Ζητείται εργασία από 40αρα με μικρό παιδί στη Θεσσαλονίκη

Image via Wikipedia

Σήμερα έπινα καφέ με ένα φίλο και μου έλεγε τα νεότερα για την αδερφή του, χωρισμένη με ένα μικρό παιδάκι. Δουλεύει σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ στη Θεσσαλονίκη κάνοντας τα ρεπό των άλλων υπαλλήλων. Θα ήθελε να δουλεύει καθημερινά αλλά δεν την παίρνουν παρά μόνο για τα ρεπό, και αυτό με το ζόρι. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κάνει ακόμη και μόνο ένα μεροκάματο τη βδομάδα (κερδίζει περίπου 150 ευρώ το μήνα). Επίσης προσφέρει διαφημιστικά προϊόντα σε σούπερμάρκετ άλλες 2 φορές τη βδομάδα και έτσι συνολικά κερδίζει περίπου άλλα 100 ευρώ το μήνα. Κατά μέσο όρο κερδίζει κανένα 300ρη με 350αρη ευρώ το μήνα, στην καλύτερη περίπτωση.

Παρά τα όσα λέγονται για τις μεγάλες εταιρείες ότι δήθεν ασφαλίζουν τους υπαλλήλους τους εγώ ξέρω ότι αυτή η μεγάλη εταιρεία που δουλεύει η αδερφή του φίλου μου - αυτό το πολυεθνικό σούπερ υπερ μάρκετ- την έχει εντελώς ανασφάλιστη. Αν έρθει κάποιος έλεγχος της έχουν πει να λέει το όνομα αυτής που αναπληρώνει...Έτσι, ενώ θα μπορούσε να μαζεύει κάποια ένσημα είτε για σύνταξη, είτε για ασφάλιση, είτε για ανεργία τώρα δεν έχει καμία κάλυψη. Άσε που με τα λεφτά που κερδίζει δεν μπορεί να ζήσει.

Έχει μικρό παιδί με πατέρα που τους εγκατέλειψε και ο οποίος δεν ενδιαφέρεται καθόλου γι' αυτούς, και ενώ αυτή εργάζεται σε δύο ημιαπασχολήσεις (δεν μπορεί να βρει τίποτα καλύτερο) παρόλα αυτά αν αρρωστήσει το παιδί της δεν έχει δυνατότητα να το πάει σε έναν γιατρό γιατί δεν είναι ασφαλισμένοι, δεν μπορεί να γραφτεί ούτε στο ταμείο ανεργίας, το ταμείο είναι για τους "προνομιούχους" που τους κολλάνε και κανένα ένσημο. Μακάρι να μπορούσε να βρει εργασία σε ένα εργοστάσιο, σε μια βιοτεχνία ή και κάπου αλλού, οπουδήποτε. Έλα μου όμως που οι βιοτεχνίες της Θεσσαλονίκης ξεκληρίστηκαν την δεκαετία του 1990...Είχε τότε η Θεσσαλονίκη χιλιάδες βιοτεχνίες με υφάσματα.

Παλαιότερα της είχε υποσχεθεί και ο παπάς της ενορίας όπου μένουν -στις δυτικές συνοικίες - ότι μπορεί να τη βοηθούσε αλλά τελικά δεν μπόρεσε να κάνει κάτι. Πάντως η κοπέλα δεν ζήτησε τίποτα βυσματικό, ψάχνει για μια απλή δουλειά. Είναι ανειδίκευτη, από εδώ και από εκεί, όπου την πάρουνε σε κανένα σούπερ μάρκετ, κάνει κανένα μεροκάματο.

Μου έλεγε λοιπόν ο φίλος μου και αδερφός της ότι από πείνα λέει δεν πεθαίνει κανείς στην εποχή μας, κάνει εκεί λέει μακαρόνια και τρώνε 2-3 μέρες, αυτή και το παιδί της. Αγοράζει ο φίλος μου στο ανιψάκι του ρούχα όποτε τον επισκέπτονται στη Λάρισα όπου μένει και προσπαθεί και αυτός να βοηθάει όσο μπορεί την αδερφή του γιατί και ο φίλος μου άνεργος είναι και ψάχνει με δυσκολία να βρει να κάνει αραιά και που κανένα μεροκάματο.

Λογικά η αδερφή του δικαιούται το νέο επίδομα αλληλεγγύης γιατί και αυτή και το παιδί της είναι πραγματικά άποροι. Δεν ξέρω μόνο μην έχουν κανένα τυπικό-νομικό πρόβλημα με τον σύζυγο που εξαφανίστηκε - αν και αυτός άνεργος είναι- και φοβάται η κοπέλα μήπως πάρει ο άντρας της αυτός το επίδομα και αυτή μείνει και πάλι στην ψάθα.....

Η κοπέλα είναι γύρω στα 40, ταλαιπωρημένη αλλά τίμια. Ξέρει τι θα πει να λες το ψωμί ψωμάκι. Αν ρε παιδιά ξέρει κανείς καμιά δουλειά στη Θεσσαλονίκη που θα μπορούσε να εργαστεί η κοπέλα να μας το πει...Κανονική δουλειά με 8ωρο σε εργοστάσιο θα ήταν γι' αυτήν πολυτέλεια και όνειρο, αντίθετα ψάχνει να βρει κάτι πιο προσγειωμένο. Τα μίνιμουμ βασικά γι' αυτήν και το παιδί της είναι η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.

Και στεναχωριέμαι πολύ επειδή βλέπω ότι τα παιδιά αυτά (ο φίλος μου στη Λάρισα και η αδερφή του στη Θεσσαλονίκη) ζουν πιο φτωχά από ότι έζησαν οι γονείς τους, και η ιστορία συνεχίζεται και στην επόμενη γενιά.....