Τρεις αναγνώσεις για την τρομοκρατία

Image via Wikipedia

1) Ένα από αυτά που δεν καταλαβαίνω είναι σε τι εξυπηρετούν τα χτυπήματα κατά αστυνομικών έξω από αστυνομικά τμήματα. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος επιλέγει να κάνει κάποιου είδους επαναστατικό και ένοπλο αγώνα θα είχε να επιλέξει μεταξύ εκατοντάδων στόχων από μια ελίτ με ιδιωτικά κότερα και αεροπλάνα. Όχι ότι κάποιος που θα έκανε κάτι τέτοιο θα ήταν νόμιμος ή ηθικά σωστός, αφού έτσι θα αρχίζαμε όλοι να κυνηγάμε τον κάθε ένα που θεωρούμε ένοχο και άκρη δεν βρίσκεται.

Το γεγονός λοιπόν ότι επιλέγουν τις συγκεκριμένες ενέργειες με προσήλωση κατά των αστυνομικών δείχνει ξεκάθαρα είτε ότι αυτές αποτελούν ενέργειες εγκάθετων που αναζητούν προφάσεις καταστολής είτε δείχνουν την μεταμοντέρνα ασυναρτησία της όλης υπόθεσης. Αυτός δηλαδή είναι ο εχθρός της κοινωνίας, οι αστυνομικοί; Μήπως οι πραγματικοί ένοχοι δρουν ανενόχλητοι από κάθε νόμο ή ανθρώπινη παρέμβαση σχεδόν σαν θεοί;

2) Αν υποθέσουμε ότι αυτές οι ένοπλες ή τρομοκρατικές ομάδες υπάρχουν όντως και δεν είναι προβοκάτσιες, τότε τι κοινωνία είμαστε εμείς που από μέσα μας βγήκαν τέτοιες ομάδες ανθρώπων με τόσο μίσος κατά πάντων; Όταν κοιτάμε αυτούς βλέπουμε τα χάλια της κοινωνίας μας;

3) Αν κάθε μεγαλοδημοσιογράφος χρειάζεται 5 και 10 αστυνομικούς να τον φυλάνε και κάθε πρώην βουλευτής ή πολιτικό στέλεχος άλλους τόσους τότε τι νομιμοποίηση έχουν και από που την αντλούν όλοι αυτοί που κυβερνάνε ή ασκούν εξουσία; Πώς θα ήταν η πολιτική μας ζωή αν ήξεραν όλοι αυτοί οι κύριοι όταν ασκούσαν εξουσία ότι δεν θα έχουν στο μέλλον και για όλη τους τη ζωή ένα στρατό αστυνομικών στη διάθεσή τους για να τους φυλάνε;