Ενδυματολογικοί κανόνες σε μεγάλη τράπεζα

Image via Wikipedia

Πριν λίγα χρόνια ένας γνωστός μου είχε δώσει κάποιες φωτοτυπίες του ενδυματολογικού κώδικα της τράπεζας που εργαζόταν και ο οποίος ισχύει ακόμη και βέβαια εφαρμόζεται ρητώς. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος των οδηγιών που δίνει αυτή η τράπεζα στο προσωπικό της ώστε να είναι όλοι οι υπάλληλοί της σαν μικρά στρατιωτάκια:

Α. ΑΝΤΡΕΣ
"Απαραίτητο ένδυμα για τον επαγγελματία άντρα είναι το κοστούμι. Προτείνονται κλασική γραμμή και χρώματα. Τα τζήν μπουφάν και παντελόνια, καλό είναι να φοριούνται το σαββατοκύριακο ή μετά το γραφείο. " (Α...εδώ επιτρέπουν σε κάποιον να φοράει εκτός δουλειάς τζιν! Τι δημοκρατική τράπεζα!!...)

"Τα μονόχρωμα πουκάμισα με μακρύ μανίκι στις αποχρώσεις που αρμόζουν στο δικό σας τύπο, είναι η ιδανική επιλογή. Τα φαρδιά, χρωματιστά σπορ πουλόβερ καλό είναι να αποφεύγονται τις ώρες γραφείου. "(Και πάλι εδώ δήθεν δίνει επιλογές "στο δικό σας τύπο" και τάχα μου, τάχα μου "να αποφεύγονται")

"Αποφεύγετε τις πολύ φαρδιές ή τις πολύ στενές γραβάτες και εννοείται αυτές με τα εμπριμέ και τα κινούμενα σχέδια" (Αυτό με τις γραβάτες δείχνει την απόλυτη θέληση για περιορισμό κάθε απόκλισης...).

"Όσον αφορά τις ζώνες είναι αναγκαίες γιατί βοηθούν το παντελόνι να στηριχτεί στη μέση σας..." (Καλά οι άνθρωποι νομίζουν ότι απευθύνονται σε βόδια, όλοι γνωρίζουν τον σκοπό της ζώνης..)

"Επιλέξτε μονόχρωμες κάλτσες" (...)

"Το μόνο κόσμημα που χρειάζεται ένας άντρας στο γραφείο είναι η βέρα του, εάν είναι παντρεμένος. Όσον αφορά το ρολόι, αποφεύγετε την υψηλή τεχνολογία και τα πλαστικά πολύχρωμα λουράκια. Επιλέξτε ρολόγια απλά και διαχρονικά, με δερμάτινο ή μεταλλικό λουράκι." (Οι άνθρωποι είναι κανίβαλοι!)

"Το μήκος των μαλλιών σας χρειάζεται να είναι κοντό. Ωστόσο, η γραμμή του κοψίματος είναι θέμα προσωπικού γούστου" (Ρε δεν πάτε στο διάολο...#@$@@!!@#$)

Β. ΓΥΝΑΙΚΕΣ
"Ίσια κλασσική γραμμή. Προτείνονται ταγιέρ, με φούστα ή παντελόνι. Τα χυτά μακριά ρούχα και οι μίνι φούστες δεν αποτελούν μέρος του επαγγελματικού γυναικείου ντυσίματος" (Εκτός αν είναι στα γραφεία των προέδρων...)

"Το ιδανικό μάκρος για το ντύσιμο στο γραφείο είναι από το γόνατο έως τη μέση της γάμπας: 5cm πάνω από το γόνατο έως 10cm κάτω από το γόνατο." (Τι ηλίθιοι που είσαστε, η χούντα δεν έφυγε ακόμη;)

"Τα πλαστικά κοκαλάκια στα μαλλιά καλό είναι να αποφεύγονται, όπως και τα πολλά βραχιόλια"

"Η κλασσική γόβα αποτελεί ιδανική λύση...προτιμήστε τα λεπτά καλσόν στο χρώμα του δέρματος....το μακιγιάζ να είναι διακριτικό...τα καλοχτενισμένα μαλλιά είναι απαραίτητη προϋπόθεση...το άρωμα απαλό και διακριτικό..." (Πάμε για την Εμμανουέλα)

"Η κομψότητά σας διαφαίνεται στη συμπεριφορά σας. Προτείνεται λοιπόν ο χαμηλός τόνος φωνής, ακόμη και στις πιο έντονες συζητήσεις" (Οι άνθρωποι θέλουν τη γυναίκα "υπο" και το λένε ξεκάθαρα).

Γ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Αυτοί είναι οι καταγεγραμμένοι κανόνες εμφάνισης που ισχύουν μέχρι σήμερα και εφαρμόζονται με αυστηρότητα. Οι άλλοι άγραφοι κανόνες που εντάσσονται στην εταιρική κουλτούρα είναι πολύ χειρότεροι. Για παράδειγμα ενώ το ωράριο είναι 08.00-04.00 κανείς δεν φεύγει στις 04.00 ακόμη και αν δεν έχει δουλειά να κάνει. Μπορεί να κάθεται να μιλάει μέχρι τις 05.00-06.00 (ή και περισσότερο) ή να περιφέρεται άσκοπα, αρκεί να μην φύγει πρώτος (αυτό συμβαίνει σε πολλές δουλειές και οφείλεται στην κακή εταιρική και καταπιεστική κουλτούρα)....

Στη συγκεκριμένη τράπεζα θυμάμαι που μου έλεγε ο φίλος μου ότι έκρυβαν άτομα στις αποθήκες και στα πατάρια όταν περνούσαν από έξω οι συνδικαλιστές, τις μέρες των απεργιών-πορειών, έκλειναν και τα φώτα οι προϊστάμενοι και έκαναν ότι υπολειτουργούσαν τα καταστήματά τους. Αυτή είναι η εταιρική κουλτούρα σήμερα...

Οι πιο παλιοί που έχουν περάσει από μια άλλη τράπεζα, την πρώην τράπεζα Εργασίας τις δεκαετίες του 1970 και 1980, ίσως μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους συμπεριφορές για την επαγγελματική εμφάνιση γυναικών που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας και του ρατσισμού, με αυστηρότητα που θύμιζε στρατιωτικές φυλακές και κλίμα τρομοκρατίας.

Το πώς συμβάλλουν όλα αυτά στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωτικής κουλτούρας είναι εμφανές. Μπορεί λοιπόν να μην συμφωνώ με κανένα είδος βίας αλλά δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι κιόλας που σπάνε κάθε βράδυ καμιά δεκαριά καταστήματα τραπεζών. Όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν......

Κυβερνο-κομμουνισμός (cyber-communism) έναντι νεοφιλελεύθερου Σταλινισμού

Image via Wikipedia

Θυμάστε την εγκυκλοπαίδεια Encarta; Την πουλούσαν και τα βιβλιοπωλεία του Παπασωτηρείου έναντι ενός πολύ μεγάλου κατά τη γνώμη μου ποσού...Ε λοιπόν η Encarta της Microsoft έβαλε λουκέτο (Καθημερινή) λόγω του ανταγωνισμού της με την δωρεάν και πιο αξιόπιστη Wikipedia. Άλλο ένα καίριο πλήγμα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αγορά από την δωρεάν εθελοντική οικονομία....Οι άνθρωποι αυτής της εθελοντικής προσπάθειας δεν έχουν αριστερή ιδεολογία και όμως όλοι μαζί λειτουργούν κομμουνιστικά χωρίς να το ξέρουν. Ένα είδος αυθόρμητων κομμουνιστικών σχέσεων που λειτουργούν πολύ πιο αποτελεσματικά από τις σχέσεις που προϋποθέτει το κέρδος (Κυβερνο-κομμουνισμός ή cyber-communism).

Ο In love with life γράφει χαρακτηριστικά: Η ύπαρξη της wikipedia λέγεται κομμουνισμός. Απλώς, αποδεικνύει το ανώτερο της παραγωγικής διαδικασίας της οικονομίας του δώρου σε σχέση με την καπιταλιστική οικονομία σε μία ολομέτωπη και επί άνισους όρους (κατά της wikipedia) αντιπαράθεση. Αντίθετα με το δήθεν ορθολογικό μοντέλο του homo economicus, όπου όλες οι ανθρώπινες επιλογές ανάγονται στο προσωπικό συμφέρον και δη στο κέρδος, οι άνθρωποι στον πραγματικό κόσμο προτιμούν να προσφέρουν στην κοινωνία λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους, για να λαμβάνουν πίσω μία απίστευτου εύρους εγκυκλοπαίδεια διαθέσιμη σε όλους. Στην ψηφιακή εποχή η γνώση είναι για να μοιράζεται και να απελευθερώνεται και όποιος επιθυμεί την επιστροφή σε “περίκλειστες” ιδιωτικής ιδιοκτησίας λογικές απλώς χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του.

Και για να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με έναν τέτοιο παρόμοιο τρόπο: Εσάς αν σας έλεγαν να εργάζεστε 1 ώρα τη βδομάδα εθελοντικά σε αντικείμενο που θα σας ενδιέφερε με σκοπό να φτιαχτεί ένα μεγάλο δίκτυο (υπηρεσιών, προϊόντων, ιατρικής βοήθειας κτλ) το οποίο θα προσφέρεται δωρεάν δεν θα δεχόσασταν; Τα εγχειρήματα θα μπορούσαν να επεκταθούν σε πολλά είδη δραστηριοτήτων. Για μένα το μυστικό της αποτελεσματικότητας έναντι των ακριβών και εκβιαστικών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων είναι ο εθελοντισμός και η δημοκρατία.

Καιρός είναι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πέρα από τους καουμπόικους εκβιασμούς της αγοράς η οποία μας έχει ζαλίσει σε βαθμό τύφλωσης και βλακείας.....

Αυτό το κείμενο συνδυάστε το με το προηγούμενο που είχα παρουσιάσει για τον Αντικομμουνισμό.


Δείτε και αυτά:
1) Κυβερνοκομμουνισμός
2)Η ανωτερότητα της κοινωνίας εκτός αγοράς (Predictably Irrational)

Πώς να κερδίσετε από την κρίση σε βάρος των τραπεζών

Image by mikebaird via Flickr

Υπάρχει τρόπος να κερδίσει κάποιος ιδιώτης από αυτή την κρίση ζημιώνοντας περισσότερο τις τράπεζες που την προκάλεσαν; Νομίζω ότι υπάρχει μια υπολογίσιμη περίπτωση που θα πρέπει όλοι να έχουμε στο μυαλό μας γιατί είναι εφικτή από όλους μας σαν ιδιώτες. Η ιστορία έχει ως εξής:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βρέθηκαν αντιμέτωπες μπροστά από την πλήρη οικονομική τους κατάρρευσή. Για να την αποφύγουν έβαλαν μπροστά μια διαδικασία χρηματοδότησης των πάντων άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Χρηματοδοτούν ό, τι κινείται, εξαγοράζουν τα χρέη όλων και ρίχνουν στην οικονομία περισσότερο χρήμα από όσο έχουν. Βασικά "κόβουν" χρήμα και με αυτό καλύπτουν όλα τα φαλιμέντα, τους ακάλυπτους, τα λαμόγια αλλά και άλλους. Και το ερώτημα είναι ποιες θα είναι οι συνέπειες του πακτωλού χρημάτων που πέφτουν στην αγορά. Μαντέψτε: ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ.

Και αυτό έχει πολλά νοήματα. Κατ' αρχήν για να έχουμε πληθωρισμό θα πρέπει να αρχίσουμε να βγαίνουμε από την κρίση. Μόλις βγούμε από την κρίση και με δεδομένο ότι όλα αυτά τα χρήματα που ανακοινώνονται έχουν πέσει στην αγορά των ΗΠΑ ο πληθωρισμός μπορεί να αρχίσει να ανεβαίνει ανεξέλεγκτα. Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος να ξεπληρώσουν οι ΗΠΑ τα τεράστια ποσά που χρωστάνε!! Αν ανέβει ο πληθωρισμός ουσιαστικά όσοι έχουν αγοράσει ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου θα χάσουν πολλά χρήματα.

Συνεπώς, αν π.χ. ένας δανειολήπτης όπως εγώ ή εσείς πάρει από μια τράπεζα ένα δάνειο με σταθερό επιτόκιο και χωρίς ειδικούς όρους (που σήμερα δεν υπάρχουν αλλά μπορεί να υπάρξουν αύριο αν οι τράπεζες καταλάβουν τι μπορεί να γίνει) και ξαφνικά εμφανιστεί υψηλός πληθωρισμός τότε θα βρεθούμε στην τσέπη μας με περισσότερα χρήματα (λόγω πληθωρισμού) δίνοντας στην τράπεζα την ίδια δόση. Αυτό σημαίνει ότι η τράπεζα θα χάσει πολλά χρήματα και εμείς θα κερδίσουμε όσα θα χάσει η τράπεζα. Αν είχαμε άπειρη δύναμη δεν θα θέλαμε (αν χρωστούσαμε πολλά χρήματα) να ανέβει ο πληθωρισμός με αποτέλεσμα να χαθούν π.χ. τα μισά μας χρέη ή και παραπάνω;

Ε λοιπόν οι ΗΠΑ έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν πληθωρισμό, έχουν δανειστεί πολλά χρήματα από διάφορους (και από τους Κινέζους) και κόβουν συνέχεια χρήματα. για να σώσουν την οικονομία τους Αυτό σημαίνει ότι ένας εύκολος τρόπος να απαλλαγούν από τα χρέη τους είναι να τα πληθωρίσουν.

Από τη μια τονώνουν την οικονομία τους, στην ουσία την σώζουν από βεβαιότατη κατάρρευση, και από την άλλη μόλις ανακάμψει η οικονομία υπάρχει περίπτωση να ανέβει δραματικά ο πληθωρισμός σβήνοντας ακόμη και σε λίγους μήνες (αν είναι τεράστιος ο πληθωρισμός) ακόμη και τα μισά χρέη των ΗΠΑ.....

Ακούγονται ακραία όλα αυτά; Μα ζούμε σε μια ακραία οικονομική εποχή και αυτό το σχέδιο που περιγράφω χοντρικά είναι λογικό και έχει πιθανότητες να συμβεί υπο όρους.

Οι χαμένοι θα είναι βέβαια οι Κινέζοι και οι οικονομίες τους. Γι' αυτό βλέποντας τις ΗΠΑ να κόβουν χρήμα για να βγουν από την ύφεση και έτσι ουσιαστικά απαξιώνοντας τις Κινεζικές επενδύσεις σε δολάρια αρχίζουν αληθινά να πανικοβάλλονται και να θυμώσουν μαζί. Σε αυτό το πλαίσιο ζήτησαν τη δημιουργία μιας νέας διεθνούς αποταμιευτικής νομισματικής μονάδας.

Αυτό που πρέπει να θυμάται κάποιος είναι νομίζω τα εξής πράγματα:

1) Αν βγούμε από αυτή την κρίση διεθνώς μπορεί να αντιμετωπίσουμε ισχυρές πληθωριστικές τάσεις κάτι που θα ευνοήσει αυτούς οι οποίοι είναι δανεισμένοι με σταθερά επιτόκια. Ενδέχεται κάποιοι να κερδίσουν μεγάλα ποσά μόνο επειδή δανείστηκαν...

2) Οι ΗΠΑ κρατάνε στο χέρι τους Κινέζους αφού όσο ρίχνουν χρήμα στην αγορά τόσο υποτιμούνται οι Κινεζικές επενδύσεις σε δολάρια. Αυτό μπορεί να οδηγήσει τους Κινέζους μετά από πάνω από δέκα χρόνια τεχνητά υποτιμημένου Γουάν να το ανατιμήσουν αναλαμβάνοντας και αυτοί ένα μεγαλύτερο μερίδιο της κρίσης προς όφελος κυρίως των Αμερικάνων.

Βέβαια δεν αποκλείεται όλη αυτή η αναταραχή μεταξύ Κίνας-ΗΠΑ με αφορμή το δολάριο να έχει πολύ ακραίες συνέπειες που θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη οικονομική κρίση. Σε συνέντευξή του στην Αυγή ο Μάνος δήλωσε σήμερα ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ιδέα για το τι κάνουν "κόβοντας" τόσα χρήματα. Εγώ νομίζω ότι οι ΗΠΑ έχουν στο μυαλό τους αυτά που περιέγραψα παραπάνω.

Συνεπώς υπό τις παραπάνω περιγραφόμενες συνθήκες επαναλαμβάνω ότι κάποιος που δανείζεται με σταθερό επιτόκιο, αν στη συνέχεια έχουμε πολύ υψηλό πληθωρισμό, θα κερδίσει πολλά χρήματα σε βάρος των τραπεζών. Δάνειο όχι για κατανάλωση αλλά για ζημία και εκδίκηση έναντι των τραπεζών αφού θα επιστραφεί αμέσως μετά την περίοδο της πιθανής πληθωριστικής αναταραχής......

Ημέρα Γης: Το ιδανικό των αντρών είναι η έμπειρη παρθένα

Όλη αυτή η ιστορία με τη μέρα γης και το σβήσιμο των φώτων, μεταχειρίζεται το θέμα της περιβαλλοντικής ευαισθησίας με μια παράλογη αντιφατικότητα. Από τη μια λέμε αγαπάμε το περιβάλλον και σβήνουμε τα φώτα ενώ από την άλλη δεν αμφισβητούμε την ιδεολογία της ανάπτυξης, είναι σαν να βάζουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε ΜΚΟ χωρίς ιδεολογία και στις διαδικασίες της αγοράς μέσω π.χ. των χρηματιστηρίων ρύπων.

Δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια οι πλέον καταστροφικές για το περιβάλλον πολυεθνικές όχι μόνο να χρηματοδοτούν μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως σήμερα αλλά να φτιάχνουν επιπλέον περιβαλλοντικά κόμματα ή να διοργανώνουν άμεσα εκστρατείες δήθεν προστασίας του περιβάλλοντος οι οποίες όμως εκστρατείες δεν θα τις θίγουν. Θέλουμε να έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση αλλά δεν θέλουμε να θίξουμε και καμία μεγάλη εταιρεία.

Θέλουμε το περιβάλλον ως μια ιδανική έμπειρη παρθένα ή όπως έγραφε ο Ν. Σεβαστάκης ως μια νέα θεότητα μέσω της ιδιοποίησης της περιβαλλοντικής ευαισθησίας από τον «έξυπνο» φιλελευθερισμό των free press και των οικολογούντων του γλυκού νερού....

Δείτε ακόμα:
Οικολογικές πίπες (Allu Fun Marx)

Η ώρα της υποτα-Γης και της υποκρισίας (ΆΝεμος)

Ν Σεβαστάκης (Ελευθεροτυπία)

Ότι έπεσε το Τείχος δεν σημαίνει πώς εγώ πρέπει τώρα να γίνω παλιάνθρωπος

Image by Jack.ed via Flickr

"Ο αντικομμουνισμός σήμερα σημαίνει ηλιθιότητα σε βαθμό κακουργήματος- σημαίνει την "ανάπτυξη" της οικονομίας ως αυτοκτονία της κοινωνίας, σημαίνει ανύπαρκτο σοσιαλισμό ως άλλοθι του υπαρκτού καπιταλισμού......Ο αντικομμουνισμός του σήμερα είναι ο σταλινισμός του χτές.."

"...Ο αντικομμουνισμός σήμερα μπορεί να παίρνει "ανθρώπινο πρόσωπο", έστω κι αν διαγράφει προκαταβολικά από το δικαίωμα στη ζωή το ένα τρίτο των ανθρώπων που γεννιούνται σ' έναν κόσμο όπου δεν προβλέπεται χώρος γι' αυτούς, αφού προγραμματικά, βάσει ηλεκτρονικού υπολογιστή, είναι περιττοί, υπεράριθμοι, καταδικασμένοι. Πάντως ησυχάστε: τα υπόλοιπα δύο τρίτα αυτών των "ανθρώπινων" κοινωνιών δεν θα γνωρίσουν ούτε την κόλαση των τύψεων ούτε την απειλή των επαναστάσεων. Θα σαπίσουν από μέσα. Αφού συντρίψουν ή "αποθεραπεύσουν" τους κάθε λογής αντιρρησίες τους, αφού υπουργοποιήσουν τους οικολόγους τους, αφού γελοιοποιήσουν τις ουτοπίες τους, θα βουλιάξουν γλυκά-γλυκά στη Μεγάλη Χωματερή. Έτσι τελειώνει ο κόσμος: "όχι μ' ένα βρόντο μα μ' ένα λυγμό".

ΓΕΡ. ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ,

Πηγή: Herr K.

Neoliberdal και ανθρώπινες ανάγκες

Οι περισσότεροι μάλλον έχουν ακούσει την περίφημη πυραμίδα αναγκών του Maslow (δείτε το πιο πάνω σχήμα) σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να ικανοποιήσουν το πιο χαμηλό επίπεδο αναγκών και στη συνέχεια το επόμενο ανεβαίνοντας υψηλότερα σδτην πυραμίδα των αναγκών του. Για να περάσει από το ένα επίπεδο αναγκών πρέπει να έχει ικανοποιήσει το προηγούμενο κατώτερο επίπεδο. Θα ήθελα να ρωτήσω αν σήμερα καλύπτονται από το σύγχρονο άνθρωπο οι ανάγκες που περιγράφονται στο παραπάνω μοντέλο και μέχρι ποιου σημείου.

Όταν λέμε φυσιολογικές ανάγκες εννοούμε τις ανάγκες για τροφή, νερό, ύπνο, ένα μέρος να κοιμηθεί κάποιος χωρίς να κρυώνει κτλ Νομίζω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι σήμερα οι εργαζόμενοι καλύπτουν αυτές τις ανάγκες, σε αντίθεση ίσως με χώρες του τρίτου κόσμου όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα, το κρύο. Παρόλα αυτά όλο και περισσότερο στις μέρες μας οι άνθρωποι πάσχουν από σοβαρές αϋπνίες ή νευρολογικά προβλήματα....

Οι ανάγκες ασφάλειας, στο δεύτερο επίπεδο, αντιπροσωπεύουν την ανάγκη του ανθρώπου να αποφεύγει τον συνεχή κίνδυνο, τη συνεχή ανασφάλεια, την διαρκή απειλή. Είναι γνωστό σήμερα ότι ο άνθρωπος ζει σε μεγάλα σπίτια, έχει ιατρικοφαρμακευτική περίθαλψη αλλά παρόλα αυτά βιώνει ένα συνεχές άγχος. Για το άγχος αυτό έχουν γραφτεί χιλιάδες βιβλία και έχουν γίνει χιλιάδες διαλέξεις. Το άγχος αυτό νομίζω είναι σύμφυτο με τη δομή του συστήματος. Όλο και περισσότερο το εργασιακό περιβάλλον θέλει τον εργαζόμενο να αναλαμβάνει μεγάλα ρίσκα, πολλές φορές πιο μεγάλα από όσο πρέπει. Έτσι ο εργαζόμενος αισθάνεται ανασφάλεια για να εργάζεται περισσότερο. Κάθε μέρα είναι σαν να είναι η τελευταία του μέρα, με την ψυχή στο στόμα. Στο σημερινό περιβάλλον που οι απολύσεις έχουν σπάσει ρεκόρ τι ασφάλεια μπορεί να αισθανθεί ένας εργαζόμενος; Ο εργαζόμενος γίνεται νευρικός και ανασφαλής, οι ανάγκες του δεν καλύπτονται.

Οι κοινωνικές ανάγκες περιλαμβάνουν την ανάγκη του εργαζόμενου για φιλία, να αισθάνεται ότι ανήκει κάπου και ότι γίνεται αποδεκτός από έναν κοινωνικό περίγυρο. Σήμερα νομίζω ότι οι φιλικές και οικογενειακές σχέσεις είτε διαλύονται είτε έχουν διαλυθεί. Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν ανήκουν πουθενά παρά μόνο στην εταιρεία τους. Συχνά λόγω καριέρας χαλάνε όλες οι άλλες ανθρώπινες σχέσεις. Τα προβλήματα είναι πάρα πολλά και οι ανθρώπινες σχέσεις πιο προβληματικές από ποτέ.

Στις ανάγκες αναγνώρισης εντάσσουμε τον αυτοσεβασμό και την εκτίμηση των άλλων προς εμάς. Και εδώ θέλω να ρωτήσω τι αυτοσεβασμό μπορεί να αισθανθεί ένας άνθρωπος ο οποίος βιώνει τη σημασία της εργασίας του (experienced meaningfulness of work, Hackman & Oldham) με αρνητικό τρόπο. Αυτό είναι λογικό να συμβεί όταν το σύστημα επιχειρηματικών αξιών βασίζεται μόνο στο κέρδος αγνοώντας κάθε άλλο σύστημα ανθρώπινων αξιών, ενώ παράλληλα το αποτέλεσμα του επιχειρείν πολλές φορές δεν προσφέρει τίποτα θετικό στον άνθρωπο πέρα από την ικανοποίηση της ακόρεστης δίψας για επιπλέον κέρδος.

Τέλος στην κορυφή των ανθρώπινων αναγκών είναι οι ανάγκες αυτοπραγμάτωσης. Δηλαδή η έκφραση ενός ανώτερου εσωτερικού δυναμικού προς κάποια κατεύθυνση που κάνει το άτομο να αισθάνεται πιο ολοκληρωμένο και εσωτερικά "γεμάτο". Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι απέχουν πολύ από τέτοια ιδανικά...Ένδειξη αυτού του κενού η υπερκαταναλωτικότητα, το άγχος, οι κακές σχέσεις, η έλλειψη αυτοσεβασμού κτλ.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι ο σημερινός Homo Neoliberdal απέχει δραματικά από το να βρίσκεται σε μια στοιχειώδη ισορροπία. Η σημερινή κατάσταση δείχνει να έχει φτιαχτεί ερήμην των βασικών ανθρώπινων αναγκών και εξυπηρετεί αποκλειστικά συμφέροντα άλλων που μας θέλουν σε συνεχή και ασφυκτική πίεση. Τέτοια πίεση που πλέον δεν καλύπτονται ούτε οι βασικές μας ανθρώπινες ανάγκες του κατώτερου σταδίου.

Θεωρώ λογικό οι άνθρωποι να μην αποδέχονται, να αρνούνται και να αμφισβητούν ένα μοντέλο που δεν καλύπτει ούτε καν τις βασικές τους ανάγκες.

Το Αλτσχάιμερ του Π.Π.Γερμανού και των νεοελλήνων

Πρόσφατα ένας Τούρκος αρμενικής καταγωγής στην Τουρκία άκουσα ότι έκανε μήνυση στο κράτος γιατί τα σχολικά βιβλία έγραφαν ότι οι Αρμένιοι στράφηκαν εναντίον των Τούρκων (κάτι που οδήγησε στους Τούρκους δικαίως να τους "εκδιώξουν", βλέπε γενοκτονία κτλ...). Αυτό δήλωσε θα έχει αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες στο γιο του. Και πράγματι, το μίσος μεταξύ των λαών δεν μπορεί να καλλιεργηθεί παρά μόνο μέσα από τον εθνικιστικό φανατισμό που ξεκινάει από το σχολείο.

Παράλληλα και στην Ελλάδα τα σχολικά βιβλία αποτελούν πηγή εθνικιστικής υστερίας (με την εκκλησιαστική βούλα πάντοτε) που την τρέχουσα περίοδο έχει βρει καταφύγιο στον εθνικιστικό φανατισμό (βλέπε Χριστόδουλος, Άνθιμος κτλ) καθώς και στην παραδοσιακή δεξιά.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Σε αντίθεση με τους αισχρούς καπιταλιστές που φανατίζουν τα πλήθη για να τα κουμαντάρουν και να τα σκοτώνουν αν χρειαστούν κάποια εκτόνωση και αποπροσανατολισμό.

Διαβάστε εδώ για μερικά από τα σκόπιμα ιστορικά ψέμματα Ταμπούρλο από ανιστόρητους (ΑΝΤΙ) καθώς και το επίσης πολύ καλό κείμενο στο blog του Ροίδη με τίτλο: "Ο Π.Π.Γερμανός είχε Αλτσχάιμερ;.

11 χρόνια λιγότερη εργασία λόγω κρίσης!

Image by arcticpenguin via Flickr

Η τιμή κατοικίας κόστιζε το 2000 3,74 βασικούς μισθούς ανά ένα τετραγωνικό μέτρο και το 2006 κόστιζε 4,89 βασικούς μισθούς/τετραγωνικό μέτρο κατοικίας. Στα τέλη του 2009 η πρόβλεψη της Καθημερινής λέει ότι θα φτάσουμε στα 3,43 β.μισθούς/τετραγωνικό μέτρο, λίγο πιο κάτω δηλαδή από τα επίπεδα του 2000.

Έτσι απαιτείται 30% λιγότερη εργασία για να αγοράσει κάποιος σπίτι. Αυτό σημαίνει 1,5 μισθός λιγότερος/τετραγωνικό (από 4,9 το 2006 σε 3,4 το 2009) επι π.χ. 100 τετραγωνικά ίσον 150 λιγότεροι μισθοί ή αλλιώς χοντρικά 11-12 έτη εργασίας λιγότερα!! Μα 11-12 έτη εργασίας λιγότερα είναι το 1/3 σχεδόν της εργασιακής ζωής ενός απλού εργαζόμενου ο οποίος ως γνωστόν έχει πεπερασμένη ζωή. Αν προσθέταμε το κόστος δανεισμού τότε ο εργαζόμενος μπορεί να γλίτωνε και 20 έτη εργασίας λόγω αυτής της μείωσης των τιμών....

Το κουτί της πανδώρας

Image by Naccarato via Flickr

"Κύριε υπουργέ

Η ενημέρωση δεν είναι μια πολυτέλεια της Δημοκρατίας. Είναι συστατικό στοιχείο της και προυπόθεσή της. Η ενημέρωση, η αλήθεια δηλαδή. Ας πούμε την αλήθεια. Ή μάλλον πείτε την αλήθεια. Έχετε στη διάθεσή σας (και τα μισθολόγια του υπουργείου σας) έναν στρατό από δημοσιογράφους οι οποίοι υπηρετούν ή έχουν συμβάσεις , με τις κατά καιρούς Γενικές Γραμματείες και τις διάφορες γραμματείες των Γραματειών. Πρόσφατες δημοσιεύσεις σε blogs , αποκάλυψαν πολλά απ τα ονόματα αυτών των δημοσιογράφων. Διαπίστωσα όπως όλοι άλλωστε, πως η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων, δεν είναι άνεργοι δημοσιογράφοι. Δεν είναι καν , μάχιμοι δημοσιογράφοι. Είναι γνωστοί πολυθεσίτες, αργόμισθοι, υλικά ανακύκλωσης στον φαύλο (και όχι δημοσιογραφικό) κύκλο της διαπλοκής. Πείτε την αλήθεια κύριε υπουργέ. Τι ακριβώς κάνουν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι; Γιατί για τους υπόλοιπους ,οι πάντες γνωρίζουν και βλέπουν τη δουλειά τους. Ποιά ακριβώς είναι η εργασία τους; Δελτία τύπου, τηλεγραφήματα, αποδελτιοποιήσεις; Τι κύριε υπουργέ, που μάλιστα δεν μπορούν να κάνουν τόσοι άνεργοι και άξιοι συνάδελφοι;
Αληθεύει κύριε υπουργέ, πως μέσα στις λίστες των Γραμματειών και ανάμεσα σε συναδέλφους που χρησιμοποιούνται ως «ξεκάρφωμα», είναι οι άνθρωποι των παλιών μαύρων κονδυλίων; Αληθεύει πως μέσα στις λίστες καλύπτονται και «εξυπηρετούνται» άνθρωποι άλλων...υπηρεσιών; Και τέλος κύριε υπουργέ, αληθεύει η πληροφορία πως μέσω έμμισθων ανθρώπων σας, που δεν πάτησαν ποτέ στη Γραμματεία αλλά πληρώνονται απ αυτή, και ταυτόχρονα είναι στελέχη του καναλιού όπου εργάζομαι, απαιτήσατε ως κυβέρνηση την απομάκρυνσή μου επειδή «έχω προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία με το Βατοπέδι;»
Αν όχι κύριε υπουργέ, περιμένω να απαντήσετε τι κάνει ο καθένας από τους δημοσιογράφους που δουλεύουν στις λεγόμενες «Γραμματείες» σας.

Κώστας Βαξεβάνης"

Πηγή: Το κουτί της Πανδώρας

Δείτε και για τη συνέντευξη του Κωσταντίνου Δεσποτόπουλου για την τηλεόραση και την ισηγορία

Μεταξύ αυτονομίας και μαρξισμού

Image by ehoyer via Flickr

Θετική Αυτονομία
Ο Negri θεωρεί την καινοτομία το κεντρικό στοιχείο του ατομικού αυτοκαθορισμού (self-valorization) που οδηγεί στην αυτονομία. Για τον Negri ο εργαζόμενος αποτελεί την πηγή της καινοτομίας και της δημιουργικότητας που δημιουργεί χώρους αυτονομίας για να σταθεί πέρα από το Κεφάλαιο. Αυτή η αντίληψη συνέπεσε με μια καπιταλιστική πολεμική που δεν θεωρεί ότι είναι αρκετή μια απλή αντιστροφή των δυνάμεων της εργασίας με αυτές του κεφαλαίου. Αντίθετα επιδιώκει να δημιουργήσει εναλλακτικούς αυτόνομους χώρους όπως των Indymedia, blogs, Open source, χώρους αυτοοργάνωσης δημιουργώντας αξία (όχι χρήμα με τη στενή έννοια) έξω από το Κεφάλαιο, όπως λέει ο Negri.

Άρνητική αυτονομία
Οι παραπάνω συλλογισμοί βασίζονται σε μια θετική αντίληψη της αυτονομίας όπου το άτομο μέσω της καινοτομίας αυτοκαθορίζεται και ψάχνει τόπο για να σταθεί. Σε αντίθεση ο Holloway στηρίζεται σε μια πιο αρνητική αντίληψη της αυτονομίας που προϋποθέτει την άρνηση πολλών μορφών εξουσίας συμπεριλαμβανομένου και του κράτους. Αυτό σημαίνει την αλλαγή χωρίς να καταληφθεί η εξουσία του κράτους. Από πολλούς θεωρείται ότι οι Ζαπατίστας αποτελούν μια τέτοια μορφή αλλαγής χωρίς την κατάληψη της κρατικής εξουσίας.

Στην Πράξη
Ο καπιταλισμός πολλές φορές δεν επιτρέπει την δημιουργία χώρων πραγματικής αυτονομίας και σιγά, σιγά εντάσσει όλες τις εναλλακτικές δομές στο δικό του πλαίσιο και σκοπό. Παρομοίως σε μέρη που το κράτος αντικαταστάθηκε από αυτόνομα κινήματα (Λατινική Αμερική) σιγά, σιγά τα κινήματα αυτά αντικατέστησαν και πάλι το κράτος ως μια άλλη πιο άτυπη κρατική οντότητα.

Το χειρότερο όμως είναι ότι το νεοφιλελεύθερο κράτος επιχείρησε να εκμεταλλευτεί αυτές τις δομές αυτονομίας μεταφέροντας παραγωγικές δραστηριότητες είτε από τον δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό τομέα είτε στον λεγόμενο "τρίτο τομέα" με τις Μ.Κ.Ο. πολιτών κάνοντας το ρόλο του κράτους σιγά, σιγά να φαίνεται αυτονόητα άσκοπος (..). Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι το νεοφιλελεύθερο κράτος ενδυναμώθηκε από αυτές τις πρακτικές εντείνοντας τις αρνητικές του δράσεις και την εξουσία του.

Συμπέρασμα
Συνεπώς, νομίζω ότι η άρνηση του κράτους είναι χρήσιμη μόνο εφόσον αντιστέκεται στο νεοφιλελεύθερο κράτος όπως και άλλες μορφές καταπιεστικού κράτους στο παρελθόν.

Η αναζήτηση της αυτονομίας είναι χρήσιμη μόνο για όσο διάστημα δεν γεννά χώρους που εντάσσονται στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο και δεν γίνονται αφορμές νεοφιλελεύθερης ενσωμάτωσης. Ο ατομικός αυτοκαθορισμός του Negri που παράγει καινοτομία είναι καλός όσο δρα έξω από το Κεφάλαιο ή συμβάλει ενάντια π.χ. στο νεοφιλελεύθερο σωματείο με μεθόδους όπως του εργασιακού σαμποτάζ, ή άλλες εναλλακτικές μορφές αντίστασης.

Συνεπώς μπορεί κάποιος να δει όλες τις θεωρίες και κινήματα αυτονομίας σαν έναν εύκολο τρόπο απεμπλοκής από τη νεοφιλελεύθερη εργαλειακή λογική και να αρχίσει να λειτουργεί το μυαλό του πιο επιστημονικά κριτικάροντας τα κακώς κείμενα. Στα επόμενα βήματα όμως θα δυσκολευτεί αν δεν συνυπολογίσει και μια σειρά ιδέες και εργαλεία μαρξιστικής προέλευσης και καταβολής που διατηρούν ακόμη την επαναστατική τους αλλά και τη δημιουργική τους επικαιρότητα. Εκεί ίσως ξαναχρειαστεί κάποιος τις θεωρίες αυτονομίας και άρνησης ώστε να μην υπάρξει ενδεχόμενο δημιουργίας καταπιεστικού κράτους κάτω από την οποιαδήποτε δικαιολογία.

Δείτε και αυτό:
(Im)possibilities of Autonomy

Η δημοκρατικοποίηση της καινοτομίας

Image by Vermin Inc via Flickr

Αυτή την εποχή όλα τα ξένα οικονομικά περιοδικά και ειδησιογραφικά δίκτυα (Reuters, bloomberg κτλ) αναφέρονται στους καινοτόμους επιχειρηματίες που θα πρέπει να κάνουν και πάλι το θαύμα τους. Τη λέξη innovators χρησιμοποιεί συχνά και ο Ομπάμα για να δείξει τις αρχές των ΗΠΑ στην καινοτομία και σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο δράσης-κινήτρων.

Τα τελευταία όμως 10 χρόνια αναπτύχθηκε ιδιαίτερα και ένα άλλο μοντέλο που βασίζεται στη συλλογική δράση για την παραγωγή καινοτομίας και μπορεί να δώσει βάσεις στήριξης σε ένα άλλο κοινωνικό- οικονομικό μοντέλο.


1) Από την Θεωρία

Επί της παρούσης υπάρχουν δύο κύρια μοντέλα για το πώς αμείβεται η καινοτομία. Το πρώτο και ιδιαίτερα γνωστό είναι το μοντέλο της ιδιωτικής επένδυσης. Στηρίζεται στην υπόθεση ότι η καινοτομία θα υποστηριχθεί από ιδιώτες επενδυτές που θα προσδοκούν κάποιο κέρδος στη συνέχεια. Για να ενθαρρύνουν την ιδιωτική επένδυση στην καινοτομία οι κοινωνίες έχουν δεχτεί διάφορα είδη δέσμευσης δικαιωμάτων για πατέντες, πνευματικά δικαιώματα κτλ. Έτσι μαζί με αυτά τα δικαιώματα, η κοινωνία "δωρίζει" ένα μονοπωλιακό καθεστώς και αυξημένα κέρδη για τους επενδυτές στην καινοτομία. Η παραπάνω διαδικασία δημιουργεί βέβαια μια κοινωνική ζημιά σχετική με το μέγεθος της γνώσης που δεν είναι ελεύθερο στην κοινωνία. Παρόλα αυτά η κοινωνία επιλέγει αυτή την κοινωνική ζημιά για να αυξήσει τα κίνητρα των επενδυτών που επενδύουν στην δημιουργία νέας γνώσης (1).

Το δεύτερο και λιγότερο γνωστό μοντέλο είναι το μοντέλο της συλλογικής δράσης. Στηρίζεται στην υπόθεση της ελεύθερης παροχής δημόσιων αγαθών με τρόπο όπου καταναλώνονται με τους ίδιους όρους από όλους και χωρίς να μπορούν να διακρατηθούν τα δικαιώματά τους. Το μοντέλο υποθέτει ότι οι νεωτεριστές-καινοτόμοι είναι υποχρεωμένοι να παραχωρήσουν στην κοινωνία τη γνώση και τις ανακαλύψεις τους μετατρέποντας τη νέα γνώση ή το καινοτόμο προϊόν σε δημόσιο αγαθό. Ο τρόπος αυτός αποτρέπει την δημιουργία κοινωνικής ζημίας λόγω αποφυγής του μοντέλου της ιδιωτικής επένδυσης. (2)

Η κύρια συζήτηση σε σχέση με το μοντέλο συλλογικής δράσης αφορά την συνεισφορά και τα κίνητρα συνεισφοράς σε μια καινοτομία που πρωτοεμφανίζεται και το πώς αυτή εξελίσσεται στη συνέχεια. Κάποιοι ερευνητές (3) πιστεύουν ότι η πρόβλεψη και περιγραφή των στόχων εξέλιξης μιας καινοτομίας θα είχε μεγάλο ρόλο στη συμμετοχή. Άλλοι ερευνητές (4) συμπληρώνουν αυτή την άποψη αναφέροντας τη χρησιμότητα των συλλογικών κινήτρων. Αυτό οδήγησε στην άποψη ότι οι μικρές ομάδες είναι πιο αποτελεσματικές στην εκτέλεση βελτιώσεων και καινοτόμων σχεδίων λόγω της καλύτερης κατανομής αρμοδιοτήτων και συλλογικών κινήτρων.

2) Στην Πράξη

Παρά τις παραπάνω συνεισφορές τα παραδείγματα από την πράξη έχουν δείξει ότι δεν είναι αναγκαία η δημιουργία μικρών ομάδων, ούτε απαραίτητα η περιγραφή των στόχων της καινοτομίας κτλ. Το παράδειγμα του λογισμικού ανοιχτού κώδικα (Open source software) δείχνει ότι μπορούν να συνεργάζονται άτυπα χιλιάδες άτομα ταυτοχρόνως, χωρίς αυστηρά οικονομικά κίνητρα, με πλήρη ελευθερία παρέμβασης και χωρίς να καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια για την κινητοποίησή τους (π.χ. αναφέρονται φράσεις του τύπου: "If you benefit from this code ,please also contribute...").

Τα παραπάνω έχουν οδηγήσει στη διαμόρφωση του μοντέλου της ατομικής συλλογικότητας.

Σύμφωνα αυτό το μοντέλο θα πρέπει να αφαιρέσουμε από αρχικό μοντέλο ιδιωτικής επένδυσης την υπόθεση ότι η ελεύθερη αποκάλυψη της καινοτομίας δεν έχει οικονομικό όφελος για το άτομο που έκανε την αρχική προσπάθεια. Πράγματι σειρά ερευνών έχουν δείξει ότι μια σειρά παραγόντων αποζημιώνει τον καινοτόμο ακόμη και χωρίς να υπάρχει κατακράτηση δικαιωμάτων υπερ του. Τέτοιοι παράγοντες μπορεί να είναι η φήμη του καινοτόμου ερευνητή. Άλλος παράγοντας η πολύ μεγαλύτερη διάχυση της καινοτομίας όταν είναι ελεύθερη παρά αν δεν ήταν απόλυτα ελεύθερη κάτι που θα οδηγήσει τον καινοτόμο ερευνητή να επωφεληθεί από πολλούς άλλους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τον αριθμό αυτών που τη χρησιμοποιούν και σε σχέση με βελτιώσεις της καινοτομίας.

Άλλωστε αυτός που θα αποκαλύψει πρώτος μια καινοτομία έχει και το πλεονέκτημα της πρώτης και πιο γρήγορης χρήσης της, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κούρσα για το ποιος θα αποκαλύψει πιο γρήγορα τις καινοτομίες. Και αυτό γιατί και κάποιος δεύτερος που έχει μια βελτίωση της καινοτομίας θα προσπαθήσει να την αποκαλύψει όσο πιο γρήγορα μπορεί ώστε να επωφεληθεί πρώτος από αυτήν. Σε αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε ότι συχνά καινοτομίες είναι σχεδιασμένες με αρχικό τρόπο και στόχο που συμβάλλουν στην αντίληψη και συμφέροντα του αρχικού καινοτόμου. (5)

Αντίστοιχα από το μοντέλο της συλλογικής δράσης αφαιρείται η αντίληψη για την κατανάλωση με τους ίδιους όρους των δημόσιων αγαθών. Αυτό δημιουργεί αυξημένα κίνητρα στους καινοτόμους για την συμμετοχή τους σε συλλογικές δράσεις χωρίς να χρειάζεται επίβλεψη από εξειδικευμένο διοικητικό προσωπικό ή μάνατζερς. Έτσι θα μπορεί για παράδειγμα ο δημιουργός ή αυτός που συμβάλλει να είναι και ο πρώτος χρήστης ή αυτός που θα επωφεληθεί περισσότερο κατασκευάζοντας πιο γρήγορα βελτιώσεις. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι καινοτόμοι ερευνητές ξοδεύουν χρήματα για να φέρουν την ανακάλυψή τους σε άμεση επαφή με το κοινό ή κάποια κοινότητα.

Πέρα από τις εφαρμογές και τα προϊόντα λογισμικού και ανοιχτού κώδικα που έχουν αλλάξει την θεωρητική αντίληψη για την καινοτομία υπάρχουν και φυσικά προϊόντα, αγαθά και καινοτομίες που έχουν αναπτυχθεί και αναπτύσσονται όλο και περισσότερο μέσω της συλλογικής δράσης. Για παράδειγμα αναφέρω το άθλημα Kitesurfing που έχει δημιουργήσει πολλαπλές κοινότητες ανάπτυξης και ελεύθερης αποκάλυψης καινοτομιών σε σχέση με νέο εξοπλισμό και αεροδυναμικές λεπτομέρειες (Ζeroprestige-ΜΙΤ). Με βάση αυτά τα σχέδια εταιρείες ανάπτυξαν και εμπορικά προϊόντα σε μια αγορά μεγέθους το 2003 100 εκ δολαρίων παγκοσμίως, αγορά που θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη η να έχει επωφεληθεί μόνο ένας κατασκευαστής αν δεν είχε γίνει η κοινωνικοποίηση της καινοτομίας και η συνεχής υποστήριξή της από τότε. Μάλιστα οι εταιρείες αντιγράφουν πλέον τα σχέδια της κοινότητας γιατί θεωρούνται σημαντικά καλύτερα από όσα φτιάχνουν οι ίδιες, ενώ παράλληλα η τεχνογνωσία βρίσκεται εκεί για κάποιον που θέλει να συμμετάσχει μόνος του.

3) Συμπεράσματα

Η συζήτηση είναι πολύ σημαντική γιατί επεκτείνεται στον έλεγχο των δικτύων διανομής, των πιστώσεων της οικονομίας, στις κατευθύνσεις για την ανάπτυξη προϊόντων, στην κατάργηση της πνευματικής ιδιοκτησίας, στην συμμετοχική ευθύνη ανάπτυξης και χρήσης δημόσιων-κοινών πλέον αγαθών. Οι ενδείξεις που υπάρχουν μέχρι τώρα είτε μέσω αποκλειστικά του internet (wikipedia, Open source software) αλλά και μέσω συμμετοχικής ανάπτυξης φυσικών αγαθών (Wikinomics) καθώς και τα επιστημονικά ευρήματα είναι τέτοια, που όπως φαίνεται από τα στοιχεία, θα περίμενε κανείς τα κράτη να δώσουν ιδιαίτερα κίνητρα για να προωθήσουν την παραγωγή της συλλογικής καινοτομίας ελεύθερων αγαθών και υπηρεσιών.

Σημειώσεις
(1) Arrow, K. 1962. "Economics Welfare and the Allocation of Resources for Inventions", Princeton University Press και Dam, K.W.1995, "Some Economic Considerations in the intellectual Property Protection of Software", Journal of Legal Studies 24, no.2:321-377.

(2) Olson, M, 1967, The Logic of Collective Action, Harvard University Press.

(3) Oliver & Marswell (1988), Taylor & Singleston (1993)

(4) Friedman and McAdam 1992 "Collective identity and Activism: Network, Choices, and the Life of Social Movement", Yale University Press.

(5) Eric Von Hippel, 2005, Democratizing Innovation, MIT Press.

Άλλη βιβλιογραφία
(6) Open Source Software and the "Private–Collective" Innovation Model: Issues for Organization Science

(7) PowerPoint The Promise of Private-Collective Innovation

Μεταξύ υποψίας και παράνοιας

Image by ul_Marga via Flickr

Ο Νικόλας Σεβαστάκης κινούμενος στην γραμμή του
D. Hind για το ανορθολογικό που κυριεύει σιγά, σιγά την κοινωνία μας και αφού εξηγεί κάποια βασικά όρια του ορθολογισμού, γράφει:

"Κατά κάποιον τρόπο, ο πειρασμός του ανορθολογισμού σχετίζεται με μια υποτιμημένη πλευρά της κρίσης των μεσαίων τάξεων: όχι τόσο με την πολυσυζητημένη κάμψη της αγοραστικής τους δύναμης ή τη μείωση των προσδοκιών τους σε ζητήματα κοινωνικού γοήτρου, αλλά με την ευρύτερη ιδεολογική και πολιτισμική τους αποξένωση και κόπωση. Ο προ ετών ανάλαφρος «μεταμοντερνισμός» κολάκεψε υπερβολικά τις φαντασιώσεις ανόδου και ορισμένα από τα νεόπλουτα γούστα τους. Τώρα ωστόσο, η απότομη πτώση των ειδώλων της νεοφιλελεύθερης πολιτισμικής επανάστασης, των status symbol του ανεύθυνου καταναλωτισμού, της λατρείας του εφήμερου και της ευδαιμονικής παγκοσμιοποίησης τραυματίζει εντονότερα το γόητρο αυτών ειδικά των κοινωνικών κατηγοριών που θεωρήθηκαν φορείς της καινοτομίας σε ιδέες και πολιτισμικά πρότυπα."

και συνεχίζει: "Το φάντασμα μιας αντιεξουσιαστικής ανομίας και παρανομίας τείνει να καθορίσει όχι απλά την ημερήσια διάταξη της ειδησεογραφίας αλλά μια ευρύτερη συζήτηση που καταλήγει να «υποψιάζεται» κάθε ριζοσπαστισμό, κάθε αμφισβήτηση των κυρίαρχων κοινωνικο-πολιτισμικών προτύπων ως ιδεολογικό επίχρισμα ωμών αντιδημοκρατικών πρακτικών."

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Ν. Σεβαστάκη στην Ελευθεροτυπία.

Θα γλιτώσσυν το λιντσάρισμα στην AIG;

Η βία τελευταία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Λόγω του σάλου που ξέσπασε στις ΗΠΑ για τα μπόνους στον ασφαλιστικό κολοσσό AIG με τα χρήματα του δημοσίου, η ασφάλεια προστασίας (security) της AIG έστειλε ενημερωτικό MEMO στο προσωπικό της για το πώς θα γλιτώσουν ένα ενδεχόμενο....λιντσάρισμα ή άλλο κίνδυνο. Το ΜΕΜΟ γράφει (μεταφράζω):

"1. Αποφεύγετε να φοράτε ρούχα ή να κρατάτε πράγματα (τσάντες, ομπρέλες κτλ) με το όνομα και τα διακριτικά της εταιρείας.

2. Βεβαιωθείτε όταν φεύγετε από το γραφείο ότι δεν φοράτε καμία κονκάρδα της εταιρείας.

3. Αναφέρετε αν δείτε κάποιον ύποπτο έξω από εγκαταστάσεις τις εταιρείας.

4. Τα βράδια να ταξιδεύετε ανά δύο και να παρκάρετε πάντοτε σε καλά φωτισμένα μέρη.

5. Αποφύγετε τις δημόσιες συζητήσεις για την AIG και μην προσελκύετε δημοσιογράφους.

6. Αναφέρετε άμεσα την απώλεια ή κλοπή του διακριτικού σας σήματος.

7. Αν πιστεύετε ότι σας παρακολουθούν καλέστε αμέσως την αστυνομία.

8. Μη δίνεται προσωπικές σας πληροφορίες από το τηλέφωνο ή από το e-mail.

9. Βεβαιωθείτε ότι οι επισκέπτες συνοδεύονται από το προσωπικό όσο είναι μέσα στις
εγκαταστάσεις μας και τα γραφεία μας....

10.Αναφέρετε άμεσα αν δείτε παραβιασμένη ή σπασμένη κλειδαριά.

11.Αν δείτε κάποιο άτομο που δεν γνωρίζετε να φαίνεται ότι δεν ανήκει εκεί που είναι, κάντε
του μερικές ερωτήσεις. Αν δεν αισθάνεστε άνετα καλέστε την ασφάλεια του κτηρίου.

12.Προσέχετε τις ανασηκωμένες πόρτες και αυτούς που προσπαθούν να μπουν στην AIG
κρυφά.

Όλοι οι υπάλληλοι πρέπει να επαγρυπνούν και να αναφέρουν απειλητικές και ύποπτες συμπεριφορές στην ασφάλεια του κτηρίου τους το ταχύτερο δυνατόν. Αν διαπιστωθεί άμεση απειλεί να καλέσετε την Άμεσο Δράση."

Πηγή:
AIG Corporate Security ΜΕΜΟ

Και ευχαριστώ την L'Enfant για το μήνυμα στο προηγούμενο πόστ.

Με τη λογική του νόμου

Image by dgermony via Flickr

Οι νόμοι δεν υπάρχουν κυρίως για λόγους δικαιοσύνης. Υπάρχουν κυρίως για να μπορεί να λειτουργεί εύρυθμα η κοινωνία μας. Αυτό καμιά φορά εξυπηρετείται και μέσω της πραγματικής δικαιοσύνης ενώ καμιά φορά (όλο και πιο συχνά τελευταία) όχι.

Έτσι, το αφεντικό μπορεί π.χ. να καταπιέζει πολλές φορές τον υπάλληλο ή να έχει δικαίωμα να το απολύει, ή διάφορα άλλα άνισα και εκμεταλλευτικά. Αυτά όμως ισχύουν σύμφωνα με τη λογική του νόμου αναγκαστικά για να λειτουργεί εύρυθμα η κοινωνία (εργασία, παραγωγή, κέρδος, κτλ). Έτσι δεν είναι;...

Όταν όμως γίνονται διαδηλώσεις με εκατομμύρια διαδηλωτές όπως χτες στη Γαλλία, ή εξεγέρσεις όπως τον Δεκέμβριο στην Ελλάδα ή πέφτουν κυβερνήσεις, ή γίνονται μαζικότατες διαμαρτυρίες σε χώρες που δεν έχουν παράδοση σε τέτοια ξεσπάσματα (π.χ. Πορτογαλία) τότε φαίνεται ότι η κοινωνία δεν λειτουργεί εύρυθμα.

Και εφόσον η κοινωνία δεν λειτουργεί εύρυθμα σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουν οι νόμοι. Νόμοι όπως η φορολόγηση των επιχειρήσεων, η νομιμότητα του πλουτισμού ή της μεγάλης ιδιοκτησίας και πολλά άλλα που συζητιούνται στις μέρες μας πάλι....

Και αυτά πρέπει να αλλάξουν για να βρεθούμε σε ένα άλλο σημείο που θα μπορεί η κοινωνία να λειτουργεί εύρυθμα.

Ποινικοποίηση της γραβάτας

Αντί της ποινικοποίησης της κουκούλας που μπορεί να προκαλέσει και κανένα κρυολόγημα το χειμώνα θα έπρεπε καλύτερα να ποινικοποιήσουμε τις γραβάτες.

Άλλωστε οι πραγματικοί ταραξίες είναι αυτοί που φοράνε γραβάτες και κάθονται στα μεγάλα γραφεία.

Αυτοί έχουν τις οφ σορ εταιρείες και δεν πληρώνουν φόρους, αυτοί είναι διαπλεκόμενοι και κάνουν συναλλαγές για το κόμμα τους ή τον εαυτό τους, αυτοί κόβουν δέντρα για να φτιάξουν τσιμεντένιες κατασκευές, αυτοί διέλυσαν την οικονομία σε όλο τον κόσμο λόγω της απληστία τους.....

Να ποινικοποιηθεί λοιπόν η γραβάτα μια και καλή.

Σημείωση: Προσωπικά μέσα μου την έχω ποινικοποιήσει τη γραβάτα και όταν βλέπω να τη φοράνε ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά.

Εργασιακοί σκελετοί

Image via Wikipedia

Ενώ πολλές εταιρείες μειώνουν τον αριθμό των ημερών εργασίας του προσωπικού τους αφού πιστεύουν ότι εργασία=κόστος (H.Sapiens) πριν από λίγους μήνες ο νέος αντιασφαλιστικός νόμος 3655 της ΝΔ (νόμος Πετραλιά) αύξησε τον απαραίτητο αριθμό ενσήμων (από 50 σε 100 και 120) που είναι απαραίτητα για να έχει ένας εργαζόμενος ιατρικοφαρμακευτική ασφάλιση.

Πριν το νόμο Πετραλιά και την οικονομική κρίση 1 στους 10 εργαζόμενους δεν καλύπτονταν αν αρρώσταινε. Παρακάτω αντιγράφω από τον Ριζοσπάστη κάποια πιο συντηρητικά δεδομένα και εκτιμήσεις πριν εκδηλωθεί το μέγεθος της οικονομικής κρίσης:

Από εδώ και πέρα με τον "σοφό" νόμο Πετραλιά συν τα αντιεργατικά μέτρα μείωσης ενσήμων από τις επιχειρήσεις συν αν η κρίση διογκωθεί ακόμη περισσότερο υπολογίζεται ότι τα παραπάνω στοιχεία θα είναι πολύ αισιόδοξα και ότι ακόμη και ένα 30% εργαζομένων δεν θα έχει ιατρικοφαρμακευτική περίθαλψη. Πρόβλημα που θα φανεί τους επόμενους μήνες και το επόμενο έτος που θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες της εταιρικής κερδοφορίας.....

Όλη η αλήθεια για τον Greek Rider

Ο Greek Rider πριν 20 χρόνια

Ο Greek Rider σήμερα

Από τον φοβερό
Ηλία Μακρή στην Καθημερινή

Ελληνικά Γκουαντάναμο-Ελληνικός πολιτισμός

Cover of Midnight Express

Θυμηθείτε ότι πριν λίγες μέρες ήταν η Ημέρα Γυναίκας και διαβάστε μια πολύ σημαντική είδηση που προκαλεί σοκ:

"Η Κατερίνα Γκουλιώνη, η οποία είχε πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά της κολπικής εξέτασης στις κρατούμενες, (1. βάζουνε τα χέρια τους μέσα στις μήτρες τους για να τις ελέγχουν!) βρέθηκε νεκρή τα ξημερώματα στο πλοίο που τη μετέφερε σε φυλακές της Κρήτης. Ο Γιάννης Δημητράκης, δάρθηκε άγρια από τον Περίανδρο και άλλους δύο κρατούμενους, με αποτέλεσμα να εισαχθεί στο νοσοκομείο.

Το tvxs.gr επικοινώνησε με την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων Νέο παράθυρο: η Κατερίνα Γκουλιώνη, κρατούμενη στις φυλακές της Θήβας, βρισκόταν μαζί με άλλους κρατούμενους στο καράβι για μεταγωγή στην Κρήτη. Οι φρουροί την υποχρέωσαν να κάτσει μόνη της, 15 θέσεις πίσω από τους υπόλοιπους, δεμένη πισθάγκωνα. Στις 6:00 τα ξημερώματα βρέθηκε νεκρή και σύμφωνα με μαρτυρίες συγκρατουμένων της ήταν χτυπημένη στο πρόσωπο (2. την σκότωσαν επειδή αντιδρούσε όπως χτύπησαν την Κούνεβα;;).

Η Πρωτοβουλία επικοινώνησε με τον αρμόδιο ιατροδικαστή, ο οποίος αρνείται να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα βγει η έκθεση με τα ακριβή αίτια θανάτου. Σε προσπάθεια επικοινωνίας με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση. Οι κρατούμενοι στη Θήβα αναμένεται σήμερα να πραγματοποιήσουν στάση, διαμαρτυρόμενοι για το απαράδεκτο αυτό περιστατικό. Σημειώνεται ότι η Κατερίνα Γκουλιώνη ήταν από τις πιο μάχιμες κρατούμενες σχετικά με την κατάργηση της κολπικής εξέτασης στις φυλακές και πολύ συχνά υποχρεωνόταν σε απομόνωση.

Παράλληλα με το θάνατο της Κ. Γκουλιώνη, σημειώθηκε ακόμα ένα περιστατικό βίας στις ελληνικές φυλακές. Ο κρατούμενος Γιάννης Δημητράκης, ενώ βρισκόταν στα ντους σήμερα το πρωί, δάρθηκε άγρια από τρεις συγκρατούμενούς του. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο γνωστός σε όλους Περίανδρος μαζί με άλλους δύο κρατούμενους (ένας εκ των οποίων είναι πρώην αστυνομικός) έκλεισαν την πόρτα στα ντους της φυλακής και έδειραν το Γ. Δημητράκη, με αποτέλεσμα να εισαχθεί στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε για αρκετές ώρες. Σημειώνεται ότι ο Περίανδρος (Αντώνης Ανδρουτσόπουλος) καταδικάστηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε 12 χρόνια κάθειρξη, για την απόπειρα δολοφονίας του Δημήτρη Κουσουρή. Ο Περίανδρος ήταν ηγετικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής."

Σημείωση
Από τα παραπάνω περιστατικά κρίνεται η πραγματική αναρχία στην κοινωνία μας και ο πραγματικός πολιτισμός μας. Κάποιοι συντηρητικοί θα πούνε ας πρόσεχαν οι φυλακισμένοι για να μην καταλήξουν στις φυλακές, αυτοί που το λένε αυτό ευθύνονται και γι' αυτά τα χάλια. Οι 2 bold παρενθέσεις (1 και 2) είναι δικά μου σχόλια.

Κινητοποιήσεις
Σήμερα (19 Mαρτίου) Παράσταση Διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για το θάνατο της Κ. Γκουλιώνη
Προσυγκέντρωση 13:00 (Μεσογείων και Κατεχάκη)
Θα ακολουθήσει Συνέντευξη Τύπου έξω από το Υπουργείο

Την Κυριακή 22 Μαρτίου μηχανοκίνητη Πορεία στις Γυναικείες Φυλακές, Ελαιώνα Θηβών
Προσυγκέντρωση 9:30 στο Άγαλμα της Αθηνάς, στο Πεδίο του Αρεως


Πηγές:
Αντιγραφή της είδησης από το TVXS.gr
Κελί
Μαζικοί Βιασμοί Γυναικών στις Φυλακές (Εποχή, Κελί)

Όσοι δεν αγοράζονται δεν πουλιούνται κιόλας..

Σαν χτες αυτοκτόνησε ο Νικόλας. Ο Νικόλας δεν ήταν πρότυπο ζωής. Η μορφή του όμως εξευτελίζει διαχρονικά τον αισχρό εμπορικό κόσμο της αγοραπωλησίας !







Το παρακάτω το αφιερώνω στον φίλο μου από τα σχολικά χρόνια που έχει σκεβρώσει σε μια δουλειά που του πίνουν το αίμα με το καλαμάκι χωρίς πολλές επιλογές και μου δήλωσε πρόσφατα που τον είδα ότι αν τον καλέσουν να πάει να πολεμήσει τον οχτρό δεν θα πάει.

Μεγάλοι Έλληνες: Πλάτωνας

Image via Wikipedia

Όπως και η περίπτωση του Αλέξανδρου έτσι και η ιστορία του Πλάτωνα είναι διφορούμενη. Πολλοί έχουν μιλήσει με τέτοιο δέος για τον Πλάτωνα που κανονικά θα θεωρούνταν ασέβεια μόνο και να σκεφτεί κανείς κάτι αρνητικό. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι όλη η σύγχρονη φιλοσοφία είναι απλά μια υποσημείωση του Πλάτωνα ενώ ο γνωστός φιλόσοφος Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος θα μπορούσε να σκίσει τις φλέβες του για τον Πλάτωνα όπως και πολλοί άλλοι διεθνώς.

Η άποψή μου είναι ότι ο Πλάτωνας έχει γράψει πολλά σπουδαία πράγματα όπως για παράδειγμα τον Φαίδρο και ευθύνεται για πολλά πράγματα που πιστεύουμε σήμερα, χωρίς να το ξέρουμε.

Δεν έχω την ικανότητα ούτε την όρεξη να κριτικάρω εγώ τον Πλάτωνα. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι πώς δημιουργήθηκε ο μύθος και πώς επισκιάστηκαν άλλοι σπουδαίοι φιλόσοφοι.

Ο Πλάτων έμεινε έως το τέλος ολιγαρχικός με απόκλιση στην αυταρχική μοναρχία. Οι φυσικές επιστήμες που άνθισαν παλαιότερα πριν και κατά την ακμή της αρχαίας Αθήνας με τους Προσωκρατικούς και τους Σοφιστές πέρασαν τώρα στο περιθώριο της Πλατωνικής μεταφυσικής σκέψης αφού η αριστοκρατία μισεί τη Φυσική επειδή ακολουθεί σαν σκιά τη Δημοκρατία. Η Σωφροσύνη κατά τον Πλάτωνα σημαίνει να είναι κάθε ένας ευχαριστημένος με τη θέση του και ιδίως η τρίτη τάξη να σκύβει το κεφάλι.

Κατά την περίοδο της συνεργασίας Σπαρτιατών και Περσών ο Πλάτων ιδρύει τότε κατά την παρακμή της ελληνικής σκέψης το 386 π.κ.χ. την Ακαδημία για να δώσει τη θεωρητική μόρφωση στα τέκνα της κυρίαρχης ολιγαρχίας.

Στα επτά σεμινάρια στην EHESS για τον Πολιτικό του Πλάτωνα ο Καστοριάδης αναφέρει ότι η επιθυμία του Πλάτωνα ήταν να σταματήσει την ιστορική εξέλιξη και την αυτοθέσμιση. Ο Πλάτωνας έτσι θα εμπνεύσει στο μέλλον κάθε τι που επικροτεί την καθεστηκύια τάξη και κάθε τι που αντιστέκεται στο δημοκρατικό κίνημα.

Ο απόλυτος χωρισμός ψυχής και σώματος είναι αντίθετη με την γνήσια ελληνική αντίληψη και πλησιάζει περισσότερο προς τις ανατολικές παραδόσεις. Το ίδιο αντιελληνική είναι και η στάση του ενάντια στην ποίηση και όλα τα εγκόσμια. Ολόκληρος ο κόσμος των ιδεών έρχεται σε αντίθεση με το γνήσια ελληνικό ορθολογικό και δημοκρατικό πνεύμα.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Πλάτωνας έγινε ο αγαπημένος της βυζαντινής θρησκοληψίας. Υπάρχει σοβαρή αντίθεση για το αν το βυζάντιο "Πλατώνιζε" ή "Αριστοτέλιζε". Οι βυζαντινοί έσωσαν τον Πλάτωνα επειδή έβρισκαν σε αυτόν τις θεωρητικές βάσεις του μεταφυσικού.

Στην προσπάθειά τους να σώσουν τον Πλάτωνα οι βυζαντινοί έσωσαν και τους διαλόγους του με τους Σοφιστές τους οποίους πολέμησε. Τα επιχειρήματά όμως του Πλάτωνα μόνο θαυμασμό για τους Σοφιστές θα έπρεπε να μας προκαλούν όπως λέει ο X Θεοδωρίδης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η διδακτορική διατριβή του Ε.Π. Παπανούτσου (1926) όπου αναφέρεται στον μυστικισμό του Πλάτωνα και στο θρησκευτικό του βίωμα με τρόπο που θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για έναν Έλληνα Αβραάμ και έναν χριστιανισμό προ Χριστού!

Αναφέρω τα παραπάνω επειδή δεν λέγονται όσο θα έπρεπε. Οι ιδέες που επικρατούν είναι συνήθως οι ιδέες των κυρίαρχων τάξεων και ιδεολογιών. Αντίθετα π.χ. τα έργα του εξίσου μεγάλου φιλόσοφου Επίκουρου, πολυγραφότερου από τον Πλάτωνα, στάλθηκαν στην πυρά από τους σκοταδιστές του βυζαντίου. Μόνο κατά τύχη τον ξέρουμε από ελάχιστα έργα του που έχουν σωθεί. Ταυτόχρονα μεγάλα αναστήματα όπως του Πρωταγόρα ούτε καν είναι γνωστά καθώς και αργότερα πολλών άλλων των Ελληνιστικών χρόνων.

Αν τα έργα τους είχαν διασωθεί η ιστορία του κόσμου ίσως δεν ήταν αυτή που είναι σήμερα. Ο θρησκευτικός βέβαια φανατισμός έκανε καλά τη δουλειά του. Σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι τους οποίους θα μπορούσαμε να εξετάσουμε και να βρούμε πολύ περισσότερα θετικά από τον Πλάτωνα.

Μεγάλος ο Πλάτωνας αλλά περισσότερο ως ποιητής παρά ως φιλόσοφος. Ας μην το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα λοιπόν...


Βιβλιογραφία
1) Ε.Π. Παπανούτσος, Το θρησκευτικό βίωμα στον Πλάτωνα, Εκδόσεις Δωδώνη, 1992.
2) Κ.Καστοριάδης, Ο Πολιτικός του Πλάτωνα, Επτά σεμινάρια στην EHESS, εκδόσεις Πόλις, 2001.
3) Χ. Θεοδωρίδη, Επίκουρος, Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου, Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, 1999.
4) Όλα τα έργα του Ι. Θεοδωρακόπουλου.

Οι Κοινωνικοί Συνέταιροι των επιχειρήσεων (Stakeholders)

Image via Wikipedia

Συνεχίζοντας αυτή την προσπάθεια θα αναλύσω περισσότερες μεθόδους αντίστασης ενάντια σε επιχειρήσεις από τους Κοινωνικούς Εταίρους (Stakeholders) αυτούς δηλαδή που επηρεάζονται σημαντικά από τη λειτουργία μιας επιχείρισης έχοντας άμεσο ή έμμεσο συμφέρον και μπορεί να είναι οι εργαζόμενοι, οι μέτοχοι, οι πελάτες, οι προμηθευτές, οι τοπικές κοινωνίες.

1. Μποϊκοτάζ (Boycotts)
Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε το μποικοτάζ με την ατομική αποχή από την κατανάλωση ενός προϊόντος. Το μποϊκοτάζ περιλαμβάνει μια οργανωμένη και συμμετοχική αποχή από την κατανάλωση προϊόντων. Ακόμη και η απλή απεργία μπορεί να θεωρηθεί μια μορφή αποχής από την προσφορά εργασίας σε μια επιχείρηση. Άλλες μορφές μποικοτάζ μπορεί να είναι η άρνηση χρηματοδότησης της επιχείρησης από επενδυτές λόγω της κοινωνικής πίεσης που θα βάλει στο στόχαστρο και τους χρηματοδότες.

Παρόλο όμως που τα μποικοτάζ αυξήθηκαν πολύ η αποτελεσματικότητά τους είναι αμφίβολη. Συγκεκριμένα από στις ΗΠΑ το 1980 γινόντουσαν 20 μποϊκοτάζ το χρόνο ενώ σήμερα γίνονται μερικές εκατοντάδες κάθε χρόνο. Ο Ερευνητής D.K. Davidson αναφέρει ότι η αυξητική τάση θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια επειδή όταν εφαρμόζονται σωστά έχουν αποτελέσματα.

Έχουν αναφερθεί οι παράγοντες που κάνουν ένα μποικοτάζ πετυχημένο καθώς έχουν υπάρξει και πολύ πετυχημένα μποικοτάζ. Κατά τη γνώμη μου η επιτυχία των μποιτάζ βασίζεται στην ισχυρή οργάνωση του μποικοτάζ που θα έχει σαφής και συγκεκριμένους στόχους (π.χ. μια μόνο εταιρεία). Παρόλο που θεωρώ το μποϊκοτάζ από μόνο του ανεπαρκές μέσο πίεσης δεν θεωρώ ότι κανένα μέσο αγώνα θα πρέπει να μένει απέξω. Κάποιοι θα συμμετέχουν με αυτό τον τρόπο κάποιοι με κάποιον άλλο. Πρέπει να υπάρχει συνεχή και αφόρητη πίεση για τις επιχειρήσεις από όλες τις πλευρές μέχρι να λυγίσουν στις κοινωνικές επιταγές.

Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι η μεγαλύτερη εξουσία τα ΜΜΕ είναι πλήρως διαπλεκόμενα και εξαρτώμενα από τις επιχειρήσεις οι οποίες θα επιχειρήσουν την μη προβολή του μποικοτάζ, ενώ τα ΜΜΕ δεν θα θελήσουν να βοηθήσουν τα μποικοτάζ λόγω του ότι οι επιχειρήσεις θα τα εξαιρέσουν από μελλοντική διαφήμιση. Έτσι το μποικοτάζ θα πρέπει ανάλογα τη συμπεριφορά του κάθε ενός να περιλαμβάνει και άλλες εταιρείες που βοηθούν τις εταιρείες στόχους. Οι δε οργάνωση μπορεί ιδανικά να γίνεται από το ίντερνετ και τα blogs. Είναι πρώτη φορά που υπάρχει αυτό το μέσο και μπορεί να κάνει θαύματα προς αυτή την κατεύθυνση.

2.Απεργίες και εναλλακτικοί τρόποι οργάνωσης
Παλαιότερα είχα αναφερθεί σε εναλλακτικά είδη εργασιακής αντίστασης σε προηγούμενα κείμενα μου:
Α. Εργασιακή αντίσταση και κυνισμός
Β. Οι σαμποτέρ των λευκών κολάρων
Γ. Καθώς και σε πολλά άρθρα που αναφέρομαι για την αναγκαιότητα της απεργίας.
Επειδή τα γράφω συνέχεια αυτά και πιο ειδικά και αναλυτικά δεν επεκτείνομαι άλλο εδώ.


3. Ο κοινωνικός έλεγχος των επενδύσεων και αποεπένδυση
Θα μπορούσαν να υπάρχουν αυστηρές λίστες παρακολούθησης εταιρειών σύμφωνα με ηθικά, περιβαλλοντικά και συγκεκριμένα κοινωνικά κριτήρια. Όπως είχα αναφέρει παλαιότερα (Ο κοινωνικός έλεγχος των επενδύσεων) το σημαντικό στοιχείο εδώ θα είναι ο καθορισμός αυστηρών κριτηρίων και η συμμετοχή των θεσμικών επενδυτών και των ασφαλιστικών ταμείων σε τέτοιες επενδύσεις ή αποεπενδύσεις από εταιρείες. Αυτό θα αποτελέσει ένα φοβερό μέσο πίεσης αφού οι εταιρείες είναι νεκρές χωρίς χρηματοδότηση.

Ήδη στο εξωτερικό έχουν δημιουργηθεί ανάλογες αγορές με χαλαρά έως τώρα χαρακτηριστικά Europe SRI Market. Για περισσότερες πληροφορίες κατεβάστε την πλήρη έκθεση "SRI 2008 report" από εδώ.

Μπορεί αυτά να ακούγονται νερόβραστα αλλά πιστεύω ότι μόλις τώρα ξεκίνησε μια τέτοια συζήτηση και αν συνεχιστεί κάποτε οι στόχοι θα συναντηθούν με άλλες πλευρές. Πάνω από όλα μια τέτοια συζήτηση προϋποθέτει ότι και θεωρητικά και πρακτικά αμφισβητείται πιο έντονα από ποτέ άλλοτε ότι ο σκοπός μιας επιχείρησης είναι μόνο το κέρδος των ιδιοκτητών. Η συζήτηση έχει πολύ μέλλον και μας πάει πολύ αριστερότερα από εκεί που θα ήθελαν οι νεοφιλελεύθεροι φίλοι μας.

4. Μετοχικός ακτιβισμός
Γενικά ένα μεγάλο θέμα που υπάρχει είναι το ζήτημα του ελέγχου των διοικήσεων και του λεγόμενου κόστους αντιπροσώπευσης (Agency Theory). Οι διοικήσεις των εταιρειών συχνά έχουν αντίθετα συμφέροντα με τους μετόχους των εταιρειών και αυτό τους οδηγεί σε κακές πρακτικές που είναι σε βάρος του μακροπρόθεσμου οφέλους της εταιρείας. Πολλές φορές παρατηρείται σε κακές περιόδους οι μάνατζερ να δίνουν μεγάλα μερίσματα για ώστε αν χρεωκοπήσουν οι εταιρείες τους οι υπόλοιποι κοινωνικοί εταίροι να μην έχουν τίποτα να λάβουν ("Milking the property"). Άλλοι μάνατζερ αναλαμβάνουν υπερβολικά μεγάλα ρίσκα που πιστεύουν ότι θα τους αποδώσουν προσωπικά τεράστια ποσά σε μπόνους. Παρομοίως αποεπενδύουν από εκεί που μπορεί να έχουν σίγουρο κέρδος με χαμηλό ρίσκο αλλά το οποίο είναι μακροπρόθεσμο ή κοινωνικά πιο υπεύθυνο...

Τον Μάιο του 2003 ήταν η πρώτη φορά στην Βρετανική ιστορία που οι μέτοχοι του πολυεθνικού κολοσσού φαρμάκων GlaxoSmithKline ψήφισαν όχι σε Γενική Συνέλευση κατά του προτεινόμενου πακέτου αποδοχών των διοικητικών στελεχών.

Είναι σαφές ότι τα διοικητικά στελέχη σε καμία περίπτωση δεν αντιπροσωπεύουν τους κοινωνικούς εταίρους (Stakeholders), πολύ συχνά τα συμφέροντά τους έρχονται σε σύγκρουση ακόμη και με τους ίδιους τους μετόχους της επιχείρησης.

Και εδώ πιστεύω ότι η ψήφος των θεσμικών επενδυτών και των ασφαλιστικών ταμείων μπορεί να ελεγχθεί κοινωνικά και με αυτό τον τρόπο να καταψηφίσει πολλές προτάσεις της διοίκησης ταυτόχρονα με την συμμετοχή των μετόχων στις γενικές συνελεύσεις και τη συνεργασία τους. Η συζήτηση και εδώ αποδέχεται την αναγκαιότητα επιλογής μεταξύ βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων κερδών καθώς και την λογική των κοινωνικών εταίρων.

5. Συμμαχίες κοινωνικών εταίρων
Συχνά σχηματίζονται κοινωνικές συμμαχίες μεταξύ μη κυβερνητικών οργανώσεων (π.χ. WWF, Greenpeace) και ανταγωνιστικών εταιρειών ή άλλων εναντίον κάποιων επιχειρήσεων μέσω της δημιουργίας ανταγωνιστικών προιόντων που καλύπτουν κάποια π.χ. οικολογικά στάνταρτς ή μέσω της επιχείρησης αποκλεισμού των προμηθευτών ή δικτύων διανομής κάποιων επιχειρήσεων.

6. Στρατηγικές αντιποίνων με στόχο τη ζημιά
Μια ακραία μορφή μποικοτάζ είναι αυτή που είχα περιγράψει σε προηγούμενο πόστ: Να ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα που θα ψήφιζα και η οποία έχει ως στόχο καθαρά την πρόκληση ζημιάς. Παρόμοιες ενέργειες κάνουν καμιά φορά και διάφοροι φορείς όπως η Greenpeace κτλ όταν στρέφονται κατά συγκεκριμένων εταιρειών που καταστρέφουν τα π.χ. τα δάση ή κατά κάποιων προϊόντων τους.

Στο ίδιο κλίμα είναι και η στρατηγική αντιποίνων της "τροποποιημένης βεντέτας" (Modified Vendetta) όπως προτάθηκε από τους S. Shipp (1987)"Modified vendettas as a method of punishing corporations" και Corlett (1989).

Συμπέρασμα
Πολλοί θεωρούν ότι η αντίσταση του εταιρικού ολοκληρωτισμού θα πρέπει να περιλαμβάνει μόνο μεθόδους όπως οι παραπάνω, πιο πολιτισμένες μεθόδους....Πολλοί από αυτούς έχουν πονηρούς σκοπούς...

Η δική μου γνώμη είναι ότι χρειάζονται όλα τα διαθέσιμα όπλα. Και επιθετικά μποϊκοτάζ με στόχο την πρόκληση αντιποίνων και ζημιών μέσα σε ένα καθαρά πολεμικό κλίμα μηδενικού αθροίσματος και βεντέτας αλλά και με λευκές απεργίες και εσωτερικό εργασιακό σαμποτάζ, γενικές και άγριες απεργίες. Επίθεση δηλαδή, ή μάλλον αντεπίθεση, με όλα τα όπλα και κατά μέτωπο ώστε ο έλεγχος να επανέλθει στην κοινωνία από τις επιχειρήσεις και τις ολιγαρχίες που είναι σήμερα.

Παράλληλα όπως γίνεται αντιληπτό το κράτος θα μπορούσε να έχει θεωρητικά ένα σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του ελέγχου των επιχειρήσεων μέσω νομοθετικών μέτρων για τη λειτουργία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις επενδυτικές τους στρατηγικές (στο πλαίσιο που περιέγραψα) καθώς και άλλα πλαίσια οργάνωσης πολιτών με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Αυτά βέβαια αν το κράτος δεν ήταν δεκανίκι της νεοφιλελεύθερης ολιγαρχίας.

Βιβλιογραφία
Εκτός από τις πηγές και τις συνδέσεις που προτείνω μέσα στο κείμενο δείτε και ένα ολόκληρο βιβλίο που προτείνω ανεπιφύλακτα από το google books: Stakeholders Theory and Practice, A.L.Friedman and S.Miles, Oxford University Press.

Ο Μέγας Αλέξανδρος

Image via Wikipedia

Συνήθως όταν σκεφτόμαστε τον Αλέξανδρο θυμόμαστε τα τεράστια εδάφη που κατέκτησε και το ότι επέκτεινε την Ελληνική γλώσσα και πολιτισμό στην Ανατολή. Ας δούμε και κάποιες άλλες ξεχασμένες πλευρές του γνωστού στρατηλάτη:

13 χιλιόμετρα από τη Λιβαδειά διεξήχθη το 338 π.κ.χ.(προ κοινής χρονολόγησης) η μάχη της Χαιρώνειας. Η μάχη αυτή ήταν καθοριστική για την πολιτική εξέλιξη στα ελληνικά πράγματα για εκατό χρόνια. Οι συνασπισμένες ελληνικές δυνάμεις συγκρούστηκαν στη μάχη της Χαιρώνειας με τους Μακεδόνες υπο τον μονάρχη Φίλιππο τον Β' αφού ο τελευταίος είχε εξασφαλίσει τη συμμαχία της άρχουσας τάξης στη Θεσσαλία.

Λίγα χρόνια αργότερα το 335 π.κ.χ. ο μεγάλος στρατηλάτης και στρατιωτική ιδιοφυία Αλέξανδρος διέταξε με ένα νεύμα του την καταστροφή της Θήβας. 6000 σφάχτηκαν και άλλες 8000 πουλήθηκαν για σκλάβοι.

Όπως αναφέρει ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, όταν ο Αλέξανδρος ξεκίνησε την εκστρατεία του στην Ασία οι Έλληνες μελετούσαν και σιγοσφύριζαν ο ένας στ' αυτί του άλλου ότι ίσως γίνει κανένα θαύμα εκεί που χώνεται όλο και βαθύτερα και δεν γυρίσει πίσω....

Το 324 ο απεσταλμένος του Αλέξανδρου, ο Στγειρίτης Νικάνωρ , γαμπρός του Αριστοτέλη, ανάγγειλε την διαταγή ν' αποδοθούν θεικές τιμές στο βασιλιά της Μακεδονίας. Το πλήθος πήγε να το γυρίσει στην πλάκα. Ο Λυκούργος από την άλλη έλεγε: Τι λογής θεός θα είναι αυτός; Ενώ για να πλησιάσουμε τους άλλους πλυνόμαστε, πρέπει φεύγοντας απ' αυτόν να πλυθούμε.

Η απαίτηση του Αλέξανδρου να λατρεύεται σαν θεός επεδίωκε την απολυταρχία με σύμμαχο τη θεοκρατία.


Βιβλιογραφία
1) Η μάχη της Χαιρώνειας (Βικιπαίδεια)

2) Χ. Θεοδωρίδη, Επίκουρος, Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου, Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, Απρ 1999, σσ. 83-93.

Οι Αλήτες του Κολωνακίου

Image via Wikipedia

Έχω κάποιες απορίες σε σχέση με τη βία και τους βανδαλισμούς όπως λένε τα κανάλια. Πέρασαν κάποιοι από το Κολωνάκι και έσπασαν σε 5 λεπτά μερικές βιτρίνες που πουλούσαν το τσαντάκι 500 και 1000 ευρώ και χτύπησαν μερικά αυτοκίνητα BMW και 4χ4 που κόστιζαν όσο οι αποδοχές πενταετίας των κατώτερων εργαζομένων σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, σε τράπεζες και σε άλλες εργασίες.

Οι δημοσιογράφοι σε όλη την Ελλάδα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους εδώ και 3 μέρες τώρα μας έχουν πρήξει με το θέμα, γιατί;;; Επειδή απειλείται η εθνική ασφάλεια της χώρας; Γιατί απειλείται;; Επειδή δεν μπορούν οι κυρίες της καλής κοινωνίας να αγοράζουν κιλότες, καλτσόν και τσαντάκια από το Κολωνάκι με ασφάλεια;; Ή γιατί δεν μπορεί κάποιος να πάει στο Κολωνάκι να κάνει βόλτα με το τζιπάκι του;; Ας πάνε από τη λαϊκή που πάει και ο περισσότερος κόσμος.

Αυτό που με εξοργίζει είναι ότι πριν 3 μέρες σκοτώθηκε μια κοπέλα από τα πυρά ενός κακοποιού που έκανε ληστεία σε κατάστημα του Γερμανού. Να είναι καλά ο μπάτσος που ήθελε να κάνει τον ήρωα ανάμεσα σε 20 άτομα μέσα σε ένα τόσο στενό μαγαζί. Και αντί να μιλάνε τα κανάλια και οι μεγαλοδημοσιογράφοι του συστήματος για τη μοίρα του εργαζομένου που αναγκάζεται να ζει χωρίς ελπίδα για 600 και 700 ευρώ εξυπηρετώντας κάθε μέρα 200 άτομα μιλάνε για τις κυρίες του Κολωνακίου και τα βρακιά τους!! Αντί να κάνουν ρεπορτάζ για το πώς μπορούν να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και τι οδηγίες πρέπει να τους δίνονται μας λένε συνέχεια για το Κολωνάκι. Ρε αι στο διάολο με το Κολωνάκι, αλήτες!!

Πριν πολλά χρόνια εργάστηκα σε ένα κατάστημα τράπεζας και ρωτούσα επίμονα σε περίπτωση ληστείας τι θα κάνουμε γιατί είχαν γίνει 3 εκεί γύρω και ήταν φανερό ότι θα ξαναχτυπούσαν. Και μου είπαν πατάς αυτό το κουμπί. Διαπίστωσα στη συνέχεια ότι το κουμπί ήταν ψεύτικο!! Και όταν ρώτησα ποιες πρέπει να είναι οι αντιδράσεις μας αν μπει ένας ληστής κανείς δεν μου έδωσε τις σωστές απαντήσεις. Όλοι τα μασούσαν!! Περίμεναν τα καθίκια να κάνουμε τους ήρωες για τα ΑΣΦΑΛΙΣΜΈΝΑ λεφτά της τράπεζας;;; Μετά από λίγο διάστημα οι ληστές χτύπησαν με όπλο μια νέα υπάλληλο στο ταμείο της τράπεζας επειδή τόλμησε να πει ότι δεν είχε λεφτά. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι όλα τα λεφτά στις τράπεζες ασφαλισμένα αλλά μόνο μέχρι κάποιο ποσό. Αν υπάρχει αρκετή δουλειά και έχουν περισσότερα χρήματα στα ταμεία τους (ή στα θησαυροφυλάκια) και τους τα κλέψουν δεν αποζημιώνονται, οπότε χρειάζονται και την υπαλληλική αυτοθυσία. ΚΑΘΙΚΙΑ και ΑΛΗΤΕΣ, δεν φτάνει που καταστρέψατε όλο τον κόσμο διεθνώς με τις τραπεζικές σας κομπίνες δεν σέβεστε ούτε στοιχειωδώς την ανθρώπινη ζωή!!

Δεν είπε κανείς ότι θα ήθελε να του σπάσουν το μαγαζί οι κουκουλοφόροι. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να υπάρχει μια ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μας. Δεν μπορεί να τα βάζουμε με τους κουκουλοφόρους όταν έχουμε φυλακές που δεν μπορούν να ζήσουν ούτε ποντίκια και εκεί να στοιβάζουμε χιλιάδες ανθρώπους και από την άλλη να ανησυχούμε για την ασφάλεια των πλουσίων του Κολωνακίου!! Γιατί στο κάτω κάτω οι φυλακισμένοι δεν είναι λιγότερο άνθρωποι από τις γκόμενες με τα ακριβά αρώματα της καλής κοινωνίας του Κολωνακίου! Πρώτα εμείς οι υποτίθεται πιο ισορροπημένοι και πιο πολιτισμένοι ας γίνουμε άνθρωποι κάνοντας ορισμένα αυτονόητα και βασικά πράγματα όπως με τις φυλακές (αλλά και άλλα) και μετά να τα βάλουμε με τους κουκουλοφόρους. Έως τότε δεν θα διαφέρουμε καθόλου από αυτούς όσο και να τους κατηγορούμε.

Με τα εκατομμύρια που δυστυχούν κάθε μέρα στις εργασιακές γαλέρες και σκοτώνονται επειδή δεν τους έδωσαν τις σωστές οδηγίες τα κωλοαφεντικά τους τι θα γίνει; Αλλά και οι υπόλοιποι που χάνουν τη ζωή τους λίγο-λίγο κάθε μέρα λόγω της μοίρας τους να γεννηθούν φτωχοί σε μια εγκληματικά άδικη κοινωνία τι θα γίνει;; Λίγα τετράγωνα πιο κάτω από το Κολωνάκι η πρέζα πάει σύννεφο, και τα πρεζάκια πέφτουν αναίσθητα στην άκρη του δρόμου, μετανάστες πηγαίνουν πέρα δώθε γιατί δεν έχουν δουλειά και τα στενά σοκάκια βρωμάνε πρέζα, κάτουρο και βρωμιά. Και εσείς ρε αλήτες φωνάζετε για το Κολωνάκι;;; Αυτές είναι οι προτεραιότητες της κοινωνίας μας;; Νομίζετε ότι η αδιαφορία σας για τα σοβαρά θέματα των φυλακισμένων όλων των ειδών σας κάνει καλύτερους από τους κουκουλοφόρους;

Δείτε και το πολύ καλό ποστ του Gatoulea που δεν έφαγε ούτε αυτός την προπαγάνδα και το παραμύθι.

Top Model και Νίτσε

Τις τελευταίες ημέρες βλέπω συνέχεια στην τηλεόραση για ένα περιστατικό στη Νέα Υόρκη με αφορμή το "America's Next Top Model". Είχαν μαζευτεί έξω από ένα κτήριο για οντισιόν κάποιες εκατοντάδες άτομα και χωρίς αληθινό κίνδυνο κάποιος φώναξε ότι ένα αυτοκίνητο εκεί δίπλα είχε βόμβα ή κάτι τέτοιο και αμέσως ο όχλος άρχισε να ουρλιάζει και να κινείται άτακτα πότε δεξιά και πότε αριστερά ποδοπατώντας και τραυματίζοντας. Μπορείτε να διαβάστε εδώ (ΕΝΕΤ) για την είδηση και παρακάτω όσοι δεν έχετε δει το περιστατικό με τα μάτια σας στην τηλεόραση μπορείτε να το δείτε:



Θα μου πείτε τώρα τι δουλειά έχει αυτή η είδηση που παίζεται στην τηλεόραση 2 μέρες να την αναπαράγω εδώ. Ο λόγος είναι ότι αυτή η είδηση μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και μου θύμισε τα χαρακτηριστικά του κοπαδιού, του όχλου και της αγέλης. Θεώρησα το περιστατικό καλή ευκαιρία για να δούμε τι λέει μια ξεχασμένη ψυχή:

"Ηθική της φιλαλήθειας στην Αγέλη: "Οφείλεις να είσαι αναγνωρίσιμος, να εκφράζεις την ενδότερη φύση σου με σαφή και σταθερά σημάδια-αλλιώς είσαι επικίνδυνος: και αν είσαι κακός, η ικανότητά σου να κρύβεσαι είναι το χειρότερο πράγμα για την αγέλη. Περιφρονούμαι το μυστικό, το μη αναγνωρίσιμο, οφείλεις να μην κρύβεσαι από τον εαυτό σου, οφείλεις να μην πιστεύεις στην αλλαγή σου". Άρα: η απαίτηση για φιλαλήθεια προϋποθέτει την αναγνωρισιμότητα και τη σταθερότητα του προσώπου. Πράγματι, είναι αντικείμενο της εκπαίδευσης να δημιουργεί στο μέλος της αγέλης μια καθορισμένη πίστη για τη φύση του ανθρώπου: πρώτα φτιάχνεις την πίστη αυτήν και ύστερα απαιτεί "φιλαλήθεια".....Οι ίδιες συνθήκες που επισπεύδουν την εξέλιξη του αγελαίου ζώου, επισπεύδουν και την εξέλιξη του ηγετικού ζώου. "

Φρίντριχ Νίτσε, Η Θέληση για Δύναμη, 1886

Έξω από τα καθιερωμένα

Το άρθρο: "Inspiring Innovation" του Harvard Business Review, Vol.80, n.8, Aug 2002 αναφέρεται στην καινοτομία και την δημιουργικότητα μέσα στις επιχειρήσεις:

O Nolan Bushnell CEO εταιρείας παιχνιδιών, λέει: "Προτεραιότητά μας είναι να καταγράψουμε όσο περισσότερες ιδέες μπορούμε μέσα από τα κεφάλια των ανθρώπων μας. Στη συνέχεια οι ιδέες γίνονται συλλογικά προβλήματα που διυλίζονται επίσης συλλογικά. Στην uWink δεν υπάρχουν κακές ιδέες και δεν θέτουμε σε αμφισβήτηση ποτέ τις αξίες των ανθρώπων μας".

Ο Michael Dell ιδρυτής και πρόεδρος της Dell Computers, Austin, Texas, αναφέρει: "Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε ώστε να βεβαιωθούμε ότι οι άνθρωποί μας δεν φοβούνται την πιθανότητα να αποτύχουν".

Ο Mike Lazaridis, CEO γνωστών εταιρειών, αναφέρει ότι το κλειδί της επιτυχίας για την καινοτομία είναι η αφοσίωσή σε ηθικές αρχές.

Ο Mark Dean, της IBM τονίζει την αναγκαιότητα για την καινοτομία να βγει κάποιο αποτέλεσμα ακόμη και αν αυτό δεν είναι αυτό που προσδοκούσαμε κατά 100%. Διορθώσεις μπορούν να γίνουν στη συνέχεια. Τίποτα πραγματικό νέο δεν παράγεται στο εργαστήριο 100% τέλειο.

Η Daniel Vasella, Novartis, αναφέρει ότι ο καλύτερος τρόπος υποκίνησης του προσωπικού δεν είναι τα μπόνους αλλά όταν οι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτό που κάνουν, όταν τους γεμίζει αυτό που κάνουν και όταν βλέπουν ότι η δουλειά τους σημαίνει πολλά περισσότερα πράγματα από τον πλουτισμό του μετόχου της εταιρείας.

Ο David Falvey, BGS, λέει ότι προώθησε την καινοτομία δημιουργώντας δομές και επιχειρησιακό κλίμα που έθεσαν τέλος στον εσωτερικό ανταγωνισμό.

Ο Esther Dyson πρόεδρος της EDventure αναφέρει ότι πρέπει να κάνουμε συνεχώς νέα λάθη, να πειραματιζόμαστε και να φιλοσοφούμε τα πράγματα.

O James Brian Quinn στο άρθρο του: "Managing innovation: Controlled Chaos", Harvard Business Review, May-June 1985, αναφέρει ότι ο σκοπός της καινοτομίας βρίσκεται στη μακροπρόθεσμη σκέψη και πρέπει να αποφεύγονται πολλές τεχνικές λεπτομέρειες στα πρώτα στάδια της σκέψης για την οποιαδήποτε καινοτομία.

H J. Halloran, στο άρθρο: "The reign of zero tolerance, commentary", Harvard Business Review, vol.84, n.11, November 2006, pp. 39-52 γράφει ότι ότι τα αυστηρά διοικητικά συστήματα μηδενικής ανοχής δεν είναι κατάλληλα όταν σκοπός είναι η καινοτομία. Εκεί οι εταιρείες πρέπει να ενθαρρύνουν τον πειραματισμό, την ανοιχτή πληροφόρηση και να ανέχονται την αποτυχία. Σκοπός πρέπει να είναι η μάθηση και όχι η τελειότητα.

Οι Warren G. Bennis και James O'Toole στο άρθρο "How Business Schools Lost Their Way", γράφουν ότι σήμερα είναι εύκολο να βρεθούν αξιοσέβαστοι καθηγητές στη διοίκηση οι οποίοι δεν έχουν πατήσει πόδι ποτέ σε μια πραγματική επιχείρηση, παρά μόνο ως πελάτες...Τα διοικητικά στελέχη θα πρέπει να διδάσκονται φιλοσοφία, ιστορία, ποίηση, όχι για να γίνουν ειδικοί στον Πλάτωνα αλλά επειδή τα επιστημονικά στοιχεία από μόνα τους δεν είναι αρκετά για να παρθούν οι σωστές αποφάσεις αν δεν υπάρχει η κατάλληλη συνολική παιδεία.

Καινούργιο αυτοκίνητο ή σεμνά και ταπεινά;

Image via Wikipedia

1) Νομίζω ότι σήμερα ΔΕΝ είναι η κατάλληλη στιγμή για να αγοράσει κάποιος αυτοκίνητο. Με τις πιέσεις που υπάρχουν για την ανάπτυξη της "πράσινης" οικονομίας σύντομα θα επιβληθούν στα συμβατικά αυτοκίνητα μεγάλα τέλη και φορολογία. Ειδικά τα μεγάλα αυτοκίνητα θα είναι απλησίαστα και όποιοι έχουν ένα τέτοιο αυτοκίνητο θα ψάχνουν να το πουλήσουν και δεν θα το αγοράζει κανένας. Ακόμη όμως και τα μικρότερα αυτοκίνητα μπορεί να έχουν πρόβλημα αν είναι παλαιάς τεχνολογίας...

2) Με την τεράστια κρίση που χτύπησε τις αυτοκινητοβιομηχανίες μπορεί κάποιες από αυτές ή και κάποιες αντιπροσωπείες να κλείσουν με αποτέλεσμα κάποιος να χάσει κάποια πλεονεκτήματα που του έδιναν οι αντιπροσωπείες, π.χ. δωρεάν σέρβις, λάδια, έκπτωση, επιτόκια κτλ.

3) Η κρίση στις αυτοκινητοβιομηχανίες αν συνεχιστεί θα έχει ως αποτέλεσμα να πέσουν οι τιμές. Δεν είναι βλακεία να πάει κάποιος να αγοράσει τώρα αυτοκίνητο και μετά να δει τις τιμές να κατρακυλούν; Να ανέβουν οι τιμές των καινούργιων αυτοκινήτων που πωλούνται τώρα αποκλείεται, μόνο να πέσουν μπορούν.

4) Στη μεταβατική φάση που είμαστε οι εταιρείες θα αρχίζουν να βγάζουν καλύτερα αυτοκίνητα ή αυτοκίνητα με νέες τεχνολογίες. Τα ψευτουβριδικά αυτοκίνητα που βλέπουμε σήμερα μπορεί να αντικατασταθούν με πραγματικά υβριδικά αυτοκίνητα που θα έχουν καλύτερες τεχνολογίες και ενεργειακή διαχείριση. Δεν είναι κρίμα να αγοράσει κάποιος ένα αυτοκίνητο που του αρέσει σήμερα μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πόσο κορόιδο πιάστηκε;

5) Ύστερα θα πρέπει να σκεφτείτε το κόστος ευκαιρίας. Σήμερα που όλες οι αξίες έχουν πέσει εσείς θα πάτε να δεσμεύσετε τα χρήματά σας σε μια αγορά αυτοκινήτου;

6) Σκεφτείτε επίσης όλες τις καταστροφές που γίνονται σχεδόν σε καθημερινή βάση. Φανταστείτε να αγοράσετε ένα αυτοκίνητο δίνοντας ένα πακτωλό χρημάτων ή ακόμη χειρότερα δανειζόμενος χρήματα και μετά να σας το σπάσουν την ώρα που πίνετε καφέ στο κάθε Κολωνάκι ! Ε, μα είναι πράγματα αυτά; Σήμερα δεν είναι εποχή για να δίνετε στόχο, καλύτερα με το παλιό αυτοκινητάκι, σεμνά και ταπεινά, κάποιοι το έχουν πιάσει το νόημα...

Δάσκαλος ή δεσμοφύλακας σε αναμορφωτήριο;

Image by David Zellaby via Flickr

Σήμερα έπινα καφέ με μια δασκάλα φίλη μου που περιέγραφε τη ζωή της ως δασκάλα στο χωριό. που είναι διορισμένη. Μπορεί να μην είναι η τυπική περίπτωση δημοτικού σχολείου αλλά μην ξεχνάμε ότι σε άλλα σχολεία και σε άλλα μέρη έχουν άλλα προβλήματα, πολλές φορές και χειρότερα. Πενήντα χιλιόμετρα από την μικρή πόλη φτάνει κάθε μέρα στο σχολείο το οποίο κατοικείται από φαινομενικά κανονικούς ανθρώπους. Μου περιέγραψε με ιδιαίτερο χιούμορ τα παρακάτω τα οποία όμως δεν είναι καθόλου αστεία:

"Τα παιδιά αρπάζονται από τα μαλλιά και παίζουν συνεχώς μπουνιές. Για παράδειγμα παίζουν μήλα στην αυλή χτυπάει η μπάλα ένα παιδί και πρέπει να βγει, όχι λέει, δεν βγαίνω γιατί δεν θέλω, και γίνεται σύρραξη μεταξύ κάποιων παιδιών. Ή παίζουν μπάσκετ, παίρνει ένα παιδί την μπάλα και αρχίζει να τρέχει κανονικά, βήματα του λέμε, όχι λέει αυτό. Δεν μπορούν καν να παίξουν παιχνίδι γιατί δεν ξέρουν τι θα πει κανόνας! Τους λέω παιδιά βγάλτε το βιβλίο της γλώσσας, τα παιδιά δεν ξέρουν ποιο είναι το βιβλίο της γλώσσας, κάποια παιδιά δεν ξέρουν καν να διαβάσουν και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα βιβλία μεταξύ τους. Ακόμη και κάποια παιδιά της Πέμπτης δημοτικού δεν ξέρουν ακόμη να διαβάζουν. "

"Τα παιδιά φτιάχνουν ομάδες μεταξύ τους σαν συμμορίες 6χρονων και 7χρονων. Δέρνονται μεταξύ τους, πηγαίνουν στις τουαλέτες και χτυπάνε τα παιδιά που κατουράνε. Πηδάνε το φράχτη και πηγαίνουν στους αγρούς που είναι γύρω από το σχολείο και κυνηγάνε τα κατσίκια, μαζεύουν χιόνι σε σακούλες. Δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει μάθημα, τι σημαίνει διάλειμμα. Είναι σαν να δουλεύουμε σε αναμορφωτήριο, δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά τι είναι το σχολείο. Εγώ σπούδασα στην Αγγλία, έμαθα κάποια πράγματα, δεν μου έμαθαν όμως πως να ελέγχω παιδιά σε αυτή την άγρια κατάσταση. Τα παιδιά αυτά όλα έχουν ψυχολογικά προβλήματα και είναι σε εντελώς ανεξέλεγκτη κατάσταση, ζούνε σε οικογένειες με 5, 6, 7 αδέρφια όπου οι γονείς τους δεν τους δίνουν καμία προσοχή, είτε υπάρχουν, είτε δεν υπάρχουν. Έρχονται στο σχολείο και κλαίνε ή γκρινιάζουν για καταστάσεις του σπιτιού τους. Τα παιδιά αυτά έχουν αδερφές με παιδάκια στην ηλικία τους στο ίδιο σχολείο με αυτά."

"Και μετά μου λένε για παιδεία και ότι οι δάσκαλοι δεν προσφέρουν. Το ξέρεις ότι τα παιδιά χτυπάνε το ένα το άλλο με τα καρεκλάκια και εμείς προσπαθούμε να τα εμποδίσουμε γιατί αν σπάσουν τα καρεκλάκια δεν θα έχουν που να κάθονται τα παιδιά; Αν μας φέρουν ένα επιπλέον παιδί δεν θα έχει που να κάθεται. Εμείς οι δάσκαλοι δεν έχουμε ούτε έδρα, ούτε κάθισμα. Το χωριό έχει δύο εκκλησίες και το σχολείο, τίποτα άλλο. Στο σχολείο γίνονται και όλες οι εκδηλώσεις, γάμοι, βαφτίσεις κτλ Ακόμη και ο πρόεδρος του χωριού έρχεται στο σχολείο και παίρνει τα τηλέφωνά του χρεώνοντας το σχολείο!!, η καθαρίστρια του σχολείου είναι γνωστή του και έχει να έρθει στο σχολείο ένα μήνα...."

"Γίνονται όμως στο χώρο του σχολείου εκδηλώσεις και το σχολείο πρέπει να το καθαρίζουμε στοιχειωδώς εμείς για να μπορούμε να κάνουμε μάθημα. Λέμε στον πρόεδρο να φέρει κάποιον να καθαρίζει. Επιστάτης εννοείται ότι δεν υπάρχει. Στην Αγγλία που έκανα μάθημα αν χαλούσε η κουρτίνα (!) ερχόταν κάποιος και την έφτιαχνε, αν καιγόταν μια λάμπα την άλλαζαν εδώ κλειδώνουμε τις πόρτες την ώρα του μαθήματος για να μην φεύγουν τα παιδιά από την τάξη και κουβαλάνε μαχαίρια και κατσαβίδια από το σπίτι τους για να χαλάνε τις κλειδαριές. Την ώρα που κάνουμε μάθημα πηδάνε από τα παράθυρα και τρέχουν να φύγουν. Το διάλειμμα κρατάει κανονικά 20 λεπτά. Κουδούνι όμως δεν υπάρχει, για να βάλουμε τα παιδιά μέσα πρέπει να φωνάξουμε ένα, ένα τα παιδιά. Συνήθως το διάλειμμα κρατάει 1 ώρα! Είναι τέτοια η προσπάθειά μας να βάλουμε μέσα τα παιδιά που στη συνέχεια είμαστε εξαντλημένοι. Προσπαθούμε έστω μετά από 1 ώρα να είναι τα παιδιά στην τάξη ώστε να ξεχωρίζουν τουλάχιστον πότε είναι διάλειμμα και πότε είναι μάθημα..."

"Μια μέρα ήρθε μια γυναίκα στο σχολείο μητέρα ενός μαθητή, μπήκε στην τάξη και άρχισε να δίνει δυνατά χαστούκια σε ένα άλλο παιδί που πείραξε όπως είπε τον γιο της το προηγούμενο βράδυ στο χωριό. Τα παιδιά απευθύνονται στις μητέρες τους φωνάζοντάς τις με το όνομά τους και όχι "μαμά" ή "μητέρα" λένε π.χ. Μαρία φύγε ή Μαρία φέρε μου να φάω κτλ. Όταν θυμώνουν τις χαρακτηρίζουν πουτάνες. "Είσαι πουτάνα" λένε παιδιά 6-7 και 8 ετών στις μητέρες τους. Αν μιλάνε έτσι στις μητέρες τους φαντάζεστε τι λένε σε εμάς; Εγώ κρατάω αρχείο με τις βρισιές (!) για να τις θυμάμαι τα επόμενα χρόνια..."

"Με έχουν απειλήσει 7 χρονών παιδιά ότι θα με σκοτώσουν, ότι θα μου χαλάσουν το αυτοκίνητο, ότι θα βάλουν τα αδέρφια τους να μου κάνουν κακό. Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Απαγορεύεται να αγγίξεις τα παιδιά. Εγώ δεν φανταζόμουν πότε ότι θα μπορούσα να χτυπήσω μαθητή μου. Έκανα άριστο μάθημα όσο ήμουν στην Αγγλία και χαιρόμουν τη δουλειά μου. Μια φορά όμως δεν άντεξα και έπιασα ένα παιδί από το λαιμό! Κόντεψα να το σκοτώσω γιατί μου πέταξε επίτηδες κάτι και παραλίγο να μου σπάσει το πόδι. Παρόλα αυτά κανείς μας δεν χρησιμοποιεί βία. Γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχει αυτή η κατάσταση. Τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν μόνο βια στο σπίτι τους. Αντιλαμβάνονται τον πολιτισμό και τις παιδαγωγικές μεθόδους ως δείγμα αδυναμίας κάτι που τα κάνει να είναι επιπλέον ιδιαίτερα επιθετικά! Αισθάνομαι ότι κάνω μάθημα σε ένα απολίτιστο ορεινό μέρος της κεντρικής Αφρικής, του Αφγανιστάν ή της Κολομβίας..."

"Έχουν έντονα ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα επειδή δεν έχουν καμία προσοχή από το σπίτι τους. Έρχονται και σου δίνουν μια σοκολάτα ή κάτι άλλο, σε χτυπάνε με δύναμη και σου λένε " Να πάρε να φας!" και το κάνουν αυτό για να τους πεις ωωω!! Γιωργάκη...σε ευχαριστώ πολύ, τι καλό παιδί που είσαι. Τα παιδάκια αυτά εκτός που τα μισά έχουν έντονα μαθησιακά προβλήματα, δυσλεξίες κτλ είναι όλα συναισθηματικά εντελώς ανασφαλή. Έρχονται κοντά σου και θέλουν να τους δείξεις λίγη προσοχή που δεν τους δείχνει το σπίτι τους. Σου λένε ιστορίες από το σπίτι τους, πολλές φορές παθαίνουν υστερίες και σε κλωτσάνε ή σε χτυπάνε."

"Προσπαθείς να τους πεις μια καλή κουβέντα να τους δείξεις λίγη προσοχή, να τα ενθαρρύνεις αλλά δεν μπορείς γιατί είναι πολλά. Αυτά τα παιδιά θέλουν το κάθε ένα ένα δάσκαλο πάνω από το κεφάλι του όλη μέρα. Αυτό που θέλουν βασικά είναι έναν γονιό! Οι γονείς στο χωριό κάνουν διαγωνισμό ποιος έχει πιο πολλά παιδιά, όποιος έχει πιο πολλά παιδιά έχει την πιο πετυχημένη οικογένεια! Άσχετα αν δεν μπορεί να δείξει καμία προσοχή στα παιδιά του. Μάλιστα νομίζω ότι επειδή το χωριό είναι λίγο απομονωμένο και "κλειστό" έχουν φτάσει σε σημείο να είναι όλοι συγγενείς μεταξύ τους. "

"Πολλοί λένε ότι οι δάσκαλοι είναι λούφα! Αν είναι δυνατόν!! Εγώ τον προηγούμενο μήνα παρολίγον να πάθω κατάθλιψη. Νιώθω ότι θα τρελαθώ. Οι γονείς δεν καταλαβαίνουν ό,τι και να τους πεις. Όπως είναι τα παιδιά έτσι είναι και οι γονείς τους, μόνο που αυτοί δεν είναι 7χρονοι και 8χρονοι. Είναι εντελώς αδιάφοροι για τα παιδιά τους. Μπορώ να είμαι δασκάλα αλλά δεν μπορώ να είμαι μάνα για κάθε ένα από αυτά τα παιδιά. Σε αυτές τις ακραίες περιπτώσεις θα έπρεπε να υπάρχουν επιτελεία δασκάλων, οπτικοακουστικά μέσα, επιτραπέζια παιχνίδια, ειδικοί για δυσλεξία, κοινωνικοί λειτουργοί κτλ. Τι να σου κάνουν οι δάσκαλοι που θα πρέπει να κάνουν την καθαρίστρια, τους ηλεκτρολόγους και τους δεσμοφύλακες;; "

Συμπεράσματα:
1) Όταν λέμε μεταρρύθμιση στην παιδεία κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να σκεφτόμαστε κυρίως το δημοτικό. Όταν φτάσουν τα παιδιά στο γυμνάσιο πάει πέταξε το πουλάκι....

2) Όταν δίνουμε κίνητρα για τους πολύτεκνους ώστε οι άνθρωποι να κάνουν περισσότερα παιδιά θα πρέπει να το σκεφτόμαστε περισσότερο.....Τα παιδιά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως κρέας με ταρίφα για το 3ο ή 4ο παιδί. Καλύτερα κάποιος να κάνει 1 και να μπορεί να το μεγαλώσει όπως χρειάζεται η κοινωνία και το ίδιο το παιδί.

3) Πολιτισμικό χάσμα ακριβώς δίπλα μας....