ίδιοι έφτιαξαν. Αντίθετα οι νεοφιλελεύθεροι κλώνοι τους σε όλο τον κόσμο έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους και μονότονα επαναλαμβάνουν τις Θατσερικού τύπου αρχές τους, σχεδόν με πανικό...


Για περισσότερα δείτε το άρθρο του Joel M. Podolny, "The Buck Stops (and Starts) at Business Schools", Harvard Business Review, V.87, n. 6, June 2009, pp. 62-67.

Ο εξευτελισμός της μπούργκας από τον Σαρκοζί

Image via Wikipedia

Όταν ο Σαρκοζί λέει ότι η μπούργκα αποδεικνύει τον γυναικείο εξευτελισμό μοιάζει σαν να προσπαθεί, αναθεματίζοντας την μπούργκα, να κρύψει τι έχει κάνει η δυτική κοινωνία στη γυναίκα.

The Gift

Thinking she was the gift
they began to package it early.
They waxed its smile
they lowered its eyes
they tuned its ears to the telephone
they curled its hair
they straightened its teeth
they taught it to bury its wishbone
they poured honey down its throat
they made it say yes yes and yes
they sat on its thumbs.

That box has my name on it,
said the man. It's for me.
And they were not surprised.
While they blew kisses and winked
he took it home. He put it on a table
where his friends could examine it
saying dance saying faster.
He plunged its tunnels
he burned his name deeper.
Later he put it on a platform
under the lights
saying push saying harder
saying just what I wanted
you've given me a son.

-Carole Oles-

Το δώρο (1)
Θαρρώντας πως αυτή ήταν το δώρο
άρχισαν νωρίς νωρίς να την καλλωπίζουν.
Της γυάλισαν το χαμόγελο
της χαμήλωσαν τα μάτια
της έκαναν να΄ χει τ΄αυτιά της
στο τηλέφωνο,
της σγούρυναν τα μαλλιά
και της ίσιωσαν τα δόντια.
Της δίδαξαν να θάβει τις επιθυμίες της
της γλύκαναν τη φωνή
και την ανάγκασαν κόβοντάς της τα φτερά
να λέει πάντα "ναι".

"Αυτό το κουτί έχει το όνομά μου επάνω",
είπε ο άνδρας, "είναι για μένα".
Κανείς δεν ξαφνιάστηκε.
Όσο αυτοί αντάλλασαν φιλιά
και κάναν τα στραβά μάτια,
αυτός το πήρε σπίτι του.
Το έβαλε ψηλά σ' ένα τραπέζι
απ' όπου οι φίλοι του μπορούσαν να το
περιεργαστούν,
"χόρεψε, χόρεψε πιο γρήγορα", της έλεγαν.
Ο άντρας βυθίστηκε μέσα της
και χάραξε τη στάμπα του
ακόμη πιο βαθιά.
Αργότερα,
την έβαλε σ' ένα χειρουργικό κρεβάτι,
λέγοντας "σπρώξε, σπρώξε πιο δυνατά",
λέγοντάς της
"αυτό ακριβώς που ήθελα,
μου έκανες έναν γιο".

Τουλάχιστον να υπάρχει ειλικρίνεια. Όπως λέει η Virginie Despentes: "Εάν η πόρνη ασκούσε το επάγγελμα της κάτω από αξιοπρεπείς συνθήκες, παρόμοιες με μιας αισθητικού ή μιας ψυχιάτρου, εάν απαλλασσόταν από όλες τις νομικές πιέσεις τις οποίες υφίσταται σήμερα, ξαφνικά η θέση της παντρεμένης γυναίκας θα γινόταν λιγότερο ελκυστική. Διότι, όταν το πορνικό συμβόλαιο καταστεί μια κοινοτοπία, το γαμήλιο συμβόλαιο θα φανεί σαν αυτό που πραγματικά είναι: μια συναλλαγή όπου η γυναίκα προσλαμβάνεται για να διεκπεραιώσει μια σειρά από αγγαρείες, με στόχο τη διασφάλιση της άνεσης του άνδρα με ασυναγώνιστες τιμές. Κυρίως σε ότι αφορά τις σεξουαλικές υποχρεώσεις...."(2)

Σημειώσεις
(1) Μετάφραση από το περιοδικό νυκτεγερσία, τεύχος δεύτερο, Πανεπιστήμιο της Βαρβαρότητας Μάρτης 2009.
(2) Από το βιβλίο της "Η θεωρία του Κινγκ Κονγκ", εκδόσεις Κασταλία, σ.57.

Τα κομμούνια του διαδικτύου

Cover of Utopia

O Bill Gates αποκάλεσε κάποτε τους υποστηρικτές του ανοιχτού κώδικα με το χειρότερο επίθετο που θα μπορούσε να τους αποκαλέσει ένας καπιταλιστής: "κομμούνια". Συγκεκριμένα είχε πει ότι οι υποστηρικτές του ανοιχτού κώδικα είναι οι μοντέρνοι κομμουνιστές που κακόβουλα έχουν βαλθεί να καταστρέψουν τα επιχειρηματικά κίνητρα που στήριξαν το αμερικανικό όνειρο. Στο τρέχον τεύχος του το περιοδικό Wired αναφέρει ότι η Wikipedia, το Flickr, το Twitter δεν είναι απλά επαναστατικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η εμπροσθοφυλακή ενός ολόκληρου πολιτιστικού κινήματος.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ κατά το περιοδικό Wired:

1516 Thomas More's Utopia
1794 Thomas Paine's The Age of Reason
1825 First US commune
1848 Marx & Engels' The Communist Manifesto
1864 International Workingmen's Association
1903 Bolshevik Party elects Lenin
1917 Russian Revolution
1922 Stalin consolidates power
1946 State-run health care in Saskatchewan
1959 Cuban Revolution
1967 Che Guevara executed
1973 Salvador Allende deposed
1980 Usenet
1985 Mikhail Gorbachev's glasnost
1991 Soviet Union dissolves
1994 Linux 1.0
1998 Venezuela elects Hugo Chavez
1999 Blogger.com
2000 Google: 1 billion indexed pages
2001 Wikipedia
2002 Brazil elects Lula da Silva
2003 Public Library of Science
2004 Digg
2005 Amazon's Mechanical Turk
2006 Twitter
2008 Facebook: 100 million users
2008 US allocates $700 billion for troubled mortgage assets
2009 YouTube: 100 million monthly US users

Όπως αναφέρεται στο άρθρο οι ιεραρχικές δομές της Wikipedia για παράδειγμα ή άλλων παρόμοιων συλλογικών δράσεων δεν είναι ανύπαρκτες ούτε υπάρχει η τέλεια ισότητα. Είναι όμως πολύ πιο συμμετοχικές, δημοκρατικές και μη ιεραρχικές από τις δομές π.χ. της Encyclopedia Britannica ή για παράδειγμα της Oracle.

Τα σημερινά μέσα οργάνωσης της παραγωγής μέσω εφαρμογών του ίντερνετ και η αυξημένη δημοκρατικότητα-συμμετοχικότητα (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο) μπορεί να κάνει παλαιότερες μορφές σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας ή συμμμετοχικής παραγωγής, που είχαν αποτύχει, τώρα να λειτουργήσουν αποτελεσματικά!

Σήμερα 250,000 άνθρωποι εργάζονται εθελοντικά σε 275,000 έργα μόνο με αντικείμενο τον ανοιχτό κώδικα (π.χ. το OpenOffice που μπορείτε πλέον να κατεβάζετε δωρεάν αντί να πληρώνετε τον Bill Gates!!). Συμπτωματικά τόσο ήταν το εργατικό δυναμικό της General Motors που χρεοκόπησε! Φανταστείτε μια General Motors να βγάζει αυτοκίνητα με τους εργαζόμενους να δουλεύουν σε εθελοντική βάση και χωρίς κάποιοι "κακοί" καπιταλιστές να τους εκμεταλλεύονται. Έχει άλλωστε αποδειχτεί ότι η εθελοντική εργασία είναι πολλές φορές πιο παραγωγική από την με πληρωμή εργασία και πολλές εταιρείες (στις οποίες έχω αναφερθεί παλαιότερα) προσπαθούν να αντιγράφουν τέτοια projects ή να δανείζονται εφαρμογές τους λόγω της ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας τους.

Σε αυτό τον πληθυσμό δεν υπολογίζουμε την συγγραφική δραστηριότητα εκατομμυρίων ανθρώπων καθώς και άλλες εργασίες ή κοινές προσπάθειες. Για παράδειγμα 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν συνεισφέρει στη συγγραφή της Wikipedia, 35 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν δημοσιεύσει πάνω από 3 δισεκατομμύρια φωτογραφίες και βίντεο στο Flickr ενώ στο Yahoo και Google υπάρχουν πάνω από 12 εκατομμύρια groups για κάθε είδους θέμα.

Οι παραπάνω αριθμοί είναι ακόμη μικροί, παρόλα αυτά δείχνουν ότι έχει δημιουργηθεί ένας βασικός πυρήνας αυτού του πολιτιστικού κινήματος που εργάζονται χωρίς χρηματικό κίνητρο (αντίθετα με το ό,τι μάθαμε από την καπιταλιστική θεωρία), έχουν μάθει να μοιράζονται πράγματα χωρίς να αναζητούν χρηματική αμοιβή, χρησιμοποιούν πράγματα δωρεάν, παίρνουν συλλογικές αποφάσεις, συνεργάζονται χωρίς καταναγκασμό και χρηματικά κίνητρα. Εκατομμύρια άνθρωποι γεύονται τα δωρεάν πλεονεκτήματα ενός αποκεντρωμένου σοσιαλισμού. Δεν είναι τυχαία η τρομερή επιτυχία του κόμματος των πειρατών στη Σουηδία με βασικά αιτήματα την ελευθερία του διαδικτύου.

Τι δείχνουν όλα τα παραπάνω; Ίσως ότι η ελεύθερη αγορά μπορεί να μετατραπεί σε ένα χωρίς χρήμα, χωρίς καταναγκασμό και χωρίς εξουσία σοσιαλιστικό παράδειγμα. Οι άνθρωποι που υπερασπιζόταν την ελεύθερη αγορά (π.χ. Hayek) είχαν άλλα παραδείγματα της εποχής του τηλέγραφου όπου δεν μπορούσε να υπάρξει κινητοποίηση παρά μόνο με τη βία ή το χρήμα. Με τις νέες μορφές οργάνωσης αναδύονται παράλληλα νέα κίνητρα και νέες μορφές συνεργασίας που παλαιότερα ήταν αδιανόητες.

Αναδύονται νέες δυνατότητες κοινωνικής οργάνωσης, παραγωγής και ύπαρξης, αυτή τη φορά με κοινό παρανομαστή όχι την ιδεολογία αλλά την πρακτικότητα.

Το Α και το Ω του καπιταλισμού....

Image by Jacob Bøtter via Flickr

Μιλούσα σήμερα με τον γενικό εισαγωγέα Ελλάδας ενός πολύ καλού προϊόντος από τη Γερμανία. Οι Γερμανοί το μόνο που θέλουν είναι ένας αυξημένος αριθμός πωλήσεων κάθε χρόνο, από εκεί και πέρα δεν ανακατεύονται ιδιαίτερα στο πώς λειτουργεί στις πωλήσεις ο γενικός τους εισαγωγέας ούτε το ψάχνουν ιδιαίτερα...

Έτσι ο εισαγωγέας έχει την εξής τακτική, πουλάει τα προϊόντα των Γερμανών όχι μόνο στους επίσημους εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους αλλά σχεδόν σε όλους τους εμπόρους που του ζητάνε.... Πολλοί άνοιξαν επίσημα μαγαζιά (το προϊόν είναι πανάκριβο) και πήραν τις κατά τόπους αντιπροσωπίες με την ελπίδα να κερδίσουν και αυτοί κάτι. Όμως ο γενικός εισαγωγέας λόγω απληστίας και κακών συνηθειών στέλνει από τη βόρειο Ελλάδα προϊόντα σε γνωστούς και αγνώστους εμπόρους.

Πολλοί από αυτούς "σπάνε" τις τιμές και πουλάνε τα προϊόντα πολύ φτηνά γιατί δεν έχουν ούτε τα τεράστια έξοδα τοπικών αντιπροσωπειών, ούτε τις απαιτήσεις σέρβις και υποστήριξης των Γερμανών. Έτσι ενώ οι άλλες φίρμες είναι λίγες η γερμανική εταιρεία για την οποία συζητάμε δημιουργεί μόνη της εσωτερικό ανταγωνισμό στην Ελλάδα. Αφού δεν μπορεί να ελέγξει τους δικούς της που πουλάνε φτηνά δεν μπορεί να συνεννοηθεί και με τους ανταγωνιστές της με τους οποίους άνοιξε πόλεμο χωρίς να το θέλει, λόγω βλακείας δηλαδή.

Γιατί στον καπιταλισμό το Α και το Ω είναι να μπορείς να συνεννοηθείς άτυπα ή ρητώς και κατηγορηματικώς με τους ανταγωνιστές σου ώστε να μην χτυπιέστε άσκοπα. Αν λειτουργούσε ο ελεύθερος ανταγωνισμός τότε τα περιθώρια κέρδους σιγά, σιγά θα έπεφταν έως τον τελικό μηδενισμό.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι όταν τα περιθώρια κέρδους του κεφαλαίου μειώνονται επικίνδυνα φτάνουμε σε μεγάλες οικονομικές κρίσεις.

Του εξήγησα λοιπόν ότι αν θέλει και τα παιδιά του να έχουν δουλειά θα πρέπει να μη δίνει προϊόντα σε τόσους αντιπροσώπους και αφού ελέγξει τις τιμές μέσα στο μαγαζί του τότε να συνεννοηθεί και λίγο καλύτερα με τους ανταγωνιστές του. Τόσο απλά λύνονται τα προβλήματα.

Και ας αφήσει τους διάφορους αριστερούς να κατηγορούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό και την ελεύθερη αγορά, αυτός δεν χρειάζεται να κατηγορεί αφού έχει τον τρόπο να εκμηδενίζει αθόρυβα κάθε ίχνος ελεύθερης αγοράς, όπως άλλωστε κάθε καπιταλιστής που σέβεται τον εαυτό του.....

Ο διαγωνισμός της ΕΥΔΑΠ με το βαρέλι

Image by Ali A via Flickr

Αντιγράφω ενδεικτικά μέρη της προκήρυξης 1/366Ν/2009 της ΕΥΔΑΠ για την πρόσληψη εργατών υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

"Οι θέσεις αυτές αφορούν την εκτέλεση εργασιών χειρωνακτικής φύσης όπως ενδεικτικά είναι η διάνοιξη χανδάκων σε μόνιμα υγρό περιβάλλον σε μεγάλο βάθος με χειρωνακτικά μέσα (λ.χ. φτυάρι, κασμά κλπ), η χρήση κομπρεσέρ, οι επισκευαστικές εργασίες μετά τη διάνοιξη ρεόντων λυμάτων, φορτοεκφορτώσεις βαρέων υλικών, η (ατομική) κάθοδος σε χώρους λυμάτων με αναθυμιάσεις."


"Σε δεύτερο στάδιο όσοι περατώσουν επιτυχώς την πρώτη δοκιμασία, θα υποβληθούν σε δοκιμασία συγκεκριμένης και σαφώς προδιαγεγραμμένης χειρωνακτικής χωματουργικής εργασίας με κριτήριο βαθμολογίας το ταχύτερο δυνατό χρόνο ολοκλήρωσής της. "

"Η χειρωνακτική εργασία θα είναι η πλήρωση ενός κενού βαρελιού 200 λίτρων με αδρανές ασβεστολιθικό υλικό συγκεκριμένης κοκκομετρικής διαβάθμισης (Α3) με φτυάρι....."

"Ο κάθε υποψήφιος θα γεμίζει μια φορά το βαρέλι και θα μετράται ο απαιτούμενος χρόνος. Στόχος του διαγωνιζόμενου θα είναι η πλήρωση του βαρελιού στον ελάχιστο δυνατό χρόνο...."

"Μετά το πέρας της πρακτικής δοκιμασίας οι υποψήφιοι θα καταταγούν σε πίνακα κατά τη σειρά των χρόνων πλήρωσης ου βαρελιού."

"...ασκείται ένσταση μόνο για λόγους νομιμότητας εντός 10 ημερών.."

Μετά από τις παραπάνω δοκιμασίες οι επιτυχόντες υπογράφουν 7μηνη σύμβαση δοκιμαστικής εργασίας και με τη λήξη της περιόδου γίνεται αξιολόγηση από δύο προϊσταμένους για το αν θα επιτραπεί στους εργαζόμενους να εργαστούν με σύμβαση αορίστου χρόνου και Ιδιωτικού Δικαίου φαντάζομαι αφού η ΕΥΔΑΠ είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο.

Πολλοί ίσως θεωρήσουν ότι είναι λογική και ρεαλιστική αυτή η διαδικασία αξιολόγησης για την συγκεκριμένη μη μόνιμη εργασία στην ΕΥΔΑΠ. Προσωπικά θεωρώ ότι ο κόσμος μας πάει από το κακό στο χειρότερο, και από άποψη βλακείας και από άποψη εκμετάλλευσης με προκάλυμμα την αξιοκρατία.

Θυμήθηκα ένα φίλο που μου έστειλε ένα φοβερό μήνυμα στο ε-μέιλ για άλλο αλλά παρόμοιο θέμα και το οποίο προσυπογράφω 100% και θεωρώ ότι ταιριάζει και στο θέμα του διαγωνισμού με το βαρέλι:

" ...όλες αυτές οι "επιστημονικές" συζητήσεις...οι οποίες φυσικά προσαρμόζονται στο ρεαλισμό- και γι' αυτό το λόγο, επειδή είναι ρεαλιστικές, υποτίθεται ότι είναι υπεράνω κριτικής και κραξίματος - της πρόσφατα διαμορφωμένης κρίσης κερδοφορίας του κεφαλαίου, είναι επιεικώς φασίζουσες και κάτι παραπάνω. Μου θυμίζουν εκείνο που έλεγε ο Μπρέχτ ότι: "αυτοί που μας έκλεψαν το βιβλίο μας κατηγορούν τώρα ότι μείναμε αδιάβαστοι". Αν έπρεπε ρεαλιστικά να αξιολογήσεις έναν τέτοιο μαθητή με συνοπτικές και κυνικές διαδικασίες θα τον κατακρεουργούσες, εντελώς αδιάφορος προς το κριτήριο αξιολόγησης το οποίο είναι η μίζερη ακαδημαϊκή σου ύπαρξη- και οι υλικές προϋποθέσεις για να υπάρχεις ως τέτοιος - απέναντι στο προϊόν σου...."

Η τελετή του γάμου στην Ελλάδα

Image by Dabe Murphy via Flickr

Η διαδικασία του να μπει ένα ζευγάρι σε μια εκκλησία και να τους παντρέψει ένας παπάς, εκτός από βλακώδης μου φαίνεται και εξευτελιστική λόγω θρησκείας. Παρόλα αυτά πολλά ζευγάρια περνάνε το κατώφλι της εκκλησίας χωρίς κανένα θρησκευτικό ενδοιασμό, το μόνο που τα απασχολεί είναι η θεατρικότητα της τελετής, η καταναλωτική επίδειξη και η έμμεση απαίτηση για ακριβές δωρεές από τους προσκεκλημένους. Ιδιαίτερα η λίστα δώρων μου μοιάζει ως άκρως εξευτελιστική διαδικασία για όλους τους συμμετέχοντες.

Γενικά η διαδικασία του γάμου περιέχει τα χειρότερα χαρακτηριστικά από πολλούς τομείς: θεατρική αντίληψη του εαυτού μας, επιφανειακές κοινωνικές σχέσεις (ιδίως αν αυτοί που παντρεύονται είναι υπερκοινωνικοί και καλούν ακόμη και αυτούς με τους οποίους έχουν ανταλλάξει μόνο ένα γεια) και καταναλωτική επίδειξη.

Το ζευγάρι για μήνες πριν το γάμο πρέπει να κάνει σοβαρές ετοιμασίες, να διαλέξει η νύφη το νυφικό που θα θυμάται μια ζωή (ίσως και περισσότερο χρόνο από ότι κάνει για να διαλέξει τον γαμπρό), να διαλέξουν εκκλησία, παπάδες με γαλόνια, αναμμένους πολυελαίους, λουλούδια, τραπέζια, κομπανίες, χορούς και τελετές, τούρτες και θεατρικά σκέτς με "ρομαντικούς" χορούς κτλ

Αντί για γιορτή το ζευγάρι περνάει ένα φοβερό άγχος που όσο και αν το ψάξει κάποιος έχει κυρίως σκοπό καταναλωτικής επίδειξης για να γίνεται τζίρος.

Όπως γράφει ο Σπύρος Βλέτσας στο βιβλίο του "Ευ ζην όχι lifestyle!" : " Η λίστα γάμου γίνεται αποδεκτή μόνο και μόνο γιατί φέρει τη νομιμοποίηση της "ευγενούς" καταγωγής της από την αστική τάξη"......."Ο γάμος μοιάζει με μια ιδιότυπη εμπορική έκθεση. Όλοι, ζευγάρι και καλεσμένοι, σε όλη τη διαδικασία του γάμου αναγνωρίζουν, ανταλλάσσουν και αξιολογούν έναν καταιγισμό σημείων που έχουν να κάνουν σχεδόν αποκλειστικά με την κατανάλωση..".

Παλαιότερα ο γάμος ήταν μια τελετή με άλλες κοινωνικές σημασίες επειδή το ζευγάρι δεν είχε σεξουαλικές επαφές και η νύφη περνούσε από τον πατέρα στον σύζυγο...Σήμερα όμως χωρίς αυτούς τους περιορισμούς, χωρίς τους κοινωνικούς συμβολισμούς και ασφαλώς χωρίς τη θρησκευτικότητα το ζευγάρι αναπαριστά με την τελετή το ζευγάρι μιας άλλης εποχής έχοντας αντικαταστήσει όλα τα κενά πλέον νοήματα με τα καταναλωτικά πρότυπα.

Σαν να προσπαθεί το ζευγάρι να εξαγοράσει, με τις σπατάλες που κάνει, την κοινωνική του νομιμοποίηση.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι τυχαία σε σχέση με το ποσοστό διαζυγίων που κοντεύουν και στην Ελλάδα να φτάσουν τα αστρονομικά επίπεδα του υπόλοιπου πολιτισμένου δυτικού κόσμου. Μάλιστα πιστεύω ότι πολλά ζευγάρια, πάρα πολλά, μένουν μαζί λόγω οικονομικών υποχρεώσεων και από παρόμοια ανάγκη (δάνεια που έχουν πάρει μαζί, η σύζυγος πολλές φορές δεν εργάζεται και εξαρτάται από τον σύζυγο κτλ).

Δεν υπάρχει βέβαια κάποια μεταφυσική σχέση μεταξύ της καταναλωτικής μανίας ή καταναλωτικής επίδειξης και των αυξημένων διαζυγίων, απλά η βλακεία που δημιουργεί τα μεν οδηγεί και στα δε.

Έναντι όλων των παραπάνω για μένα θα είχε νόημα να κάνει κάποιος ένα πολιτισμένο πολιτικό γάμο και να καλέσει σε ένα φιλικό ταβερνάκι μόνο κάποιους στενούς φίλους και μετά ίσως για γαμήλιο ταξίδι να διασχίσει τις ΗΠΑ πάνω σε μια μηχανή (λέμε τώρα...), να παντρευτεί ξανά για πλάκα στο Las Vegas κάνοντας και ένα αντικοινωνικό τατουάζ και μετά να γυρίσει στην Ελλάδα. Παπάδες ούτε σε κηδεία, πόσο μάλλον σε γάμο...

Το τι λέει η κοινωνία θα έπρεπε κάθε σοβαρός άνθρωπος να το έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια. Πόσοι έχουν όμως τόσο θάρρος να υποστούν τις κοινωνικές συνέπειες;...

Όταν οι συντηρητικοί διαβάζουν Μαρξ (για να δουν πώς θα τη γλιτώσουν...)

Το πολύ γνωστό διεθνές διμηνιαίο περιοδικό Foreign Policy (FP) (της συντηρητικής Washington Post) βγήκε στο τελευταίο του τεύχος με πρωτοσέλιδο ένα κολάζ με τη μορφή του Μάρξ και τίτλο: "Marx, Really? Why he matters now".

Στο Editorial γράφει: "Όχι δεν πιστεύουμε ότι ο κομμουνισμός ετοιμάζεται να επιστρέψει σύντομα. Όμως η δύναμη της μαρξιστικής κριτικής για τους κινδύνους του καπιταλισμού των ακραίων διακυμάνσεων αξίζει την προσοχή μας τη σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης. Ξεσκονίστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ και θα εκπλαγείτε με το τι λέει ο Μαρξ από τον τάφο του για την σημερινή κοσμογονική οικονομική ανακατάταξη."

Παράλληλα αρκεί κάποιος να ρίξει μια ματιά στους τίτλους των νέων ξενόγλωσσων βιβλίων που κυκλοφορούν στους πρώτους πάγκους των διεθνών βιβλιοπωλείων. Υπάρχει μια βέβαιη στροφή στον σκεπτικισμό για το σύστημα, τη λειτουργία της δημοκρατίας, τον ολοκληρωτισμό των επιχειρήσεων, τον καπιταλισμό. Θα πει βέβαια κάποιος ότι αυτό είναι συγκυριακό και οφείλεται στην τρέχουσα οικονομική κρίση.

Θυμάμαι όμως ότι στην προηγούμενη μεγάλη αναταραχή το 2000 με τις μεγάλες και ηχηρές χρεωκοπίες επιχειρήσεων (Enron, Worldcom κτλ) αλλά και πιο πίσω το 1997 με την ηχηρή κατάρρευση του μετώπου των "Τίγρεων της Άπω Ανατολής" δεν συνέβη κάτι παρόμοιο.

Σήμερα, όχι μόνο μεγάλα συντηρητικά περιοδικά προτρέπουν με μια επίδειξη ρεαλισμού (αλλά χωρίς από την άλλη να αρνούνται τις ιδέες τους) να διαβάσουμε Μάρξ αλλά και οι λίγο πιο "ψαγμένοι" νεοφιλελεύθεροι παραδέχονται τα περισσότερα από αυτά που υποστηρίζω σε αυτό το blog.

Διάβασα στο ένθετο Τέχνες & Γράμματα της εφημερίδας Καθημερινή της Κυριακής μια συνέντευξη του Ρίτσαρντ Σένετ του οποίου το βιβλίο "Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού" επίσης διάβαζα συμπτωματικά πριν από λίγες μέρες.

Ο Σένετ πάει κατευθείαν στο κέντρο του προβλήματος όταν αναφέρει ότι η αιτία των προβλημάτων οφείλεται στην αλλαγή της αντίληψης που έχουμε για το χρόνο και στην προσήλωση που έχουμε στο χρήμα. Και ο απλός εργαζόμενος αλλά και τα ανώτερα στελέχη έχουν μάθει να βλέπουν τα πάντα εξαιρετικά βραχυπρόθεσμα, κάτι που έχει απρόβλεπτες μακροπρόθεσμες συνέπειες, κάποιες από τις οποίες βιώνουμε με την τρέχουσα οικονομική κρίση. Παράλληλα το σύστημα είναι έτσι δομημένο που αυτοί που κερδίζουν χρήματα δεν είναι οι πιο έξυπνοι ή οι πιο ικανοί.

Αρκεί να αλλάξουμε ορισμένες λέξεις ταμπού και εκεί που λέγαμε αόριστα καπιταλισμός, εκμετάλλευση και αριστερά να λέμε βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του κόσμου και των επιχειρήσεων. Κάτι τέτοιο έρχεται με τη σειρά του σε σύγκρουση με τη λογική των αγορών, των διοικητικών συμβουλίων των πολυεθνικών, του τρόπου πληρωμής τους, των επιχειρηματικών στόχων, της υποτιθέμενης κοινωνικής ευθύνης και της καταστροφικής ανευθυνότητας για το περιβάλλον.

Οι εξελίξεις στην διεθνή βιβλιογραφία και η επικαιρότητα των συζητήσεων διεθνώς με δικαιώνουν πλήρως σε σχέση με αυτά που έχω υποστηρίξει κατά καιρούς από αυτό το βήμα, απλά έπιασα τον παλμό στο σωστό timing πριν ακόμη φανούν τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Θυμάμαι πριν 12-13 μήνες έναν επίμονο συνομιλητή στον οποίο έλεγα ότι ο κόσμος διεθνώς είναι υπερχρεωμένος και αυτός ο συνομιλητής με τα 10 και πλέον χρόνια οικονομικών σπουδών του με διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για κάτι τέτοιο!! Εγώ του έλεγα να κοιτάξει γύρω του...τελικά όχι απλά ο κόσμος διεθνώς ήταν υπερχρεωμένος αλλά υπερ-υπερ-υπερ-υπερ χρεωμένος....Και εμείς σπουδάσαμε δέκα και πλέον χρόνια οικονομικά αλλά δεν παίρνουμε στα σοβαρά την οικονομική επιστήμη....

Τώρα τον δρόμο μου ακολουθούν από μόνοι τους πολλοί περισσότεροι σε όλο τον κόσμο. Ακόμη και η βασική οικονομική αρθρογράφος της Καθημερινής Ζέζα Ζήκου δηλώνει μεταξύ σοβαρού και αστείου την συμπάθειά της προς τον αντικαπιταλιστικό ΑΝΤΑΡΣΥΑ που κατέβηκε στις εκλογές παίρνοντας 22.000 ψήφους...

Την ίδια στιγμή που μεγάλα αμερικάνικα συντηρητικά περιοδικά μας παροτρύνουν να διαβάσουμε Μάρξ και ο φιλελευθερισμός συν η σοσιαλδημοκρατία δείχνουν άναυδοι μπροστά στις εξελίξεις, η εγχώρια αριστερά πνίγεται σε μια κουταλιά νερό.

Προσωπικά νομίζω ότι η αριστερά πρέπει να έχει δύο χαρακτηριστικά: 1) Ενότητα προς χάρη της δυνατότητας ύπαρξης της με δημιουργία κινημάτων και συνασπισμού αριστερών ρευμάτων, 2) Πλήρη αντικαπιταλιστική δυναμική. Ορισμένοι είναι τόσο ανόητοι που φλερτάρουν με τις σοσιαλδημοκρατικές απόψεις όταν σε λίγα χρόνια οι σοσιαλδημοκράτες θα μετονομάζονται σε αριστερούς. Αυτή η στιγμή πλησιάζει. Το βλέπω από τους γύρω μου, στελέχη επιχειρήσεων και άλλους. Όσο πιο βαθιά μέσα στο πηγάδι είναι ο κάθε ένας σε όσο πιο ψηλές θέσεις βρίσκονται τόσο καλύτερα καταλαβαίνουν και αποδέχονται αυτά που γράφω.

Οι δήθεν αριστεροί που είναι έτοιμοι να πέσουν στην αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Διαβάζουν ξένο τύπο και εφημερίδες;; Καταλαβαίνουν τι γίνεται διεθνώς γύρω τους;;

Σε λίγο καιρό οι μόνοι φανατικοί υπέρμαχοι του καπιταλισμού θα είναι οι τριτοκοσμικοί που δεν πρόλαβαν να φάνε ψωμάκι (ή οι εγχώριοι τριτοκοσμικοί που δεν πρόλαβαν να πάρουν το νέο μοντέλο της BMW που ζαχάρωναν στην αντιπροσωπεία), οι εδώ μετανάστες που θα συγκρίνουν την αθλιότητα του καπιταλισμού με την παρούσα αθλιότητα που ζούνε καθώς και οι Κινέζοι που δεν θα έχουν προλάβει για πολύ λίγο να γίνουν η μεγαλύτερη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική υπερδύναμη στον κόσμο...

Οι υπόλοιποι πολιτισμένοι και ανεπτυγμένοι άνθρωποι θα είναι αντικαπιταλιστές. Αντικαπιταλιστής σήμερα δεν σημαίνει δόγμα του παρελθόντος αλλά αναγνώριση του ότι ο κόσμος εκτροχιάστηκε από την πολλή υπερεκμετάλλευση σε όλα τα επίπεδα.

Και για όλα αυτά, σε αντίθεση ό,τι λέει το συγκρότημα Washington Post, δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς Μάρξ. Αρκεί να διαβάσει μια εφημερίδα του εξωτερικού, να ανοίξει τα μάτια του και να δει γύρω του τον κόσμο που ξέραμε να καταρρέει ή να σκεφτεί και να φιλοσοφήσει ειλικρινά με τον εαυτό του αν αυτό που θέλει ή του λείπει από τη ζωή του είναι ένα ακόμη νέο αυτοκίνητο και περισσότερα χρήματα...

Η πανδημία ξαναχτυπά (2)

Image by George Eastman House via Flickr

Για τον νέο ιό τα έχουμε ξαναπεί: Η πανδημία ξαναχτυπά (1) . Αυτές τις μέρες ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανέβασε το επίπεδο συναγερμού στο 6 που είναι και το ανώτατο και δηλώνει ότι ο πλανήτης αντιμετωπίζει, επίσημα πλέον, πανδημία.

Κάποιοι γνωστοί μου που ξέρουν πιο πολλά αναφέρουν ότι η Ελλάδα δεν έχει πάρει κανένα ουσιαστικό μέτρο κατά του νέου ιού, τα πράγματα είναι λίγο πολύ στην τύχη, όπως πάντα.

Οι ειδικοί επαναλαμβάνουν ότι ο ιός είναι εξαιρετικά απρόβλεπτος. Μεταδίδεται ταχύτατα, ακόμη και αυτόν το μήνα τον Ιούνιο, κάτι που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Κάποιοι που θεωρούσαν τη νέα γρίπη σχετικά ακίνδυνη τώρα φοβούνται ότι απλά μεταδίδεται σε μεγάλους αριθμούς ανθρώπων για να μεταλλαχθεί στη συνέχεια, ίσως το φθινόπωρο, σε κάτι εξαιρετικά θανατηφόρο.

Δεν ξέρω αν ο νέος ιός έχει βγει από εργαστήριο ή όχι. Είτε έχει βγει από τα ανθρώπινα εργαστήρια, είτε από τα "φυσικά εργαστήρια" για μένα είναι το ίδιο.

Ακόμη βέβαια και στην χειρότερη περίπτωση με πολλά εκατομμύρια θύματα πιστεύω ότι η ανθρωπότητα και πάλι θα νικήσει, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα...

Τα πραγματικά ποσοστά των εκλογών

Όπως φαίνεται στην παραπάνω εικόνα που αντέγραψα από τον Ασημώνη, που έκανε τη σωστή πρόσθεση, φαίνονται τα πραγματικά ποσοστά των εκλογών. Από τα αποτελέσματα αυτά βγαίνουν τελείως διαφορετικά συμπεράσματα.

Πρώτον το πολιτικό μας σύστημα είναι χρεωκοπημένο. Όχι ότι αυτό νοιάζει τους επαγγελματίες πολιτικούς...αυτοί είναι μεγάλοι απατεώνες και λαμόγια, όσοι λιγότεροι ψηφίζουν τόσο καλύτερα γι' αυτούς!

Δεύτερον, πώς γίνεται σε μια αντίστοιχη περίπτωση εθνικών εκλογών να κυβερνάει ένα κόμμα με ποσοστά περίπου 18%, τι καραγκιοζιλίκι είναι αυτό;;

Το πράσινο μήνυμα των εκλογών

Παρεξηγημένος, εκτός ελέγχου και με κακή επικοινωνία με τους γύρω του ο HULK είναι ο χειρότερος εχθρός του ίδιου του εαυτού του. Δυνατός, θυμωμένος και έτοιμος να καταστρέψει ό,τι βρεθεί στο δρόμο του. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι ο HULK είναι η καταστροφική μανία της φύσης που ξεπήδησε ως τιμωρία από την ψευδαίσθηση του ανθρώπου που πίστευε ότι θα μπορούσε να κάνει τα πάντα χωρίς συνέπειες. Ο HULK είναι οι συνέπειες, το υποπροϊόν της φιλοσοφίας μας ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα στη φύση.

Ο HULK είναι μια ανθρώπινη ιδέα που ξεπήδησε ξανά μέσα από τα κινηματογραφικά στούντιο. Μια ιδέα ότι η φύση θα μας εκδικηθεί για την αλαζονεία μας ενώ ταυτόχρονα αυτή η αλαζονεία μας βρίσκεται κάπου βαθιά μέσα μας ως ένα δεύτερος ανεξέλεγκτος εαυτός, όπως ο εαυτός που μεταμορφώνει έναν απλό άνθρωπο σε ένα ανθρωπόμορφο πράσινο τέρας.

Γι' αυτό ο HULK προκαλεί ταυτόχρονα τη συμπάθεια αλλά και τον φόβο μας. Είναι αυτό που κρύβουμε μέσα μας αλλά και αυτό που προκαλεί η πεποίθησή μας ότι είμαστε παντοδύναμοι.

Τα ράλι στους δημόσιους δρόμους με στροφές έχω ακούσει ότι έχουν ενίοτε μεγάλο ενδιαφέρον...Οι αφύσικες κλίσεις και ταχύτητες μετατρέπουν οχήματα και οδηγούς σε πολεμικές μηχανές εδάφους-εδάφους. Χτες έτρεχα στην εθνική όταν κάποια στιγμή με προσπέρασε σαν σίφουνας ένα πράσινο μανιασμένο kawasaki.

Μετά από μια-δύο στροφές τον ξανασυνάντησα, ξαπλωμένο στη μέση της ασφάλτου. Δεν ξέρω πώς έπεσε, η μηχανή του ήταν διαλυμένη 200 μέτρα ακόμη πιο κάτω, τα πλαστικά της είχαν σπάσει σε χιλιάδες κομμάτια και είχαν καλύψει σχεδόν όλο το δρόμο και στα δύο ρεύματα.

Ευτυχώς δεν περνούσε κανένα όχημα και ο πιτσιρικάς φορούσε κράνος (που έσπασε) αλλά και στολή τύπου moto GP. Άργησε πολύ να σηκωθεί λόγω σοκ και πόνου.

Αυτά συμβαίνουν συνεχώς στα moto GP. Το θέμα όμως είναι ότι θα μπορούσε άνετα να είχε γίνει κιμάς από κάποιο διερχόμενο όχημα όπως τόσοι άλλοι.

Το ΛΑΟΣ ως το μέλλον της δημοκρατίας μας

Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω την εντύπωση ότι το μέλλον της πολιτικής είναι κόμματα όπως το ΛΑΟΣ. Ο Καρατζαφέρης είναι ένας σύγχρονος πραγματιστής πολιτικός που αξιοποιεί τη δύναμη της τηλεόρασης και της εικόνας απευθυνόμενος σε ένα συγκεκριμένο κοινό.

Και ο Σταλόνε γύριζε τσόντες πριν πάρει το όσκαρ. Έτσι και το ΛΑΟΣ απομακρύνεται από τις αρχικές του ακραίες πολιτικές απόψεις και σιγά, σιγά γεμίζει ένα χώρο που άφησε κενό η ΝΔ χωρίς τις αρχικές ακρότητες. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Κατατζαφέρης είναι αρκετά συμπαθής στους απλούς ανθρώπους, δεν βασανίζει υπερβολικά τα θέματα και δεν λέει τίποτα άλλο από αυτά που οι άνθρωποι έμαθαν στο σχολείο τους (πατριωτική Ελλάδα) και συζητάει αρκετός κόσμος στους δρόμους (μετανάστες, δουλειές κτλ). Παρόλο που λέγονται πολλά ο Παπαθεμελής, ο Πολύδωρας και ο Ψωμιάδης μοιάζουν πολύ πιο ακραίοι και συντηρητικοί από τον ιδιότυπα σύγχρονο λόγο του Καρατζαφέρη.

Ο Καρατζαφέρης μου θυμίζει έντονα τον σύγχρονο και αποτελεσματικό πολιτικό λόγο ενός Μπερλουσκόνι στην Ιταλία ή ενός Σαρκοζί στην Γαλλία που ιδρύουν ένα νέο πρότυπο πολιτικού και πολιτικής που εκμεταλλεύεται άριστα την εικόνα βάζοντας ταυτόχρονα τον συντηρητικό κόσμο σε ένα άλλο καλούπι.

Η ενέργειά του να δωρήσει ένα εκατομμύριο στο ταμείο φτώχειας και να διαθέσει και πολλά ακόμη για να το αναδείξει στην τηλεόραση με διαφημίσεις δείχνει ένα κόμμα που λειτουργεί ακριβώς όπως οι πιο ηθικές ιδιωτικές επιχειρήσεις που εφαρμόζουν ολοκληρωμένα προγράμματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, άσχετα αν πολλές φορές τα διαφημίζουν με πολλαπλάσια χρήματα .

Νομίζω ότι το πολιτικό στίγμα του ΛΑΟΣ σε μια εποχή που ακόμη και πολλοί αριστεροί δυσανασχετούν με την αναρχία της λαθρομετανάστευσης είναι το μέλλον της πολιτικής. Ο Καρατζαφέρης και το Λάος έχουν ένα πολιτικό στίγμα κυνικής αποτελεσματικότητας ιδανικό στην εποχή της εικόνας και των θεαμάτων. Η πολλή σκέψη ανάγεται σε άσκοπη φιλοσοφία και η στροφή στην παράδοση γίνεται το μόνο καταφύγιο πολλών άνεργων νέων που εμπιστεύονται περισσότερο την αστυνομία και την εκκλησία την ίδια στιγμή που η πρώην αστική τάξη ξεπέφτει σαν παρακμάζουσα αριστοκρατία και πολλοί οικογενειάρχες χάνουν τον ύπνο τους βλέποντας τους μετανάστες να περικυκλώνουν τα σπίτια με τις κόρες τους.

Υπάρχει ιδανικότερο περιβάλλον από το παραπάνω για να ακμάσει αυτή η νέα πολιτική κατηγορία; Αυτό είναι το μέλλον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας...

Image by Gojca via Flickr

Εκεί που κουρεύουν τις γριές

Image by Graffiti Land via Flickr

Πριν από 2 περίπου μήνες μιλούσα στο τηλέφωνο με ένα φίλο μου. Ο φίλος μου δεν είναι έντονα πολιτικοποιημένος ούτε έχει αριστερές φαντασιώσεις. Αυτό που ξέρει είναι ότι πρόσφατα έχασε τη δουλειά του από μια μεγάλη εταιρεία η οποία κατά τα άλλα πήγαινε πάρα πολύ καλά και δεν είχε επηρεαστεί από την κρίση. Εργαζόταν εκεί 8 χρόνια ως λογιστής...

Μου έλεγε λοιπόν στο τηλέφωνο για τα εγγόνια του Μητσοτάκη και για το ότι θα μας κυβερνάνε 200 χρόνια ακόμη μέλη των ίδιων οικογενειών. Πρόλαβε ο Μητσοτάκης και έβαλε λέει τα εγγόνια του και τα παιδιά του στην πολιτική. Ακόμη και τα δισέγγονά μας είτε οι Μητσοτάκηδες είτε τα δίδυμα θα τα κυβερνάνε...

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο καθυστερημένοι είμαστε εμείς οι νεοέλληνες. Λέμε ότι είμαστε δημοκράτες και κάναμε αγώνες για τη δημοκρατία, ότι ελευθερωθήκαμε με την επανάσταση του '21 από τους Τούρκους, ότι πολεμήσαμε για δικαιώματα και ότι κατακτήσαμε τη δημοκρατία με το σπαθί μας.

Όμως αντί για τους Οθωμανούς και τους κεφαλικούς φόρους έχουμε πάνω από το κεφάλι μας τους Αμερικάνους με τα νταβατζιλίκια των εξοπλισμών, αντί για τους φεουδάρχες έχουμε τις πολυεθνικές και τις επιχειρηματικές οικογένειες με τις κόκες και τους στρατούς με τους χούλιγκαν, αντί για τη βασιλεία έχουμε τις πολιτικές οικογένειες που μας κυβερνάνε.

Δεν ντρέπονται να πηγαίνουν και να κουνάνε τις σημαίες φωνάζοντας τα ίδια ονόματα που φώναζαν πριν 40 και 50 χρόνια; Πόσο ανόητος είναι ο Έλληνας;

Ίσως το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι το "σφάξε με Αγά μου ν' αγιάσω". Ό,τι και να πάθουμε ασφαλώς μας αξίζει. Η Ελλάδα είναι τελειωμένη.

Μείωση ωρών εργασίας με 15% πραγματική ανεργία

Image by publik15 via Flickr

Αν προσθέσουμε στα ποσοστά ανεργίας τους απασχολούμενους ανασφάλιστους με το stage καθώς και άλλους όπως τους καταρτιζόμενους άνεργους τότε η ανεργία στην Ελλάδα φτάνει το 15%. Αυτό υποστηρίζει ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και καθηγητής Παντείου Σάββας Ρομπόλης (Δείτε εδώ). Και αυτά πριν αισθανθούμε ακόμη την κρίση να χτυπάει μετωπικά τη χώρα, κάτι που θα γίνει με τον ένα ή άλλο τρόπο σύντομα.

Λέει επίσης ότι ο 21ος αιώνας θα χαρακτηριστεί από τις μειωμένες ώρες εργασίας χωρίς παράλληλη μείωση των αποδοχών.

Είναι πρώτη φορά που ακούω κάποιoν να μιλάει λογικά για την ανεργία.

Όλα τα μοντέλα που υποστηρίζουν την αύξηση αποδοχών με πλήρη απασχόληση είναι χρεωκοπημένα μαζί με την κουλτούρα της συνεχούς ανάπτυξης και της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας.

Ο κόσμος πρέπει να λειτουργήσει στο μοντέλο της μειωμένης απασχόλησης (με πλήρη δικαιώματα) όχι μόνο επειδή είναι ανθρώπινο να έχουν όλοι δουλειά αλλά και επειδή εκεί βρίσκεται κρυμμένη η μαζική εκμετάλλευση είτε του πλανήτη, είτε του εργαζομένου.

Ασφαλώς είναι εφικτό κάτι τέτοιο σε ένα μη νεοφιλελεύθερο και κοινωνικά αποτελεσματικό μοντέλο λειτουργίας της κοινωνίας αφού αποτελεί μια σύμβαση μεταξύ των ανθρώπων. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού.