Η πανδημία ξαναχτυπά

Image by Quiplash! via Flickr

Παρόλο που δεν έχω άποψη επι του θέματος της πανδημίας, καταθέτω δύο στοιχεία που μου έχουν κάνει εντύπωση και τα θυμάμαι:

Στοιχείο 1ο
Είχα διαβάσει πριν από αρκετά χρόνια μια συνέντευξη του Δ. Τριχόπουλου καθηγητή επιδημιολογίας στο Χάρβαρντ. Τον Δ. Τριχόπουλο για κάποιο μυστήριο λόγο τον αισθάνομαι εξαιρετικά σοβαρό άνθρωπο και επιστήμονα και πιστεύω εύκολα αυτά που λέει. Έλεγε λοιπόν τότε ότι δεν φοβάται ούτε το περιβάλλον, ούτε τα πυρηνικά, ούτε τους πολέμους, ούτε τις φυσικές καταστροφές, ούτε βέβαια την τρομοκρατία. Για την ανθρωπότητα θεωρούσε νούμερο ένα κίνδυνο αυτόν από τους ιούς και από μια πανδημία.

Στοιχείο 2
Είχα παρακολουθήσει επίσης πριν από 1-2 χρόνια ένα ντοκιμαντέρ στο BBC που επίσης είναι νομίζω σοβαρό κανάλι και περιέγραφε τις επιπτώσεις μιας πολύ θανατηφόρας πανδημίας. Στα επιτελικά σχέδια είναι καταγεγραμμένα σενάρια (σύμφωνα με το BBC) τα οποία αναφέρονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρούς τους πρώτους μήνες μιας τέτοιας πανδημίας (χειρότερης από την τρέχουσα). Και μάλιστα και στον δυτικό κόσμο (ΗΠΑ, Ευρώπη κτλ). Ζαλίστηκα όταν άκουσα αυτό το στοιχείο.

Ο Ασκληπιός στην Κοπεγχάγη

Image via Wikipedia

Μου έλεγε ένας φίλος ότι έκλεισε ραντεβού στα ιατρεία του ΙΚΑ για μια εξέταση αίματος σε ημερομηνία μετά από ένα μήνα, ήταν το πιο κοντινό ραντεβού που μπορούσαν να του προτείνουν.

Μου έλεγε επίσης ότι πριν τη συγχώνευση των ταμείων στην περιοχή του η διαδικασία ήταν πολύ πιο σύντομη. Τα άτομα με τα οποία μίλησε για να κανονίσει το ραντεβού του είπαν ότι αυτή η καθυστέρηση στα ραντεβού προέκυψε λόγω της πρόσφατης συγχώνευσης των ταμείων. Και πράγματι έτσι πρέπει να είναι.
Το ίδιο άτομο μου περιέγραφε, πριν από λίγες μέρες, την ταλαιπωρία του στα επείγοντα περιστατικά ενός εφημερεύοντος νοσοκομείου.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι η δυσλειτουργία αυτή ωφελεί πολύ την ιδιωτική οικονομία. Αν τα ραντεβού κανονιζόταν άμεσα, χωρίς χρονοτριβές και χωρίς αναμονές και αν τα νοσοκομεία δεν είχαν ουρές και σε εξυπηρετούσαν άμεσα, και αν όλοι ήταν χαμογελαστοί και ευγενικοί και αν τα πάντα ήταν καθαρά και σύγχρονα τότε τι θα έκαναν οι ιδιωτικές κλινικές, τι θα έκαναν τόσα εργαστήρια και ιδιώτες ιατροί; Τι θα έκαναν οι ιδιωτικές ασφάλειες υγείας και οι εταιρείες τους; Και ακόμη τι θα έκαναν τόσες φαρμακευτικές εταιρείες που ζούνε από τις ιατρικές συνταγές μαϊμού και τις προμήθειες των νοσοκομείων;; Αν όλα λειτουργούσαν καλά τότε ελάχιστοι θα πήγαιναν στις ιδιωτικές κλινικές, τα ιδιωτικά εργαστήρια και τους ιδιώτες ιατρούς.


Εκτός από το ότι πολλοί άνθρωποι θα έχαναν τις δουλειές τους το κράτος θα λάμβανε από αυτά τα ιατρικά κέντρα και ιδιωτικά νοσοκομεία πολύ λιγότερους φόρους. Και χωρίς έσοδα δεν θα μπορούσε να διατηρήσει τη δημόσια υγεία.

Συνεπώς σκέφτομαι καμιά φορά ότι οι δαιμόνιοι οικονομικοί εγκέφαλοι, ακόμη και να είχαν τρόπο να φτιάξουν τα πράγματα της δημόσιας υγείας, μάλλον κατά βάθος δεν θα το ήθελαν πραγματικά, μιας και αυτό θα προκαλούσε την κατάρρευση ενός μεγάλου και εύρωστου τομέα της ιδιωτικής οικονομίας και θα μείωνε το εθνικό εισόδημα.

Στη νεοφιλελεύθερη οικονομία δεν μπορούμε να έχουμε αποτελεσματική δημόσια υγεία εξ ορισμού. Στη νεοφιλελεύθερη οικονομία το κράτος πρέπει να σαμποτάρει τη δημόσια υγεία ώστε να λειτουργεί το σύστημα...

Όσο παραπάνω λοιπόν περιμένουμε στις ουρές του ΙΚΑ και των δημόσιων νοσοκομείων τόσο περισσότερο βοηθάμε στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Και όσο περισσότερο αυξάνεται η οικονομική ανάπτυξη τόσο περισσότερο αυξάνεται και η ευημερία μας και άρα θα πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι που περιμένουμε στις ουρές...

Η φούσκα της ανάπτυξης

Image via Wikipedia

Τον τελευταίο καιρό ζούμε μια μεγάλη αντίφαση. Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει τους πολίτες να δανειστούν περισσότερο (ενώ είναι υπερχρεωμένοι) και τις τράπεζες να δανείσουν περισσότερο (ενώ κόντεψαν να κλείσουν από τα υπερβολικά δάνεια που έδωσαν). Προς την κατεύθυνση αυτή χρηματοδότησε άμεσα και έμμεσα τις τράπεζες με 28 δις γεγονός που επέτρεψε στις τράπεζες να μην κάνουν παύση εργασιών. Στη συνέχεια μείωσε το τέλος ταξινόμησης και αυτό προκάλεσε αύξηση των δανείων για αγορά αυτοκινήτων (σε ένα μόλις μήνα) κατά 200 εκ ευρώ ή 40% και πλέον από τον προηγούμενο μήνα.

Τώρα εγγυάται (;) ένα μέρος του δανεισμού στα στεγαστικά δάνεια ώστε οι πολίτες να αυξήσουν το δανεισμό τους και να τολμήσουν να αγοράσουν ένα σπίτι. Μάλιστα επειδή οι περισσότεροι έχουν σπίτι, δίνει κίνητρα σε αυτούς που έχουν σπίτι (φοροαπαλλαγή) για να αποκτήσουν και δεύτερο σπίτι με δανεισμό.

Όλα τα παραπάνω μέτρα έχουν έναν κοινό παρανομαστή: προϋποθέτουν την αύξηση του ιδιωτικού δανεισμού ώστε να βγει η οικονομία από την κρίση. Ο δημόσιος δανεισμός και οι δημόσιες δαπάνες δεν φαίνονται να επιτρέπεται να αυξηθούν ιδιαίτερα οπότε δίνονται κίνητρα στους ιδιώτες να δανειστούν μέχρι σκασμού.

Και το ερώτημα είναι το εξής: Αν όπως λένε οι περισσότεροι παγκοσμίως, αλλά και η Τράπεζα της Ελλάδος, η οικονομική αυτή κρίση δημιουργήθηκε και λόγω του υπερδανεισμού τότε πώς θα λυθεί το πρόβλημα με την αύξηση του δανεισμού;

Η απάντηση που δίνω εγώ είναι ότι δεν προσπαθούν επί της ουσίας να λύσουν κανένα πρόβλημα. Προσπαθούν απλά να πετύχουν μια έστω βραχυπρόθεσμη θετική αντίδραση της οικονομίας (όλοι παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα) κάτι που θα τους δώσει επαρκή χρόνο διαφυγής. Γιατί αν δεν έχουν αυτή την βραχυπρόθεσμη θετική αντίδραση τότε οι πολίτες θα τους κυνηγήσουν (όπως στην Ισλανδία) και θα τους μαυρίσουν στο ξύλο....

Από την άλλη, αν μια πιθανή βραχυπρόθεσμη ανάκαμψη της οικονομίας αντιστρέψει την απαισιοδοξία των καταναλωτών και αυτοί αρχίσουν πάλι βλακωδώς να δανείζονται για να καταναλώνουν τότε το επόμενο κύμα της πτώσης θα είναι πιο άσχημο από το αρχικό που είδαμε στο τέλος του 2008. Οπότε σε καμία περίπτωση δεν γλιτώνουμε. Απλά μεταθέτουμε με νύχια και με δόντια το τέλος μας αντί να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε τα λάθη.

Μπορεί λοιπόν στην νεοφιλελεύθερη οικονομία να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη χωρίς δανεισμό;; Η απάντηση είναι όχι, αφού την ύστατη ώρα που ο υπερδανεισμός μας έφερε στο χάος εμείς προσπαθούμε να αυξήσουμε περισσότερο τον δανεισμό.... Για τον νεοφιλελευθερισμό ο δανεισμός είναι μονόδρομος, δηλαδή γι' αυτόν είναι μονόδρομος η οικονομία της φούσκας. Έτσι και για εμάς η πτώση του νεοφιλελευθερισμού είναι εξίσου μονόδρομος και θα πρέπει να συμβεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.

28η Απριλίου παγκόσμια ημέρα ασφάλειας εργασίας

Image via Wikipedia

Η 28η Απριλίου κάθε έτους καθιερώθηκε διεθνώς από τη Διεθνή Οργάνωση Υγείας ως παγκόσμια ημέρα για την ασφάλεια της εργασίας. Η Ελλάδα από το 2005 ανήκει στις 100 χώρες που συμμετέχουν ενεργά στις εκδηλώσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Υγείας. Κατ' αρχήν η ημέρα αυτή επιλέχτηκε συμβολικά από συνδικάτα εργαζομένων στις ΗΠΑ και τον Καναδά ως ημέρα μνήμης για συναδέλφους που σκοτώθηκαν σε εργατικά ατυχήματα. Στη συνέχεια η Διεθνής Συνομοσπονδία των Ελεύθερων Συνδικάτων και η Ομοσπονδία Διεθνών Συνδικάτων καθιέρωσαν από το 2001 τη συγκεκριμένη ημέρα σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας ως μέρα υγιεινής και ασφάλειας εργασίας. Ο στόχος τους είναι να προωθήσουν μια συγκεκριμένη κουλτούρα πρόληψης για την ασφάλεια εργασίας με στόχο την αειφόρο εργασία.

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία αναφέρει ότι κάθε 3,5 λεπτά πεθαίνει ένας άνθρωπος στην Ευρωπαική Ένωση από παράγοντες σχετιζόμενους με την εργασία (επαγγελματικές ασθένειες ή εργατικά ατυχήματα). Αυτό ισοδυναμεί με 150,000 θανάτους το χρόνο μόνο στην πολιτισμένη Ε.Ε.

Σύμφωνα με παρόμοια στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας διεθνώς πεθαίνουν 2,2 εκατομμύρια άνθρωποι από παράγοντες σχετιζόμενους με την εργασία (επαγγελματικές ασθένειες ή εργατικά ατυχήματα). Ακόμη, 430 εκατομμύρια άνθρωποι παθαίνουν μη θανατηφόρο εργατικό ατύχημα ή πάσχουν από επαγγελματικές νόσους.

Τα παραπάνω νούμερα χοντρικά αγγίζουν το μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους κάθε έτος και κοστίζουν 4% του παγκόσμιου ακαθάριστου προϊόντος. Το 4% αυτό αντιστοιχεί σε 2 περίπου τρις δολάρια. Τα παραπάνω στατιστικά παρουσίασαν τα τελευταία χρόνια αύξηση 10%.

Επίσης, τα παραπάνω στοιχεία βασίζονται σε πολύ συντηρητικά επίσημα στατιστικά στοιχεία και εκτιμήσεις. Θα πρέπει κάποιος λάβει υπόψη του ότι εκατομμύρια άλλοι εργαζόμενοι:
1) Δεν γνωρίζουν ότι πάσχουν από κάποια ασθένεια (που προκλήθηκε από εργασιακούς παράγοντες).
2) Άλλοι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν ότι αυτό από το οποίο πάσχουν οφείλεται στην εργασία τους.
3) Πολλοί επίσης εργαζόμενοι δεν τολμάνε να αναφέρουν προβλήματα υγείας τους κάτι το οποίο έχει διαπιστωθεί ως πρόβλημα που μειώνει την παραγωγικότητα στις ΗΠΑ με την ονομασία Presenteism (Αδικαιολογήτως Παρόντες). Αυτοί είναι εργαζόμενοι που έχουν πολύ μειωμένη απόδοση όχι λόγω τεμπελιάς αλλά λόγω ιατρικών τους προβλημάτων που φοβούνται να αναφέρουν ή να αποκαλύψουν.

Κατά τη γνώμη μου σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε πολλά ψυχικά και ψυχοσωματικά νοσήματα που είναι σε έξαρση στον δυτικό κόσμο και προς το παρόν δεν έχουν μετρηθεί επαρκώς. Στο ίδιο ευρύτερο πλαίσιο θα πρέπει να ελεγχθούν πώς ασθένειες και θάνατοι που φαινομενικά δεν οφείλονται στην εργασία μπορεί τελικά να επηρεάζονται καθοριστικά από αυτήν. Για παράδειγμα πολύ υψηλά επίπεδα άγχους που επιδρούν αρνητικά με τον καρκίνο ή άλλες ασθένειες που μειώνουν δραματικά την ποιότητα ζωής. Ακόμη πώς οι εργασιακές συνθήκες αλλάζουν αρνητικά πολλές φορές την ποιότητα ζωής και πώς επηρεάζουν παράγοντες άλλους που τελικά επηρεάζουν την υγεία. Η έρευνα σε αυτούς τους τομείς δεν έχει πάρει ακόμη τις σωστές διαστάσεις ενώ η τάση είναι προς αυτή την κατεύθυνση που αναφέρω.

Πέρυσι στις 28 Απριλίου είχα κάνει αντίστοιχο πόστ με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ασφάλειας εργασίας. Θεωρώ ότι όλη αυτή η συζήτηση συμβάλει στη δημιουργία μιας κουλτούρας συνειδητοποίησης της εργοδοτικής εκμετάλλευσης. Νομίζω δηλαδή ότι η εργασία που προσφέρει ένα άνθρωπος θα έπρεπε να αποτιμάται και να εκτιμάται πολύ περισσότερο από όσο σήμερα. Αν υπάρχει μια τέτοια κουλτούρα οι εργασιακές διεκδικήσεις θα πρέπει να γίνονται θέμα ζωής και θανάτου και όχι μόνο αντικείμενο αυξήσεων κουλουριού. Αντίθετα οι σημερινές διεκδικήσεις βασίζονται πάνω στην κουλτούρας ενοχοποίησης της εργασίας (αυτό και αν είναι για γέλια και για κλάματα).

Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να διεκδικούν τις συνθήκες ασφάλειας και υγιεινής με κάθε μέσο εκμεταλλευόμενοι κάθε σχετική διάταξη νόμου όπως π.χ. στην Ελλάδα την Επίσχεση Εργασίας για λόγους υγιεινής και ασφάλειας αλλά και με άλλες αγωνιστικές μεθόδους.

Άλλες πηγές Καθημερινή

"Κάντο μόνος σου" (Do it yourself) εναντίον ασύδοτης αγοράς

Image by fangleman via Flickr

Τα τελευταία 20 χρόνια υπήρξε μια μεγάλη μετακίνηση προς τις εργασίες γραφείου, προς τη ζήτηση ανώτατων σπουδών και μια αντίστοιχη μείωση των τεχνικών σπουδών. Οι υδραυλικοί, οι ηλεκτρολόγοι, οι βαφείς, οι ψυκτικοί, οι ξυλουργοί, κτλ έγιναν πολύ λιγότεροι. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το νεοφιλελεύθερο καθεστώς της ασύδοτης αγοράς οδήγησε στην εκτόξευση των τιμών για τεχνικές εργασίες.

Το Μ.Σάββατο, το βράδυ, συζητούσα με φίλους διασκεδάζοντας και ένας από την παρέα ανέφερε το περιστατικό ενός τεχνικού που ήρθε σπίτι του για να φτιάξει ένα μάτι της κουζίνας που είχε χαλάσει. Η επίσκεψη κράτησε 15-20 λεπτά το πολύ και ο άνθρωπος ζήτησε 60 ευρώ. Ο φίλος μου του ζήτησε απόδειξη και ο τεχνικός μόνο που δεν τους έβαλε φασαρία.

Τόσα χρήματα σε τόσο λίγο χρόνο δεν κερδίζει νομίζω ούτε αστροναύτης, ούτε επιστήμονας της ΝΑΣΑ, ούτε πιλότος πολεμικού αεροσκάφους, ούτε καθηγητής πανεπιστημίου. Ποια είναι η άμυνα όλων μας απέναντι σε αυτό το φαινόμενο που ουσιαστικά εξαφανίζει το εισόδημά μας και μας κάνει να αισθανόμαστε και άχρηστοι και κορόιδα;

Ο φίλος μου δήλωσε αμέσως ότι θα πρέπει να συνεργαστούμε, ο ίδιος έχει ένα πιστόλι που ανοίγει τρύπες και βιδώνει καθώς και κλειδιά. Άλλος έχει ένα πιεστικό για πλύσιμο, άλλος κάποιες λίγες τεχνικές γνώσεις παραπάνω από τους υπόλοιπους στα υδραυλικά.

Έτσι θα αναφέρω που οδήγησε η συνεργασία αυτή τις τελευταίες μέρες: Ένας της παρέας έσπασε τον καθρέπτη του αυτοκινήτου του. Πήρε τηλέφωνο στην αντιπροσωπεία και του είπαν ότι κοστίζει μαζί με την εργασία περίπου 180 ευρώ!! Κάναμε κάποια τηλέφωνα (όλοι) και ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν αποθήκες με μεταχειρισμένα ανταλλακτικά αυτοκινήτων όπου υπάρχουν εκατομμύρια εξαρτήματα! Σε ένα από αυτά βρήκαμε τον καθρέπτη προς 50 ευρώ.

Προσπαθήσαμε να τον τοποθετήσουμε. Ξεβιδώσαμε το πλαστικό της πόρτας και το χερούλι που την ανοίγει. Από μέσα είχε ένα βύσμα για τον ηλεκτρονικό χειρισμό του καθρέπτη. Βγάλαμε το βύσμα, μετά τον καθρέπτη και τοποθετήσαμε πανεύκολα τον καινούργιο. Ξανακλείσαμε χωρίς καμία δυσκολία. Όταν όμως προσπαθήσαμε να κατεβάσουμε το παράθυρο το παράθυρο έβγαλε το βύσμα του καθρέπτη. Ξαναανοίξαμε και βάλαμε το βύσμα στη σωστή του θέση πίσω από μια ζελατίνα που υπήρχε (δεν είχαμε προσέξει σωστά την πρώτη φορά). Αυτό ήταν, γλιτώσαμε 130 ευρώ με εργασία μιας ώρας μαζί με την αγορά του καθρέπτη και την εύρεση του καταστήματος με τα ανταλλακτικά.

Ένας άλλος φίλος την Πέμπτη αποφάσισε και πήγε και του κόψανε (στις διαστάσεις που μέτρησε μόνος του) κάποια ξύλινα ράφια. Μετά αγόρασε με πολύ μικρό κόστος κάποιες πολύ γερές σιδερένιες βέργες που βιδώνονται στον τοίχο (από κατάστημα με σιδηρικά και χρώματα) και πάνω τους σε σχισμές που έχουν οι βέργες τοποθετούνται σιδερένιες βάσεις ραφιών. Δύο άτομα σε 2-3 ώρες κατάφεραν χωρίς ιδιαίτερη εμπειρία να στερεώσουν 21 ράφια του 1 μέτρου το κάθε ένα σε τοίχους μιας αποθήκης. Κόστος=100 ευρώ (60 τα ξύλα, 35 οι βέργες και οι βάσεις που ήταν οι πιο καλές και γερές που υπάρχουν και 5 ευρώ βίδες και τα ούπα).

Ο ξυλουργός για την παραπάνω εργασία και πρόχειρη κατασκευή επειδή επρόκειτο για αποθήκη είχε ζητήσει 650 ευρώ!! Και είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπορούσε να φτιάξει πιο γερή κατασκευή.

Πολλά από τα παραπάνω είναι αυτονόητα για πολλούς. Για εμάς όμως που όταν θέλαμε να αλλάξουμε μια λάμπα φωνάζαμε ηλεκτρολόγο (τρόπος του λέγειν..) που εργαζόμασταν 15 ώρες το 24ωρο φορώντας γραβάτες και μεγαλώσαμε σε μεγάλα αστικά κέντρα δεν είναι καθόλου αυτονόητα.

Το επόμενο βήμα αφορά καλλιέργεια δικών μας προϊόντων. Πρόσφατα είχα βρεθεί σε μια παρέα όπου δεν υπήρχε κανένα αγορασμένο προϊόν. Κρασί ενός επισκέπτη, τσίπουρο αυτού που μας φιλοξενούσε, λουκάνικο παραγωγής ενός της παρέας από τα Φάρσαλα και προϊόντα από το μποστάνι κάποιων άλλων. Όλα αυτά φτιάχτηκαν για ίδια χρήση και όχι για αγοραπωλησία. Είναι απόλυτα λογικό να θέλουμε να βγάλουμε και εμείς τα δικά μας προϊόντα για δική μας κατανάλωση. Θα δούμε αν μπορέσουμε.

Δεν μπορούν 4 άτομα να καταλύσουν τον καπιταλισμό αλλά σίγουρα στο δικό μας μικρόκοσμο τον μειώνουμε και τον περιορίζουμε όσο γίνεται. Και αισθανόμαστε και μια ικανοποίηση για το έργο μας! Το πρώτο διάστημα θα είναι πιο δύσκολο αλλά σιγά-σιγά θα μάθουμε πολλά πράγματα και θα κάνουμε τις εργασίες πολύ πιο εύκολα. Υπάρχουν και σάιτς στο ίντερνετ με οδηγίες για τα πάντα.

Αν κάποιος μπορέσει να τρέφεται κατά ένα ποσοστό μόνος του και να γνωρίζει να φτιάχνει πράγματα τότε αυξάνει κατά πολύ την αυτονομία του, το εισόδημά του (σαν να έχει δεύτερη εργασία) και την ικανοποίησή του. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τι θα μπορούσε να συμβεί αν οι άνθρωποι συνεργαζόταν περισσότερο.

Στα σχολεία μας μαθαίνουν τα πάντα εκτός από το να είμαστε αυτόνομοι και ανεξάρτητοι από την κατανάλωση. Ας ανακαλύψουμε ξανά αυτή την αυτονόητη γνώση πριν χαθεί για πάντα μέσα στα μόλ και τους αλλοτριωμένους απατεώνες της αγοράς...

Update: Η φιλοσοφία Do it yourself (κάντο μόνος σου) κρατάει την καταγωγή της πίσω στον 19ο αιώνα με την ίδια έννοια που αναφέρω στο πόστ μου.

Τα τελευταία όμως χρόνια η έννοια επανέρχεται ως πολιτική κίνηση και επιχειρηματικός προσανατολισμός (δείτε στο ακριβώς προηγούμενο λίνκς για λεπτομέρειες).

Συνεπώς ο προβληματισμός που έθεσα όταν γράφτηκε το κείμενο προέρχεται πράγματι από μια υπαρκτή τάση που υφίσταται στην κοινωνία.

Μαρξισμός, μια Νιτσεική αντιστροφή

Image via Wikipedia

Πολύ συχνά μου αρέσουν τα νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα και τα χρησιμοποιώ εναντίον του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού.

1) Μποϊκοτάζ μέχρι εξοντώσεως. Όπως στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό η εξαφάνιση του πιο αδύνατου αποτελεί μάθημα για τους υπόλοιπους που παραδειγματίζονται, γιατί να μην υπάρχει και αντίστοιχη εξόντωση επιχειρήσεων από ομάδες πολιτών για παραδειγματισμό των υπολοίπων επιχειρήσεων; Αν ισχύει από τη μια πρέπει να ισχύει και από την άλλη γιατί είναι το ίδιο επιχείρημα. Για παράδειγμα κάνουμε επ' αόριστον μποϊκοτάζ στην Χ εταιρεία επειδή έκανε κάτι κακό ή αντικοινωνικό ή έντονα κερδοσκοπικό. Άσχετα αν το διορθώσει μετά εμείς την κλείνουμε για παραδειγματισμό των άλλων ώστε να μην συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Δείτε π.χ. αυτό το κείμενο: Να ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα που θα ψήφιζα.

2) Πρόσφατα επίσης ανέφερα ότι όπως οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν το φόβο ώστε οι εργαζόμενοι να εργάζονται αποτελεσματικά έτσι και οι εργαζόμενοι νομιμοποιούνται βάσει του ίδιου φυσικού δικαίου του ισχυρού να κάνουν οτιδήποτε που να φοβίζει τους επιχειρηματίες. Σε αυτά ασφαλώς περιλαμβάνονται και οι ενέργειες όπως αυτές που έγιναν πρόσφατα στη Γαλλία, το Βέλγιο με τις απαγωγές και τα σπασίματα ή τις γενικές απεργίες. Ακόμη, υπάρχει το σαμποτάζ, η λευκή απεργία και άλλα που αναφέρει η βιβλιογραφία. Αν ισχύει το δήθεν φυσικό δίκαιο του ισχυρού του επιχειρηματία που μέσα από την εξουσία του διαπλέκεται και πετυχαίνει τα αποτελέσματα που επιθυμεί να γίνονται ρητοί νόμοι τότε και οι εργαζόμενοι θα πρέπει να ασκήσουν και εκείνοι τη φυσική τους ισχύ από όπου και αν πορεύεται (π.χ. από την οργάνωση τους ή την άσκηση ακραίων ή πρωτότυπα ανατρεπτικών πρακτικών) μέχρι την καθιέρωση του δίκαιού τους σε νόμους. Αυτό αποτελεί και τη Νιτσεική αντιστροφή των όρων του παιχνιδιού χωρίς να υπάρχει καμία λογική παραβίαση. Δίκαιο του ισχυρού ο ένας, δίκαιο του ισχυρού και ο άλλος! Απλά ακολουθώντας το νεοφιλελεύθερο κανόνα φυσικής ισχύος που υπάρχει στο υπόστρωμα κάθε νεοφιλελεύθερης σκέψης οδηγούμαστε με λογική συνέπεια στο μαρξισμό.

3) Πολλοί μεταμοντέρνοι αναφέρονται στον ανθρώπινο ψυχισμό που οδηγεί στην αριστερή αντίδραση και πολλές φορές στην άκρα αριστερά. Με αυτό τον τρόπο ανάγουν την αριστερή συμπεριφορά σε ψυχολογικές διαδικασίες που ακυρώνουν το αποτέλεσμά της. Ένας μοταμοντέρνος θα σου πει εύκολα ότι αυτά τα λες για τον Α ή Β ψυχολογικό λόγο ή ανάγκη σου. Αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική θα συναντήσουμε δύο σημεία αναφοράς: α) Αν οι συμπεριφορές όλων είναι αποτέλεσμα κάποιων ψυχικών διεργασιών, ακόμη και βιολογικών-εγκεφαλικών επεκτείνω εγώ (και ασφαλώς κοινωνικών) τότε αυτό σημαίνει ότι όπως κάποιος έχει περάσει π.χ. Α βιώματα και τα σπάει έτσι κάποιος άλλος έχει περάσει Β βιώματα και είναι καλό παιδί. Το τι θα θεωρήσουμε όμως φυσιολογικό και τι όχι δεν μπορεί να μας το πει η ψυχανάλυση μιας και αυτό αποτελεί μια κοινωνική σύμβαση. β) Αν δεχτούμε τις μεταμοντέρνες ακυρωτικές "αριστερές" απόψεις τότε υποτίθεται ότι θα πρέπει να πνεύματα να καταλαγιάσουν και να γίνουμε σκεπτικιστές με τις πρώην απόψεις μας αποδεχόμενοι έτσι την πραγματικότητα. Αντίθετα, λέω εγώ, με βάση αυτή τη λογική αν δεν καταλαγιάσουν οι απόψεις αλλά συνεχίσει να υπάρχει ισχυρή αντίδραση και σφοδρή κριτική τότε ο μεταμοντέρνος σχετικισμός των πάντων εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην θέαση της ακραίας αριστερής αντίδρασης ως ένα εξελικτικό πλαίσιο που δοκιμάζει τους θεσμούς της κοινωνίας. Αν οι θεσμοί είναι δυνατοί θα επιβιώσουν αν όχι θα αλλάξουν μαζί με την κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια η αριστερή αντίδραση, ακόμη και αν δεχτούμε τις ψυχωτικές μεταμοντέρνες απόψεις περί ακραίας αριστερής συμπεριφοράς αποτελούν εκφράσεις εξελικτικών μηχανισμών και γι' αυτό δεν είναι μόνο αναγκαίοι αλλά και απαραίτητοι στην διαχρονική εξέλιξη των κοινωνιών.

Στα παραπάνω σημεία είδαμε: Στο (1) την αντιστροφή της οικονομιστικής λογικής, (2) την αντιστροφή των φιλοσοφικών βάσεων του ισχυρού και (3) την αντιστροφή των εξελικτικών, ψυχολογικών και μεταμοντέρνων απόψεων.

Ο ρόλος της φτώχειας στην οικονομική πρόοδο των πλουσίων

Image by pattoise via Flickr

Ισχυρή Ελλάδα για τους σοσιαλφιλελεύθερους (π.χ. τύπου Μπλέρ) και τους νεοφιλελεύθερους (αυτούς που πιστεύουν στις υπερφυσικές και μεταφυσικές-θρησκευτικές-μαγικές δυνάμεις της αγοράς) σημαίνει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και ισχυρή οικονομία. Το δίπολο ανταγωνιστικότητα και επιχειρείν μπορεί να περιγράψει άψογα τη φιλοσοφία τους. Παρόλο που αυτό το μοντέλο προκάλεσε δημοσιονομική ασφυξία κατά την παρούσα κρίση στις ΗΠΑ και το ΗΒ δεν θα ασχοληθώ τώρα με αυτό το θέμα.

Ας δούμε ένα-ένα τα δύο αυτά ζητήματα:

1) Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις
Θέλω να τονίσω ότι για να έχεις ισχυρές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να έχεις κάποιο κόσμο έτοιμο ανά πάσα ώρα και στιγμή για σφαγή. Αν το βιοτικό επίπεδο όλων είναι υψηλό και δεν υπάρχει ίχνος εθνικισμού τότε ποιοι θα πάνε στην πρώτη γραμμή της μάχης, στα υψώματα, στα καράβια, στα αεροπλάνα. Φανταστείτε για παράδειγμα ένα ισχυρό σύγχρονο κράτος-χώρα με δημοκρατία, σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και μεγάλο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και με τα καλύτερα οπλικά συστήματα. Απέναντί του βάλτε όποιο κράτος θέλετε που να έχει ένα καθεστώς που δεν είναι ακριβώς δημοκρατία, δεν έχει κράτος στοιχειώδους δικαίου και το κυβερνάνε οι στρατηγοί με το παρακράτος και που δεν έχει κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

Τι αποτέλεσμα έχουμε; Αν το δημοκρατικό κράτος σέβεται ιδιαίτερα την ανθρώπινη ζωή απέναντι σε ένα άλλο που δεν τη σέβεται καθόλου τότε αυτό σημαίνει ότι σε ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση το υποθετικό δημοκρατικό κράτος θα δυσκολευτεί πολύ να εμπλακεί και πολύ περισσότερο να εμπλέξει την κοινωνία και τους πολίτες ενώ το αυταρχικό κράτος δεν θα είχε πρόβλημα να στείλει 20,000 προς σφαγή με το καλημέρα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει το κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξία της ανθρώπινης ζωής να είναι πολλές φορές πιο εξοπλισμένο από το αυταρχικό κράτος ώστε να μην έχει το δεύτερο κανένα κίνητρο και ελπίδα.

Η περίπτωση όμως της χώρας μας δεν είναι αυτή. Η Τουρκία έχει μεγαλύτερη πολεμική μηχανή από την Ελληνική σε όλα τα επίπεδα. Αν έχουμε και ιδιαίτερα αυξημένη ανθρωπιστική ευαισθησία τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα.

Άρα από τα παραπάνω συνεπάγεται ότι οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις των σοσιαλφιλελεύθερων και νεοφιλελεύθερων που οδηγούν στην ισχυρή Ελλάδα προϋποθέτουν μια μάζα ανθρώπων που θα μεγαλώνουν με ισχυρό εθνικιστικό παραμύθι ενώ ένα εκτεταμένο κομμάτι του πληθυσμού πρέπει να ζει σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες ώστε πολλοί να θέλουν να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις για βιοποριστικούς λόγους. Οι Αμερικάνοι στρατολογητές όταν ήθελαν να βρουν νέο στράτευμα για να αντικαταστήσει τους σκοτωμένους και σακάτηδες του Ιράκ δεν την έστηνε με τα φυλλάδια και τις γυαλισμένες στολές στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης αλλά στις πιο φτωχές περιοχές του νότου όπου πέρα από φτώχεια υπήρχε και ανεπτυγμένος εθνικισμός ή έστω καλώς εννοούμενος πατριωτισμός, στην περίπτωσή μας κάνει το ίδιο. Και φτώχεια και παραμύθι. Αυτή είναι η συνταγή των μελλοθάνατων. Παράλληλα δεν μπορείς να έχεις ισχυρές ένοπλες δυνάμεις όταν λυπάσαι να θυσιάσεις μερικές χιλιάδες ή έστω εκατοντάδες ανθρώπων σε κάποιες εκατόμβες ενός μετώπου. Η πολλή δημοκρατία λοιπόν δεν χρειάζεται, η υπερβολική ευαισθησία στην ανθρώπινη ζωή δεν χρησιμεύει.

Οι ισχυρές και αποτρεπτικές ένοπλες δυνάμεις στηρίζονται αναγκαστικά σε δομές εκτεταμένης φτώχειας σε άμεση ή έμμεση καλλιέργεια συναισθημάτων εθνικισμού που κατά κανόνα είναι αρνητικά και ρατσιστικά καθώς και στην ύπαρξη μιας κουλτούρας μειωμένης δημοκρατίας και ισονομίας.

2) Ισχυρή Οικονομία
Για να έχουμε ισχυρή οικονομία θα πρέπει (με τους νεοφιλελεύθερους κανόνες) να υπάρχει μια ισχυρή διαφορά δυναμικού. Αν δεν υπάρχει μια καταπιεσμένη φτωχή μάζα ανθρώπων δεν υπάρχει και κινητήριος δύναμη στο επιχειρείν. Οι άνθρωποι στο νεοφιλελευθερισμό πρέπει να μετατρέψουν τον πόνο τους ή τον εξευτελισμό τους σε μια φοβερή ορμή που με προσήλωση θα οδηγήσει με παράλληλη πολλή δουλειά στην οικονομική πρόοδο. Στη συνέχεια αυτό που τους κινητοποιεί είναι η απληστία. Στην αρχή η επιβίωση και στη συνέχεια η απληστία. Δυνατά και τα δύο συναισθήματα.

Η κινητήριος λοιπόν δύναμη της οικονομίας στο νεοφιλελευθερισμό είναι η ορμή για οικονομική πρόοδο των φτωχών, η ελπίδα τους ότι θα πετύχουν και η πίστη τους για επιτυχία που θα τους οδηγήσει με ευκολία να γίνουν ακόμη και πόρνες για να προοδεύσουν οικονομικά.

Όταν δεν έχεις φτωχούς τότε η νεοφιλελεύθερη οικονομία δεν έχει ισχυρές ρίζες για να αναπτυχθεί, η οικονομία βαλτώνει. Γι΄αυτό οι νεοφιλελεύθεροι δεν μπορούν να χωνέψουν τα περί κράτους πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Πολλές φορές "κατά λάθος-επίτηδες" αφήνουν το κράτος να καταρρεύσει για να το αναθεματίσουν στη συνέχεια. Αν υπάρχουν ισχυρές κοινωνικές δομές τότε η διαφορά δυναμικού μεταξύ φτώχειας και πλούτου σταματάει αφού ο φτωχών δεν έχει να αντιμετωπίσει το δίλημμα: "ή πετυχαίνεις τους νεοφιλελεύθερος στόχους ή πεθαίνεις αβοήθητος".

Όλα τα παραπάνω ισχύουν αναγκαστικά στη νεοφιλελεύθερη οικονομία. Έτσι η ισότητα δεν μπορεί να είναι στόχος στη νεοφιλελεύθερη οικονομία αφού πάνω στην ανισότητα στηρίζει τη λειτουργία της! Το να πάρεις μέτρα υπερ της ισότητας σημαίνει ότι μειώνεις την ανταγωνιστικότητα και το αποτέλεσμα εξ ορισμού.

3) Ο ρόλος της φτώχειας στην οικονομική πρόοδο των πλουσίων
Τόσο η ισχυρή οικονομία, όσο και οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις (στη νεοφιλελεύθερη οικονομία) προϋποθέτουν μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού να ζουν σε καθεστώς φτώχειας και δυστυχίας με μειωμένες δημοκρατικές συνθήκες ώστε να ξεπηδήσουν από εκεί μέσα οι μελλοντικοί καπιταλιστές. Για κάθε π.χ. 2 εκατομμύρια φτωχών θα εμφανιστεί ένας μεγάλος και δυνατός επιχειρηματίας. Για κάθε 1 εκ φτωχών θα εμφανιστούν επίσης 1000 μικρομεσαίοι επιχειρηματίες. Αν όμως οι φτωχοί είναι ελάχιστοι τότε κανένας νέος μεγάλος επιχειρηματίας δεν θα εμφανιστεί.

Παράλληλα, οι πολλοί φτωχοί θα μπορούν εύκολα να στελεχώνουν εργασίες και δουλειές που κανείς της μεσαίας και πάνω τάξης δεν θέλει να κάνει. Θα γίνουν οικοδόμοι, βαφείς, κομπρεσερατζίδες, εργάτες ανθρακορυχείων, εργάτες σε γκαζάδικα, ναυτικοί σε πλοία νεκροφόρες, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων έτοιμοι να πεθάνουν για τη νεοφιλελεύθερη πατρίδα... Αν δεν υπήρχαν φτωχοί η νεοφιλελεύθεροι κοινωνία δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει, θα έπρεπε να υποστεί "εθνικές ήττες" κτλ.

Το να διαλύσεις αυτή την τάξη φτωχών σημαίνει ότι διαλύεις τον καπιταλισμό. Το να εγκαθιδρύσεις μια ισχυρή άμεση (ή κάτι παρόμοιο) δημοκρατία σημαίνει ότι ανοίγεις τους ασκούς του Αιόλου της διάλυσης. Όλα αυτά στον νεοφιλελευθερισμό. Αν στο νεοφιλελεύθερο αυτό καθεστώς αυτοί που εκτελούν αυτές τις εργασίες αμείβονται ακριβά τότε και τα προϊόντα είναι ακριβά και με έμμεσο τρόπο πολλοί που βρίσκονται στην αρχή της μεσαίας τάξης και πάνω ξαναπέφτουν χαμηλότερα και ξαναγίνονται φτωχοί. Αυξάνονται έτσι οι αριθμοί των φτωχών μέχρι να φτάσουν σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο που να μπορούν να τροφοδοτήσουν το σύστημα με φτηνή ζωτική ορμή. Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα και η Ελλάδα. Έχει ανάγκη σαν το βρικόλακα για νέο αίμα φτωχών. Δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της μια νεοφιλελεύθερη οικονομία με διαφορετικό τρόπο.

Με αυτό τον τρόπο λειτουργεί ο νεοφιλελευθερισμός: χωρίς φτώχεια και αδικία δεν υπάρχει οικονομική πρόοδος. Οικονομική πρόοδος για ελάχιστους φτωχούς και πολλούς μεγαλομεσαίους και πάνω. Χωρίς έλλειψη δημοκρατίας δεν υπάρχει αποτελεσματικότητα στις διεθνείς σχέσεις και τους εθνικούς "κινδύνους".

Τα άπειρα καλά της φτώχειας και του ρόλου της φτώχειας στην οικονομική πρόοδο των πλουσίων είναι αναμφισβήτητη στον νεοφιλελευθερισμό.

Οι επαναστάτες-πειρατές της Σομαλίας

Image via Wikipedia

Πάντοτε οι πειρατές και ειδικά στις μέρες μας, με έβαζαν σε σκέψεις. Σήμερα ένα εντυπωσιακό άρθρο στα ΝΕΑ έκανε το σκεπτικισμό μου να μετατραπεί σε έντονη συμπάθεια και υποστήριξη της πειρατείας.

Οι Ευρωπαίοι ανάθεταν σε μαφιόζους να ξεφορτώνουν στη Σομαλία και στις θαλάσσιες περιοχές της πολλούς τόνους από πυρηνικά απόβλητα και άλλα επικίνδυνα χημικά (μόλυβδος, βαρέα μέταλλα, κάδμιο, υδράργυρος) Ευρωπαϊκών νοσοκομείων και άλλων ακόμη και πυρηνικών εγκαταστάσεων. Πολλοί Σομαλοί πέθαιναν όχι μόνο από την πείνα και τη φτώχεια αλλά και από τις αρρώστιες και τις μολύνσεις των Ευρωπαίων που ξεφορτώνονταν για πολλά χρόνια τη βρωμιά τους ανέξοδα. Κανείς όμως δεν αποζημίωσε αυτή τη χώρα.

Παράλληλα με αυτή την παραπάνω αισχρή πρακτική από τους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους, οι μηχανότρατες των Ευρωπαίων κατέπλευσαν στις θάλασσες της περιοχής και κατάκλεψαν το θαλάσσιο πλούτο της Σομαλίας. Οι Σομαλοί ψαράδες πέθαιναν στην πείνα μαζί με το Σομαλικό λαό.

Έως ότου οι Σομαλοί πήραν τα όπλα στα χέρια τους και οι δυτικοί αναγκάστηκαν να στείλουν στην περιοχή μια ειδική αρμάδα πολεμικών πλοίων (μαζί με ελληνικό). Η δράση προκαλεί αντίδραση. Αντί οι δυτικοί να κατηγορούν γενικά κάποιες συμπεριφορές (ακόμη και ακραίες) ας σκεφτούν τις ΑΙΤΙΕΣ των φαινομένων και όχι τα αποτελέσματά τους. Να σκεφτούν τι προκαλεί τις επαναστατικές και πειρατικές συμπεριφορές.

Παρόλο που μέσα στους πειρατές υπάρχουν όπως και σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις και εγκληματίες, το 70% των Σομαλών θεωρεί τους Σομαλούς πειρατές επαναστάτες.

Και νομίζω ότι είναι επαναστάτες με έψιλον κεφαλαίο.

Οι πύλες της κολάσεως για τους εργαζόμενους

Image by ul_Marga via Flickr

Δεν ξέρω αν θυμάστε παλαιότερα που είχα φαγωθεί με την έκθεση Σέρκας-Cercas, την λευκή ψήφο της Πετραλιά και τον διαχωρισμό του εργάσιμου χρόνου σε Ενεργό και Μη Ενεργό. Με κάποιους φίλους και γνωστούς που είχα συζητήσει το θέμα μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περάσουν τέτοια μέτρα στην Ελλάδα......

Να λοιπόν που πριν τελειώσει η διαδικασία στην ΕΕ στην Ελλάδα ο Άρειος Πάγος έλαβε μια πολύ επικίνδυνη απόφαση σε μια περίοδο που η κομισιόν πιέζει για τα ίδια πράγματα.

Συγκεκριμένα: " Με μια επικίνδυνη ως προς το περιεχόμενο απόφαση, ο Άρειος Πάγος προχώρησε σε αυθαίρετους διαχωρισμούς του χρόνου εφημερίας (εργασίας). Στη βάση αυτή αποφάνθηκε ότι ένας φύλακας σε παροπλισμένο καράβι στην Ελευσίνα δε δικαιούται την επιπλέον αποζημίωση για εργασία την Κυριακή και άλλες μισθολογικές παροχές που προκύπτουν από την εργασία κατά τη διάρκεια της 12ωρης βάρδιας του στο καράβι. Κι αυτό επειδή το δικαστήριο εκτίμησε ότι ο χρόνος κατά τον οποίο ο φύλακας βρίσκεται στη βάρδια του δεν θεωρείται εργάσιμος στο σύνολό του, αλλά μόνο ως προς το μέρος εκείνο που «διατηρεί σε εγρήγορση τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις»!" (Πηγή: Ριζοσπάστης)

Ενεργός και μη ενεργός χρόνος εργασίας σημαίνει ότι ο εργαζόμενος δεν θα πληρώνεται πλέον με τις ώρες εργασίας που προσφέρει αλλά με το κατά πόσον αυτές οι ώρες είναι προσοδοφόρες στην εταιρεία ή ο εργαζόμενος κρίνεται ότι παράσχει (με κάποια υποκειμενικά κριτήρια) επαρκές έργο-αποτέλεσμα.

Για παράδειγμα ένας τηλεφωνητής θα μπορεί να είναι στάντ μπάι και να μην πληρώνεται παρά μόνον αν απαντήσει και μιλήσει σε κάποιες κλήσεις. Έτσι το κόστος που θα είχε η εταιρεία μεταβιβάζεται σε αυτόν. Παρομοίως ένας καθηγητής ίσως να θεωρείται ότι καλύπτει ενεργό χρόνο εργασίας μόνο όταν διδάσκει και όχι τις υπόλοιπες ώρες που ασχολείται με γραφειοκρατικά θέματα του σχολείου.

Έτσι, ενώ οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ακόμη κοιμούνται ανοίγουν διάπλατα οι πύλες της κολάσεως αφού άτυπα καταργείται με σταθερά βήματα το οποιοδήποτε συγκεκριμένο ωράριο!....

Άλλες Πηγές:
Εργαζόμενοι ΕΥΔΑΠ

Ή Σιβηρία ή κάτεργα

Image by .chourmo. via Flickr

Το Πάσχα ήμουν σε μια παρέα όπου μια φίλη μας περιέγραφε τα καψώνια και την εκμετάλλευση που υφίσταται στην εργασία της. Μου έκανε εντύπωση ένας φίλος μου στην παρέα, πολύ καλό και έξυπνο παιδί, και δυνατός επιστήμονας, που χωρίς να τεθεί πολιτικό θέμα (λέγαμε μόνο για την συγκεκριμένη εκμετάλλευση) άρχισε να περιγράφει τι πάθαιναν οι άνθρωποι στη Σοβιετική Ένωση τα χρόνια του Στάλιν και των άλλων.

Αφού του είπα ότι όλα αυτά είναι γνωστά και δεν τα αποδέχεται κανένας, ούτε αποδέχεται κάποιος το καθεστώς που τα προκάλεσε, προσπάθησα να ακούσω τη συνέχεια των εργασιακών περιγραφών. Ο φίλος συνέχιζε παράλληλα με την κοπέλα να αναφέρει τα ίδια πάλι για τη Σοβιετική Ένωση σχεδόν επικαλύπτοντας τη φωνή της...

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το εξής: Επειδή πριν από κάποια χρόνια ο Στάλιν έστελνε αντιφρονούντες στην εξορία τι φταίει η κοπέλα σήμερα να την εκμεταλλεύονται κατά αυτόν τον τρόπο εργασιακά οι σημερινοί Στάλιν. Δηλαδή ή η μια βία θα επικρατεί ή η άλλη; Ή ο Στάλιν θα μας στέλνει στη Σιβηρία ή ο καπιταλισμός στα κάτεργα; Άλλη λύση δεν υπάρχει; Και αν δεν υπάρχει γιατί δεν σκεφτόμαστε λύσεις, όλοι μαζί επί πολλά χρόνια. Κάτι θα βγει δεν μπορεί.

Από πότε ο άνθρωπος παράτησε τη σκέψη;

Οι εργάτες στα πρόθυρα της ενοπλης δράσης

Image via Wikipedia

Στην Γαλλία 1000 οργισμένοι εργάτες στην Continental τα έκαναν λαμπόγιαλο σπάζοντας τις εγκαταστάσεις της εταιρείας καθώς και κάποια κυβερνητικά κτήρια που βρέθηκαν στο δρόμο τους όταν έμαθαν ότι το εργοστάσιο που δούλευαν έβαλε λουκέτο. Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες αντίστοιχων μαζικών κινητοποιήσεων στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα στη Γαλλία συνηθίζουν να κρατάνε ομήρους διευθυντικά στελέχη εταιρειών ως μια νέα τακτική πίεσης.

Οι παραπάνω αντιδράσεις εκφράζονται με μαζικότητα και γίνονται κυρίως στην Ευρώπη. Τελευταία τις βλέπουμε ακόμη και σε χώρες χωρίς παράδοση σε μαζικά κινήματα όπως η Πορτογαλία όπου υπό τους ήχους της Αμαλία Ροντρίγκες παρέλασαν πέρυσι πάνω από 100,000 εργαζόμενοι.

Αντίθετα στις ΗΠΑ όπου η πίεση και η αδικία της εργασιακής εκμετάλλευσης δεν βρίσκουν συλλογικές εκφράσεις οι εργαζόμενοι σκάνε από αγανάκτηση φορτώνονται με ψυχολογικά προβλήματα και παίρνουν τα όπλα για να σκοτώσουν όποιον βρεθεί μπροστά τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση εταιρείας που παρακολουθούσε πρώην εργαζόμενό της λόγω του φόβου ότι αυτός θα κατέφευγε σε βία εναντίον πρώην διευθυντών του. Παλαιότερα είχαμε δει πιο αναλυτικά το φαινόμενο της ατομικής βίας που στις ΗΠΑ έχει πάρει το όνομα Going Postal, επειδή φάνηκε να ξεκινάει από τα αμερικανικά ταχυδρομεία.

Καλά έκαναν λοιπόν που στη Γαλλία τα έκαναν και τα κάνουν λαμπόγιαλο. Και όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και αλλού. Και λίγα έκαναν μπροστά σε αυτά που έχουν υποστεί και σε αυτά που θα υποστούν στο μέλλον αν μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια.

Σε ότι αφορά τα αμερικανάκια θα πρέπει να μάθουν ότι χωρίς οργάνωση δεν έχουν τίποτα. Καλές οι πιστολιές αλλά για να είναι εύστοχες χρειάζεται η συλλογική δράση.

Η εντατικοποίηση της εργασίας (Πασχαλινές καταγγελίες)

Image via Wikipedia

Το προηγούμενο διάστημα το δημόσιο προκήρυξε διαγωνισμό έναντι πολύ χαμηλού τιμήματος ώστε εταιρείες να ελέγξουν και να καταχωρήσουν τις δηλώσεις των πολιτών για το κτηματολόγιο. Τότε ο Σύλλογος Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών συνέστησε στα μέλη του να μην συμμετέχουν στο διαγωνισμό λόγω του πολύ χαμηλού προϋπολογισμού ο οποίος δεν κάλυπτε ούτε τα πάγια έξοδα του προσωπικού της εταιρείας που θα αναλάμβανε ένα τέτοιο έργο. Ορισμένες βέβαια εταιρείες αποφάσισαν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό και να πάρουν το έργο έναντι βέβαια ενός πολύ χαμηλού τιμήματος ενώ οι προδιαγραφές ήταν ιδιαίτερα υψηλές. Οι ιδιώτες που πήραν το έργο είχαν βέβαια δοκιμασμένες συνταγές για το πως θα βγάλουν κέρδος από τέτοιες συμβάσεις.

Σε μια τέτοια εταιρεία εργάζεται η συγκεκριμένη φίλη που μιλούσα σήμερα ημέρα του Πάσχα. Η εταιρεία που εργάζεται τους υποχρεώνει να διεκπεραιώνουν ένα πολύ υψηλό αριθμό δικαιωμάτων κάθε μέρα (δικαίωμα είναι η δήλωση ενός πολίτη για κάθε ένα περιουσιακό του στοιχείο). Αριθμός καταχωρήσεων που για να βγει πρέπει οι εργαζόμενοι να δουλεύουν με αυστηρή εποπτεία (σχεδόν τρομοκρατική εποπτεία) υπό συνθήκες που θυμίζουν 19ο αιώνα και γραμμή παραγωγής εργοστασίου. Κανονική εργασιακή γαλέρα. Προσωπικά σαν πολίτης αυτής της χώρας ντρέπομαι που η δουλειά αυτή γίνεται με τόσο απάνθρωπο τρόπο.

Κάθε μήνα η εταιρεία διώχνει τους λιγότερο παραγωγικούς εργαζόμενους ασχέτως εάν έβγαλαν μεγάλη παραγωγή! Κάποιο μήνα η εταιρεία αυτή έδωσε ένα κομμάτι της δουλειάς εργολαβία σε μια άλλη εταιρεία που ειδικευόταν σε αυτό το αντικείμενο και διαπίστωσε ότι με τους ρυθμούς τους δεν θα μπορούσαν να είναι συνεπείς στη σύμβαση που είχαν υπογράψει. Αυτό δείχνει πόσο πολύ έχουν εντατικοποιήσει οι ίδιοι την εργασία μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε μηχανές ρομπότ. Ρομπότ γιατί ξεχνάνε ακόμη και τις φυσικές τους ανάγκες προκειμένου να είναι αρκετά παραγωγικοί ώστε να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Το χειρότερο όμως δεν είναι τίποτα από αυτά. Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να εργάζονται ατελείωτες υπερωρίες κάθε μέρα ακόμη και τα Σαββατοκύριακα που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια αντοχής των απλών ανθρώπων και τείνουν στα όρια του Superman. Οι εργαζόμενοι πρακτικά δεν έχουν δικαίωμα να αρνηθούν τις υπερωρίες όσο κουρασμένοι και αν είναι, ούτε βέβαια να αρρωστήσουν. Εξάλλου κάθε μήνα η εταιρεία απολύει κάποιους εργαζόμενους για παραδειγματισμό...Οι εργαζόμενοι χτυπάνε κάρτες στα κρυφά ώστε να μην τους πιάσει κανένας έλεγχος της επιθεώρησης εργασίας και διαπιστώσει πόσες ώρες εργάζονται παρανόμως οι υπάλληλοι, αλλά να ξέρει και ο προϊστάμενος τι γίνεται γιατί η εταιρεία απασχολεί εκατοντάδες εργαζομένους. Οι υπερωρίες που εργάζονται οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν με τις υπερωρίες που δούλευαν οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι για να φτιάξουν τις πυραμίδες. Μόνο που εκείνοι ένιωθαν και μια τιμή γι' αυτό που έκαναν, κατά κάποιο τρόπο δεν ήταν τόσο σκλάβοι όσο οι σημερινοί δούλοι.

Η ουσία της ιστορίας δεν είναι η εργοδοτική συμπεριφορά. Το νόημα της παραπάνω ιστορίας είναι ότι ενώ το κράτος τηρεί τις τυπικές του υποχρεώσεις έναντι των εργαζομένων του δημόσιου τομέα, συμπεριφέρεται παράλληλα με επιχειρηματική αλητεία δίνοντας έργα με πολύ χαμηλό κόστος στον ιδιωτικό τομέα τα οποία για να είναι κερδοφόρα πρέπει οι εργοδότες- επιχειρηματίες που τα αναλαμβάνουν να μην τηρούν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις που ακόμη και αν τις τηρούσαν τα πράγματα θα ήταν δύσκολα για τους εργαζόμενους, πόσο μάλλον τώρα.

Τα ίδια δεν συνέβαιναν πρόσφατα και με τις εταιρείες καθαρισμού όπου τα έργα καθαρισμού δεν κάλυπταν το κόστος μισθοδοσίας των καθαριστριών;; Το αποτέλεσμα μετά από καταγγελίες ήταν να αναγκαστεί ο αρμόδιος υπουργός εργασίας να εκδώσει εγκύκλιο η οποία έλεγε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να προκηρύσσουν διαγωνισμούς που καλύπτουν τουλάχιστον το κόστος εργασίας των καθαριστριών!! Βέβαια ούτε έτσι λύθηκε το πρόβλημα όπως έδειξε το θέμα με την Κούνεβα.

Για να μην έχουν λοιπόν νέους βιτριολισμούς ας προσέχει το δημόσιο με τι όρους δίνει τους διαγωνισμούς και ας ελέγχει πρώτα από όλους αυτούς τους απατεώνες στους οποίους δίνει δουλειές. Νομίζω ότι αποτελεί υποκρισία από τη μια το δημόσιο να κάνει το τίμιο και το κοινωνικά υπεύθυνο "στη μόστρα" και από την πίσω πόρτα να επιτρέπει ή και να προκαλεί την παρανομία και την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Καλή επ-Ανάσταση

Πριν από λίγες μέρες διάβασα ότι στο Αφγανιστάν είναι νόμιμος ο βιασμός συζύγου. Και εκεί μπορεί να υπήρχαν πολλά υποτιθέμενα "λογικά" επιχειρήματα που να στοιχειοθετούσαν, κατά τη γνώμη των εκμεταλλευτών, τους νόμους που επιτρέπουν την κακοποίηση των γυναικών. Μπορεί π.χ. να λένε ότι η θρησκεία καθορίζει την πραγματικότητα, ή ότι η γυναίκα είναι κατώτερο ον κτλ. Για εμάς στη δύση όλα αυτά είναι ακατανόητα αλλά εκεί στο μακρινό Αφγανιστάν προφανώς φαίνονται λογικά.

Και όμως, προσωπικά δεν βλέπω καμία διαφορά μεταξύ της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών στο Αφγανιστάν και της καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων των φτωχών και των εργαζομένων στη δύση. Εκεί βιάζουν νόμιμα τις γυναίκες εδώ βιάζουν νόμιμα τους εργαζόμενους. Εκεί μιλάνε για θρησκεία η οποία προστάζει τη νομιμότητα, εδώ μιλάνε για το αόρατο χέρι της ελεύθερης αγοράς που επίσης προστάζει τι είναι σωστό. Εκεί μιλάνε για κατωτερότητα των γυναικών, και εδώ μιλάνε για την ανωτερότητα των εκμεταλλευτών επιχειρηματιών.

Πολλοί ανόητοι στο Αφγανιστάν λένε ότι οι γυναίκες κακώς βγήκαν στους δρόμους, έτσι λέει χάνουν το δίκιο τους! Θα έπρεπε λέει να κάτσουν στο σπίτι τους και να υποστούν περισσότερη κακοποίηση ενώ σιγά, σιγά με άλλου τύπου αγώνες και προσπάθειες θα αλλάξουν οι νόμοι όταν ωριμάσουν οι συνθήκες.... Πολλές όμως εξαγριωμένες γυναίκες δεν μπορούν να περιμένουν την σταδιακή αλλαγή των νόμων γιατί κακοποιούνται κάθε μέρα.

Γι' αυτούς τους ανθρώπους που καταπιέζονται καθημερινά υπάρχει μόνο η επανάσταση. Οι μικρές αλλαγούλες και οι νομοθετικές μετατροπούλες, είναι για όσους κάνουν τους προοδευτικούς εκ του ασφαλούς διαιωνίζοντας την κάθε είδους εκμετάλλευση και αδικία.

Καλή επ-Ανάσταση λοιπόν σε όλους τους αδικημένους και καταπιεσμένους τους οποίους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χτυπάνε καθημερινά, στο Αφγανιστάν και σε όλο τον κόσμο.

Αγγελία εργασίας

Image by kandyjaxx via Flickr

Πριν από κάποιο διάστημα διάβασα μια μεγάλη αγγελία εργασίας σε πλαίσιο στην τοπική εφημερίδα "κosmos" που έλεγε:

"Η αλυσίδα καταστημάτων μας ζητάει άτομα για την πόλη της Λάρισας. Εάν πιστεύεις στον εαυτό σου και θέλεις να δώσεις όλες σου τις δυνάμεις στείλε το βιογραφικό σου..............
Η Εταιρεία μας προσφέρει ανταγωνιστικό μισθό και Ασφάλιση στο ΙΚΑ για όλες τις ημέρες εργασίας, Εκπαίδευση και άριστο περιβάλλον εργασίας.
Απαραίτητα προσόντα όρεξη για δουλειά και θέληση για μάθηση. "

Η παραπάνω αγγελία είναι χαρακτηριστική περίπτωση για τους εξής λόγους:

1) Πρώτα από όλα ανταγωνιστικός μισθός σημαίνει: "Εμείς τόσα δίνουμε και αν σου αρέσει, αλλιώς αν δε σου αρέσει ψάξε δουλειά κάπου αλλού". Καλώς, δεν είπε κανείς τίποτα. Πάμε παρακάτω.

2) Αναφέρει ότι η εταιρεία αυτή ασφαλίζει τους εργαζόμενους στο ΙΚΑ για όσες μέρες εργαστούν. Μα αυτό δεν είναι αυτονόητο;; Δυστυχώς δεν είναι, πολλές εταιρείες, προσλαμβάνουν άτομα υποτίθεται δοκιμαστικά και τελικά δεν τα γράφουν ποτέ στο ΙΚΑ ή τα γράφουν με μεγάλη καθυστέρηση αφού έχουν γλιτώσει όσα περισσότερα χρήματα μπορούνε. Ακόμη μπορεί να μην τα γράφουν και καθόλου. Αυτά αποτελούν νόμους της ανασφάλιστης αγοράς εργασίας.

3) Επειδή έχω αρκετή εμπειρία από αναζήτηση εργασίας η συγκεκριμένη αγγελία κάνει μπαμ ότι κάτι δεν πάει καλά. Κατ' αρχήν δεν αναφέρεται πουθενά στην πραγματικότητα για το τι προσόντα ζητάνε, πράγμα κατά κανόνα ύποπτο. Από την άλλη οι σοβαρές εταιρείες δεν γράφουν ποτέ ότι ασφαλίζουν τα άτομα στο ΙΚΑ, θεωρούν αυτονόητο ότι θα το κάνουν. Αυτοί με το να το αναφέρουν δείχνουν ότι μάλλον κάποια "πατέντα" εφαρμόζουν καθώς και το ότι η αγορά εργασίας έχει γίνει πολύ χάλια αυτή την περίοδο.

4) Μετά την αναφορά τους στο ότι ασφαλίζουν στο ΙΚΑ λένε ότι προσφέρουν εκπαίδευση. Δεν λένε όμως με ποια σειρά γίνονται αυτά τα δύο. Πρώτα προσφέρουν εκπαίδευση ή πρώτα ασφαλίζουν στο ΙΚΑ. Γιατί είναι φοβερά συνηθισμένο για πολλούς επιχειρηματίες λαμόγια πρώτα να υποτίθεται εκπαιδεύουν και μετά να προσλαμβάνουν , αν προσλάβουν τελικά. Έτσι ένα άτομο διανύει μια περίοδο ανασφάλιστος μέχρι "να μάθει" τη δουλειά. Ουσιαστικά σε αυτό το διάστημα το άτομο προσφέρει δωρεάν την εργασία του στους ιδιοκτήτες. Στη συνέχεια συνήθως το άτομο ή φεύγει ή το διώχνουν για να πάρουν κάποιον άλλο που θα κάνει και πάλι τη δουλειά στο τσάμπα και παράνομα.

5) Στο τέλος η αγγελία λέει: "Απαραίτητα προσόντα: όρεξη για δουλειά και θέληση για μάθηση". Αυτό σημαίνει ότι αν ο εργαζόμενος μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα ζητήσει να γραφτεί στο ΙΚΑ (δηλαδή να διακόψει το "πρόγραμμα εκπαίδευσης" της εταιρείας) σημαίνει ότι δεν έχει όρεξη για μάθηση και άρα μάλλον πρέπει να απολυθεί.... Αν από την άλλη φύγει μόνος του, αφού καταλάβει τη κομπίνα, τότε σημαίνει ότι δεν είχε όρεξη για δουλειά.....

Κοτόπουλο αλα κάρτ (56ο Φεστιβάλ ταινιών Βερολίνου)

Image via Wikipedia

Το Φεβρουάριο του 2006, στο 56ο Φεστιβάλ ταινιών του Βερολίνου, οι δημιουργοί ταινιών κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους με θέμα: "Φαγητό, Γεύση και Πείνα" (Food, Taste and Hunger). Στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος 3600 δημιουργοί από όλο τον κόσμο. Από αυτούς, μόνο 32 επιλέχθηκαν να προβληθούν στο φεστιβάλ.
Αυτό το βίντεο που πρώτευσε ως το πιο δημοφιλές. Λέγεται "Chicken a la Carte", o δημιουργός του είναι ο Ferdinand Dimandura και είναι (δυστυχώς) αληθινή ιστορία.

Άλλες πηγές: Culture Unplugged

Τέλη ταξινόμησης για αυτοκίνητα και ρύποι

Image via Wikipedia

Η ιστορία με τη μείωση κατά 50% του τέλους ταξινόμησης των αυτοκινήτων δείχνει με πόσο στενή προοπτική βλέπουν οι κυβερνώντες τον κόσμο. Χωρίς καμία διάθεση χάραξης κάποιας έστω μεσοπρόθεσμης πολιτικής. Το ζήτημα είναι πώς να τη "βγάλουν" για ακόμη μια μέρα στην εξουσία. "Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν", που λέει μια παροιμία.

Έτσι με τη μείωση του τέλους ταξινόμησης γίνονται πιο ελκυστικά για αγορά τα μεγάλα αυτοκίνητα άνω των 2000 κ.ε. Δηλαδή τα αμερικανικά τέρατα, τα SUV, τα άλλα πολυτελή αυτοκίνητα και γενικά ό,τι εκπέμπει από 200 γρ. διοξείδιο του άνθρακα και πάνω ανά χιλιόμετρο (!) έγινε πλέον πιο προσιτό. Έτσι ένας ευκατάστατος που παλαιότερα περιοριζόταν στα 2000-2500 κυβικά τώρα μπορεί να σκεφτεί να πάει στα 3200 κυβικά αγοράζοντας ένα φοβερά ρυπογόνο αυτοκίνητο. Άλλοι με μικρότερα εισοδήματα και οικονομικές δυνατότητες που θα ήταν πιο πριν ικανοποιημένοι με ένα αυτοκίνητο 1800 κυβικών τώρα σκέφτονται να αγοράσουν αυτοκίνητα 2000 και 2500 κυβικών.

Υπάρχει μεγαλύτερη περιβαλλοντική ανευθυνότητα από το να πριμοδοτείς την αγορά μεγάλων αυτοκινήτων που μολύνουν διπλάσια και παραπάνω από τα υπόλοιπα αυτοκίνητα το περιβάλλον;

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ τα υβριδικά αυτοκίνητα (π.χ. Toyota, Honda) εκπέμπουν κατά μέσο όρο 100 γρ διοξειδίου ανά χιλιόμετρο, το Hammer εκπέμπει 470 γρ ανά χιλιόμετρο, η Ford κατά μέσο όρο πάνω από 250 γρ ενώ η Porsche κατά μέσο όρο πάνω από 320 γρ που είναι και η χειρότερη μέση επίδοση όλων.

Βέβαια οι ευκατάστατοι κύριοι θα μπορούσαν να αγοράζουν βενζίνη ακόμη και αν κόστιζε $300 και να γεμίζουν ακόμη και κάθε μέρα τα αδηφάγα ντεπόζιτα. Η κοινωνία όμως έχει ένα μεγάλο κόστος από τους ρύπους που εκπέμπουν τα αυτοκίνητα τους.

Η κοινωνία λοιπόν θα έπρεπε να πάρει σοβαρά μέτρα ώστε να μην αγοράζονται τέτοια αυτοκίνητα ή αν αγοράζονται οι ιδιοκτήτες τους να πληρώνουν πάρα, πάρα πολύ ακριβά αυτό τους το χόμπι θυσιάζοντας ένα σοβαρό κομμάτι του πλούτου τους.

Αντίθετα, αντί για επιπλέον φόρο και τέλη στα μεγάλα αυτοκίνητα, τα μέτρα που πάρθηκαν είναι σε πλήρη αντιστοιχία με το αντι-οικολογικό προφίλ των κυβερνώντων (βλέπε Σουφλιά που μίλησε παλαιότερα για πράσινη πυρηνική ενέργεια και άλλα, καθώς και Κακλαμάνη με το κόψιμο δέντρων).

Το σύνθημα: "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη"

Image via Wikipedia

"Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" λέγεται πολλές φορές από πολλούς. Και δυστυχώς αυτό το σύνθημα είναι για διάφορους άλλους ξεπερασμένο, παρωχημένο, οπισθοδρομικό, εξάλλου ο κόσμος σήμερα είναι πολύ περίπλοκος, έτσι δεν είναι;;

Οι εργάτες σήμερα είναι συγκριτικά με παλαιότερα πολύ λίγοι. Παρόλα αυτά θα έλεγα ότι σήμερα μπορούμε να λέμε εργαζόμενος εκεί που παλαιότερα λέγαμε εργάτης. Το νόημα όμως του συνθήματος δεν αλλάζει. Εργαζόμενος σημαίνει δουλειά 9 με 3 και ξανά πάλι 5 με 9.20, εργαζόμενος σημαίνει ανασφάλιστη εργασία, ανασφάλεια και φόβος ανεργίας, κακές συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας ή αλλοτρίωση και υπερκατανάλωση στις καλύτερες περιπτώσεις. Εργαζόμενος σημαίνει επίσης να προσπαθεί κάποιος να μην γίνει απατεώνας ακόμη και αν ξέρει ότι η τιμιότητα μπορεί να τον οδηγήσει στο ταμείο ανεργίας. Αντίθετα τα golden boys και τα αφεντικά τους δεν έχουν τέτοια προβλήματα...

Από την άλλη και παρόλα αυτά μπορεί να είναι "νόμος το δίκιο του εργαζόμενου"; Δηλαδή αν ο εργαζόμενος θέλει να πάρει τα υπάρχοντα του αφεντικού του θα μπορεί να το κάνει; Τι πάει λοιπόν να πει αυτό το σύνθημα; Μήπως ότι θα μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να κάνει ό,τι θέλει;

Ασφαλώς όχι, το σύνθημα λέει "νόμος είναι ΤΟ ΔΙΚΙΟ του εργάτη (εργαζόμενου)....". Δηλαδή ο νόμος δεν καθορίζεται με βάση το τι θέλει ο κάθε ένας ατομικά και ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά με βάση το ΔΙΚΑΙΟ που οι εργαζόμενοι συλλογικά έχουν καθορίσει ότι είναι το σωστό να υποστηρίξουν.

Σήμερα ισχύει ακριβώς το αντίθετο, νόμος είναι το δίκαιο των μεγάλων επιχειρήσεων, των εφοπλιστών, των μεγαλοδιαπλεκόμενων, των κατόχων μεγάλων λογαριασμών σε φορολογικούς παραδείσους, αυτών που έχουν από 4 σπίτια και πάνω κτλ, κτλ, κτλ.

Όταν λοιπόν το σύνθημα του τίτλου λέει ότι Νόμος ΠΡΕΠΕΙ να είναι το ΔΙΚΑΙΟ του ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ μας λέει πολύ απλά ότι η εξουσία και η νόμοι θα πρέπει να καθορίζονται από τον εργαζόμενο για τον εργαζόμενο. Εφόσον οι άνθρωποι εργάζονται τότε το σύνθημα αυτό αφορά όλους πλην ενός πολύ μικρού ποσοστού πολύ μεγάλων ιδιοκτητών, εφοπλιστών, βιομηχάνων καθώς και ίσως πολλά από τα μεγαλοτσιράκια τους (golden boys κτλ).

Το σύνθημα "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" σημαίνει πρωταρχικά να μην ενδώσει κάποιος στην πρόσκληση να γίνει και ο ίδιος τσιράκι και προστάτης του συστήματος. Να μη γίνει απατεώνας δηλαδή. Σημαίνει να συνειδητοποιήσει ότι είναι άδικο να χάνει τη ζωή του μόνο και μόνο για να αναπαραγάγει τον εγκλωβισμό του σε μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, την τάξη του εργαζόμενου που του πίνουν καθημερινά το αίμα. Σημαίνει να είναι απέναντι στο καθεστώς του κεφαλαίου, να μη συμμαχεί ποτέ μαζί του, να οργανωθεί και να αντεπιτεθεί με όλες του τις δυνάμεις.

Update: Δείτε και το παρακάτω σχετικό κείμενο της Ange-ta για την Δικαιοσύνη.

Πώς βλέπουν τα αμερικανάκια τον κόσμο

Παρατηρητήριο φτώχειας (UADPhilEcon και ΙΝΕ-ΓΣΕΕ)

Image by SvobodaIT via Flickr

Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ συνεργάζεται με το οικονομικό τμήμα του πανεπιστημίου Αθηνών για να διερευνήσουν τις παραμέτρους της φτώχειας στη χώρα μας. Η εισαγωγή που διάβασα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και παραθέτω εδώ κάποια συμπερασματικά αποσπάσματα. Περιμένουμε σημαντικά αποτελέσματα.

1) Η μηδενική ανεργία των νεοφιλελευθέρων
"Πράγματι, σε χώρες όπως η Αιθιοπία και η Ινδία, η ανεργία είναι απειροελάχιστη. Όπως ήταν και στην Ελλάδα παλιότερα (π.χ. στην δεκαετία του 1960, τότε που όμως οι έλληνες ζητιάνοι και λούστροι μεγαλουργούσαν στους δρόμους των πόλεων και των χωριών!). Και το αντίθετο: Σε χώρες όπως η Βρετανία, όπου μειώθηκε σημαντικά από τις συντηρητικές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1980 η πρόσβαση των φτωχών στα επιδόματα ανεργίας, η επίσημη ανεργία μειώθηκε την στιγμή που αυξήθηκε το ποσοστό των λεγόμενων working poor, των εργαζόμενων-φτωχών."

"Πως λοιπόν μετράμε την ανεργία; Εξαρτάται από την θεωρητική και ιδεολογική μας τοποθέτηση. Όσοι πιστεύουν ότι η ελεύθερη αγορά, και η απουσία κρατικών παρεμβάσεων (π.χ. κατώτατων μισθών, επιδομάτων ανεργίας, απορίας κλπ) εξασφαλίζει την πάταξη της ανεργίας, κρίνουν πως οι στρατιές φτωχών ζητιάνων στον Τρίτο Κόσμο, ή τα παιδιά των φαναριών στην Ελλάδα, δεν είναι άνεργοι."

"Συνοψίζοντας, το «μέτρον» της ανεργίας είναι ζήτημα θεωρητικό και ιδεολογικό˙ αντίθετα με την Μετερεωλογία, όπου η θερμοκρασία και η πίεση μετρούνται εντελώς ανεξάρτητα από τις ανταγωνιστικές θεωρίες των μετεωρολόγων για το πώς καθορίζεται ο καιρός, στην οικονομική επιστήμη η μεταβλητή «ανεργία» δεν μπορεί να μετρηθεί αντικειμενικά (ή τεχνοκρατικά) και ανεξάρτητα των θεωρητικών μας υποθέσεων περί τους φαινομένου της ανεργίας. Ακόμα «χειρότερα», δεν μπορεί να μετρηθεί ικανοποιητικά δίχως μια ικανοποιητική θεωρία περί φτώχειας."

2) Ο πληθωρισμός των νεοφιλελευθέρων
"Ο επίσημος πληθωρισμός, με άλλα λόγια, μεροληπτεί υπέρ των μεγαλοαστικών τάξεων, και εις βάρος των λαϊκών, ακριβώς επειδή η στατιστική υπηρεσία προσπαθεί να μην πάρει θέση στο πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα που προκύπτει, αφήνοντας τον όγκο εξόδων κάθε αγαθού να προσδιορίζει το ειδικό βάρος του στην διαμόρφωση του πληθωρισμού....ο πληθωρισμός δεν υπολογίζεται δημοκρατικά. Αντίθετα με τις εκλογές, δεν διαθέτουμε μια ψήφο ο καθένας. Αντίθετα, ψηφίζουν πολύ πιο συχνά εκείνοι που έχουν, και ξοδεύουν, τα περισσότερα ευρώ, με αποτέλεσμα ο πληθωρισμός να αντανακλά τις αυξομειώσεις των αγαθών που διαλέγουν εκείνοι. Δεύτερον, αναδεικνύει (όπως και η αμέσως προηγούμενη συζήτηση που αφορούσε την μέτρηση της ανεργίας) την αδυναμία της οικονομικής επιστήμης να υπολογίσει τον πληθωρισμό με τρόπο πολιτικά, φιλοσοφικά και κοινωνικά αμερόληπτο."

Συμπέρασμα
"Σε αυτήν την περίοδο, τα επίσημα στατιστικά στοιχεία κρίνονται απόλυτα ανεπαρκή. Π.χ. το ερώτημα «αυξήθηκε ο κοινωνικός αποκλεισμός και η φτώχεια την περασμένη δεκαετία;» δεν μπορεί να απαντηθεί με τα στοιχεία που έχουμε στην διάθεσή μας. Τα επίσημα στοιχεία για την σχετική φτώχεια αμφισβητούνται για πολλούς λόγους. Με πλήρη συναίσθηση της δυσκολίας του εγχειρήματος, η Συνεργασία UADPhilEcon –ΙΝΕ-ΓΣΕΕ συστήνει ερευνητική ομάδα που θα αφιερωθεί τα επόμενα χρόνια σε αυτά τα ζητήματα.
Ήδη, ομάδα από νέους επιστήμονες (υπ. διδάκτορες του προγράμματος) έχει συντάξει ένα πρώτο πόρισμα που στόχο έχει την διαπίστωση των προβλημάτων (θεωρητικών και πρακτικών) σχετικά με την μέτρηση της φτώχειας που προβλέπεται ότι θα πρέπει να ξεπεραστούν."

Γιάνης Βαρουφάκης
Διευθυντής
UADPhilEcon


Διαβάστε για το Παρατηρητήριο Φτώχειας

Ο αντικομμουνιστικός αγώνας του Πάγκαλου

Image via Wikipedia

Πριν δέκα μέρες λέγαμε για τον αντικομμουνισμό.

Ασφαλώς το ΚΚΕ έπαιξε πριν από λίγους μήνες έναν άσχημο ρόλο. Δεν μπορείς να μην αναγνωρίζεις ότι πίσω από τις εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου βρίσκεται μια ευρύτερη λαϊκή δυσαρέσκεια που σε μεγάλο βαθμό έδειξε ανοχή και σε πολλές περιπτώσεις δείχνει ακόμη. Πώς λοιπόν το ΚΚΕ που φωνάζει για ΑΝΥΠΑΚΟΗ δεν είδε τίποτα θετικό; Ασφαλώς επειδή δεν μπορούσε να ελέγξει αυτό το αυθόρμητο συναίσθημα το καταδίκασε. Είναι αλήθεια ότι χωρίς οργάνωση δεν υπάρχει ούτε επανάσταση, ούτε ελπίδα για κάτι καλύτερο, η σφοδρότητα όμως της καταδίκης των εξεγέρσεων έβγαλε πολλούς από τη δύσκολη θέση. Η κοινοβουλευτική προσήλωση του ΚΚΕ δείχνει μια αόριστη προοπτική που έρχεται σε αντίθεση με τις επαναστατικές του ρίζες.

Από την άλλη μεριά ο Πάγκαλος γιατί επιτέθηκε στο ΚΚΕ;; Προφανώς οι λόγοι είναι οι εξής:
1) Ο Πάγκαλος θεωρεί ότι καθάρισαν με τον Σύριζα και ήρθε η ώρα να καθαρίσουν και με το ΚΚΕ. Κάποτε ο Γιάννη Μαρίνος, εξέχον μέλος της νεοφιλελεύθερης ελίτ εν Ελλάδι, είχε πει ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να καθαρίσει με την αριστερή οπισθοδρόμηση της χώρας. Εννοώντας ότι το ΠΑΣΟΚ πάντοτε θα αντιμετωπίζει λιγότερες αντιδράσεις ενώ η ΝΔ περισσότερες και έτσι θα μπορεί να προωθεί ευκολότερα δύσκολα μέτρα.
2) Ο Πάγκαλος βλέπει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και τις κοινωνικές αντιδράσεις και φοβάται ότι με τα συνθήματα που λανσάρει π.χ. το ΠΑΜΕ τύπου Ανυπακοής κτλ είναι εφικτό είτε για το ΚΚΕ να ενδυναμωθεί είτε οι αντιδράσεις να πολλαπλασιαστούν εν μέσω ενός κλίματος φοβερής δυσαρέσκειας.
3) Ο Πάγκαλος αλλά και το ΠΑΣΟΚ σκέφτονται ότι θα έρθουν αντιμέτωποι με μια άναρχη χώρα. Οι Κινέζοι λένε "Πρόσεχε τι εύχεσαι" και η ευχή του Πάγκαλου για εξουσία δείχνει να πραγματοποιείται. Πρόκειται για το δώρο μιας βόμβας που είναι έτοιμη να σκάσει. Με τους σημερινούς νεοφιλελεύθερους όρους καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει αυτή τη χώρα. Από τα σχολεία, τη νεολαία, μέχρι την οικονομική κρίση, την πολιτική μαφία, τη διαπλοκή κτλ Τα πάντα είναι διαλυμένα και προβληματικά και σε νεοφιλελεύθερους όρους και σε όποιους άλλους όρους. Σε αυτό το κλίμα ο Πάγκαλος ξέρει ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει έχοντας απέναντί του μια αριστερή αντιπολίτευση που τροφοδοτεί και αυξάνει τις αντιδράσεις.

Έναντι όλων αυτών των κομματικών παιχνιδιών εξουσίας και ελέγχου αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα σε πάρα, πάρα πολύ μεγάλες δόσεις, και όχι μόνο στη θεωρία αλλά κυρίως στην πράξη, είναι η πραγματική ΑΝΥΠΑΚΟΗ....

Σωματείο Επιχειρηματικότητας Νέων και ΣΕΒ

Image via Wikipedia

Aνακάλυψα σήμερα την ύπαρξη του "Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων" (ΣΕΝ), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού (εννοούν όχι άμεσα κερδοσκοπικού....) που ίδρυσε ο ΣΕΒ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών) για την ευαισθητοποίηση των μαθητών στην επιχειρηματικότητα. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο ΣΕΝ απασχολεί πάνω από 280 εθελοντές (φαντάζομαι υπαλλήλους επιχειρήσεων του ΣΕΒ) που διδάσκουν στα παιδιά από την αξία της ελεύθερης οικονομία μέχρι το πώς διοικούνται επιχειρήσεις καθώς και τις βασικές οικονομικές αρχές. Τα μαθήματα γίνονται σε διάφορα επίπεδα για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.

Πιλοτικό πρόγραμμα του ΣΕΝ υλοποιήθηκε πανελλαδικά με τη συνεργασία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου στο πλαίσιο του 3ου Κοινοτικού Προγράμματος Συνοχής (Επιχειρησιακού Προγράμματος Εκπαίδευσης και Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης του Υπουργείου Παιδείας) και με τη συνεργασία του συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών σε 150 σχολεία, κυρίως δημόσια.

Ο ΣΕΝ χρησιμοποιεί το μοντέλο εκπαίδευσης και τα εκπαιδευτικά εργαλεία του Junior Achievement World Wide ο οποίος εκπαιδεύει πάνω από 9 εκατομμύρια παιδιά στις αρχές της ελεύθερης και νεοφιλελεύθερης οικονομίας κάθε χρόνο. Ο ΣΕΝ λειτουργεί ως εκπρόσωπος του JAW στην Ελλάδα.

Στα πλαίσια του ΣΕΝ διοργανώθηκε και διαγωνισμός επιχειρηματικότητας "Εικονικών Επιχειρήσεων" από μαθητές οι οποίοι δημιούργησαν ομάδες και έφτιαξαν επιχειρηματικές προτάσεις με προϊόντα. Αξιοσημείωτο νομίζω είναι ότι το πρώτο βραβείο (1500 ευρώ) έλαβε το Αριστοτέλειο Εκπαιδευτήριο Θεσσαλονίκης και το εκπαιδευτήριο Πλάτων από την Κατερίνη, το δεύτερο βραβείο (1000 ευρώ) έλαβε η μαθητική ομάδα της Ελληνογαλλικής σχολής "Καλαμαρί" Θεσσαλονίκης και το τρίτο βραβείο έλαβε η ομάδα του Κολλεγίου Ψυχικού. Γιατί άραγε εφόσον το πρόγραμμα διδάσκεται κυρίως σε δημόσια σχολεία οι ομάδες που βραβεύτηκαν ήταν αποκλειστικά ιδιωτικές; (Update: ανακάλυψα ότι την πρώτη φορά που διεξάχθηκε ο διαγωνισμός, δηλαδή το 2008, έγινε πιλοτικά μόνο σε ιδιωτικά σχολεία, αναφέρομαι σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό).

Τα κριτήρια βράβευσης των μαθητικών ομάδων ήταν η κερδοφορία της επιχειρηματικής ιδέας, η καινοτομική της προσέγγιση και την ένδειξη ότι οι μαθητές κατανοούν τις βασικές αρχές λειτουργίας της οικονομίας και των επιχειρήσεων. Η κοινωνική ευθύνη δεν είδα να αναφέρεται πουθενά, τουλάχιστον είναι ειλικρινείς ως προς τους στόχους τους...

Στην έρευνα του ΙΟΒΕ που είδαμε χτες φαίνεται ότι η επιχειρηματικότητα έχει μεγάλη σχέση με το αν οι επιχειρηματίες κάνουν παρέα με μη επιχειρηματίες ώστε να τους εμπνεύσουν και να τους δώσουν το καλό παράδειγμα. Σε αυτό το πλαίσιο με διδασκαλία από τα μαθητικά χρόνια εντάσσεται και το ΣΕΝ ώστε να φέρει τους νέους στον σωστό δρόμο και τα σωστά μονοπάτια από νωρίς.

Δυστυχώς αντίστοιχες μαρξιστικές ή αναρχοσυνδικαλιστικές σχολές δεν υπάρχουν ενώ η προπαγάνδα του Homo Neoliberdal όλο και επεκτείνεται μέσω της συνεργασίας του ΣΕΒ και του ως γνωστόν υπερσυντηρητικού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου...

Ελλάδα, μια αληθινή εμπειρία (the true experience)

Στο διαφημιστικό σάιτ για την τουριστική προβολή της Ελλάδος (www.visitgreece.gr) αναφέρονται προορισμοί και πληροφορίες για την ελληνική φύση, τα αρχαιολογικά μουσεία που δείχνουν ένα μεγάλο πολιτισμό, παρουσιάζονται αξιοθέατα, όμορφες φωτογραφίες, πανέμορφες διαφημιστικές πινακίδες. Κάποιος αφελής που θα έβλεπε τη σελίδα αυτή σίγουρα θα ήθελε να επισκεφτεί την Ελλάδα.

Θα πρέπει όμως αυτοί οι αφελείς να ξέρουν ότι η Ελλάδα δεν είναι πολιτισμένη χώρα. Είναι μια χώρα που οι κάτοικοί της δείχνουν ανοχή σε ρεμάλια δολοφόνους και βασανιστές ζώων.

Το παρακάτω είναι το νέο περιστατικό στη Βέροια με τη θανάτωση Λύκων, σύμφωνα με e-mail ενός φίλου μου που ασχολείται με αυτά τα θέματα πολύ ενεργά:


Όπως διάβασα και σε ανάλογο κείμενο-επιστολή του Αρκτούρου στον Άνεμο:

"Ο λύκος προστατεύεται σε όλη την Ευρώπη από τη νομοθεσία, με τη Σύμβαση της Βέρνης και την Οδηγία 92/43 της ΕΕ. Στην Ελλάδα, ο λύκος έπαψε να θεωρείται επιζήμιο είδος από το 1991 και χαρακτηρίζεται επίσημα «τρωτό» είδος με πρώτη προτεραιότητα προστασίας από τον 39ο παράλληλο και νότια (νοητή γραμμή, στο χάρτη, που βρίσκεται η πόλη της Λαμίας). Ο Ν.998/79 του Δασικού Κώδικα στο αρ.19 ρυθμίζει τα ζητήματα που αφορούν τα μέτρα προστασίας για τη χλωρίδα και την πανίδα."

Για περισσότερες πληροφορίες:
Βάσω Πετρίδου: 6937 422537
Λάζαρος Γεωργιάδης: 6972640062



Θυμηθείτε και παλαιότερα ένα φρικιαστικό περιστατικό που έγινε στον Πόρο όπου κάποιος βασάνιζε ένα σκύλο με οξύ χωρίς και πάλι να βρεθούν οι ένοχοι:



(Τελικά ο συγκεκριμένος παραπάνω τετράποδος φίλος επιβίωσε και ανάρρωσε χάρη στις προσπάθειες φιλοζωικών οργανώσεων)

Δείτε και από απόσπασμα παλαιότερου ποστ μου για την αγάπη του σκύλου για τον άνθρωπο:
"Σκύλοι διασώστες"
Πολλές φορές οι σκύλοι χρησιμοποιούνται από τις ομάδες διάσωσης για να ψάχνουν μέσα σε συντρίμμια για επιζώντες. Οι σκύλοι έχουν άριστη όσφρηση και ακοή ενώ χωράνε από μικρά ανοίγματα που οι διασώστες δεν μπορούν να περάσουν.

Σε μεγάλες καταστροφές οι σκύλοι αυτοί ανακαλύπτουν πτώματα με πολύ μεγάλη συχνότητα. Πολλές φορές μετά από μια ολόκληρη μέρα ένας σκύλος μπορεί να έχει ανακαλύψει μόνο πτώματα, κανέναν όμως ζωντανό.

Οι διασώστες παρατήρησαν ότι οι σκύλοι που ανακαλύπτουν συνεχώς πτώματα αρχίζουν και είναι έντονα καταθλιπτικοί, μπορούν να φτάσουν μέχρι και στην τελική ψυχολογική κατάρρευση.

Έτσι οι διασώστες κάποιες μέρες που δεν ανακαλύπτουν κανένα επιζώντα σκηνοθετούν μια ψεύτικη διάσωση ώστε ο σκύλος να χαρεί που βρήκε έναν ζωντανό άνθρωπο και έτσι να μπορεί να συνεχίσει το έργο του.


Δείτε και αυτό: Άνθρωποι και αδέσποτα σκυλιά

Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα

Image via Wikipedia

Σύμφωνα με έκθεση του ΙΟΒΕ 1,3 εκ άνθρωποι ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και 388,000 είναι σε αρχικό στάδιο. Λιγότεροι πλέον στρέφονται στην επιχειρηματικότητα λόγω ανάγκης ενώ η μέση ηλικία του νέου επιχειρηματία είναι 36 ετών. Η συνεισφορά στην απασχόληση είναι πολύ μικρή λόγω ρηχότητας και εσωστρέφειας.

Μόνο το 30% των ερωτώμενων γνώριζαν προσωπικά κάποιον που είχε ξεκινήσει μια επιχειρηματική δραστηριότητα τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό είναι ένα πολύ χαμηλό ποσοστό διεθνώς και δείχνει ότι οι Έλληνες δεν γνωρίζουν πολλούς επιχειρηματίες οι οποίοι θα λειτουργούσαν ως πρότυπα και για τους ίδιους όπως λέει η έρευνα...

Οι Έλληνες επιχειρηματίες σε ποσοστό 48% από τα υψηλότερα στον κόσμο, θεωρούν ότι έχουν όλα τα προσόντα και γνώσεις για να γίνουν πετυχημένοι επιχειρηματίες. Ιδιαίτερο στοιχείο της έρευνας αποτελεί νομίζω και η τελευταία θέση στην αισιοδοξία που καταλαμβάνουν οι Ρώσοι! Παρά την υψηλή αυτοπεποίθηση των Ελλήνων το 60% από αυτούς δηλώνει ότι φοβάται πολύ την αποτυχία, κάτι που τους φέρνει στην πρώτη θέση φόβου πανευρωπαϊκά. Και πάλι εδώ οι τελευταίοι σε φόβο είναι οι Ρώσοι. Ταυτόχρονα μόνο το 13% περίπου των Ελλήνων δηλώνουν ότι ασχολούνται με καινοτόμες δραστηριότητες ενώ το 64% των νέων δραστηριοτήτων δεν παρουσιάζουν κανένα βαθμό καινοτομίας.

Μόλις το 5,4% των νέων επιχειρηματιών δηλώνουν ότι εισέρχονται σε μια εντελώς νέα αγορά (νησίδες αγοράς). Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Δανίας όπου το 20 σχεδόν των νέων επιχειρηματιών ανακαλύπτουν κάτι ολότελα νέο. Ακόμη και στην Πορτογαλία το αντίστοιχο ποσοστό είναι σχεδόν διπλάσιο από το ελληνικό. Αυτό δείχνει ενδεχομένως πόσο πάσχει η επινοητικότητα του Έλληνα επιχειρηματία.

Σημαντικά στοιχεία της μελέτης είναι η μέση ηλικία του επιχειρηματία που είναι από 25-45 ετών ενώ μετά τα 44 έτη ο αριθμός των νέων επιχειρηματιών μειώνεται κατά πολύ. Επίσης εντυπωσιακό στοιχείο ήταν ότι η μέση εκπαιδευτική βαθμίδα των επιχειρηματιών ήταν (για τα έτη 2003-2007), πρωτοβάθμια 10%, λύκειο σε ποσοστό 46,6%, ανώτατης εκπαίδευσης 28%, ενώ μόνο το 15% των νέων επιχειρηματιών είχαν μεταπτυχιακά/διδακτορικά. Αυτό το στοιχείο το συνδυάζω περισσότερο με τον βαθμό καινοτομίας που αναφέραμε παραπάνω.

Η χρηματοδότηση των νέων επιχειρηματιών γίνεται κυρίως με ίδια κεφάλαια, αποταμιεύσεις και συμμετοχή στη χρηματοδότηση της οικογένειας ή φιλικών προσώπων. Αυτό οδηγεί στο ότι το 84% των νέων επιχειρηματιών ανήκουν στα μεσαία και πάνω κοινωνικοοικονομικά στρώματα και κυρίως στα ανώτερα εισοδηματικά κλιμάκια σε ποσοστό 44%. Αυτό το στοιχείο μπορεί ίσως να συνδυαστεί με το ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό των ανθρώπων που όπως είδαμε δήλωσε ότι γνωρίζουν κάποιον επιχειρηματία.

Η έρευνα καταρρίπτει επίσης έναν μύθο που υπάρχει γύρω από την Ελλάδα για το ότι δήθεν στην Ελλάδα οι επιχειρηματίες είναι υπό κοινωνικό διωγμό...

Οι σχετικές ερωτήσεις ήταν:
α) Αν είναι υπέρ της εισοδηματικής ισότητας: 63% ναι στην Ελλάδα, 64% στην ΕΕ
β) Αν η επιχειρηματικότητα είναι αποδεκτή ως επαγγελματική διέξοδος: 66% ναι στην Ελλάδα, 59,9% στην Ευρώπη.
γ) Αν οι επιχειρηματίες έχουν κοινωνική καταξίωση: 66% ναι στην Ελλάδα, 68% στην Ευρώπη (πολύ μικρή διαφορά). Συνεπώς η Ελλάδα δεν είναι το επιχειρηματικό μαυσωλείο που την παρουσιάζουν. Η επιχειρηματικότητα είναι τόσο αποδεκτή όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ιδιαίτερα ειρωνικό στοιχείο της έρευνας ήταν η δεύτερη θέση της Ισλανδίας στην επιχειρηματική αισιοδοξία για το επόμενο διάστημα μετά το 2007. Ως γνωστόν το επόμενο έτος η Ισλανδία χρεοκόπησε.

Η μελέτη αναφέρει ότι για να διαχυθεί στην κοινωνία η κουλτούρα της επιχειρηματικότητας θα πρέπει να αναφέρονται πιο συχνά επιτυχημένες επιχειρηματικές ιστορίες από τα ΜΜΕ και να κάνουν οι άνθρωποι πιο πολύ παρέα με επιχειρηματίες όπως είδαμε και παραπάνω....Αυτά βέβαια στις ΗΠΑ τα γνωρίζουν και τα εφαρμόζουν διοργανώνοντας ομιλίες πετυχημένων επιχειρηματιών ακόμη και στα δημοτικά σχολεία τα οποία σημαιοστολίζονται για να τους υποδεχτούν.

Γίνεται έτσι προσπάθεια από πολύ νωρίς για την δημιουργία του επιθυμητού τύπου ανθρώπου που συζητούσαμε παλαιότερα.

Μπορείτε να δείτε αναλυτικά όλη την μελέτη του ΙΟΒΕ για την Επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα.

Πολιτική πυξίδα

Ο ΝΔ&Light δημοσίευσε το παρακάτω διάγραμμα ως ένδειξη πολιτικής πυξίδας και προσανατολισμού.

Έχει κάτι αυτό το διάγραμμα που δεν μου αρέσει ή μου φαίνεται λάθος, δεν ξέρω τι είναι....

Επιδόσεις Ευρωπαικής Καινοτομίας 2008

Στον όγδοο κατά σειρά πίνακα επιδόσεων της Ευρωπαϊκής Καινοτομίας (European Innovation Scoreboard 2008) που ακολουθεί τη στρατηγική της Λισαβόνας η Ελλάδα φαίνεται λίγο κάτω από το μέσο όρο αλλά ταυτόχρονα συμπεριλαμβάνεται στον πίνακα με τις χώρες αυξημένης καινοτομικής ανάπτυξης.

Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται αναλυτικά η κατάταξη των χωρών με βάση τις επιδόσεις τους:



Στην πρώτη κατηγορία χωρών (Ελβετία, Σουηδία, Φινλανδία, Γερμανία, Δανία, Η.Β.) οι χώρες έχουν αρκετά πιο υψηλές επιδόσεις από το μέσο όρο.
Στην δεύτερη κατηγορία (Αυστρία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Γαλλία, Ολλανδία) οι χώρε ακολουθούν με επίσης υψηλότερες επιδόσεις από το μέσο όρο.

Η τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει Ελλάδα, Κύπρο, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Εσθονία, Τσεχία και Νορβηγία με επιδόσεις λίγο κάτω του μέσου όρου.
Στην τέταρτη κατηγορία περιλαμβάνονται χώρες με αρκετά χαμηλότερες επιδόσεις από το μέσο όρο όπως οι Μάλτα, Ουγγαρία, Σλοβακία, Πολωνία, Λιθουανία, Κροατία, Ρουμανία, Τουρκία, Βουλγαρία.

Αντίθετα στο παρακάτω διάγραμμα εμφανίζεται στον οριζόντιο άξονα και ο ρυθμός ανάπτυξης της καινοτομίας. Φαίνεται εδώ ότι η χώρα μας έχει καλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης της καινοτομίας από τις περισσότερες άλλες χώρες. Κάτι που δείχνει την προηγούμενη υστέρησή της αλλά και τις καλές προοπτικές της.




Όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα (σε συνδιασμό και με το παραπάνω διάγραμμα) η Ελλάδα έχει την καλύτερη αύξηση ανάπτυξης για το επίπεδο της. Προηγείται μόνο η Κύπρος και η Πορτογαλία ενώ όλες οι άλλες χώρε με μεγαλύτερη καινοτομία είναι σε χαμηλότερη φάση καινοτομικής ανάπτυξης. Επίσης φαίνεται ότι χώρες με μεγαλύτερο επίπεδο καινοτομίας (αλλά στην ίδια κατηγορία με εμάς) όπως η Ιταλία, η Νορβηγία και η Ισπανία είναι ιδιαίτερα στάσιμες και προβληματικές. Συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι παρόλο που είμαστε σε μέτρια θέση παρουσιάζουμε μια σχετική ζωντάνια και βελτίωση.



Σε συνολικό Ευρωπαϊκό επίπεδο βλέπουμε στο παρακάτω διάγραμμα ότι το καινοτομικό χάσμα μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ έχει μειωθεί δραματικά από το 2004 έως σήμερα.




Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ

G20: Όταν γέλασε ο Κέυνς

Image via Wikipedia

Οι G20 έφτασαν χτες σε πολύ σημαντικές αποφάσεις για αύξηση των διεθνών οικονομικών ρυθμίσεων σε κρίσιμους τομείς. Τα πιο σημαντικά σημεία της συμφωνίας είναι τα εξής:

1) Στον έλεγχο, επιτέλους, των Hedge Funds δηλαδή των αμοιβαίων κεφαλαίων πολύ υψηλού κινδύνου που δεν έδιναν λογαριασμό σε κανέναν. Ούτε καν στους μετόχους τους.

2) Επέκταση των ρυθμίσεων σε όλα τα προϊόντα και τις αγορές.

3) Έλεγχος των οίκων αξιολόγησης για συγκρουόμενα συμφέροντα.

4) Θα καθοριστούν νέα διεθνή λογιστικά πρότυπα και νέοι κανόνες καταβολής μπόνους.

5) Έλεγχος των φορολογικών παραδείσων με αποκάλυψη των κρυφών λογαριασμών όταν ζητείται.

6) Ανακοινώθηκε με όλους τους τρόπους η αποδοκιμασία στον προστατευτισμό.

7) Ανακοινώθηκαν περισσότερα κονδύλια για να βγούμε από την ύφεση προς όλους τους εμπλεκόμενους (χώρες, οργανισμούς, κτλ) και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Κατά πρώτον να πω ότι πολλά από τα μέτρα που αποφασίστηκαν τα είχα αναφέρει πολλές φορές από αυτό το blog πριν καν ξεσπάσει η οικονομική κρίση. Τότε είχα δεχτεί κριτική ότι λαϊκίζω, τελικά αυτά που έλεγα τότε δεν ήταν και τόσο αριστερά αφού συμφωνήθηκαν χτες από τους G20......Μάλλον ήταν τόσο προφανή που τα έβλεπα μέχρι και εγώ.

Κατά δεύτερον, νομίζω ότι ναι μεν πάρθηκαν κάποιες λογικές αποφάσεις αλλά το πώς θα εφαρμοστούν έχει τεράστια σημασία. Για παράδειγμα, βασικό χαρακτηριστικό των σύνθετων χρηματοοικονομικών προϊόντων είναι η επινοητικότητα τους. Θα βρεθεί ένα πλαίσιο που θα ελέγχει και τα μελλοντικά προϊόντα; Επίσης, τι ακριβώς περιορισμοί θα μπουν στους φορολογικούς παραδείσους;

Παρόλα αυτά, η γενική συμφωνία με τους φορολογικούς παραδείσους δείχνει τι θα μπορούσε να γίνει μέσω της παγκόσμιας συνεργασίας όταν θελήσουν ή αναγκαστούν να φορολογήσουν παγκοσμίως τις επιχειρήσεις κατά π.χ. 70% ή 80% (...) χωρίς να μπορούν οι επιχειρήσεις να καταφύγουν πουθενά αλλά ούτε και να απολύσουν προσωπικό. Όταν πολλοί ακούνε για τα τεράστια κέρδη των εταιρειών στραβομουτσουνιάζουν σκεπτόμενοι ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα και αυτό δεν αλλάζει. Αν δεν έχουν κέρδη οι επιχειρήσεις δεν κινείται και το σύστημα, απολύεται κόσμος, όλοι το ξέρουν αυτό. Ε να λοιπόν που αν μπορούσε να παρθεί μια απόφαση παγκοσμίως που θα υποστηριζόταν διεθνώς τότε οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν να περιορίσουν δραματικά το περιθώριο κέρδους τους προς όφελος της κοινωνίας. Αποφάσεις από τις οποίες δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν μετακινούμενες σε άλλες χώρες !

Στο παρόν και πάλι, η οικονομία κινείται σαν ένα τεράστιο τρένο σε ράγες. Χρειάζεται πολύ χρόνο για να επιβραδύνει και να σταματήσει. Τώρα το τρένο κινείται στην ύφεση και προσπαθούν να πατήσουν τα φρένα. Ακόμη και αν καταφέρουν να το φρενάρουν αυτό θα χρειαστεί χρόνο για να σταματήσει, πέρα από τους όποιους ενθουσιώδεις κερδοσκόπους.

Πιστεύω ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε τώρα είναι δομική. Όσα μέτρα και αν παρθούν στο μέτωπο της χρηματιστηριακής οικονομίας και του ελέγχου του ρίσκου των διακυμάνσεων, δεν θα ξεπεραστούν τα σημαντικά εμπόδια που αφορούν κάτι πιο βασικό: Το βασικό εργαλείο ανάπτυξης παγκοσμίως είναι ο αδιάκοπος δανεισμός, είναι η εξάντληση των πρώτων υλών και νέων αγορών, είναι η διαφήμιση και η δημιουργία τεχνητών αναγκών. Το κέρδος έφτασε τα όριά του και από την άποψη της εσωτερικής του αυξητικής δυνατότητας και από την άποψη των εξωτερικών οικονομιών και του κόστους με το οποίο αυξάνεται. Για παράδειγμα μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο τα περιθώρια κέρδους ήταν εύκολα και μεγάλα, τώρα για να αυξηθεί το περιθώριο κέρδους και οι κερδοφορίες του κεφαλαίου πάνω από κάποια μικρά όρια χρειάζονται χρηματοοικονομικές απάτες, χρηματοοικονομική αναρχία, μεγάλη εκμετάλλευση στον τρίτο κόσμο, δημιουργία ψευτοαναγκών και υπερδανεισμός/υπερπροσπάθεια των εργαζομένων αλλά και υπερβολική μόλυνση και σπατάλη. Σκεφτείτε τα αυτά.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν ένα μοντέλο δαπανηρής ανάπτυξης που πλησιάζει στο τέλος του. Η κρίση αυτή αυτό ακριβώς έδειξε και γι' αυτό μετά από μια ενθουσιώδη πιθανή ανάκαμψη (όταν και όποτε έρθει) θα ξαναέχουμε σοβαρά προβλήματα σύντομα.


Για τα μέτρα που αποφασίστηκαν δείτε και εδώ: G20,BBC.

Mike Tyson: Αν υπήρχε θεός....

"Αν όντως υπάρχει θεός, πώς είναι δυνατόν να κερδίζω εγώ 200 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο όταν μικρά κοριτσάκια πεθαίνουν από καρκίνο; Γιατί δεν στρέφει σε αυτά την προσοχή του; " , Μάικ Τάισον (Mike Tyson) πρώην πρωταθλητής πυγμαχίας.