Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Λούσιμο αδρεναλίνης

Yamaha YZF-R1Image by code_martial via Flickr

Α.Yamaha YZF R1 2009
"Το μπροστινό λάστιχο κράταγε μια χαρά, το πίσω όμως δεν προλάβαινε να συμπληρώσει δεύτερο γύρο-σαφές δείγμα ότι η κόπωση δεν ήταν θέμα γρήγορου ρυθμού, αλλά αδυναμίας διαχείρισης της δύναμης"

"Το καλό εδώ όμως ήταν, ότι ο κινητήρας αυτός έχει λιγοστό φρένο στο κλείσιμο του γκαζιού, επιτρέποντας στη μοτοσυκλέτα να "ρέει", κρατώντας σταθερή τη γραμμή της, χωρίς να φορτίζει υπερβολικά τον εμπρός τροχό, στρίβοντας με κλειστό γκάζι. Με άλλα λόγια, ο κίνδυνος να σκάσεις με τα μούτρα στην άσφαλτο είναι πολύ μικρότερος...."

"Στις ευθείες όλες οι τετρακύλινδρες superbike μοιάζουν να επιταχύνουν όπως οι πύραυλοι. Ανοίγεις το γκάζι, μαζεύουν δυνάμεις αρχικά και ξεσπούν παρανοϊκά στο τέλος."

"...η πρώτη στροφή της πίστας δεν δείχνει κανένα οίκτο. Έρχεσαι με γεμάτη πέμπτη, φρενάρεις όσο λιγότερο αντέχει η ψυχή σου, κατεβάζεις σε τέταρτη και....κάνεις το σταυρό σου! Αν είσαι καλός χριστιανός, δεν θα πας στον παράδεισο αλλά θα ζήσεις για να βρεθείς στην κόλαση στη μέση της στροφής, όπου μια σειρά από μικρά σαμαράκια θα προσπαθούν να ξεβιδώσουν το πιρούνι από τις πλάκες του. "

B.BMW K1300S
" Ξέρω, ξέρω, είναι παράνοια. Ποτέ δεν επικρότησα τις απόλυτες επιδόσεις στον δρόμο, αλλά δεν σας κρύβω ότι εκστασιάστηκα. Μολύνθηκα από τον ιό της απόλυτης ταχύτητας στην ευθεία, βλέποντας κολόνες και δέντρα να τρέχουν σαν παλαβά προς τα πίσω, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που νόμισα ότι κάποιο αυτοκίνητο μπήκε ανάποδα στην εθνική και έρχεται με 200 καταπάνω μου (εννοεί τα προπορευόμενα αυτοκίνητα). Για κάποιες στιγμές ηρεμούσα έκλεινα το γκάζι και αποφάσιζα ότι δεν θα ξεπεράσω τα 180......."

"...Ακόμη και τα φρένα να πιάσεις υπό κλίση, το Κ δεν έχει την τάση να σηκωθεί, και αυτό συμβαίνει γιατί στο σύστημα της εμπρός ανάρτησης διαχωρίζεται πλήρως η λειτουργία του αμορτισέρ από την κατεύθυνση του τροχού, και εφόσον δεν βυθίζεται δεν αλλάζει η γεωμετρία."

"Σε 4,87 δεπτερόλεπτα ταξιδεύω ήδη με 150, σε 8,03 έχω ξεπεράσει τα 200, και σε μόλις 19,18 έχω καλύψει το πρώτο χιλιόμετρο με ταχύτητα εξόδου τα 258 πραγματικά χιλιόμετρα. Δεν είναι όμως τα απόλυτα νούμερα που κάνουν τη διαφορά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αποδίδει ο τετρακύλιδρος. Δεν έχει την απόλυτη δύναμη ψηλά και δυσκολεύεται να ξεπεράσει τα 275 πραγματικά χιλιόμετρα, αλλά αυτό δεν νομίζω ότι νοιάζει και πολλούς, γιατί ο τρόπος που επιταχύνει από τα 100 στα 260 είναι τόσο ακαριαίος που σου κόβει την ανάσα...."

"Ταξιδεύοντας σταθερά με 220-250 (Παναγία μου...) στην άδεια σχεδόν εθνική εκείνο το πρωινό, είχα πλέον μπει σε διάσταση...νιρβάνας. Άρχισα να θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό το να προσπερνάω νταλίκες με περισσότερα από 200, να στρίβω τις ανοιχτές προτεταμένες με 230 και να περνάω ανάμεσα σε αυτοκίνητα με 250. Η αδρεναλίνη με είχε πλέον λούσει κυριολεκτικά και με καθοδηγούσε πλήρως..."


Σημείωση: Τα παραπάνω αποσπάσματα έχουν γραφτεί στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Moto και αναφέρονται σε τεστ των δύο νέων πυραύλων εδάφους-εδάφους (μοντέλων μοτοσυκλετών). Παραθέτω εδώ αυτά τα αποσπάσματα γιατί μου αρέσουν πολύ οι περιγραφές οδήγησης με μηχανές.

Θα επανέλθω σε επόμενο ποστ για να δούμε πώς θα μπορούσε ένας κολλημένος μηχανόβιος να κινητοποιηθεί με κοινωνικά πρότυπα χωρίς να χρειάζεται να του δημιουργούνται τεχνητές ανάγκες (όλοι έχουμε το αδύνατο σημείο μας) για τις οποίες θα εργάζεται στη συνέχεια σκληρά για να καλύψει, ενώ υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που πεινάνε και δυστυχούνε.

Επίλογος ή νέα αρχή;

Club Med beach in Central Eleuthera, BahamasImage via Wikipedia

Μετά από 11 μήνες, 400 αναρτήσεις, 4500 σχόλια και περίπου 100,000 επισκέψεις θεώρησα ότι ήρθε στιγμή να πειραματιστώ με το blog και να του αλλάξω λίγο μορφή. Δεν έχουν τελειώσει ακόμη οι αλλαγές και αυτό μπορεί να διαρκέσει λίγο. Πιστεύω ότι αυτά που γράφω αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι της κοινωνίας. Ποτέ δεν πίστευα ότι όλα αυτά θα είχαν απήχηση, φαίνεται όμως ότι βιώνονται και από άλλους.

Ένα blog με τόσες αναρτήσεις δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει ούτε δάφνες ποιότητας, ούτε βραβείο επιστημονικής ανάλυσης. Παρόλα αυτά μέσα στις τόσες δημοσιεύσεις βρίσκονται χαμένα κάπου εκεί, μέσα σε άσκοπα λόγια, κάποια σωστά επιχειρήματα, κάποιες προτάσεις και κάποια πολύ λίγα πόστ που αξίζουν. Επίσης πολλές σημαντικές απόψεις σχολιαστών όπως του ΜΑΑ ανώνυμου ή του NP και του Κυριάκου με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ σε αυτά που σκέφτομαι.

Παρόλο που όλη αυτή η ιστορία ήταν θετική, τώρα τελευταία μου έρχονται συνεχώς αυτά τα λόγια στο μυαλό:

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

[1913]

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Ο τυφλός σαμουράι (Zatoichi, 2003)


Δεν έφτανε που ήταν ένας κουτσός και γέρος περιπλανώμενος αλλά ήταν ταυτόχρονα και τυφλός. Ο πρωταγωνιστής Zatoichi (2003), τυφλός, κουτσός και γέρος χειροπρακτικός (μασέρ) περπατάει σε όλη την ταινία με κλειστά μάτια κουτσαίνοντας, με το κεφάλι σκυμμένο και με τεντωμένο το μπαστούνι του προσπαθεί να αποφύγει τις πέτρες και τα εμπόδια του δρόμου. Παρόλο που έχει μια εμμονή με τα τυχερά παιχνίδια κανείς δεν θα μπορούσε να κλέψει αυτόν τον τυφλό και φαινομενικά ανήμπορο γέρο. Με την μοναδική ικανότητα να μπορεί να τραβάει το σπαθί του με την ταχύτητα του φωτός θα εξολοθρεύσει ότι βρεθεί μπροστά του. Ο Zatoichi "βλέπει" τα πάντα με κλειστά μάτια και αισθάνεται ό,τι συμβαίνει γύρω του, ούτε και ένας στρατός σαμουράι δεν μπορεί να τα βάλει με αυτόν τον παράδοξα τυφλό...

Η ταινία έχει ιδιαίτερο χιούμορ και ειρωνία. Στο τέλος βλέπουμε και μια μεγάλη χορευτική σκηνή με κλακέτες που φαινομενικά δεν κολλάει πουθενά σε αντιδιαστολή με το σκηνικό εποχής. Από την άλλη ο Zatoichi ίσως είναι η αντιστροφή της ιστορίας του Οιδίποδα.

Νομίζω ότι είναι μια καταπληκτική ταινία που αξίζει να δει κάποιος. Την έχω δει πολλές φορές και πάντοτε είναι σαν να τη βλέπω για πρώτη φορά. Φαντάζομαι θα δείτε πολλές σκηνές της ταινίας σε αργή κίνηση ενώ αν συλλογιστείτε το όλο στόρι της ταινίας καθώς την βλέπετε θα γελάσετε αρκετά.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ:
1) Cinephilia
2) imdb.com

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Εργασιακές σχέσεις στον κλάδο καθαρισμού

Pre-Paid Legal Services, Inc.Image via Wikipedia
Διάβασα σήμερα μια έρευνα-μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ με τίτλο:"ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΥ". Ειλικρινά στεναχωρήθηκα πάρα πολύ, ήταν σαν μπουνιά στο στομάχι. Στην αρχή σκεφτόμουν να μεταφέρω τα κύρια σημεία της μελέτης. Τα δεδομένα όμως είναι τόσο καταιγιστικά που σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να διαβαστεί ολόκληρη. Προκαλώ όσους αντέχουν στην ψυχολογική καταπόνηση να ρίξουν μια ματιά. Μπορείτε να διαβάσετε και από την σελίδα 14 και μετά. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Το μόνο που θα ήθελα να σημειώσω είναι ότι τα φαινόμενα αυτά είναι ιδιαίτερα γενικευμένα και σε άλλους κλάδους (π.χ. ντελίβερι, σερβιτόροι κ.α.). Η έλλειψη ελέγχων είναι ηχηρή ενώ οι ελεγκτικές υπηρεσίες απασχολούν καμιά δεκαριά άτομα ανα 100,000 πληθυσμού και μάλιστα χωρίς πολιτική και κοινωνική βούληση για πραγματικούς ελέγχους. Θα ήθελα να δω έναν στρατό ελεγκτών αποφασισμένους να πάρουν εργοδοτικά κεφάλια με την έγκριση της κοινωνίας.

Για να επικρατήσει όμως το δίκαιο θα πρέπει να υπάρξει κοινωνική πίεση. Χρειαζόμαστε ελεγκτικές υπηρεσίες κομάντος και άλλες διατάξεις νόμων πολύ πιο αυστηρές. Όχι μόνο στον συγκεκριμένο τομέα αλλά παντού. Η εργοδοτική ασυδοσία υπάρχει σε όλους σχεδόν τους κλάδους. Το κράτος και εμείς είμαστε συνένοχοι σε ένα καθημερινό έγκλημα, βοηθάμε με την ανοχή μας σε έναν αργό θάνατο χιλιάδων ανθρώπων.

Και σύντομα ο κλοιός θα στενέψει επικίνδυνα για να συμπεριλάβει και εμάς που νομίζουμε ότι έχουμε την ουρά μας από έξω. Όσοι έχουν εργαστεί με τέτοιες συνθήκες εκμετάλλευσης δεν χρειάζεται να διαβάζουν τέτοιες έρευνες, ξέρουν από πρώτο χέρι.

Ηρωίδες όπως η Κούνεβα μας υποχρεώνουν να δώσουμε σημασία και να διαμαρτυρηθούμε. Πρωτοείδα την έρευνα αυτή στο blog του Γορτύνιου.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Οικονομία "all inclusive" (ΤΕΜΠΜΕ-κομπίνες)......

CHICAGO - JANUARY 22:  Traders wait for the cl...Image by Getty Images via Daylife
Εδώ και 15 ημέρες οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις (δηλαδή όσες έχουν τζίρο κάτω των 10 εκατομμυρίων ευρώ...) υποβάλουν αιτήσεις δανειοδότησης στις τράπεζες μέσω του ΤΕΜΠΜΕ. Οι επιχειρήσεις πληρώνουν ένα εφάπαξ 1% στο ΤΕΜΠΜΕ καθώς και ένα μικρό ποσό έξοδα φακέλου στην τράπεζα και στη συνέχεια αποπληρώνουν μόνο το κεφάλαιο και όχι τους τόκους του κεφαλαίου καθώς αυτοί οι τόκοι (euribor+ ποσοστό τράπεζας) επιχορηγούνται από το κράτος. Μαζί όμως με την τεράστια αυτή ένεση ρευστότητας άρχισε να γίνεται ευθύς εξαρχής μια μεγαλειώδη κομπίνα:

Ιδιοκτήτες που έχουν συμμετοχή σε μια ή και παραπάνω επιχειρήσεις με προϋποθέσεις για να ενταχθούν στο παραπάνω πρόγραμμα και να πάρουν τζάμπα χρήματα κάνουν τις αιτήσεις τους και λαμβάνουν για την κάθε επιχείρηση τους το ανώτατο όριο χρηματοδότησης π.χ. 320,000 ευρώ, σύνολο δηλαδή π.χ. για τρεις επιχειρήσεις του ίδιου ιδιοκτήτη 1 εκ ευρώ περίπου. Αυτά είπαμε είναι χρήματα τους τόκους των οποίων πληρώνει το κράτος (δηλαδή εμείς). Στην συνέχεια ο μάγκας επιχειρηματίας καταθέτει αυτά τα χρήματα σε έναν προθεσμιακό λογαριασμό της τράπεζας με ένα επιτόκιο π.χ. 5% και κερδίζει έτσι χωρίς να κάνει τίποτα άλλο 50 με 60 χιλιάδες ευρώ το έτος.

Δηλαδή γίνεται μια ΑΜΕΣΟΤΑΤΗ ένεση χρηματοδότησης κάποιων χιλιάδων ευρώ σε υγιείς επιχειρηματίες οι οποίοι δεν επενδύουν τα χρήματα στις δουλειές τους και μπορεί να απολύουν και κόσμο (που από ό,τι ξέρω αυτό κάνουν)....

Ασφαλώς αυτό γίνεται και χωρίς να είναι κάποιος ιδιοκτήτης 3 επιχειρήσεων, μπορεί να το κάνει μόνο σε μια. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται με γνώση του κράτους αλλά ασφαλώς αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να δίνεται μια κρατική επιχορήγηση κάποιων δις ευρώ μέσω του ΤΕΜΠΜΕ και αυτή να καταλήγει κατά ένα μεγάλο ποσοστό (πολλοί από την πιάτσα μιλάνε και για το 50% των αιτήσεων) σε τοκοφόρους τραπεζικούς λογαριασμούς λαμόγιων...

Αντίθετα βέβαια από τον τίτλο του ΤΕΜΠΜΕ (Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων) τα ποσά αυτά σύμφωνα με τις προϋποθέσεις λαμβάνουν μόνο απόλυτα υγιείς επιχειρήσεις που τις περισσότερες φορές δεν έχουν και τεράστια ανάγκη τα χρήματα, γι' αυτό και κατά ένα ποσοστό 50% περίπου τα τοκίζουν και δεν τα χρησιμοποιούν παραγωγικά για τις εργασίες τους. Ταυτόχρονα, οι μικρές και πραγματικά πολύ μικρές επιχειρήσεις δεν έχουν καμία βοήθεια.

Το συμπέρασμα που βγάζω εγώ είναι ότι το κράτος αντί να δώσει κάποια επιπλέον βοήθεια στις τράπεζες όπως είχε συζητηθεί μετά τα 28 δις ευρώ, βρήκε έναν τρόπο για μια επιπλέον ένεση αφού οι τράπεζες θα κερδίζουν το επιτόκιο τους από την επιχορήγηση του κράτους και θα έχουν και τα χρήματα που υποτίθεται θα πήγαιναν στην οικονομία στις καταθέσεις τους (των επιχειρηματιών που κάνουν την κομπίνα που ανέφερα). Οι επιχειρηματίες από την άλλη θα βελτιώσουν την παραγωγικότητά τους κάθετα λόγω των απολύσεων και θα κερδίσουν και μερικές χιλιάδες ευρώ δωράκι από την κυβέρνηση (πάρτε τόσα και βάλτε τα στην τράπεζα να τοκίζονται....!!!).

Όπου και να κοιτάξει κανείς στην οικονομία βλέπει τα ίδια....

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Το αγροτικό πρόβλημα και η κοινωνική ανομία....

Hollywood Potato Chip album coverImage via Wikipedia
Ενώ τα πάντα γύρω μας φαίνονται να είναι εκτός ελέγχου και κάθε μη-λογικός άνθρωπος καλείται να δει στις ειδήσεις των 08.00 τα ζωντανά παζάρια για το μέγεθος του ποσού που θα σταθεί ικανό να ανοίξει τους δρόμους στις εθνικές οδούς θέλω να θέσω ένα επίκαιρο δεδομένο.

Σύμφωνα με πολύ συντηρητικούς υπολογισμούς μόνο οι πολύ μεγάλες εταιρείες στη Μεγάλη Βρετανία αποφεύγουν να πληρώνουν κάθε χρόνο 25 δισεκατομμύρια λίρες ενώ οι ιδιώτες με εισοδήματα άνω των 200,000 λιρών αποφεύγουν να πληρώσουν ένα επιπρόσθετο ποσό 8 δις λιρών. Σύνολο φοροδιαφυγής μόνο από τους πολύ μεγάλους ισούται με 33 δισεκατομμύρια λίρες! (Δείτε και τη σχετική δημοσίευση στην Gurdian). Επιπλέον, αν υπολογίσουμε ότι τα κράτη λόγω της οικονομικής κρίσης ενεχυριάζουν το μέλλον μας χρεώνοντας μας για να δίνουν τραπεζικά πακέτα, πακέτα Πόλσον κτλ τότε το θέμα γίνεται εξοργιστικό.

Μάλιστα τον προηγούμενο Μάιο του 2008 οι μεγάλες εταιρείες στη Μ. Βρετανία (τα blue chips) απείλησαν ότι αν υπάρξει κάποια αλλαγή, επί τα χείρω, στη φορολόγησή τους, θα μετέφεραν τις έδρες τους και τις δουλειές τους σε άλλες χώρες. Οι θεωρητικά ισότιμοι κανόνες και νόμοι ισχύουν μόνο για τους αφελείς και τους ευκολόπιστους, στην ουσία οι μεγάλες εταιρείες κάνουν ό,τι θέλουν και παίρνουν ό,τι θέλουν.

Εδώ νομίζω ότι βρίσκονται πολλές απαντήσεις για το από που ξεκινάει η ανομία και η δικαιολογημένη κατά τη γνώμη μου αναρχία που υπάρχει γύρω μας. Στην Ελλάδα τα ανάλογα ποσά υποθέτω ότι είναι μεγαλύτερα, πόσο μάλλον αν μαζί με τη φοροδιαφυγή των πολύ μεγάλων συμπεριλάβουμε και τους πολιτικούς-λαμόγια και τις συμφωνίες που κάνουν με τους "μέντορές" τους. Παρόλα αυτά δεν ακούω κανέναν να βρίσκει τους σωστούς ενόχους, όχι για να τους καταδικάσει ηθικά, δεν βγαίνει τίποτα με ηθικούς αναθεματισμούς, αλλά για να βρει τις πραγματικές αιτίες και συνεπώς τη σωστή αντιμετώπιση.

Η εύκολη δικαιολογία είναι τα άδεια ταμεία και η οικονομική κρίση. Μήπως όμως πρέπει να γίνει κάτι για την τεράστια φοροδιαφυγή μέσω των υπεράκτιων εταιρειών και των φορολογικών παραδείσων την οποία χρησιμοποιούν οι υπερπλούσιοι; Οι καναλάρχες ευτελίζουν τα θέματα όσο μπορούν. Περιμένει π.χ. κάποιος από έναν καναλάρχη ή πολιτικό να βάλει τα χέρια του και να βγάλει τα μάτια του; Ξέρουν καλά οι φύλακες ποια είναι τα χέρια που τους ταΐζουν και τα οποία πρέπει να φιλάνε. Από την άλλη οι μάζες μένουν στο σκοτάδι και στα λάθος αιτήματα.

Η Πειραιώς επιβραβεύει ενεργούς πολίτες με 200,000 ευρώ

High Society album coverImage via Wikipedia
Την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2008 (παραπροχθές) έγινε ληστεία σε κατάστημα της τράπεζας Πειραιώς στην Θεσσαλονίκη στο κατάστημα επί της οδού Αγίου Δημητρίου (δεν ήξερα ότι είχαν και εκεί κατάστημα). Οι δύο ληστές βγήκαν από το κατάστημα της Πειραιώς με λεία 13,000 ευρώ. Τότε βρέθηκαν αντιμέτωποι με ομάδα περαστικών (όπως λέει η τράπεζα), οι οποίοι επιχείρησαν να αφοπλίσουν τους ληστές. Οι ληστές πυροβόλησαν με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δύο από τους "ενεργούς πολίτες" (όπως τους αποκαλεί η τράπεζα) οι οποίοι διακομίστηκαν στο ΑΧΕΠΑ με σοβαρά τραύματα χωρίς όμως τελικά να διατρέχει κίνδυνο η υγεία τους.

Η συμπλοκή είχε ως αποτέλεσμα, εκτός τους δύο τραυματισμούς, την σύλληψη των δραστών. Η Τράπεζα Πειραιώς δήλωσε ότι σε ειδική εκδήλωση θα επιβραβεύσει τους "ενεργούς πολίτες" που συμμετείχαν στην σύλληψη των δραστών και ειδικά για τους τραυματισθέντες (κ. Δήμο Α. Μπουφίδη και κ. Xarsenie M. Dumitru) θα καλύψει τα νοσήλια και θα καταβάλει τιμής ένεκεν το ποσό των 100,000 ευρώ στον κάθε έναν.

Κατ' αρχήν αυτή η είδηση αποδεικνύει αυτό που γράφω συχνά ότι η πραγματική αστυνομία είναι ο διπλανός μας και όχι οι ένστολοι που εμφανίζονται στις διαδηλώσεις ακόμη και με λοστάρια... Οι αστυνομικοί που είναι γύρω μας είναι έτοιμοι κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση ως αυτόματα να εφαρμόσουν τους νόμους, κυρίως τους άγραφους νόμους, οι οποίοι αν τηρηθούν δεν χρειάζεται να ανησυχεί κανείς για τους γραμμένους. Έτσι, η κάθε παρέκκλιση είναι ύποπτη και η κάθε κοινωνική διαφοροποίηση καταδικαστέα. Με αυτό τον τρόπο η κοινωνία λειτουργεί σε πλήρη διάταξη των κατασταλτικών της δυνάμεων.

Πέρα όμως από τον εκάστοτε διπλανό μας, (συνάδελφο, "φίλο", φίλο, οικογένεια κτλ) υπάρχει και ο εαυτός μας. Η κοινωνία εντυπώνει στα άτομα αυτά που πρέπει να πιστεύουν είτε για τον εαυτό τους είτε για τον κοινωνικό περίγυρο. Έτσι, ο πρώτος έλεγχος είναι εσωτερικός. Τα άτομα αυτολογοκρίνονται και αυτοκαταστέλλονται, αισθάνονται τύψεις και ενοχές, φόβο και ειλικρινή μεταμέλεια.

Συνεπώς η αλυσίδα αστυνόμευσης έχει την ακόλουθη διάταξη: Σε πρώτο επίπεδο, ο εσωτερικός μπάτσος που κουβαλάμε όλοι μέσα μας παρεμβαίνει κάθε στιγμή, σε δεύτερο επίπεδο ο κοινωνικός έλεγχος από το άμεσο περιβάλλον μας επιβάλει την τάξη καθημερινά, σε τρίτο επίπεδο επιλαμβάνεται η τυπική αστυνομία. Ο εσωτερικός μπάτσος ευθύνεται για το 70% της τήρησης της τάξης, ο κοινωνικός περίγυρος για το 29% και η αστυνομία συνεισφέρει το πολύ 1%....

Σημείωση: Νομίζω ότι η αντίδραση της τράπεζας να δώσει 100,000 ευρώ στον κάθε τραυματία αποτυπώνει τη δυσχερή εικόνα των τραπεζών απέναντι στην κοινωνία. Δυσχερή εικόνα που οι τραπεζίτες θα ήθελαν να ανατρέψουν έχοντας δει από τις κάμερες των καταστημάτων τους τη μανία κάποιων άλλων "ενεργών πολιτών" ...

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Μη πολιτικά blogs !! (Proximidade)

Description unavailableImage by heather via Flickr
Καμιά φορά η ενασχόλησή μας με σοβαρά θέματα καταντάει κουραστική και υπάρχει ανάγκη και για κάτι άλλο. Παράλληλα καλό είναι να βλέπουμε μέσα στα τόσες χιλιάδες μπλόγκς και κάποια καινούργια και πιθανώς διαφοροποιημένα. Συνεπώς με αφορμή την αναφορά της Τοξότισσας για το "βραβείο" Proximidade θα αναφέρω και εγώ κάποια blogs που μου αρέσουν.

Θα αναφέρω περισσότερο blogs που δεν έχουν, όσο γίνεται, σχέση με την πολιτική:
1) Περαστικός. Παρόλο που έχουμε αρκετές διαφορές αντιλήψεων σε πολιτικά θέματα (όχι σε όλα) η ποιότητα του blog του νομίζω ότι είναι σπανιότατη. Ίσως είναι το καλύτερο blog της blogoσφαιρας χωρίς υπερβολή. Γνώμη μου. Προσοχή όμως γιατί εκεί συχνάζουν ξωτικά, ο πικρόχολος σχολιαστής, και είναι ζωντανά τα πάντα...κυριολεκτώ.....
2) Μαγικός Αυλός. Άλλο ένα blog που μου αρέσει πολύ και έχει μια ιδιαίτερη αισθητική προσέγγιση των πραγμάτων (Και ας είναι Παναθηναϊκός...).
3) Στο Στόμα του Λύκου γιατί είναι ιδεολόγος μηχανόβιος με την πραγματική έννοια του όρου και συχνά γράφει εκπληκτικά και απελευθερωτικά πράγματα (Λάζαρε συνέχισε ακάθεκτος).
4) Ασημώνης γιατί απλά δεν παίζεται από όποια άποψη και αν το εξετάσεις το θέμα.....Το χιούμορ, λένε γνωστοί νευροεπιστήμονες, είναι το καλύτερο αντίδοτο στο ανθρώπινο παράλογο, ίσως και περισσότερο από την τέχνη!
5) Busy Bee γιατί τον διαβάζω, είναι φοβερά εργατικός, μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής και είναι και πολύ καλός άνθρωπος.
6) ΑΑΤΟΝ γιατί μας βοηθάει με τα blog μας και είναι και αυτός πολύ καλός και καταδεκτικός.
7) Geokalp γιατί είναι η προσωποποίηση του blogger (!) και έχει όλες τις απαντήσεις για την οικονομία, (έχω κόψει τις οικονομικές εφημερίδες και διαβάζω μόνο αυτόν)....
8) Eco-Cinema γιατί μπαίνει στον κόπο να μας γράφει για πολλές ωραίες ταινίες.

Καλές περιηγήσεις στα blog τους, τα blogs δεν είναι μόνο πολιτική!....

Σημείωση: Οι παραπάνω λέει το καταστατικό του proximidade πρέπει να απονείμουν και αυτοί με τη σειρά τους σε άλλους 8 bloggers το βραβείο....

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Επιτέλους Κυριακή!

State seal of TennesseeImage via WikipediaΑύριο είναι Κυριακή!! Δηλαδή μια μέρα που μπορώ επιτέλους να ξεκουραστώ λίγο από την τρελή δουλειά μιας υπερφορτωμένης βδομάδας. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!!

Εκτός και αν συμβεί πάλι καμιά στραβή και με φωνάξουν εκτάκτως να αναλάβω δράση. Και δεν είναι η δουλειά αυτή καθεαυτή αλλά το ότι θα μου χαλάσουν την ηρεμία μιας χαλαρής ημέρας που έχω και εγώ για ξεκούραση.

Αν λοιπόν πάνε όλα καλά αύριο, θα πάρω καμιά εφημερίδα, έτσι για να ξεφυλλίζω, και θα πάω να πιω καφέ σε ένα πολύ ωραίο μέρος.

Το ζήτημα είναι ότι αν και αύριο με χρειαστούν δεν θα πάω ή Δευτέρα ή Τρίτη έτσι για σπάσιμο στο σπάσιμο που θα μου κάνουν. Συνεννοούμαι για να μην παρεξηγούμαι....

Μαλλιοτραβήγματα ουτοπιστών (Deutsche Bank)

Deutsche Bank, Zentrale und VerwaltungImage via Wikipedia
Η Deutsche Bank, λέει, υποβάθμισε τις προβλέψεις της για το μέλλον όλων των ελληνικών τραπεζών. Την Πειραιώς όμως την έριξαν ιδιαίτερα. Και τις άλλες τις έθαψαν αλλά με την Πειραιώς το παραέκαναν. Η Πειραιώς διαφώνησε με τις υποθέσεις πάνω στις οποίες βασίστηκαν οι Γερμανοί και προσέφυγε στη δικαιοσύνη διαμαρτυρόμενη για την ανάλυση κόλαφο της Deutsche Bank!

Η Deutsche Bank μάλιστα φοβάται λέει για τις επενδύσεις που έχουν κάνει οι τράπεζες, και τα ανοίγματα τους στις "αναδυόμενες" οικονομίες της Ανατολικής Ευρώπης και αλλού. Βουλωμένο γράμμα διαβάζουν οι αναλυταράδες της Deutsche Bank.

Από την άλλη όμως φαντάζομαι ότι και εκεί στην Πειραιώς δεν θα έλεγαν τίποτα αν οι ίδιοι αναλυτές της Deutsche Bank έκαναν θετικές ουτοπικές υποθέσεις, όπως προφανώς έκαναν στο παρελθόν αφού οι τιμές στη συνέχεια κατέρρευσαν. Και οι Γερμανοί όμως δεν βλέπουν τα χάλια τους: προέβλεπαν μόλις πριν λίγους μήνες ότι οι τράπεζες θα στείλουν άνθρωπο στην Ευρώπη και τώρα τους ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι...

Η σημερινή κατάσταση επιβεβαιώνει τόσο την κωνοειδή βλακεία των αναλυτών όσο και τα αδιέξοδα των τραπεζών. Για περισσότερες γκρίζες περιοχές δείτε και αυτό: Τραπεζικά λογιστικά τρικ. Προσωπικά δεν έχω πλέον καμία αμφιβολία ότι η παγκόσμια οικονομία βασιζόταν σε μη ρεαλιστικές και ουτοπικές υποθέσεις που αυτοεκπληρώνονταν. Ας κάνει λοιπόν ο κάθε ένας ό,τι υπόθεση θέλει, κανόνες άλλωστε δεν υπάρχουν ούτε και στοιχειώδης λογική.

Επαγγελματικό Human Resource Management και λοστάρια

Μου έκανε εντύπωση η ακραία καταστολή που περιγράφεται στο blog Theoulini, οι μπάτσοι λέει κρατούσαν σιδερένια λοστάρια και από θαύμα δεν σκοτώθηκαν άνθρωποι. Μετά από αυτό είδα έναν προϊστάμενο που λόγω εντολής της διοίκησης για απολύσεις εφαρμόζει μια πρωτοποριακή μέθοδο που θα αφήσει εποχή στην διοίκηση των ανθρωπίνων πόρων....

Τέλος ένα βιντέακι για τους μπάτσους και τον μπάτσο που κουβαλάμε μέσα μας:


Πολύ εντυπωσιακό βίντεο, το είδα στον Αιμόφιλο.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Γαλλικές φρεγάτες και Scalp Naval (Ο Ποπάι και το σπανάκι του)

Popeye in Fleischer's Little Swee' Pea (1936).Image via Wikipedia
Πριν από 2-3 βδομάδες που οι Τουρκικές διεκδικήσεις αυξήθηκαν ξαφνικά και γινόταν λόγος για το Αγαθονήσι και τις άλλες γκρίζες ζώνες των Τούρκων είχα γράψει αυτό το κείμενο: F-35 JSF Lightning για όλες τις δουλειές ! στο οποίο υποστήριξα ότι η Τουρκική επιθετικότητα θα οδηγούσε σύντομα σε νέες παραγγελίες από την Ελλάδα. Πριν λοιπόν αλέκτωρ λαλήσει τρις (οι δηλώσεις του Καραμανλή για πάγωμα των εξοπλισμών) ήδη προχωρήσαμε σε νέες ένδοξες παραγγελίες από τη Γαλλία των φρεγατών τύπου Fremm (για τους εξοπλισμούς από Γαλλία δείτε το προηγούμενο ποστ μου :Σαρκοζί για πάντα!). Εφόσον λοιπόν σε μια τόσο δύσκολη περίοδο που η Ελλάδα μπαίνει σε βαθιά οικονομική ύφεση προχωράμε σε παραγγελίες μαμούθ ύψους 4 δις ευρώ από το εξωτερικό τότε βγαίνουν κάποια σημαντικά συμπεράσματα:

α) Σε συνδυασμό με το timing της Τουρκικής επιθετικότητας και τις δηλώσεις του Καραμανλή (πριν λίγους μήνες) ότι δεν θα γίνονταν άλλοι εξοπλισμοί αυτή την περίοδο, σημαίνει ότι παίζονται σκληρά υπόγεια γεωπολιτικά παιχνίδια. Ίσως η Τουρκική επιθετικότητα εξέφρασε την δυσαρέσκεια άλλων πλευρών για την επικείμενη παραγγελία μας στους Γάλλους που ήδη μαγειρευόταν. Ίσως να οφειλόταν στις δηλώσεις Καραμανλή για πάγωμα των εξοπλισμών, κάτι που εκνεύρισε τους ελευθερωτές μας. Όπως και να έχει, είναι δεδομένο ότι εφόσον σε μια περίοδο τέτοιας οικονομικής στενότητας, που η Ελλάς δυσκολεύεται να αναχρηματοδοτήσει τα χρέη της (δείτε τα τελευταία spreads που χτύπησαν νέο υψηλό!), γίνονται τέτοιες παραγγελίες σημαίνει ότι είμαστε πλήρως εξαρτημένοι 350% από όλους αυτούς που μας εξοπλίζουν με μπαμπούλα την Τουρκία. Καμία ανεξαρτησία δεν έχουμε, υπάρχουμε μόνο επειδή είμαστε πελάτες. Άλλωστε αν δεν είχαν θυσιαστεί οι σύμμαχοι στη ναυμαχία του Ναβαρίνου το μέλλον μας θα ήταν αβέβαιο λόγω του ότι οι Τούρκοι είχαν καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση του 1821.....

Η Τουρκική επιθετικότητα κάνει τα αμύθητα ποσά που πάνε στις πολεμικές βιομηχανίες να φαίνονται δικαιολογημένα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει Τουρκική επιθετικότητα, σημαίνει απλά ότι η Τουρκική επιθετικότητα και το στρατοκρατικό καθεστώς της Τουρκίας απολαμβάνουν ένα προνομιακό καθεστώς υπόγειας στήριξης από λόμπι στο εξωτερικό που επηρεάζουν σημαντικά την συνολική εξωτερική πολιτική διαφόρων χωρών. Οι παραγγελίες που κάναμε για τις Γαλλικές φρεγάτες αποτελεί μια τεράστια μεταφορά πόρων από την Ελλάδα στο εξωτερικό. Πόροι που δίνονται με πρόσχημα την ασφάλεια και εξαγοράζουν την ασφάλεια μας. Και παραμένει σε εκκρεμότητα βέβαια η μεγάλη νέα παραγγελία αεροσκαφών τελευταίας γενιάς.

β) Εφόσον κάναμε τόσο μεγάλες αγορές ας δούμε τι ψωνίσαμε. Πολλοί ξαφνιάζονται που κάθομαι και ψάχνω αυτά τα πράγματα, όμως το τι ακριβώς ψωνίζουμε έχει μεγάλη γεωπολιτική σημασία από πολλές πλευρές. Θα το αναλύσουμε αυτό μια άλλη φορά. Ας θαυμάσουμε τώρα τα καινούργια μας αποκτήματα:

Οι φρεγάτες που συμφωνήσαμε να αγοράσουμε είναι οι τύπου Fremm οι οποίες βγαίνουν σε τρεις εκδόσεις (όπως λέμε 1400, 1600 και 2000 κυβικά...). Η πρώτη έκδοση εξειδικεύεται στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο, η δεύτερη στα βαθιά πλήγματα στην ξηρά με τους μελλοντικούς περίφημους πυραύλους SCALP NAVAL και η τρίτη έκδοση στην αντιαεροπορική άμυνα και άμυνα περιοχής με το περίφημο αντιαεροπορικό σύστημα FREDA που θα φέρει τους Aster 30 και Aster 15. Οι φρεγάτες θα έχουν και άλλα όπλα όπως το γνωστό από τα παλαιότερα πλοία μας που ναυπηγήθηκαν στην Ολλανδία Ότομελάρα, θα μπορεί να φέρει βεβαίως τους πυραύλους Exocet για προσβολή άλλων πλοίων καθώς και άλλα.

Ας πάμε όμως στο ζουμί της υπόθεσης που είναι το σύστημα Scalp Naval. Ένα πραγματικό υπερόπλο που θα μπορεί να εκτοξεύσει πυραύλους από τις φρεγάτες για να πλήξουν θέσεις του εχθρού στην στεριά σε βάθος 1000 χιλιομέτρων με μεγάλη ακρίβεια. Αυτό σημαίνει ότι αν ένα τέτοιο πλοίο βρίσκεται κοντά στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου θα μπορεί να πλήξει στόχους μέσα στην Άγκυρα! Πρόκειται δηλαδή για ένα όπλο που μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε δύο φορές εθνική υπερηφάνεια... Αυτά βέβαια στο μέλλον γιατί σήμερα οι Scalp φτάνουν μόνο τα 240 χιλιόμετρα και εξαπολύονται μόνο από αεροσκάφη που μπορούν να τους φέρουν. Τέτοιους πυραύλους έχουν μόνο η Μ.Βρετανία (900 για τα Tornado), η Γαλλία (500 για τα Rafale και Mirage 2000-5), οι Ιταλοί (200 πυραύλους) και οι Έλληνες (90 πυραύλους που παραγγέλθηκαν μαζί με τα 12 νομίζω Mirage 2000-5 που είχε ψωνίσει ο Σημίτης). Αν οι σκέτοι Scalp ήταν στρατηγικό όπλο τότε τι να πούμε για τους Scalp Naval! Οι Τούρκοι καλά είδατε δεν έχουν Scalp αλλά έχουν τους αμερικάνικους AGM (με βεληνεκές 110 χιλιόμετρα υπο προϋποθέσεις) και κάποιες συνεργασίες με το Ισραήλ (Popeye missiles).

Το άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό των φρεγατών τύπου Fremm είναι η άμυνα μικρής περιοχής. Τα πλοία που έως τώρα είχαμε διέθεταν απλά αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα τα οποία ήδη θεωρούνται απαρχαιωμένα. Οι ήδη υπάρχουσες φρεγάτες μας είναι ιδιαίτερα ευάλωτες από εναέριες επιθέσεις. Παράλληλα δεν διαθέταμε πλοία με εξελιγμένα αντιαεροπορικά συστήματα και άμυνα έστω μικρής περιοχής. Αυτό σημαίνει ότι όταν τα πλοία αυτά θα πλεύσουν στο Αιγαίο θα μπορούν να προστατεύουν νησιά πλέοντας κοντά τους, στρατιωτικές επιχειρήσεις και μικρές θαλάσσιες περιοχές που έως τώρα μπορούσαν να καλυφθούν μόνο με αεροπορικές αποστολές. Συνεπώς και αυτό αποτελεί ένα στρατηγικό όπλο που αλλάζει τις ισορροπίες, δεδομένου ότι αυτά τα συστήματα και παρόλο που δεν έχουν δοκιμαστεί σε πραγματικές μάχες έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν ταυτόχρονα 300 στόχους σε αποστάσεις έως 30 χιλιομέτρων.

Φαντάζομαι ότι κάποιοι ήδη θα κάνουν σχέδια να τα δουν όλα αυτά σε πλήρη λειτουργία σε αληθινές μάχες. Σίγουρα οι "σύμμαχοι" δεν μετάνιωσαν για τη ναυμαχία του Ναβαρίνου.

Update: Επίσης δείτε και αυτό για τους Scalp Naval (Storm Shadow)

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Η ανθρώπινη φύση στο μεγεθυντικό φακό

Regions thought to be cross-activated in graph...Image via Wikipedia
Η κυρία Ντόντς βρισκόταν στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Πριν από δύο βδομάδες είχε πάθει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο στο δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο που την άφησε παράλυτη από την αριστερή πλευρά του σώματός της. Όπως αρκετοί ασθενείς με εγκεφαλικό στο δεξιό ημισφαίριο και παρόλο που η κα Ντόντς είχε πλήρη πνευματική διαύγεια αντιμετώπιζε το θέμα της αγνοώντας ότι η αριστερή πλευρά του σώματός της είναι παράλυτη.

"Κυρία Ντοντς πώς αισθάνεστε σήμερα;"
"Γιατρέ, έχω πονοκέφαλο"
"Για ποιο λόγο είσαστε στο νοσοκομείο, κα Ντόντς;"
"Έπαθα εγκεφαλικό"
"Πώς αισθάνεστε τώρα;"
"Μια χαρά"
"Μπορείτε να περπατήσετε;"
"Ασφαλώς μπορώ" (Παρόλου που ήταν είτε ξαπλωμένη είτε σε αναπηρική καρέκλα)
"Πώς νιώθετε τα χέρια σας; Απλώστε τα. Μπορείτε να τα κινήσετε;"
"Ασφαλώς μπορώ να κινήσω τα χέρια μου"
"Κυρία Ντόντς, μπορείτε να αγγίξετε τη μύτη μου με το δεξιό σας χέρι;"
Η κυρία Ντόντς αγγίζει τη μύτη του γιατρού χωρίς καμία δυσκολία.
"Κυρία Ντόντς, μπορείτε να αγγίξετε τη μύτη μου με το αριστερό σας χέρι;"
Το χέρι της κας Ντόντς ασφαλώς δεν κινείται.
"Κυρία Ντόντς αυτή τη στιγμή αγγίζετε τη μύτη μου με το αριστερό σας χέρι;"
"Ασφαλώς, την αγγίζω"

Στο σημείο αυτό η κα Ντόντς έπλασε με το μυαλό της την εικόνα ότι αγγίζει τη μύτη του ιατρού με το αριστερό της χέρι.

"Κυρία Ντόντς μπορείτε να χειροκροτήσετε;"
Η κυρία Ντόντς άρχισε να κινεί το δεξιό της χέρι σαν να υπήρχε ένα φανταστικό αριστερό κοντά στη μέση γραμμή.

Στο παραπάνω παράδειγμα η ασθενής βρίσκεται σε μια ακραία μορφή άρνησης της κατάστασής της. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ασθενείς όταν τους ζητείται να αγγίζουν κάτι ή να κάνουν κάτι με το παράλυτο χέρι αρνούνται να το κάνουν αναφέροντας περίεργες δικαιολογίες. Για παράδειγμα κάποιοι ασθενείς λένε ότι πάσχουν από αρθρίτιδα και γι' αυτό δεν θέλουν να κινήσουν το χέρι τους. Άλλοι λένε : "γιατρέ ποτέ δεν μπορούσα να χρησιμοποιώ αποτελεσματικά το αριστερό μου χέρι". Εκλογικεύουν δηλαδή την άρνησή τους.

Υπάρχουν όμως και πιο ακραία περιστατικά όπου οι ασθενείς δεν αποδέχονται καθόλου ότι το παράλυτο μέλος είναι δικό τους. Στο Κέντρο Αποκατάστασης Ρίβερμεντ της Οξφόρδης ο γιατρός σήκωσε το παράλυτο χέρι μιας ασθενούς: "Σε ποιον ανήκει το χέρι αυτό;", ρώτησε, η γυναίκα κοίταξε το γιατρό θυμωμένα και ρώτησε: "Τι θέλει αυτό το χέρι στο κρεββάτι μου;".

Το σημαντικό στοιχείο εδώ είναι για ποιο λόγο οι άνθρωποι με νοσοαγνωσία (αυτό που περιγράψαμε παραπάνω) έχουν υποστεί βλάβη σχεδόν πάντοτε μόνο στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου με αποτέλεσμα την παράλυση της αριστερής τους πλευράς. Το να αρνείται ένα κατά τα άλλα φυσιολογικότατο άτομο ότι το ένα χέρι του δεν είναι δικό του ενώ το χέρι ενώνεται με τον ασθενή μέσω του ώμου του είναι από τα πιο δύσκολα θέματα της νευρολογίας.

Ο καθηγητής Ραμασάντραν (V.S. Ramachandran), επικεφαλής ερευνών στο τμήμα νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου Καλιφόρνια, από τους πιο επιφανείς νευρολόγους της επιστημονικής κοινότητας και πρωτοπόρος στον τομέα του αναφέρει ότι ένας αιώνας νευρολογίας έχει αποδείξει ότι το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου εξειδικεύεται στην παραγωγή των ήχων, τη συντακτική δομή του λόγου και την κατανόηση του νοήματος. Αντίθετα, το δεξιό ημισφαίριο ενδιαφέρεται περισσότερο για τις κριτικές πλευρές του λόγου, για τις λεπτές διαφορές της μεταφοράς και της αλληγορίας. Αντικείμενα σημαντικά για την πρόοδο του πολιτισμού, τον μύθο, το δράμα, την ποίηση. Στο αριστερό ημισφαίριο οφείλεται η εστίαση στο ειδικό και η λογική εξέταση των πραγμάτων. Αντίθετα, στο δεξιό ημισφαίριο οφείλεται η κατάλληλη συναισθηματική απόκριση, η συνθετική αντίληψη των πραγμάτων, η εξήγηση των εκφράσεων του προσώπου.

Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου ευθύνεται για την δημιουργία των πεποιθήσεων και του συστήματος αξιών μας, μια από τις εργασίες του είναι να διατηρεί τη συνοχή αυτού του συστήματος-μοντέλου σκέψης και αντίληψης του κόσμου κάνοντας ό,τι μπορεί για να το διατηρήσει. Το δεξιό ημισφαίριο από την άλλη κάνει συνεχώς νέες συγκρίσεις ερευνώντας για αντιφάσεις και τροφοδοτεί τον εγκέφαλο με νέες πληροφορίες που αμφισβητούν το ισχυρό μοντέλο του αριστερού ημισφαιρίου.

Υπάρχουν κάποιες φορές (καθημερινά θα έλεγα) που το μοντέλο μας για τον κόσμο δέχεται πληροφορίες και αμφισβητήσεις από το δεξιό ημισφαίριο που δεν ταιριάζουν με το status quo του. Συνήθως τότε και εφόσον οι πληροφορίες αυτές είναι μεμονωμένα γεγονότα το μοντέλο που έχουμε στο μυαλό μας δεν διαγράφεται. Οι πληροφορίες που δεν ταιριάζουν μάλλον αποκρύπτονται ή μένουν άσκεπτες όπως λέει ο Αξελός. Αν με κάθε νέα και αντιφατική πληροφόρηση διαγράφαμε το μοντέλο μας (λόγω π.χ. ενός ανίσχυρου αριστερού ημισφαιρίου) τότε θα ήμασταν ανισόρροποι, θα αλλάζαμε πολύ συχνά γνώμη για όλα και τελικά θα τρελαινόμασταν. Αντίθετα ο εγκεφαλικός μας μηχανισμός θέτει σε περιορισμό κάθε νέα πληροφόρηση που είναι σε αντιδιαστολή με το μοντέλο που προστατεύεται με λειτουργίες που συμβαίνουν στο αριστερό μας ημισφαίριο. Παρόλα αυτά όταν τα γεγονότα είναι συντριπτικά τότε συχνά το μοντέλο αντίληψής μας αλλάζει δραματικά.

Όχι όμως όταν κάποιος υποστεί βλάβη στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Τότε παύει να μπορεί ο άνθρωπος να αμφισβητεί το κυρίαρχο μοντέλο του αριστερού ημισφαιρίου. Το αριστερό ημισφαίριο θα αναμορφώσει την υπάρχουσα πληροφορία για να την κάνει να χωρέσει στο δικό του μοντέλο ακόμη και αν έχει άπειρες αντιφάσεις και ανακολουθίες. Αυτό συμβαίνει επειδή έχει ακυρωθεί λόγω βλάβης το δεξιό ημισφαίριο που δουλειά του εκτός των άλλων είναι η αμφισβήτηση του μοντέλου. Τότε έχουμε την περίπτωση της Άρνησης.

Ο Ραμασάντραν (V.S. Ramachandran) παρομοιάζει το αριστερό ημισφαίριο ως έναν ανυποχώρητο συντηρητικό, προσκολλημένο στο status quo και το δεξιό ημισφαίριο ως έναν αριστερό επαναστάτη. Έτσι η κα Ντόντς μην έχοντας τη βοήθεια του δεξιού ημισφαιρίου της δεν μπορεί να αποδεχτεί την πραγματικότητα ότι το χέρι της είναι παράλυτο. Αντίθετα, οι ασθενείς με εγκεφαλικό και βλάβες στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μπορούν σχεδόν πάντοτε και με μεγάλη ευκολία να καταλάβουν αμέσως αυτό που τους συμβαίνει.

Με πειράματα που γίνονται μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι οι ασθενείς με νοσοαγνωσία πιστεύουν πολύ βαθιά μέσα τους ότι είναι καλά. Πλάθουν φανταστικές εικόνες που πιστεύουν οι ασθενείς για να καλύψουν την πραγματικότητα που έρχεται σε αντίφαση με το υπάρχον μοντέλο τους. Έχει βρεθεί για παράδειγμα ότι ασθενείς με βλάβη που εντοπίζεται στον δεξιό βρεγματικό λοβό πλάθουν μυθοπλασίες και αρνήσεις που περιορίζονται στην εικόνα του σώματός τους. Όταν οι βλάβες βρίσκονται κοντά στο πρόσθιο τμήμα του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου τότε οι αρνήσεις είναι μεγαλύτερες και αυτοπροστατευτικές. Σε τέτοιες αυτοπροστατευτικές κατηγορίες ανήκουν οι άνθρωποι με σωματοπαραφρένεια οι οποίοι πιστεύουν ότι κάποιο μέρος του σώματός τους δεν τους ανήκει.

Το 1987 ο Ιταλός νευρολόγος Εντουάρντο Μπίζιακ έκανε ένα ευφυές πείραμα που επαναλήφθηκε στις μέρες μας. Ο Μπίζιακ δοκίμασε τον διακλυσμό με πίεση του αριστερού αυτιού του ασθενούς με νοσοαγνωσία με κρύο νερό μέσω μιας σύριγγας. Αυτό με κάποιο τρόπο μέσω των εσωτερικών νεύρων που οδηγούν στον εγκέφαλο ερεθίζει συγκεκριμένα κέντρα του εγκεφάλου και οδηγεί στην προσωρινή ενεργοποίηση εγκεφαλικών κέντρων με ζημιά. Ο ασθενής μετά τον διακλυσμό με κρύο νερό στο αυτί δήλωσε φυσιολογικά ότι όντως ΔΕΝ μπορούσε να κινήσει το παράλυτο χέρι του, κάτι που δείχνει ότι το φαινόμενο δεν είναι ψυχολογικό αλλά νευρολογικό.

Σε επανάληψη των πειραμάτων του Μπίζιακ οι μελετητές θέλησαν να κάνουν ερωτήσεις στον ασθενή με προσωρινή επίγνωση της κατάστασής του για να ανακαλύψουν περισσότερα στοιχεία για τους τρόπους που λειτουργεί η Άρνηση. Όταν λοιπόν ο ασθενής ερωτήθηκε αν μπορεί να κινήσει το παράλυτο χέρι του απάντησε ότι δεν μπορούσε. Όταν ο ασθενής ρωτήθηκε για πόσο καιρό δεν μπορούσε να το κάνει αυτό ο ασθενής απάντησε ότι δεν μπορούσε να το κινήσει από τη στιγμή που έπαθε το εγκεφαλικό και μετά. Είχε πλήρη επίγνωση χωρίς καμία άρνηση, μόνο για μισή ώρα βέβαια. Την επόμενη μέρα οι ασθενείς ήταν και πάλι υπο την επίδραση της άρνησης και της νοσοαγνωσίας. Όταν ο ασθενής ερωτάται τότε για το πείραμα με τον διακλυσμό του αυτιού και του ζητάται να θυμηθεί τι είχε απαντήσει όταν ερωτήθηκε αν το χέρι του λειτουργεί ο ασθενής απαντάει ότι είχε πει ότι λειτουργούσε κανονικά αγνοώντας και αρνούμενος ότι έστω για μισή ώρα είχε επίγνωση. Ο ασθενής δείχνει σαν να φτιάχνει ξανά το σενάριο από την αρχή με τον τρόπο που εξυπηρετεί την άρνησή του.

Ο Καθηγητής Ραμασάντραν μελέτησε το φαινόμενο του διακλυσμού και παρατήρησε ότι το φαινόμενο της πρόσκαιρης επίγνωσης και θεραπείας της άρνησης συνοδευόταν από τις έντονες κινήσεις των οφθαλμών (νυσταγμός) οι οποίες συμβάλλουν στη νευρολογική απόκριση και δημιουργούνται αυτόματα με τον διακλυσμό του κρύου νερού. Οι ίδιες κινήσεις συμβαίνουν και στον ύπνο REM (Rapid Eye Movement), τα διαστήματα δηλαδή μεταξύ του βαθύ ύπνου όπου ο εγκέφαλος κοιμάται βλέποντας εικόνες, τα γνωστά μας όνειρα. Όταν το περιεχόμενο των ονείρων έχει ενοχλητικό νόημα τότε ο εγκέφαλος τα διαγράφει και δεν θυμόμαστε τίποτα. Πολλές φορές όμως τα νοήματα γίνονται αποδεκτά και μας κάνουν να τροποποιήσουμε τη συμπεριφορά μας. Ο Ραμασούντρα αναφέρει ότι πιστεύει ότι κατά τη διάρκεια των δύο αυτών διαδικασιών (διακλυσμός αυτιού και ύπνος REM) ενεργοποιούνται τα ίδια εγκεφαλικά κυκλώματα.

Η εμβάθυνση των μηχανισμών της συνείδησης είναι εξαιρετικά δύσκολη σε πλήρως υγιή άτομα. Πολλά όμως συμπεράσματα προκύπτουν με την διερεύνηση περιπτώσεων ασθενών για το πώς διαμορφώνεται ο μηχανισμός δημιουργίας της μνήμης, με ποιο τρόπο οι νέες πληροφορίες αυτολογοκρίνονται, αφομοιώνονται και τελικά διαμορφώνουν τη συνείδησή μας αυτό που αποκαλούμε το "Εγώ" μας. Ο Φρόυντ ερευνούσε πλευρές της ανθρώπινης φύσης κάνοντας υποθέσεις που δεν μπορούσαν να ελεγχθούν πειραματικά, χρησιμοποιούσε ασαφή ορολογία και επέμενε στο ρόλο του σέξ. Όλες αυτές οι αδυναμίες μπορούν σήμερα να αντικατασταθούν με τα πραγματικά και ελεγμένα με πειράματα γεγονότα. Παρόλα αυτά η συμβολή του Φρόυντ στην αντίληψη ότι η συνείδησή μας είναι μόνο η πρόσοψη της βιτρίνας ή η κορυφή του παγόβουνου δείχνει να επιβεβαιώνεται πειραματικά. Η διερεύνηση εγκεφαλικών βλαβών μπορεί να μελετήσει παράγοντες που λειτουργούν σε όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους σε πολύ μικρότερη κλίμακα επειδή στην περίπτωση των ασθενών έχουν δεκαπλάσιο μέγεθος.

Για περισσότερες πληροφορίες πάνω σε αντίστοιχα πειράματα και μελέτες σε ένα πολύ ευρύ φάσμα νοητικών λειτουργιών δείτε το βιβλίο: του V.S. Ramachandran, Φαντάσματα στον Εγκέφαλο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2004. Σε αυτό θα διαβάσετε πώς κατά τα άλλα εντελώς φυσιολογικοί άνθρωποι με κάποιες βλάβες από ατυχήματα χάνουν τη δυνατότητα να αντιλαμβάνονται την κίνηση των πραγμάτων ενώ κατά τα άλλα μπορούν να τα αναγνωρίζουν κανονικά ακίνητα και πώς αυτό δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί η όραση μέσω ενός συντακτικού μηχανισμού. Ή για άλλους που δεν αναγνωρίζουν τους γονείς τους παρά μόνο γνωστούς τους λόγω καταστροφής κυκλωμάτων που ευθύνονται για την αντιστοίχηση προσώπων και συναισθημάτων ή πώς η επιληψία μπορεί να οδηγήσει κάποιους να νομίζουν ότι βιώνουν θρησκευτικές εμπειρίες.

Επίσης πολύ καλές πηγές διερεύνησης είναι το βιβλίο του γνωστού Όλιβερ Σακς, Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο, Εκδόσεις Καστανιώτη, καθώς και οι ταινίες Revolver, Fight Club, Memento, The Machinist, Δόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάυντ, Next Door (του Πόλ Σλετάνε) και άλλες.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Επαναστάτης με αιτία..

A group of youth interactingImage via Wikipedia
Από το editorial του περιοδικού θέσεις αντιγράφω ένα μέρος:

"4. Η πρωτοκαθεδρία της βίας

Η βία είναι πανταχού παρούσα στην καθημερινότητα ως άποψη και τρόπος ζωής. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσες απλές υπηρεσίες υποστηρικτικές των καθημερινών λειτουργιών ενός νοικοκυριού, μιας δημόσιας υπηρεσίας, μιας επιχείρησης έχουν αναίτια υποκατασταθεί από τις λεγόμενες «υπηρεσίες ασφαλείας». Από τους σεκιουριτάδες που υποκαθιστούν τους θυρωρούς στις πολυκατοικίες και τις δημόσιες υπηρεσίες, ή το προσωπικό υποδοχής σε καταστήματα έως τους κάθε είδους συναγερμούς στις ιδιοκτησίες και τις αντίστοιχες περιπολίες στους δρόμους, η κοινωνία οφείλει να αισθάνεται ότι απειλείται, πρέπει να βιώσει την απειλή της ανασφάλειας καθημερινά στο πετσί της.

Αν όμως αυτή η «ιδιωτική» βία είναι απεχθής και ενίοτε κωμική ως προς το φαντασιακό που υπαινίσσεται (γιατί χρειάζομαι ένστολους μπράβους στα νοσοκομεία για να με κατευθύνουν στον κυκεώνα της γραφειοκρατίας εισαγωγής ασθενούς;), η δημόσια βία με την ανεξέλεγκτη πανταχού παρούσα αστυνομία των ΜΑΤ είναι αποκρουστική και γενεσιουργός ενός νέου κύκλου βίας παντού, με το σύνδρομο του μπράβου σε νυχτερινό κέντρο που επιδεικτικά προβάλλουν.

Η κοινωνική βία υπάρχει καταστατικά ως απότοκος της δημοκρατικής παντοδυναμίας της αγοράς και των δυνάμεων της ταξικής κυριαρχίας. Με πολλαπλούς αποδέκτες.

Υπογραμμίζει την κρατική αυθαιρεσία και ωμή βία που δεν έχει ανάγκη να στηρίζεται πάντα στους νόμους ή που μπορεί να τους αγνοεί επιδεικτικά, μιας και στη δημοκρατία νόμος είναι πάντα το δίκιο του ισχυρότερου.

Συμπληρώνεται από τον κατασταλτικό ρόλο της δικαιοσύνης που με την «ελέω θεού» ανεξέλεγκτη και απόλυτα στεγανή λειτουργία της σχεδόν πάντα προστατεύει τη βία της αστυνομίας κατά της ακεραιότητας και ζωής των πολιτών (οι καταδίκες σε εκατοντάδες περιπτώσεις ωμής αστυνομικής βίας μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού!). Για να μη μιλήσουμε για τη διατεταγμένη και κατόπιν συναλλαγής «απονομή δικαιοσύνης» η οποία με έναν απίστευτο ευφημισμό αποκλήθηκε «παραδικαστικό κύκλωμα». Ή για το πόσες φορές «κατόρθωσε» η δικαιοσύνη να μην κρίνει μια απεργία «παράνομη και καταχρηστική»! Ή για την πρόσφατη ενεργοποίηση του «τρομονόμου» απέναντι στους διαδηλωτές του Δεκέμβρη, την άρνηση λήψης καταθέσεων αυτοπτών μαρτύρων που δεν στοιχειοθετούν τα φανταστικά κατηγορητήρια και την εξίσωση της συμμετοχής σε διαδήλωση με τη συμμετοχή σε παράνομες δραστηριότητες.

Μιλάμε για τα στοιχειώδη δικαιώματα που αγνοούνται ή καταπατώνται με απλές συμφωνίες-συναλλαγές που γίνονται δημόσια μπροστά στα μάτια μας.

Όπως τη σχετικά «ανώδυνη» κληρονομική (ενίοτε και διακομματική) μεταφορά του «δημοκρατικού εκλέγεσθαι» εντός της «πολιτικής οικογένειας», φαινόμενο που αισίως φαίνεται ότι έχει αγγίξει το ένα τρίτο περίπου των βουλευτών και επισφραγίζεται μπροστά στις κάμερες (βλ. ενδεικτικά την τοποθέτηση στις λίστες της ΝΔ και μετέπειτα εκλογή της κόρης του καταδικασθέντος για προστασία χασισοκαλλιεργητών πρώην υπουργού και πρωθυπουργικού συμβούλου Μ. Κεφαλογιάννη).

Ή την πολύ σημαντικότερη βεβαίως θεσμική βία που εκδηλώνεται με την προσπάθεια της κυβέρνησης να αγνοήσει την αποτυχία της στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και να επιβάλλει από την πίσω πόρτα τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων με διάφορα νομικά τεχνάσματα.

Κυρίως όμως μιλάμε για την καθημερινή συστηματική και γενικευμένη καταπάτηση των «νόμων» που ρυθμίζουν εργασιακά, εισοδηματικά και ασφαλιστικά δικαιώματα του εργαζόμενου.

Όπως την παράνομη, ανασφάλιστη και κάτω του ελάχιστου ημερομισθίου απασχόληση μεταναστών, που μικρό δείγμα της είχαμε στη θερινή εξέγερση των μεταναστών που απασχολούνται εποχιακά στη συγκομιδή της φράουλας στην Αμαλιάδα.

Ή ακόμη την ανασφάλιστη εργασία καθαριστικού συνεργείου σε χώρους του ΙΚΑ (το οποίο προφανώς δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει την παρανομία!).

Ή τον ξυλοδαρμό της καθαρίστριας στο Πολυτεχνείο Κρήτης από τον «εργολάβο» γιατί τολμούσε να επιμένει στο σεβασμό των δικαιωμάτων της.

Ή την εκπαραθύρωση οικιακής βοηθού, την απόπειρα συγκάλυψης του γεγονότος και τη σύλληψή της με σκοπό την απέλαση, ενώ ήταν κατάκοιτη στο νοσοκομείο.

Ή τη μαφιόζικη επίθεση με οξύ κατά της συνδικαλίστριας καθαρίστριας εργολαβικού συνεργείου στον ΗΣΑΠ για την οποία υπήρξε αγαστή συνεργασία όλων των μέσων ώστε να αποσιωπηθεί για να μην διαταράξει τη «χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα της Αθήνας»!

Ή την εν ψυχρώ δολοφονία του μαθητή στα Εξάρχεια που «είχε την ατυχία να βρίσκεται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή», όπως μας πληροφόρησαν τα δημοκρατικά μέσα ενημέρωσης.

5. Ο αδύναμος κρίκος


Ένα περιστατικό καθημερινής βίας με απρόσμενη κατάληξη, που φάνηκε ότι ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε στη γενικευμένη εξέγερση με κυρίαρχο το στοιχείο του «εξωθεσμικού». Όψη που έφερε σε μεγάλη αμηχανία τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, αδύναμους πλέον να χειριστούν την καθημερινότητα με τις συνήθεις προφάσεις και τον ολότελα αναξιόπιστο λόγο τους.

Είδαμε λοιπόν την περίφημη «δικαιοσύνη» να χρειάζεται μερικές εβδομάδες για να αποφανθεί αν τελικά «εξοστρακίστηκε» η σφαίρα πριν δολοφονήσει τον «άτυχο» μαθητή (όπου η ζωή είναι πλέον θέμα «τύχης»!), και τελικά να προβάλλει ως Πυθία.

Βιώσαμε τη θεσμική πολιτική και τους πολιτικούς να προσπαθούν να κουκουλώσουν το «συμβάν» και να καλούν τους εξεγερμένους να επιστρέψουν σε μια καθημερινότητα την οποία ούτε μπορούν αλλά ούτε και θέλουν να κατανοήσουν.

Διαβάσαμε περισπούδαστες αναλύσεις που τοποθετούν τη σημερινή εξέγερση στην ιστορική προοπτική των «μεγάλων κατακτήσεων» προηγούμενων γενεών, ώστε γρήγορα να τελειώσουν με την «ανορθογραφία» του παρόντος και να στιγματίσουν το αναίτιο της «μηδενιστικής επανάστασης».

Είδαμε χορτασμένους φαλαινόμορφους πολιτικούς να μας εξηγούν ότι αναμένουν τη διατύπωση αιτημάτων από τους «ταραξίες», λες και η εξέγερση δεν είναι αίτημα από μόνη της.

Διότι δεν είναι σε θέση να «αντιληφθούν» το επίδικο αντικείμενο της εξέγερσης μιας και δεν ταιριάζει στον θαυμαστό κόσμο που έχουν οικοδομήσει πάνω στα συντρίμμια της κοινωνίας της αλληλεγγύης και των αναγκών.

Η ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού αδυνατεί να συλλάβει την «εξέγερση των προνομιούχων» διότι έχει απεμπολήσει βασικές έννοιες που –έστω και συμπληρωματικά και ηγεμονευόμενα– συνόδευαν το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, και μαζί τους τα τελευταία θραύσματα κοινωνικής συνοχής.

Τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα έχουν πλέον αντικατασταθεί από το αδυσώπητο καθεστώς του ανταγωνισμού και των ευκαιριών. Οι συλλογικές αξίες και ανάγκες είναι μια υποσημείωση της ιστορίας του αιώνα των «μεγάλων ολοκληρωτισμών» και αποβάλλονται μαζί με τα απόνερα των κατακτήσεων της εργασίας. Οι ανάσες αναζήτησης και προβληματισμού υπάρχουν μόνο για τη «νέα επιχειρηματικότητα» και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των κοινωνιών στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας. Η κατοχύρωση των κεκτημένων μπορεί να γίνει μόνο αποδεκτή ως μέσο περιστολής των δικαιωμάτων του «άλλου», του «ξένου», του «εκτός». Και επειδή οι παλαιότεροι μπορεί να φέρουν ακόμη μνήμες από τον «αιώνα των άκρων», η πειθάρχηση και η προσαρμογή έχει από χρόνια εστιαστεί στους νέους που καλούνται να «μάθουν» τους νέους κοινωνικούς ρόλους και να ενστερνιστούν άμεσα τις κοινωνικές αξίες του ανταγωνισμού και του κοινωνικού δαρβινισμού.

Η πρώτη εκδοχή αυτής της αλλαγής παρατηρείται στο σχολείο, όπου ο συνδυασμός της παραδοσιακής εθνικιστικής, θρησκόληπτης και ελληνοκεντρικής ιδεολογίας συνυπάρχει με την λατρεία της ανταγωνιστικότητας, του γρήγορου «προσανατολισμού στο επάγγελμα» και της προσαρμογής σε πρότυπα περιστολής των βαθμών ελευθερίας της καθημερινότητας αναντίστοιχης με τα δικαιώματα και τις δυνατότητες που δίνονται στην εποχή.

Και κυρίως για τους εφήβους που ήδη από το γυμνάσιο, αλλά το αργότερο στο λύκειο οδηγούνται σε μια αδιανόητη πολυετή εκμάθηση της υποταγής μέσα από τον πειθαναγκασμό ενός παράλογου εξεταστικού για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, που όμοιό του δεν έχει υπάρξει στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας και άλλων κοινωνιών. Των ΑΕΙ που φυσικά στόχο έχουν να είναι χώροι στους οποίους μέσα από τη «σύνδεση με την παραγωγή» εκκολάπτεται η «νέα επιχειρηματικότητα».

Η εξέγερση με αφορμή τη στυγνή δολοφονία έδειξε ότι η νεολαία που ζει υπό καθεστώς περιστολής των επιθυμιών και καταστολής της δημιουργικότητας αποτελεί αδύναμο κρίκο που έσπασε μέσα στην κρίση. Οι διάφορες εκδηλώσεις της –βίαιες και μη– έδειξαν ότι αναβαπτίζεται στη συλλογική δράση, βρίσκει τη χαρά του κοινού έξω από τους καθημερινούς καταναγκασμούς του ανελέητου ανταγωνισμού, που επιπλέον έχει δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα στην κρίση, και ζητάει ρόλο σε όσα προγραμματίζονται ερήμην αυτής για λογαριασμό της.

Γύρω από αυτό το σημείο κρυστάλλωσης άρχισαν βεβαίως να συμπυκνώνονται και άλλες αντιφάσεις που από μόνες τους δεν είχαν τη δυναμική να εκφραστούν: οι νέοι μετανάστες που ζουν σε καθεστώς «αθλίων» – με την οικονομική κρίση να οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση, οι συνταξιούχοι που στις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές θυμήθηκαν τα παλιά, οι νέοι εργαζόμενοι που θυσιάζονται στο βωμό της κρίσης όπως πετιέται η σαβούρα από το πλοίο που βουλιάζει.

Και ενώ η αντίδραση ογκώνεται, υπάρχουν μερικοί που βιάζονται να «κλείσουν το ζήτημα». Συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στο νέο «συνταγματικό τόξο». "

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Αναγνώριση κολλεγίων και πτυχίων (17346/2008, IdEF)

Paris Exposition: Pont d'Jena toward Chateau o...Image by Brooklyn Museum via Flickr
Το διοικητικό πρωτοδικείο Αθηνών δικαίωσε επίσημα το κολλέγιο IdEF με την έκδοση της απόφασης 17346/2008 κατά του Ελληνικού Δημοσίου. Με την παραπάνω απόφαση το κολλέγιο δικαιώνεται και οι τίτλοι σπουδών που εκδίδονται από το Δημόσιο Γαλλικό Πανεπιστήμιο Paris 13 αναγνωρίζονται και επαγγελματικά και ακαδημαϊκά. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι η απόφαση έκρινε ότι οι δηλώσεις υπουργού παιδείας περί διακοπής της συνεργασίας Γαλλικών Πανεπιστημίων με ελληνικά εργαστήρια ελευθέρων σπουδών ζημίωσε την ενάγουσα που δικαιούται αποζημίωση.

Θεωρώ σημαντικό να αναφέρω το άρθρο 28 του Ελληνικού Συντάγματος:

"1. Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.

2. Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.

3. Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας.

**Ερμηνευτική δήλωση:
Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. "

Και ας δούμε και το άρθρο 16.

Αυτές οι αντιφάσεις δεν ισχύουν μόνο στην παιδεία αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς. Μάλλον θα πρέπει να προσέχουμε που βάζουμε την υπογραφή μας.

Πηγές:
1) Νικόλαος Λαγομιτζής
2) esos.gr
3) Πρόεδρος IdEF
4) Το Σύνταγμα της Ελλάδος, άρθρο 28, Διαγόρας

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Μια πρωτοβουλία για Κοινωνικό Νόμισμα (Οβολός)

LONDON - MAY 31:  Party revellers enjoy the at...Image by Getty Images via Daylife
Σημείο των καιρών νομίζω ότι είναι η πρωτοβουλία "ΟΒΟΛΟΣ" για την δημιουργία ενός κοινωνικού νομίσματος που πρόκειται να λειτουργήσει στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα:
Αντιγράφω:
"οβολός" κοινωνικό νόμισμα έρχεται ως η Ελληνική απάντηση στην χρηματοοικονομική κρίση.
Οι πολίτες δημιουργούν και στην Ελλάδα το εναλλακτικό σύστημα συναλλαγών. Με το ανταλλάξιμο κοινωνικό νόμισμα "οβολός" κάθε πολίτης και επιχείρηση θα μπορεί να συναλλάσσεται, να παρέχει υπηρεσίες, να εμπορεύεται, να πουλά και να αγοράζει προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς την ανάγκη χρήσης του ευρώ. Το "τοπικό σύστημα συναλλαγών "οβολός" θα λειτουργεί με την μορφή συμμετοχικών συνεταιρισμών.

"Κάθε πολίτης θα μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες και προϊόντα και να πληρώνεται σε "οβολούς" και κάθε επιχείρηση να διαθέτει τμήμα των προϊόντων και υπηρεσιών της με χρήση "οβολών". Εναλλακτικά συστήματα λειτουργούν στις περισσότερες χώρες του κόσμο και ο "οβολός" κοινωνικό νόμισμα είναι η Ελληνική συμμετοχή. Το σύστημα θα λειτουργεί με κάρτες χρέωσης-πίστωσης "οβολών" και με χρήση ηλεκτρονικών συναλλαγών. Εκατό "οβολοί" θα αντιστοιχούν σε ένα Ευρώ. Το σύστημα οργανώνεται αρχικά σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Η ομάδα πρωτοβουλίας δέχεται προτάσεις ανάπτυξης του συστήματος σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.
Ήρθε η στιγμή οι Έλληνες πολίτες να δώσουν την απάντηση τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα με την χρήση του Ελληνικού Κοινωνικού Νομίσματος "οβολός"! ".

Δείτε το σάιτ εδώ: ΟΒΟΛΟΣ
και στο facebook: Facebook, ΟΒΟΛΟΣ

Δεν ξέρω αν πρόκειται για κάτι πρωτοποριακό αλλά οπωσδήποτε θα το παρακολουθούμε το ζήτημα γιατί έχει πολύ ενδιαφέρον.

Από φοροεισπράκτορες καρπαζοεισπράκτορες...

MOUNTAIN VIEW, CA - OCTOBER 27:  The Airship V...Image by Getty Images via Daylife
Συγκλονιστική ήταν η πρόβλεψη της ΕΕ για την ελληνική ανάπτυξη το 2009 την οποία κατέβασε στο μόλις 0,2%. Θυμίζω ότι ο προϋπολογισμός Αλογοσκούφη μιλούσε για ανάπτυξη 2,7%, αυτό είναι μια τεράστια διαφορά που δεν δικαιολογείται ούτε από άσχετους. Όταν είχε ανακοινωθεί ότι ο προϋπολογισμός προέβλεπε 2,7% ανάπτυξη γελούσανε όλοι με τον Αλογοσκούφη. Τώρα η πρόβλεψη της ΕΕ ήρθε σαν κόλαφος για την κυβέρνηση. Ειλικρινά δεν ξέρω αν ο Παπαθανασίου μπορεί να κάνει κάτι εφόσον η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα ούτε νομισματική πολιτική να ακολουθήσει, αυτή ασκείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά ούτε και επεκτατική δημοσιονομική πολιτική μπορεί να ακολουθήσει εφόσον η Ελλάδα είναι στην μαύρη λίστα της ΕΕ λόγω ελλειμμάτων. Οπότε αυτό που μένει είναι να δανείζεται με όλο και αυξανόμενα επιτόκια και να αρχίσει να καθυστερεί πληρωμές. Το spread των 5ετων ομολόγων έφτασε τις 314 μονάδες βάσης και η κυβέρνηση μαζί με τον ελληνικό λαό αρχίζουν να βυθίζονται στην κινούμενη άμμο της Ευρωπαϊκής κρίσης.

Ένα σημαντικό πρόβλημα που δεν έχει υπολογιστεί ακόμη είναι οι ακάλυπτες επιταγές. Στο εξωτερικό οι επιταγές εξοφλούνται αμέσως ή σχεδόν αμέσως, στην Ελλάδα όμως είναι διάρκειας 3 μηνών, 4 μηνών, 6 μηνών κτλ!! Αυτό σημαίνει ότι κάποιος πλήρωνε με επιταγές και αυτός που έπαιρνε τις επιταγές τις πήγαινε στην τράπεζα και η τράπεζα τις προεξοφλούσε και του έδινε ζεστό χρήμα για να κινηθεί. Τώρα αυτή η διαδικασία πάγωσε και οι τράπεζες την συνεχίζουν με το σταγονόμετρο την ώρα που ο Προβόπουλος διοικητής της ΤτΕ δηλώνει ότι τα επιτόκια είναι ήδη πολύ χαμηλά και δεν πρέπει να αναμένουμε να μειωθούν άλλο.

Την ίδια στιγμή σε όλη την Ευρώπη τα πράγματα χειροτερεύουν και οι κρατικοποιήσεις ιδιωτικών επιχειρήσεων αυξάνονται, τα κράτη είναι καταχρεωμένα και η ΕΕ είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευσή της. Η οικονομική συνεργασία εν μέσω οικονομικής ανάπτυξης ήταν αυτή που προώθησε την ίδρυσή της (ΕΟΚ) και η οικονομική κρίση είναι αυτή που θα την αποδιοργανώσει εντελώς και θα την διαλύσει επί της ουσίας.

Σε αυτό το κλίμα η Ελλάδα δεσμεύεται από την Ευρώπη στην οικονομική πολιτική και δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η ευθύνη όλη ανήκει βέβαια στον Αλογοσκούφη και τον Καραμανλή που όταν έπρεπε δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Σύντομα η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με συνθήκες ασφυκτικής πίεσης για επιπλέον ακριβό δανεισμό, θα πιέζεται από την ΕΕ να μειώσει τις δαπάνες της, δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει την καλπάζουσα αύξηση της ανεργίας ενώ οι καθυστερήσεις πληρωμών συντάξεων, μισθών και άλλων δαπανών θα αρχίσει να είναι κάτι συνηθισμένο.

Παρόλα αυτά ο Αλογοσκούφης μόνος του όταν πρωτοεκλέχτηκε η ΝΔ η πρώτη δουλειά που έκανε ήταν να πάει στην ΕΕ και να δηλώσει ότι έχουμε μεγαλύτερα ελλείμματα από όσα είχαμε (προφανώς επειδή είχε εμπιστοσύνη ότι πήγαινε καλά η οικονομία...), πριν από 8-9 μήνες δήλωνε μαζί με τον Καραμανλή ότι όλα πάνε καλά στην οικονομία και πριν από ελάχιστο χρονικό διάστημα στον προϋπολογισμό προέβλεπε ανάπτυξη 2,7%.

Τώρα θα τρέχουν να μαζέψουν ανύπαρκτους φόρους ενώ όλοι ξέρουν ότι ουκ αν λάβης παρά του μη έχοντος. Έτσι από φοροεισπράκτορες της ΕΕ που είχαν καταντήσει θα μετατραπούν τώρα σε καρπαζοεισπράχτορες, γιατί οι αντιδράσεις θα είναι εκρηκτικές την ίδια στιγμή που είναι κοινό μυστικό ότι οι τράπεζες δεν χορταίνουν όσα πακέτα και αν λάβουν από το κράτος. Μόνο οι αγορές μπορούν να σώσουν σε αυτή τη φάση όλες τις οικονομίες και ιδιαίτερα της Ελλάδος, αγορές που όμως πάνε από το κακό στο χειρότερο.

Για όλους τους παραπάνω λόγους καταρρέει και πάλι ανεξέλεγκτα σήμερα το χρηματιστήριο με μεγαλειώδεις βουτιές στα ρηχά...

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Ο νόμος του Πάρκινσον (Parkinson's Law)

Parkinson's LawImage by daisybush via Flickr
Μια ηλικιωμένη γυναίκα με άπλετο ελεύθερο χρόνο μπορεί να σπαταλήσει όλη την ημέρα για να στείλει μια κάρτα στο γιο της. Θα σπαταλήσει μια ώρα για να βρει την κάρτα που θα του στείλει, άλλη μια για να βρει τα γυαλιά της, μισή ώρα για να βρει τη διεύθυνσή του, μια ώρα και ένα τέταρτο για να γράψει την κάρτα, άλλα είκοσι λεπτά για να αποφασίσει αν θα πάρει ή όχι την ομπρέλα της για να πάει να στείλει το γράμμα. Η συνολική προσπάθεια που θα αφιέρωνε αντίθετα ένας πολυάσχολος άνθρωπος για όλα τα παραπάνω είναι τρία λεπτά καθώς θα ήταν στο δρόμο για το σπίτι του.

Ο πρώτος νόμος του Πάρκινσον (Parkinson's Law) λέει ότι η εργασία θα επεκταθεί σε όλο τον διαθέσιμο χρόνο για την ολοκλήρωσή της.

Ο δεύτερος νόμος του Πάρκινσον λέει ότι οι δαπάνες αυξάνονται έως ότου καλύψουν το εισόδημα.

Ο τρίτος νόμος του Πάρκινσον λέει ότι η επέκταση σημαίνει πολυπλοκότητα, και πολυπλοκότητα σημαίνει παρακμή και αποσύνθεση.

Ο τέταρτος νόμος του Πάρκινσον λέει ότι η καθυστέρηση είναι η πιο θανάσιμη μορφή της άρνησης.

Ο πέμπτος νόμος του Πάρκινσον λέει ότι ο απαιτούμενος χρόνος για την λήψη από μια επιτροπή μιας απόφασης είναι αντιστρόφως ανάλογος του ποσού που απαιτείται.

Ο έκτος νόμος του Πάρκινσον λέει ότι η κατάρρευση των οργανισμών εξαρτάται από τον αριθμό των υπαλλήλων με ασυνήθιστα υψηλή ανικανότητα και ζηλοφθονία που ανέρχονται σε υψηλότερες βαθμίδες εξουσίας.

Πηγές:
1) How Do You Cure Injelitance? (Forbes, 1986)
2) Parkinson's Law (Wiki)
3) The original Article of first law
4) Explaining the curse of work (NewScientist)

Η ευχή του Φάουστ

Cooking with a Wok in ChinaImage via WikipediaΕνώ συνεχίζεται η αντίστροφη μέτρηση προς την διάλυση της οικονομίας η Ζέζα Ζήκου γράφει για τον οικονομικό ξεπεσμό..(Καθημερινή). Για την λαϊκή δυσαρέσκεια που αναφέρει έχουν γνώση οι φύλακες: οπλίζει 50,000 ιδιωτικούς αστυνομικούς η κυβέρνηση!! (Omadeon)

Έμπρακτη συμπαράσταση στην ηρωική Κούνεβα


"Αυτός είναι ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από τους μπράβους των εργολάβων σαν τιμωρία για τη δράση της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
IBAN: GR28 0172 0120 0050 1201 9021 277
Descheva Elena Kuneva Kostadinka Nikolova

Να καταθέσουμε την ενίσχυση μας χωρίς δεύτερη σκέψη και τσιγκουνιές. Όχι από το περίσσευμα μας. Ας μας λείψουν τα χρήματα. Είναι θέμα στοιχειώδους ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι δήλωση ότι η εργοδοτική τρομοκρατία ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ." Πηγή: Indy.

Άλλες συμμετοχές:
e-left
Ακυβέρνητες Πολιτείες
Gatouleas
Theoulini
Homo Sapiens
Και δείτε και αυτά :
Το ανήθικο του συνδικαλισμού (Black Cat Red Cat)
Hayek ένα κάθαρμα του βιτριολισμού (Greek Rider)

Η ισηγορία της εξέγερσης

Culinary triangleImage via WikipediaΠολλοί σνομπάρουν τις διαδηλώσεις και πιστεύουν ότι μόνο μέσω του πολιτισμένου διαλόγου θα μπορέσουν να προωθήσουν το δίκαιο και σωστό. Δεν μπορούν να καταλάβουν ποιο είναι το νόημα μιας κινητοποίησης στο δρόμο. Τα τελευταία χρόνια ακούμε και τα παρακμιακά του τύπου: "...μα είναι δυνατόν να κλείνουν το κέντρο;". Μάλιστα, τις μέρες των εξεγέρσεων τον Δεκέμβριο, έπεσαν βροχή τα e-mail και τα τηλεφωνήματα στο Μαξίμου για να επέμβουν τα τάνκς και ο στρατός την ίδια στιγμή (τυχαία πάντοτε) που τα πουλημένα ΜΜΕ έκλαιγαν με κροκοδείλια δάκρυα για την πτώση του τζίρου (επειδή δηλαδή δεν πουλούσαν πολλές κιλότες και τσαντάκια τα μαγαζιά), τότε μόνο θυμούνται και τους εργαζόμενους, μόνο τότε που τους συμφέρει.

Νομίζω λοιπόν ότι υπάρχει ένας πολύ σοβαρός λόγος για τον οποίο είμαι υπέρ των συγκεντρώσεων, των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, της άγριας απεργίας και του αγώνα στους δρόμους:

Ο λόγος είναι ότι οι επιχειρηματίες και η ελίτ της χώρας ελέγχουν τα πάντα, τις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες, τους πολιτικούς, τον στρατό, τις δημόσιες υπηρεσίες κτλ. Συνεπώς ελέγχουν τη γνώμη όλων, και μετά ζητάνε τη γνώμη μας, δήθεν δημοκρατικά, για να αποφασίσει ο λαός....Ας είχε ο λαός ανεξάρτητα Μέσα ενημέρωσης, ας είχε εφημερίδες, ας είχε φωνή, δηλαδή ΙΣΗΓΟΡΙΑ και μετά θα μιλούσαμε για δημοκρατία. Συνεπώς η δημοκρατική διαβούλευση γίνεται το άλλοθι της επικράτησης της γνώμης πάντοτε αυτών που έχουν οικονομικούς πόρους για να εξαγοράζουν την προβολή-επιβολή της φωνής τους. Τα μεγάλα λόγια περί δημοκρατίας είναι για τα μικρά παιδιά.

Όταν όμως άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους συμβαίνει κάτι που μοιάζει με κβαντική ανωμαλία βαρυτικού πεδίου. Οι γνώμες τους δεν εξαγοράζονται, σηκώνουν τη γροθιά στον αέρα και τραγουδάνε όλοι μαζί. Ενίοτε συγκρούονται και με τις δυνάμεις καταστολής. Κλείνουν την κυκλοφορία, αναγκάζουν τους ανθρώπους να δουν προσωποποιημένα την άλλη γνώμη που ίσως λόγω της παραπληροφόρησης δεν ήξεραν καν ότι υπήρχε.

Όταν οι άνθρωποι είναι πολλοί, οι φωνές δυνατές, το πλήθος πυκνό και η συχνότητα αντίδρασης μεγάλη τότε οι απαθείς άνθρωποι έχουν μια ευκαιρία να γίνουν και πάλι άνθρωποι και να αισθανθούν το αίμα να κυλάει στις φλέβες τους. Όταν οι αντιδράσεις είναι πολύ έντονες και υπάρχουν συγκρούσεις τότε οι απαθείς άνθρωποι αναγκάζονται να πάρουν θέση αντιμέτωποι με τη συνείδησή τους, μόνο τότε συμβαίνει αυτό. Τότε το θέμα αποκτάει μεγάλες διαστάσεις και ξεφεύγει από τον έλεγχο της κατευθυνόμενης πληροφόρησης.

Τότε μόνο, όταν τα πράγματα τίθενται εκτός ελέγχου, η εκάστοτε κυβέρνηση και εξουσία αναγκάζεται να λάβει κάποια μέτρα. Αν οι αντιδράσεις συνεχίσουν τότε φλερτάρουν με την ιδέα της βίαιης καταστολής. Υπάρχουν φορές που δεν μπορούν να το αποφύγουν. Τότε είναι που η βία της εξουσίας αποκαλύπτεται και οι απαθείς άνθρωποι ξυπνάνε και στηρίζουν τα κινήματα, τότε η απάθεια των απαθών ανθρώπων στρέφεται ενάντια στην εξουσία. Τότε η εξουσία έχει την ανάγκη της στήριξης των απαθών οι οποίοι καταδικάζουν τις ελίτ είτε με τη σιωπή τους είτε με την ανοχή τους στους εξεγερμένους. Τότε το κατασκεύασμα της απάθειας στρέφεται εναντίον των κατασκευαστών του..

Τα γράφω όλα αυτά συν τοις άλλοις και με αφορμή αυτό το κείμενο: Οι τηβεννοφόροι του ΣτΕ (Σαλάτα Εποχής).

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

ΑΣΕΠ καθηγητών 2009 και επιχειρηματικότητα

Music for 2001: A Space Odyssey album coverImage via Wikipedia
Σε λίγες μέρες ξεκινάει ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ καθηγητών. Η αγωνία για πολλούς έχει φτάσει στο κατακόρυφο, η προετοιμασία και οι θυσίες σχεδόν δύο ετών πλησιάζουν στην ώρα της κρίσεως. Και εδώ τίθενται μια σειρά ερωτημάτων: Κατ' αρχήν οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ είναι περισσότεροι από 100,000. Αν προσθέσουμε και τους άλλους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ καθώς και τα "παραθυράκια" τότε ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν ασύλληπτο αριθμό υποψηφίων για τα δεδομένα της χώρας.

Προφανώς οι άνθρωποι δεν είναι ανόητοι, εδώ υπάρχει κάποιο πρόβλημα που σχετίζεται με την ιδιωτική οικονομία σε συνάρτηση με τη δημόσια. Τι γίνεται λοιπόν αν κάποιος αποτύχει στον ΑΣΕΠ;; Ο διαγωνισμός των καθηγητών είναι κάθε 2 χρόνια περίπου, τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Είναι προφανές για μένα ότι οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ των καθηγητών είναι μια διαδικασία μεταφοράς ευθυνών. Αν δεν υπήρχε αυτή η διαδικασία θα λέγαμε ότι υπάρχουν τόσες χιλιάδες αδιόριστοι καθηγητές. Με τον ΑΣΕΠ λέμε ότι υπάρχουν τόσες χιλιάδες αποτυχόντες. Τι άλλο σημαίνει ότι κάποιος περνάει τη βάση διορισμού αλλά δεν διορίζεται; Σημαίνει μόνο ότι έπαιξε και έχασε, η ευθύνη μεταφέρεται στον ίδιο. Τα ερωτήματα όμως είναι πολλά για το τι επί της ουσίας μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί που θα αποτύχουν. Και ως γνωστόν θα αποτύχουν οι περισσότεροι.

Συνήθως οι "αποτυχόντες" του ΑΣΕΠ των καθηγητών κάνουν μερικά ιδιαίτερα, μαθήματα σε φροντιστήρια ή και άσχετες εργασίες. Άλλοι (αρκετοί θα έλεγα) μένουν άνεργοι προσπαθώντας να διαβάσουν για τον επόμενο διαγωνισμό μετά από 2 χρόνια.... Οι παραπάνω ενασχολήσεις είναι χειρότερες από όσο φαίνονται. Οι καθηγητές σε φροντιστήρια αμείβονται από 5 έως 10 ευρώ την ώρα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα φροντιστήρια δεν δίνουν πολλές ώρες και απαιτούν επίσης αρκετή εργασία, με γράψιμο σημειώσεων, ασκήσεων, διορθώσεις και άλλα εκτός την διδασκαλία. Επίσης σοβαρό θέμα είναι η μετακίνηση σε μεγάλες πόλεις. Μπορεί δηλαδή να βρει κάποιος κάποιες ώρες σε φροντιστήριο της Καλλιθέας και κάποιες άλλες στο Μαρούσι, κάποιες ώρες θα τις χάσει επειδή δεν προλαβαίνει. Τα ιδιαίτερα είναι και αυτά δύσκολο να βρεθούν και το μεγάλο πρόβλημα εκεί είναι ότι πολλοί δεν πληρώνουν ποτέ. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι πολλοί καθηγητές τρέχουν όλη μέρα για να κερδίσουν στο τέλος του μήνα το πολύ 800 ευρώ. Πολλά εξαρτώνται βέβαια από την ειδικότητα του κάθε ενός και τις σχέσεις που έχει με τους ανθρώπους και τους ιδιοκτήτες. Σε κάθε περίπτωση κάποιος που κερδίζει 500-800 ευρώ το μήνα τρέχοντας σαν τρελός το βλέπει σαν όνειρο να γίνει καθηγητής στο δημόσιο....

Υπάρχουν όμως άλλες επιλογές; Κάποτε (πριν 14 χρόνια περίπου) είχα συναντήσει έναν απογοητευμένο τύπο να περιμένει σε ένα χώλ (μαζί με εμένα και άλλους) για συνέντευξη σε μια ευκαιριακή εργασία. Του έπιασα την κουβέντα και μου είπε ότι ήταν χημικός αλλά δεν έβρισκε εργασία στο αντικείμενό του. Όταν το ρώτησα ποιο ήταν το αντικείμενό του μου είπε καθηγητής!! Εγώ σάστισα λίγο και τον ρωτούσα το πρόγραμμα σπουδών του στο πανεπιστήμιο. Εντυπωσιάστηκα με το πόσα μαθήματα είχε διδαχθεί, τα περισσότερα σε σχέση με τη χημεία. Αμέσως του πρότεινα να ψάξει για εργασία σαν ιατρικός επισκέπτης που ήταν κάτι σχετικό.

Πράγματι οι βιολόγοι, οι ιατροί, οι χημικοί και άλλοι έχουν κάποια εξοικείωση με τις χημικές ουσίες και τα σχετικά και μπορούν εύκολα να σταδιοδρομήσουν σε τέτοιες εταιρείες, να περάσουν από την δύσκολη εκπαίδευση χωρίς κόπο και να είναι πάντοτε ενημερωμένοι. Αντίθετα π.χ. ένας φιλόλογος δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Η εργασία τους δίνει αυτοκίνητο, κινητό τηλέφωνο, ικανοποιητικό μισθό και μπόνους. Ο συγκεκριμένος χημικός δεν ήξερε καν τι είναι ο ιατρικός επισκέπτης. Ο καλύτερος ήταν όμως ένας φίλος μου που δούλευε σε μια τράπεζα και παραιτήθηκε (τα βρόντηξε) για να ανοίξει φαγάδικο σε συνεργασία με έναν φίλο του. Πολλές είναι μάλιστα οι περιπτώσεις που ξέρω με άτομα που εργάζονται σε επιχειρήσεις έχοντας κάνει άσχετες σπουδές, για παράδειγμα απόφοιτος από ιδιωτική σχολή δασκάλων (ή κάτι τέτοιο) και κάνει τον υπεύθυνο μάρκετινγκ σε μια μεγάλη εταιρεία, απόφοιτος πολιτικών επιστημών κυνηγάει τα χρωστούμενα πελατών μεγάλης εισηγμένης εταιρείας.

Με λίγα λόγια δεν έχει καμία σχέση το αντικείμενο σπουδών με το είδος της εργασίας, ό,τι χρειάζεται τους το μαθαίνουν στη δουλειά. Για παράδειγμα ένας γνωστός μου που εργαζόταν κάπου και τα παράτησε για να κάνει τον οδηγό ταξί. Όταν τον ρώτησα τι σχέση έχει αυτό με τα ταξί μου απάντησε ότι του αρέσει να οδηγάει...Μια φίλη μου που εργάζεται σε ξενοδοχείο έχει φτιάξει σελίδα (πριν αρκετά χρόνια) και πουλάει ακίνητα σε ξένους (σαν 2η δουλειά) σε ερώτησή μου για το πώς το σκέφτηκε αυτό μου είπε ότι είδε από τους ξένους που συναναστρεφόταν ότι υπήρχε ενδιαφέρον (τώρα δεν πάει καλά).

Μια άλλη γνωστή μου έτρεχε από φροντιστήριο σε φροντιστήριο και δίδασκε φιλολογικά μαθήματα. Είχε τρελαθεί στο τρέξιμο, περισσότερο από όσο θα έτρεχε ένας ιατρικός επισκέπτης για παράδειγμα, και παράλληλα κέρδιζε πολύ λίγα χρήματα που δεν της επέτρεπαν να ζει αξιοπρεπώς. Συζητώντας κάποτε είπα την ιδέα ότι θα μπορούσε να ψάξει εργασία ως διορθώτρια σε κάποια έντυπο ή να ασχοληθεί με μεταφράσεις ή κάτι παρόμοιο. Εντάξει, ήθελε να γίνει καθηγήτρια, αυτό ήταν το όνειρό της. Αλλά η ανάγκη προηγείται ορισμένες φορές. Τελικά εργάστηκε για μια δεκαετία ως διορθώτρια σε μια τοπική εφημερίδα. Ακόμη δίνει εξετάσεις στον ΑΣΕΠ.

Μια άλλη γνωστή μου με λαμπρές σπουδές στο εξωτερικό (PhD και τα σχετικά) γύρισε στην Ελλάδα και την κοιτούσαν όλοι σαν ούφο. Αν και λέκτορας σε γνωστό πανεπιστήμιο στην Αγγλία, στην Ελλάδα δεν έβρισκε ακαδημαϊκή εργασία. Συζητούσαμε μια μέρα και λέγαμε ιδέες. Αποφάσισε τελικά και έκανε κάτι πρωτοποριακό, επικοινώνησε με κάποια γνωστά ξενοδοχεία και τους πρότεινε να κάνει διαλέξεις επί του γενικότερου αντικειμένου της σε ξένους που είναι σε διακοπές. Αυτός που κάνει διακοπές θέλει να είναι χαλαρός, να κάνει τα μπανάκια του αλλά κάποια στιγμή όταν βαριέται μπορεί να πάει να ακούσει και καμία ομιλία από αυτές που διοργανώνει το ξενοδοχείο και να μάθει και πέντε πράγματα που δεν ήξερε, ανεβαίνει έτσι και το πρεστίζ του ξενοδοχείου. Φέτος έμαθα ότι κάποια στιγμή πέρασε και από το Queen Mary που διασχίζει τον Ατλαντικό για να κάνει κάποιες διαλέξεις που έχουν σχέση με ιστορία! Ως γνωστόν η πιο φτηνή καμπίνα χωρίς φιλιστρίνι σε αυτό το "βαπόρι" κοστίζει 4000 ευρώ το άτομο.

Θα μπορούσα να κάθομαι εδώ μέχρι αύριο το πρωί και να απαριθμώ περιπτώσεις γνωστών, φίλων κτλ. Συνεπώς νομίζω ότι η δεδομένη αποτυχία ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων στον ΑΣΕΠ σε λίγες ημέρες δεν είναι για να απογοητευτεί κανένας. Μπορεί αυτό να αποτελέσει την ευκαιρία για να ανακαλύψει κάποιος ένα ταλέντο που δεν ήξερε ότι είχε, όλοι έχουμε τέτοια ταλέντα. Για παράδειγμα ένας φίλος μου που εργάζεται σε μια καθώς πρέπει σοβαρή εταιρεία έγινε ηθοποιός από χόμπι (τα χρήματα είναι ελάχιστα) αλλά παράλληλα ζωγραφίζει κιόλας, είναι καλλιτεχνική φυσιογνωμία. Συζητούσαμε προχτές πόσο βαριέται με τη δουλειά του και λέγαμε αν θα ήταν δυνατόν να εργαστεί κάποτε σε κάτι που έχει σχέση με την τέχνη, ακόμη και σε διαφημιστική εταιρεία λόγω της δημιουργικότητας που συχνά απαιτεί. Το ψάχνει...Μια γνωστή ενός γνωστού μου, άριστη μια ζωή, με απίστευτες σπουδές έμεινε άνεργη για χρόνια. Κάποια στιγμή τα πήρε στο κρανίο που λένε και φόρτωσε στην πλάτη της όλα της τα πτυχία και ζήτησε να δει επειγόντως τον διευθυντή μιας μεγάλης εφημερίδας, του έριξε τα πτυχία της στο γραφείο του (τα πρωτότυπα) και απαίτησε να προσληφθεί! Στα καλά καθούμενα την προσέλαβαν και τώρα είναι διάσημη στο πολύ εξειδικευμένο αντικείμενό της σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας (1η, 2η).

Με λίγα λόγια χρειάζεται λίγη πρωτοτυπία σκέψης και ευελιξία κινήσεων. Όλα τα παραπάνω δεν αθωώνουν το σύστημα και τον τρόπο που λειτουργεί γιατί απλούστατα δεν παραδέχεται την πραγματικότητα και σκαρφίζεται μηχανισμούς όπως τον ΑΣΕΠ των καθηγητών για να περάσει την ευθύνη αλλού. Μια ειλικρινής αντιμετώπιση θα ήταν να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να προετοιμάσει τα άτομα γι' αυτό. Τα δε άτομα στην σημερινή κοινωνία πρέπει νομίζω να διεκδικούν από όλες τις πλευρές. Κατ' αρχήν δεν είναι αποδοτικό να μην εργάζονται λόγω αποτυχίας στον ΑΣΕΠ, από την άλλη όμως θα πρέπει να είναι επικριτικοί με το σύστημα για λόγους που εξηγώ σε άλλα πόστ.

Καλή επιτυχία με τον ΑΣΕΠ και η άκρη θα βρεθεί. Είτε έτσι είτε αλλιώς.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Το παράδοξο της ανώδυνης δολοφονίας των Παλαιστινίων

Το μεγαλύτερο παράδοξο στους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στα Παλαιστινιακά εδάφη είναι ότι όλοι κάνουν ότι σοκάρονται όταν βλέπουν τα θύματα να υποφέρουν, λες και οι βόμβες θα ήταν ποτέ δυνατόν να σκοτώσουν ανώδυνα. Θα υποστηρίξω σε αυτό το κείμενο ότι η λογική που δεν επιθυμεί το βίαιο θάνατο αμάχων είναι αυτή που προκαλεί τους φόνους των Παλαιστινίων.

Αυτό επαναφέρει στο προσκήνιο το παράδοξο της ανώδυνης δολοφονίας που λέει στην περίπτωσή μας το εξής: α) Οι Ισραηλινοί σκοπεύουν να δολοφονήσουν Παλαιστίνιους, β) Οι Ισραηλινοί δεν πρέπει να δολοφονούν τους Παλαιστίνιους, γ) Αν οι Ισραηλινοί όμως πρέπει να δολοφονήσουν Παλαιστίνιους οφείλουν να το κάνουν ανώδυνα (για ανθρωπιστικούς λόγους).

Από τον παραπάνω συλλογισμό όμως εξάγεται επίσης λογικά το συμπέρασμα ότι: 1) Οι Ισραηλινοί οφείλουν να δολοφονούν ανώδυνα τους Παλαιστίνιους. Όμως εφόσον οι Ισραηλινοί οφείλουν να δολοφονούν τους Παλαιστίνιους με συγκεκριμένο τρόπο (ανώδυνα) τότε πρώτα οφείλουν να τους δολοφονούν, συνεπώς 2) Οι Ισραηλινοί οφείλουν να δολοφονούν τους Παλαιστίνιους, και αυτό βέβαια κάνουν. Κάτι που χωρίς να το καταλαβαίνουμε παράγεται από την φαινομενικά ανθρωπιστική λογική μας να ζητάμε ανώδυνες δολοφονίες.

Όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό το επιχείρημα είναι απόλυτα λογικό και περιγράφεται από το Forrester's Paradox, 1984. Επειδή πολλοί θα θεωρήσουν τα παραπάνω σοφιστείες θα αναφερθώ στο αποτέλεσμα του παραπάνω παραδόξου.

Το συμπέρασμα από τον παραπάνω συλλογισμό μας το προσφέρει ο γνωστός φιλόσοφος Ράσελ (Russell). Σύμφωνα με την συνολοταυτική αντινομία του Ράσελ, που μπορεί απλοϊκά να περιγραφτεί με την αντίφαση του κουρέα, υποθέτουμε ότι σε μια πόλη υπάρχει ένας μόνο κουρέας ο οποίος ξυρίζει μόνο όσους δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Όμως τότε αν δεν ξυρίζεται μόνος του θα πρέπει να είναι ένας από τους πελάτες του, αν ξυρίζεται μόνος του τότε θα πρέπει να είναι ένας από τους κατοίκους της πόλης που δεν ξυρίζει.

Συμπεράσματα:
1) Ο Ράσελ έδειξε ότι ακολουθώντας πιστά την τυπική λογική μπορούμε από αληθινές προτάσεις και αξιώματα να οδηγηθούμε σε αντιφάσεις και σφάλματα. Σφάλματα που οδηγούν εύκολα στις μαζικές δολοφονίες μέσω της απόλυτης λογικής και του πιο αυστηρού ορθολογισμού.
2) Δεν πρέπει να λέμε ότι το Ισραήλ κακώς επιτίθεται και χτυπάει αμάχους αλλά ΜΟΝΟ ότι κακώς επιτίθεται.
3) Ο ορθός λόγος δεν μπορεί από μόνος του να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η δολοφονία είναι λάθος.