Νομίζω ότι βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι ούτε η οικονομία, ούτε η πολιτική, ούτε οτιδήποτε άλλο. Το βασικό πρόβλημα είναι η παιδεία και η εκπαίδευση. Από συζητήσεις που έχω με φίλους και γνωστούς που εργάζονται ως καθηγητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ακούω φοβερά πράγματα. Ένας φίλος μου έδειξε τα γραπτά μιας τάξης του επειδή δεν τον πίστευα όταν μου έλεγε ότι πάνω από το 70% των μαθητών είναι εντελώς αγράμματοι. Είδα γραπτά μαθητών Β' γυμνασίου που στα περισσότερα κατ' αρχήν δεν μπορούσες να διαβάσεις τι έγραφαν. Σαν να έβλεπες γράμματα μαθητών της 3ης δημοτικού! Αλλά αν ήταν τα γράμματα και τα ορθογραφικά λάθη μόνο θα μπορούσες να πεις ότι αυτό διορθώνεται, όμως δεν έβγαινε και κανένα νόημα από τα κείμενα. Ακόμη και η απάντηση σε απλές ερωτήσεις και όχι η έκθεση ιδεών αποκάλυπτε ότι τα παιδιά δεν έχουν καμία δυνατότητα γραπτής έκφρασης. Έκανα συζητήσεις με αρκετούς που έχουν εμπειρία με το θέμα και το συμπέρασμα ήταν το ίδιο.
Άλλοι γνωστοί μου που διδάσκουν σε πανεπιστήμια μου λένε ότι μένουν άφωνοι με τις ελλείψεις των φοιτητών σε θέματα γραψίματος αλλά και βασικών γνώσεων των τομέων τους. Πολλές φορές αναγκάζονται να περνάνε χαριστικά τους φοιτητές επειδή αλλιώς θα φρακάριζε το σύστημα της "ανώτατης" εκπαίδευσης....
Επιπλέον όλων αυτών, οι περισσότεροι καθηγητές σχολείων διαμαρτύρονταν επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν μάθημα μέσα στην τάξη. Μου παρομοιάζουν τις τάξεις τους με ζωολογικούς κήπους. Τι εκπαιδευτικές μεθόδους εφάρμοσαν, τι συμβούλια καθηγητών γίνονται, τι τηλέφωνα και συζητήσεις με γονείς, τι αποβολές....τίποτα! Τα παιδιά είναι σαν ατίθασα αγρίμια κλεισμένα σε κλουβί.
Δεν θυμάμαι να επικρατούσε πριν από 20 -25 χρόνια που ήμουν εγώ μαθητής μια τέτοια κατάσταση. Θυμάμαι βέβαια ότι υπήρχαν οι άριστοι μαθητές, οι καλοί και οι κακοί. Μάλιστα θυμάμαι ότι από όποια τάξη και αν πέρασα οι κακοί μαθητές (μέσα στους οποίους μάλλον ήμουν και εγώ) δεν θα ήταν πάνω από 4-5 στα 25 παιδιά. Ακόμη όμως και αυτοί μπορούσαν στοιχειωδώς να γράφουν καλύτερα από τον μέσο όρο που καταλαβαίνω ότι έχει διαμορφωθεί σήμερα. Επίσης ακόμη και στις ακραίες καταστάσεις θυμάμαι ότι υπήρχε ένας στοιχειώδης σεβασμός για τον καθηγητή, ακόμη και αν δεν το άξιζε 100%.
Υπό τις παρούσες συνθήκες και μιας και άκουσα ότι γίνεται διάλογος για την παιδεία, σκέφτομαι ότι το θέμα δεν είναι οι πανελλήνιες εξετάσεις αλλά ούτε και το Λύκειο ή το πανεπιστήμιο. Το θέμα είναι τι γίνεται στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο καθώς και ποια στοιχειώδη διαπαιδαγώγηση έχουν τα παιδιά στις οικογένειές τους.
Αν συνεχίσουμε όπως πάμε είναι δεδομένο ότι πλέον κινδυνεύει η κοινωνία σε πολλαπλά επίπεδα. Δεν ξέρω αν κινδυνεύει επειδή οι οργισμένοι νέοι θα κάψουν τα ακριβά αυτοκίνητα και τις βιτρίνες ή επειδή θα βγουν στην κοινωνία άνθρωποι χωρίς στοιχειώδη εφόδια που δεν θα μπορούν όχι μόνο να αντεπεξέλθουν στις βασικές δυσκολίες αλλά και να έχουν στοιχειώδη ηθική συμπεριφορά και αυτόνομη γνώμη και στάση. Εκλαμβάνω ως πραγματικά επικίνδυνο μόνο το δεύτερο.
Συνεπώς το θέμα της εκπαίδευσης νομίζω ότι πρέπει να εστιαστεί στο τι πολίτες επιθυμεί η κοινωνία μας. Θέλει πολίτες αυτεξούσιους που να μπορούν να σκέφτονται δημιουργικά ή πολίτες που θα έχουν όνειρό τους να γίνουν και αυτοί υπάκουοι δημόσιοι υπάλληλοι;
Από εκεί και πέρα αυτό που έχει συμβεί σήμερα νομίζω είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το επίπεδο της ίδιας της κοινωνίας μας. Η κοινωνία έχει μετασχηματίσει όλα τα ζητούμενα και όλους τους στόχους σε σκουπιδοπροιόντα. Η μέγιστη δυνατή κατανάλωση σκουπιδοπροιόντων καθορίζει και το πόσο εξελιγμένη είναι σήμερα μια κοινωνία. Έτσι όταν μια κοινωνία καταναλώνει σκουπιδοπροιόντα αξίας π.χ. 1 τρις δολαρίων τότε θεωρείται προοδευμένη. Κατά τα ίδια πρότυπα δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει στοιχειώδη παιδεία, αρκεί να μπορεί να βγάλει πολλά χρήματα, ακόμη και αν είναι μαφιόζος.
Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω, καταργήθηκαν άτυπα οι κλασικές και φιλοσοφικές σπουδές. Σήμερα όλοι οι νέοι τρέχουν να σπουδάσουν οικονομολόγοι και στελέχη επιχειρήσεων. Ασφαλώς σε αυτές τις σπουδές δεν μαθαίνουν τίποτα για φιλοσοφία, για ποίηση, για ιστορία. Μαθαίνουν μόνο πώς να μεγιστοποιούν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα βραχυπρόθεσμα κέρδη χωρίς καμία αίσθηση ανάληψης ευθύνης. Ακόμη και τα μαθήματα εταιρικής ηθικής που τυχόν υπάρχουν σε διάφορες σχολές (σε πολύ ελάχιστες) έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα και ρόλο.
Υπάρχει σήμερα κάποιος επιτυχημένος μάνατζερ που θα παρατούσε τη θέση του επειδή θα έκρινε ότι αυτό που κάνει δεν είναι ηθικά σωστό; Όπως επανέλαβε πρόσφατα και ο Βγενόπουλος ισχύει αυτό που είχε πει κάποτε ο Φρίντμαν, ότι δηλαδή ηθικό είναι αυτό που συμφέρει το μέτοχο της επιχείρησης. Εκεί τελειώνει η κουβέντα της παιδείας και αρχίζει η κουβέντα της υπακοής που θέλει πειθήνια υποκείμενα χωρίς ανεξάρτητη σκέψη και πολλά ερωτήματα. Είτε πρόκειται για στελέχη επιχειρήσεων που αναζητούν τον γρήγορο και εύκολο πλουτισμό, είτε για καταναλωτές που είναι εθισμένοι στη δύναμη της "φίρμας", το αποτέλεσμα είναι ίδιο και απαράλλακτο.
Όσο καλά μαθηματικά και αν ξέρει κάποιος, όσο έξυπνος και αν είναι, όσο λογικός και αν είναι, όλα πάνε χαμένα αν δεν μπορεί να έχει την αυτοπεποίθηση να σηκώσει το ανάστημά του μπροστά στις αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εποχής του, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τα αυτονόητα.
Συνεπώς νομίζω ότι η παιδεία σήμερα δεν είναι αυτοσκοπός όπως ιδεατά θα έπρεπε να είναι και όπως περιέγραψα παραπάνω αλλά το μέσο για να μπουν οι μαθητές στο πανεπιστήμιο. Αυτή η Εργαλειακή Λογική του να τελειώσω το σχολείο μόνο και μόνο για να μπω στο πανεπιστήμιο, ή να τελειώσω το πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να βγάζω πολλά χρήματα είναι η ταφόπλακα της εκπαίδευσης και κάθε πραγματικής παιδείας.
Γιατί κόπηκαν οι κλασσικές σπουδές και οι ανθρωπιστικές επιστήμες σε παγκόσμιο επίπεδο; Μα επειδή η κοινωνία μας αξιολογεί τους ανθρώπους από τη δυνατότητα που έχουν στην υψηλή κατανάλωση και όχι στην ανεξάρτητη σκέψη ή την ηθική συμπεριφορά. Ηθικό και σωστό είναι μόνο ό,τι πουλάει. Και έτσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της κοινωνικής παρακμής....
Άλλοι γνωστοί μου που διδάσκουν σε πανεπιστήμια μου λένε ότι μένουν άφωνοι με τις ελλείψεις των φοιτητών σε θέματα γραψίματος αλλά και βασικών γνώσεων των τομέων τους. Πολλές φορές αναγκάζονται να περνάνε χαριστικά τους φοιτητές επειδή αλλιώς θα φρακάριζε το σύστημα της "ανώτατης" εκπαίδευσης....
Επιπλέον όλων αυτών, οι περισσότεροι καθηγητές σχολείων διαμαρτύρονταν επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν μάθημα μέσα στην τάξη. Μου παρομοιάζουν τις τάξεις τους με ζωολογικούς κήπους. Τι εκπαιδευτικές μεθόδους εφάρμοσαν, τι συμβούλια καθηγητών γίνονται, τι τηλέφωνα και συζητήσεις με γονείς, τι αποβολές....τίποτα! Τα παιδιά είναι σαν ατίθασα αγρίμια κλεισμένα σε κλουβί.
Δεν θυμάμαι να επικρατούσε πριν από 20 -25 χρόνια που ήμουν εγώ μαθητής μια τέτοια κατάσταση. Θυμάμαι βέβαια ότι υπήρχαν οι άριστοι μαθητές, οι καλοί και οι κακοί. Μάλιστα θυμάμαι ότι από όποια τάξη και αν πέρασα οι κακοί μαθητές (μέσα στους οποίους μάλλον ήμουν και εγώ) δεν θα ήταν πάνω από 4-5 στα 25 παιδιά. Ακόμη όμως και αυτοί μπορούσαν στοιχειωδώς να γράφουν καλύτερα από τον μέσο όρο που καταλαβαίνω ότι έχει διαμορφωθεί σήμερα. Επίσης ακόμη και στις ακραίες καταστάσεις θυμάμαι ότι υπήρχε ένας στοιχειώδης σεβασμός για τον καθηγητή, ακόμη και αν δεν το άξιζε 100%.
Υπό τις παρούσες συνθήκες και μιας και άκουσα ότι γίνεται διάλογος για την παιδεία, σκέφτομαι ότι το θέμα δεν είναι οι πανελλήνιες εξετάσεις αλλά ούτε και το Λύκειο ή το πανεπιστήμιο. Το θέμα είναι τι γίνεται στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο καθώς και ποια στοιχειώδη διαπαιδαγώγηση έχουν τα παιδιά στις οικογένειές τους.
Αν συνεχίσουμε όπως πάμε είναι δεδομένο ότι πλέον κινδυνεύει η κοινωνία σε πολλαπλά επίπεδα. Δεν ξέρω αν κινδυνεύει επειδή οι οργισμένοι νέοι θα κάψουν τα ακριβά αυτοκίνητα και τις βιτρίνες ή επειδή θα βγουν στην κοινωνία άνθρωποι χωρίς στοιχειώδη εφόδια που δεν θα μπορούν όχι μόνο να αντεπεξέλθουν στις βασικές δυσκολίες αλλά και να έχουν στοιχειώδη ηθική συμπεριφορά και αυτόνομη γνώμη και στάση. Εκλαμβάνω ως πραγματικά επικίνδυνο μόνο το δεύτερο.
Συνεπώς το θέμα της εκπαίδευσης νομίζω ότι πρέπει να εστιαστεί στο τι πολίτες επιθυμεί η κοινωνία μας. Θέλει πολίτες αυτεξούσιους που να μπορούν να σκέφτονται δημιουργικά ή πολίτες που θα έχουν όνειρό τους να γίνουν και αυτοί υπάκουοι δημόσιοι υπάλληλοι;
Από εκεί και πέρα αυτό που έχει συμβεί σήμερα νομίζω είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το επίπεδο της ίδιας της κοινωνίας μας. Η κοινωνία έχει μετασχηματίσει όλα τα ζητούμενα και όλους τους στόχους σε σκουπιδοπροιόντα. Η μέγιστη δυνατή κατανάλωση σκουπιδοπροιόντων καθορίζει και το πόσο εξελιγμένη είναι σήμερα μια κοινωνία. Έτσι όταν μια κοινωνία καταναλώνει σκουπιδοπροιόντα αξίας π.χ. 1 τρις δολαρίων τότε θεωρείται προοδευμένη. Κατά τα ίδια πρότυπα δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει στοιχειώδη παιδεία, αρκεί να μπορεί να βγάλει πολλά χρήματα, ακόμη και αν είναι μαφιόζος.
Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω, καταργήθηκαν άτυπα οι κλασικές και φιλοσοφικές σπουδές. Σήμερα όλοι οι νέοι τρέχουν να σπουδάσουν οικονομολόγοι και στελέχη επιχειρήσεων. Ασφαλώς σε αυτές τις σπουδές δεν μαθαίνουν τίποτα για φιλοσοφία, για ποίηση, για ιστορία. Μαθαίνουν μόνο πώς να μεγιστοποιούν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα βραχυπρόθεσμα κέρδη χωρίς καμία αίσθηση ανάληψης ευθύνης. Ακόμη και τα μαθήματα εταιρικής ηθικής που τυχόν υπάρχουν σε διάφορες σχολές (σε πολύ ελάχιστες) έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα και ρόλο.
Υπάρχει σήμερα κάποιος επιτυχημένος μάνατζερ που θα παρατούσε τη θέση του επειδή θα έκρινε ότι αυτό που κάνει δεν είναι ηθικά σωστό; Όπως επανέλαβε πρόσφατα και ο Βγενόπουλος ισχύει αυτό που είχε πει κάποτε ο Φρίντμαν, ότι δηλαδή ηθικό είναι αυτό που συμφέρει το μέτοχο της επιχείρησης. Εκεί τελειώνει η κουβέντα της παιδείας και αρχίζει η κουβέντα της υπακοής που θέλει πειθήνια υποκείμενα χωρίς ανεξάρτητη σκέψη και πολλά ερωτήματα. Είτε πρόκειται για στελέχη επιχειρήσεων που αναζητούν τον γρήγορο και εύκολο πλουτισμό, είτε για καταναλωτές που είναι εθισμένοι στη δύναμη της "φίρμας", το αποτέλεσμα είναι ίδιο και απαράλλακτο.
Όσο καλά μαθηματικά και αν ξέρει κάποιος, όσο έξυπνος και αν είναι, όσο λογικός και αν είναι, όλα πάνε χαμένα αν δεν μπορεί να έχει την αυτοπεποίθηση να σηκώσει το ανάστημά του μπροστά στις αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εποχής του, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τα αυτονόητα.
Συνεπώς νομίζω ότι η παιδεία σήμερα δεν είναι αυτοσκοπός όπως ιδεατά θα έπρεπε να είναι και όπως περιέγραψα παραπάνω αλλά το μέσο για να μπουν οι μαθητές στο πανεπιστήμιο. Αυτή η Εργαλειακή Λογική του να τελειώσω το σχολείο μόνο και μόνο για να μπω στο πανεπιστήμιο, ή να τελειώσω το πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να βγάζω πολλά χρήματα είναι η ταφόπλακα της εκπαίδευσης και κάθε πραγματικής παιδείας.
Γιατί κόπηκαν οι κλασσικές σπουδές και οι ανθρωπιστικές επιστήμες σε παγκόσμιο επίπεδο; Μα επειδή η κοινωνία μας αξιολογεί τους ανθρώπους από τη δυνατότητα που έχουν στην υψηλή κατανάλωση και όχι στην ανεξάρτητη σκέψη ή την ηθική συμπεριφορά. Ηθικό και σωστό είναι μόνο ό,τι πουλάει. Και έτσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της κοινωνικής παρακμής....
80 σχόλια:
βασικά δεν πιστεύω ότι χρειάζετε να πούμε τι πολίτες θέλει το κράτος και τέλος πάντων αυτοί που διαμορφώνουν την παιδεία κτλ.
:-p
επίσης η παιδεία έχει τα χάλια μας επειδή ας μην ξεχνάμε ότι και αυτά τα μέσα παραγωγής έχουμε κτλ. Δηλαδή δεν υπάρχει ανάγκη να παράγουμε κάτι διαφορετικό κτλ....
αυτά πολύ περιληπτικά.
δες και αυτά http://www.tvxs.gr/v5324
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&tag=8334&pubid=2448813
Έτσι ακριβώς είναι: τα παιδιά είναι αγράμματα και ανάγωγα. Για το πρώτο φταίει εν μέρει το σχολείο, κατά το υπόλοιπο η οικογένεια. Για το δεύτερο μόνο η οικογένεια. Τα παιδιά είναι αυτό που τα έκαναν οι γονείς τους, ό,τι τους είπαν κι ό,τι υπονόησαν, όταν έπρεπε να τους υποδείξουν "έντιμος και την πατάς" ή "λαμόγιο και τα καταφέρενεις". Ειδικά στην Ελλάδα, τον εκδημοκρατισμό της διαφθοράς, τη διάχυσή της δηλαδή στο σύνολο της κοινωνίας και την ταυτόχρονη απενοχοποίηση των διεφθαρμένων, τον χρωστάμε στους λεγόμενους σοσιαλιστές (ας γελάσω, και όσο τους βλέπω να κόπτονται με τους άλλους που τρώνε τώρα, γελώ ακόμη πιο πολύ). Κατά τα άλλα, υπάρχει πράγματι μία τραγική συρρίκνωση των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, και όχι μόνο εστην Ελλάδα, θεωρούμενων ως επιστημών "πολυτελείας", που κανένας δεν τις χρειάζεται και κανένας δεν τις πληρώνει. Απλά, όπως και με το κοινωνικό κράτος, αλλού είχε πράγματι κουτσά-στραβά στηθεί και τώρα ξηλώνεται, στην Ελλάδα ήταν μια παρενθεσούλα της δεκαετίας του 70, που δεν είναι καθόλου δύσκολο να ξηλωθεί. Άλλωστε, για πολλούς οι επιστήμες αυτές θεωρούνται μια πονηριά της αριστεράς, για ν'αναγκάσει περισσότερους να σκεφτούν πάνω στιςίδιες μας τις κοινωνίες και με κίνδυνο να τους μπουν κακές ιδέες !
μεγάλες αλήθειες και διαπιστώσεις.
Μπήκα στην τάξη του γιου μου (Πέμπτη Δημοτικού) εν ώρα μαθήματος και γινόταν τόση φασαρία όση στην εποχή μου πριν μπει ο δάσκαλος για μάθημα!
Επίσης και ο ίδιος και οι συνομήλικοί του αδιαφορούν ακόμη και για το εξωσχολικό διάβασμα, ακόμα και αν τα αναγνώσματα είναι παιδικά κόμικς(Φρουτοπία, Αστερίξ, Μικυμάους, κλπ).
Χώρια τα σχολικά βιβλία, παρόλο που είναι καινούργια και υποτίθεται με νεώτερες μεθόδους διδασκαλίας είναι υπερβολικά φορτωμένα, δυσνόητα και κουραστικά.
@χαμόγελο να το πω αλλιώς (επαναδιατύπωση): Να πούμε τι παιδεία θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας. Παιδεία ανθρώπων ή παιδεία μηχανών;
Σε ευχαριστώ πολύ και για τα λίνκς, είναι πάντοτε πολύτιμα και εμπλουτίζουν τέτοιους διαλόγους και πόστς.
Καλησπέρα Rider!
Απλή μέθοδο των τριών!:)...που έλεγε και ένας φίλος, δηλαδή:
ο "καλός" καταναλωτής για να είναι "καλός" πρέπει να είναι αγράμματος, ο καταναλωτής που έχει σωστή εκπαίδευση δεν είναι καλός καταναλωτής, άρα....
Πάντως θεωρώ το παιγνίδι το έχουμε χάσει εκεί, που όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεις:Γιατί κόπηκαν οι κλασσικές σπουδές και οι ανθρωπιστικές επιστήμες σε παγκόσμιο επίπεδο; Μα επειδή η κοινωνία μας αξιολογεί τους ανθρώπους από τη δυνατότητα που έχουν στην υψηλή κατανάλωση και όχι στην ανεξάρτητη σκέψη ή την ηθική συμπεριφορά. Ηθικό και σωστό είναι μόνο ό,τι πουλάει.....
Ωρα καλή!
@L'Enfant, χα,χα :)) Συμφωνώ πολύ μαζί σου!!
Στο εξωτερικό και ιδίως στις Αγγλοσαξονικές χώρες οι ανθρωπιστικές, κλασσικές και φιλοσοφικές (ειδικότερα) σπουδές έχουν μπει στο ψυγείο. Το μέλλον προδιαγράφεται πολύ θαμπό ακριβώς γι' αυτό το λόγο.
Στην Ελλάδα οι κλασικές και ανθρωπιστικές σπουδές έχουν άλλα στραβά..Για παράδειγμα, μόλις το 1999 ιδρύθηκε αυτοτελές τμήμα φιλοσοφία ενώ οι φιλολογίες είναι πολύ συντηρητικού προσανατολισμού. Είναι τυχαίο άραγε που δεν έχουμε σχεδόν κανένα μεγάλο νεότερο Έλληνα στον τομέα αυτόν ενώ έχουμε π.χ. στις φυσικές επιστήμες, βιολογία, πολυτεχνείο κτλ;
Αυτό νομίζω οφείλεται στον εναγκαλισμό της Ακαδημίας Αθηνών και στην συντηρητική παράδοση που έχει κληροδοτηθεί από την εκκλησία από την εποχή της μεταρρύθμισης του Εξαρχόπουλου (στο πρώτο 1/3 του 20ου αιώνα).
@Tyler έτσι και χειρότερα είναι τα πράγματα. Μάλιστα νομίζω ότι είναι μεγάλο κακό που υπο αυτές τις συνθήκες τα προγράμματα είναι φορτωμένα.
Θα έπρεπε να διδάσκεται πολύ λιγότερη ύλη.
Παιδεία της "ήσσονος προσπάθειας",
χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας,αυτήν έχουμε,
όχι τώρα,από παλιά,
ασε,φίλε GR,μην το ψάχνεις,
"χέσε μέσα,Πολυχρόνη,
που δε γίναμε ευζώνοι"!
@busy bee, εμ βέβαια, θα πήγαινε ένας αυτεξούσιος και ικανός να σκεφτεί σχετικά αυτόνομα άνθρωπος να γίνεται καταναλωτικό ζόμπι;
Αυτά όλα υποκαθιστούν άλλες σοβαρότατες ελλείψεις.
Η μαζική κατανάλωση απαιτεί μεγάλη ανοησία. Εκεί βασίζεται το σύστημα.
αυτό το έλλειμα παιδείας το βλέπω κι εγώ στο νέο κόσμο συη δουλειά, και πρόκειται για πτυχιούχους...
δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει κάτι πλέον...
Μπράβο Greek Rider για ακόμη μια φορά!
Το θέμα είναι να μάθουμε στα παιδιά να διαβάζουν ένα διάγραμμα και να καταλαβαίνουν πως θα μπορέσουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη. Έτσι και αναφαλβητισμό δεν έχουμε και έχουμε πήξει σε manager, golden boys ή στο λαϊκότερο λαμόγια.
Σημαντικότερο δε είναι να μην μπορούν να σκεφτούν παραπέρα από την... μύτη τους γιατί τότε έχουμε "πρόβλημα". Μπορεί να αρχίσουν και να έχουν τύψεις, να αρχίσουν να σκέφτονται ηθικά κοκ.
Όσο για τις επιστήμες που αναφέρεις και ειδικά την φιλοσοφία είναι πολύ βαριές ρε παιδί μου. Ποιός ασχολείται μ'αυτά τα πράγματα... Βλέπεις δεν υπάρχει και το καρότο του κέρδους, της μελλοντικής "ανταλλακτικής" αξίας (σε χρήμα πάντα)!
Εξαιρετικά πετυχημένος ο τίτλος της ανάρτησης σου, όμως
αυτό που επικρατεί στο σχολείο επικρατεί παντού, στο στρατό, στις οικογένειες ακόμη και στις καλύτερες, στη τηλεόραση στη πολιτική, στην εκκλησία, στα εργοστάσια, στη Κατανάλωση, παντού, άρα τι πολίτη θέλει η κοινωνία είναι ερώτημα ρητορικό.
Αν κάποιοι έχουν αντιρήσεις άσ το παλέψουνε αν θέλουν ή αν μπορούν, ή αν το κρίνουν συμφέρον.
Να βγεί κανείς απο το φαύλο κύκλο άς το ξέρει, ισοδυναμεί με έξοδο απο τον παράδεισο.
@VaD όταν οι κοινωνίες και τα άτομα φτάνουν εκεί που είναι σήμερα, η επιτυχία (εκτός των καθαρά υλικών/καταναλωτικών χαρακτηριστικών της) παίρνει και μια μεταφυσική μορφή: Τα άτομα πιστεύουν ότι μόνο το ρουσφέτι ή η τύχη-τζόγος οδηγούν σε αυτήν.
Περιμένουν την πρόοδο ουρανοκατέβατη...
@aerostatik, αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι ότι η πραγματική παιδεία αποκτιέται, εκτός από το σχολείο, και μέσα από τις δυσκολίες της ζωής που προσπερνάει κάποιος. Αυτό μπορεί να βοηθήσει πολλούς, εκ των υστέρων....
Για να αλλάξει όμως κάτι εκ θεμελίων θα πρέπει να αρχίσουν σημαντικές αλλαγές από το δημοτικό-γυμνάσιο.
@Ιπτάμενε Ολλανδέ, καλησπέρα. Προτιμώ τη λέξη "Λαμόγια" που έχει και βαθύτερο φιλοσοφικό νόημα...
Γεια σου airgood και καλώς ήρθες.
Νομίζω έχεις απόλυτο δίκιο.
Και μετά ρωτάνε (δάσκαλοι, γονείς, δικαστές, κράτος) από πού προκύπτει τόση και τέτοια παραβατικότητα και εγκληματικότητα... Ρωτάνε και το ξεχνάνε την αμέσως επόμενη στιγμή, όταν αναζητούν κάποιον πειθήνιο...
Διέξοδος; Κατ' αρχήν να ασχοληθούμε οι ίδιοι με τα παιδιά μας, να τα μάθουμε (με το παράδειγμά μας) από μικρά να διαβάζουν, και ποίηση και λογοτεχνία και θέατρο, ώστε να έρθουν σε επαφή με τις κλασικές σπουδές αργότερα, ό,τι και αν ακολουθήσουν. Και έπειτα, παράλληλα με το παράδειγμα, όπου δρα/ενεργοποιείται ο καθένας μας να θέτει/ζητά/απαιτεί να αποτελέσει προτεραιότητα η παιδεία. Στον δε διάλογο, να δοθεί έμφαση στους παιδικούς σταθμούς και στα νηπιαγωγεία: από εκεί ξεκινάν όλα.
ΥΓ Πολύ καλό κείμενο!
Γεια σου @QwfwqN και καλώς ήρθες.
Αυτό που λες θα έπρεπε να γίνει σλόγκαν:"Να αρχίσει ο διάλογος από τα νηπιαγωγεία" !!
Το θέμα της παιδείας στο σπίτι μέσω της μίμησης ή άλλων παραγόντων νομίζω ότι είναι βασικότερο και από το σχολείο.
Βέβαια πολύς κόσμος δεν έχει τέτοια δυνατότητα, θα μπορούσε να γίνεται και κάποια επιμόρφωση ενηλίκων σε τέτοια θέματα.
Άλλο παράδειγμα είναι όταν οι γονείς είτε δεν μπορούν να χαλάσουν χατήρι στα παιδιά τους, είτε όταν τα κρατάνε αιχμάλωτα των δικών τους ονείρων και προσδοκιών.
"Όσο καλά μαθηματικά και αν ξέρει κάποιος, όσο έξυπνος και αν είναι, όσο λογικός και αν είναι, όλα πάνε χαμένα αν δεν μπορεί να έχει την αυτοπεποίθηση να σηκώσει το ανάστημά του μπροστά στις αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εποχής του, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τα αυτονόητα."
Συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Αιτία μου φαίνεται πως αποτελεί η υπερπροώθηση του ατομικισμού, που κάνει το παιδί να νιώθει πως είναι μια αυθύπαρκτη και αυθυπόστατη οντότητα μόνη της στο χάος της πραγματικότητας σε συνδυασμό με την παθητικότητα που έτσι κι αλλιώς διαφαίνεται σε αυτήν τη θέση. Παθητικότητα ως προς την κοινωνική ανατρεπτική δράση τουλάχιστον, εφ'όσον όλοι καθορίζουμε τις ζωές μας στοχεύοντας στην επίτευξη της "αυτοπραγμάτωσης" που ορίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες για τον homo consumens.
"Συνεπώς νομίζω ότι η παιδεία σήμερα δεν είναι αυτοσκοπός όπως ιδεατά θα έπρεπε να είναι και όπως περιέγραψα παραπάνω αλλά το μέσο για να μπουν οι μαθητές στο πανεπιστήμιο."
Με αποτέλεσμα να συνομιλώ με νεοεισαχθέντες σε παιδαγωγικά και νηπιαγωγικά τμήματα και να προβάλουν ως αιτία επιλογής των συγκεκριμένων σχολών τη σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Δεν είναι για κρέμασμα? Δε φταίνε αυτοί, ως ένα βαθμό, όμως είναι δυνατόν άτομα ανίδεα από την κοινωνική πραγματικότητα και τη σημασία του εκπαιδευτικού στη ζωή του παιδιού να εισάγονται σε παιδαγωγικά τμήματα επειδή ακριβώς αξιοποίησαν την Εργαλειακή Λογική που αναφέρεις? Πώς να μην είμαστε κάτι περισσότερο από βέβαιοι ότι το είδος τους θα επιβιώσει και στην επόμενη γενιά, όταν αυτοί θα δομήσουν συνειδήσεις στα παιδιά μας?
Όσον αφορά το ζήτημα που έθεσες για τις φιλοσοφικές και λοιπές σπουδές, επειδή τυγχάνει να είμαι σε φιλοσοφικο-κοινωνικό τμήμα σπουδών, θα ήθελα να εκθέσω μερικά από τα προβλήματα για την καλύτερη κατανόηση της κατάστασης. Κατ'αρχήν, οι περισσότερες τέτοιες σχολές απαρτίζονται από καρεκλοκένταυρους καθηγητές που δε δείχνουν το στοιχειώδη σεβασμό (χες τους φοιτητές) ακόμα και στην ίδια τους την επιστήμη. Εκλεκτικισμός στο γνωστικό περιεχόμενο αντικειμένου όπως η Φιλοσοφία(!) συνεχίζοντας άψογα το έργο που ξεκινά από το λύκειο και τη θεοποίηση του πλατωνικού ιδεαλισμού. Σ'αυτό έρχεται να προστεθεί και η εισαγωγή των πιστωτικών μονάδων στον πανεπιστημιακό χώρο, που εκτός όλων των άλλων, σημαίνει όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ένας σπουδαίος κοινωνιολόγος ότι σε ένα x(έστω 50) σύνολο μονάδων που πρέπει να συγκεντρωθούν από το φοιτητή για να πάρει το πτυχίο του, ο σολιψισμός του Ντεκάρτ θα αντιστοιχεί σε 5 μονάδες ενώ ένα μάθημα Μαρξισμού, για παράδειγμα, δε θα αντιστοιχεί σε καμμία. Πείτε μου ποιος φοιτητής θα επιλέξει ένα μάθημα που απλά τον απομακρύνει αντί να τον φέρει στοιχειωδώς πλησιέστερα στο πτυχίο του. Κερασάκι στην τούρτα που κάποιος πρέπει να φάει κατάμουτρα, είναι η αξιολόγηση της έρευνας και η χρηματοδότηση των σχολών αναλογικά με το μέγεθος έρευνας που παράγει η καθεμία, με συντελεστή x3 για θετικά τμήματα. Τη μερίδα (ευθύνης) του λέοντος για την κατάντια του πανεπιστημιακού χώρου ελεύθερης -κατά τα άλλα- διακίνησης ιδεών φέρουν οι τεχνοκράτες χωρίς Τέχνη που ισοπεδώνουν κάθε πηγή Γνώσης στο βωμό της χυδαιότητας της "χρησιμότητας" της, βάσει των κριτηρίων τους. Αυτά και άπειρα άλλα τέτοια...
@L'enfant και προβάλλονται μάλιστα ως αντιπροπαγανδιστές! Χαχαχα...αχ..
@Presuntos, νομίζω ότι μια από τις βασικές πηγές της παθητικότητας είναι η προώθηση της παπαγαλία και της αποστήθισης σε βάρος της κρίσης.
Ιδίως σε αυτούς που θέλουν να γίνουν δάσκαλοι θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή. Σήμερα οι δάσκαλοι έχουν και έναν ρόλο παραπάνω εφόσον λειτουργούν και ως πάρκινγκ των παιδιών των εργαζομένων του.....ιδιωτικού τομέα. Επιπλέον πολλοί δίνουν κατατακτήριες για να πάρουν ανάλογο πτυχίο και να γίνουν δάσκαλοι έχοντας βιώσει για πολλά χρόνια την ανεργία στο πετσί τους. Έχω γνωστούς που το έχουν κάνει.
Ο ιδεαλισμός του Πλάτωνα είναι προνομιακό αντικείμενο της φιλοσοφίας στην Ελλάδα από την εποχή που το Βυζάντιο "Πλατώνιζε"...Γι' αυτό άλλωστε σώθηκαν τόσα κείμενα του Πλάτωνα ενώ από τον Επίκουρο και άλλους που ήταν το ίδιο παλυγραφότατοι δεν έμεινε σχεδόν τίποτα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις πριν από καμιά δεκαριά χρόνια μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν βιβλία για την Υπατία και άλλους "εθνικούς" από τις εκδόσεις θύραθεν.
Επιπλέον στην Ελλάδα συνέδεαν πάντοτε τη φιλοσοφία με την φιλολογία, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Μάλλον επειδή έτσι ήταν πιο εύκολο να εκπέσει στο επίπεδο της γλωσσικής διερεύνησης. Μια άμυνα που οργάνωσε εδώ και πολλά χρόνια η ελλαδική εκκλησία.
Πρώτη φορά που η φιλοσοφία εμφανίστηκε αυτόνομα ήταν το 1999 (2500 χρόνια μετά...) με την ίδρυση ενός τμήματος σκέτης φιλοσοφίας που έχει μεγαλύτερη σύνδεση με τα μαθηματικά και τη φυσική, και κατά τη γνώμη αυτό είναι και πιο σωστό. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι φοιτητές αυτού του τμήματος δεν μπορούσαν για καιρό να δίνουν εξετάσεις του ΑΣΕΠ καθηγητών (δεν ξέρω αν μπορούν σήμερα...)
Τώρα κατά τα άλλα κάθε ακαδημαικό τμήμα βασίζεται στους καθηγητές οι οποίοι έχουν εμμονές και προτιμήσεις. Και στο εξωτερικό υπάρχουν φημισμένα τμήματα φιλοσοφίας με φήμη τη φιλοσοφία π.χ. του Νου ενώ άλλα στην πολιτική φιλοσοφία κτλ.
Επίκαιρο το θέμα και εύστοχο το περιεχόμενο του άρθρου. Κάποια στιγμή πρέπει να μετριάσουμε λίγο την ανεκτικότητά μας. Η ατομική ακεραιότητα δεν αρκεί. Πρέπει να όχι μόνο να διακρίνουμε το φώς από το σκοτάδι, αλλά να το φωνάζουμε σε κάθε ευκαιρία. Ίσως ακούγομαι δογματικός, αλλά τι να κάνω, δεν μπορώ να επεκτείνω τις σκέψεις μου (λόγω χρόνου βασικά). Προτείνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο "Ποιος σκότωσε τον Όμηρο" . Πραγματεύεται την ουσία του άρθρου.
Διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο του Βρανά και σας το μεταφέρω..
Γιάννης
Του Ρούσσου Βρανά rvranas@dolnet.gr
Στοιχειώδες...
... αγαπητέ Τσώρτσιλ! Ώστε έτσι, λοιπόν! Το 23% των νεαρών Βρετανών είναι πεπεισμένοι πως ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είναι ένα φανταστικό πρόσωπο και το 47% πιστεύουν ότι ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος δεν υπήρξε ποτέ βασιλιάς της Αγγλίας παρά μονάχα στα μυθιστορήματα. Όμως, το 48% από αυτούς τους νεαρούς εκφράζει τη βεβαιότητα πως ο Σέρλοκ Χολμς, ο ιδιωτικός αστυνομικός που επινόησε ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, υπήρξε πραγματικά. Αυτά είναι τα αποτελέσματα έρευνας που έγινε από το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο «UΚΤV Gold», με τη συμμετοχή περίπου τριών χιλιάδων νεαρών Βρετανών.
Έστω...
... να αποδεχτούμε πως κάνουν λάθος για τον βασιλιά Αρθούρο ή τον Ρομπέν των Δασών και πως αμφιβάλλουν αν υπήρξε ποτέ ο Μαχάτμα Γκάντι ή ο Κάρολος Ντίκενς. Αλλά και ο Τσώρτσιλ; Σίγουρα, αυτή η διάθεση των νέων να παίρνουν τον μύθο κατά γράμμα και να αμφιβάλλουν για το πραγματικό, δίνοντας την ίδια ώρα σάρκα και οστά σε μια προσωπικότητα που δεν υπήρξε παρά μονάχα στα χαρτιά, είναι κάτι που θα κάνει τους ιστορικούς να θλίβονται και τους μυθιστοριογράφους να πανηγυρίζουν. Η μυθοπλασία δεν θα μπορούσε να είχε ελπίσει σε μεγαλύτερο θρίαμβο. Και θα εξακολουθήσει να αδιαφορεί αγέρωχη για την ακρίβεια των γεγονότων, την ημερομηνιών και των περιγραφών των μαχών. Πράγματι, ο Σέρλοκ Χολμς δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας, είναι ζωντανός και μένει στην οδό Μπέικερ 21, στο Λονδίνο. Ας μην μας πτοεί το γεγονός ότι μια τράπεζα έχει εγκατασταθεί στο σπίτι όπου είχε τοποθετήσει τον ήρωά του ο Κόναν Ντόιλ. Ο Σέρλοκ Χολμς εξακολουθεί να κατοικεί εκεί. Η απόδειξη είναι οι επιστολές που φτάνουν καθημερινά με το όνομά του.
Η αλήθεια...
... είναι πως όταν ειρωνεύεται κανείς έτσι τη νέα γενιά για την άγνοιά της, είναι σαν να ειρωνεύεται τη δική του που δεν την ανάθρεψε σωστά. Το φαινόμενο δεν είναι μόνο βρετανικό. Ούτε στη Γαλλία μπορούν να ξεχωρίσουν όλοι οι νέοι ποιος υπήρξε πραγματικά, ο Ντ΄Αρτανιάν ή ο Μολιέρος. Μπορεί ο άνθρωπος σήμερα να είναι περισσότερο πληροφορημένος, αλλά δεν είναι περισσότερο μορφωμένος.
Ο γλωσσολόγος...
... και φιλόσοφος Ζαν-Κλοντ Μιλνέρ εξηγεί το γιατί στο βιβλίο του «Ο μισθός του ιδεώδους». Κάποτε, γράφει, ήταν ιστορική ανάγκη για τον καπιταλισμό, εκτός από την επιχειρηματική αστική τάξη, να διαθέτει και μια αστική τάξη διανοουμένων, ώστε να μπορεί να ξεπεράσει με αυτήν τις αγκυλώσεις του παλιού καθεστώτος. Στο ξεκίνημά του, ο καπιταλισμός ήταν μια πολιτική και πολιτισμική επανάσταση η οποία ήθελε να σπάσει τα ήθη και τις παραδόσεις που εμπόδιζαν την ανάπτυξή της. Σήμερα το σύστημα πηγαίνει από μόνο του. Δεν χρειάζεται τους διανοούμενους. Σχολεία και καθηγητές δεν είναι πια παρά παροχείς υπηρεσιών για καταναλωτές. Η οικονομική λογική έχει διώξει την πολιτική και έχει εγκατασταθεί στην εξουσία. Δεν χρειάζεται πια μορφωμένους ανθρώπους. Ούτε καν μορφωμένους πολιτικούς. Υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει;
"Επιμόρφωση ενηλίκων"! Βεβαίως! Και με τη χρήση των νέων τεχνολογιών και των δικτύων που δημιουργούνται. Άλλωστε, διαχρονικά τα κινήματα που αλλάξαν τις κοινωνίες και τον ρου της ιστορίας, συνδέοντνα με την παιδεία και εκπαιδεύανε τους ανθρώπους.
ΥΓ Όσον αφορά στα θέματα διαπαιδαγώγησης που θέτεις, GR, είναι υπαρκτά, μέρος του γενικότερου προβλήματος. Θα ξεπεραστούν μέσω της παιδείας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος...
Ένα κείμενο-χείμαρρος που αντικατοπτρίζει αυτό ακριβώς που συμβαίνει σήμερα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια ..στην εκπαίδευση. Ελληνικές κυβερνήσεις που δεν ενδιαφέρθηκαν στο ελάχιστο για την εξάλειψη της παραπαιδείας (το αντίθετο ίσως) και άφησαν τα παιδιά (δηλαδή το μέλλον αυτού του τόπου) στη μοίρα τους. Δεν είχαν χρόνο; Δεν είχαν διάθεση; Δεν ήταν ικανοί; Η κατάσταση είναι ακριβώς όπως την περιγράφεις.
Καλός μαθητής = φυτό. Κακός μαθητής = έξυπνος. Το μόνο που καταφέρνει να αντιστρέψει αυτή την εξίσωση είναι οι πανελλήνιες.
Η δικιά μου πρόταση για τη λύση του προβλήματος είναι απλή. Κάθε 2 χρόνια πανελλήνιες εξετάσεις. Όσοι αποτύχουν στις εξετάσεις της 2ας γυμνασίου θα πηγαίνουν σε τεχνικά σχολεία για να γίνουν εξειδικευμένοι χειρωνάκτες. Το στίγμα που κουβαλάει η χειρονακτική εργασία είναι το ισχυρότερο κίνητρο για διαβάσουν οι μαθητές γυμνασίου. Όσοι αποτύχουν στις εξετάσεις τις πρώτης λυκείου θα πηγαίνουν σε επαγγελματικές σχολές για να γίνουν υπάλληλοι γραφείου, βοηθοί κλπ. Το στίγμα που συνδέεται με τη μη απόκτηση πτυχίου είναι το καλύτερο κίνητρο για να διαβάσουν. Όσοι επιτύχουν στις εξετάσεις της πρώτης λυκείου θα προετοιμάζονται για το πανεπιστήμιο στα πρότυπα του IB.
Καλημέρα,
άκου λοιπόν πως έχουν τα πράγματα. Έχω κέντρο αγγλικών και προχτές πήραν τα παιδιά έλεγχο. Τους έλεγα λοιπόν να διαβάζουν όλα τα μαθήματα, και μου έλεγαν, τι να κάνω το ένα και τι να κάνω το άλλο, αφού με νοιάζουν μόνο τα μαθηματικά και η φυσικοχειμία, τα άλλα δεν τα χρειάζομαι. Τους λέω ότι τι σόι μόρφωση είναι αυτή, και τι διαφορά θα έχουν από τους αγράμματους στν οικοδομή, πως θα σκεφτείτε? Με εξισώσεις?
Το λάθος ξεκινάει από το δημοτικό. Αν έχεις τον Θεό σου, έχει απαγορευτεί η ορθογραφία, κάνουν μόνο 3-5 εκθέσεις τον χρόνο, δεν διδάσκουν την γραμματική μετά την τετάρτη δημοτικού. Όποιος δάσκαλος κάνει κάτι πάρα πάνω, κυνδινεύει να του κάνουν αναφορά. Η άλλη μεγάλη πληγή είναι οι γονείς, που θέλουν τα παιδιά τους να τα μεταχειρίζεσαι σαν πρίγκηπες το λιγότερο. Όταν πήγαινα σχολείο δώσαμε εξετάσεις από το δημοτικό στο Γυμνάσιο, από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, και κάθε 6μηνο σε όλη την ύλη. Τώρα βάζουνε σε όλους 9,10 στο δημοτικό, και 16-20 στο γυμνάσιο. Είχα μαθητή που γράφει το τρέχω, τρέχο και το το δηλαδή, διλαδί, και είχε 17!!! Φταίνε όλοι, και κυρίως η ιδέα που έχουν ότι θα κάτσουν στην καρέκλα του διευθυντή χωρίς να κουραστούν η να μορφωθούν. Όχι μόνο αυτό, αλλά έχουν μάθει να γυρνάνε σε καφετέριες και μπάρ, λές και είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο για έναν 15 να γυρίζει το πρωί. Έλεγχος πουθενά, τρομάζω να εξηγήσω στο παιδί, ότι είναι λάθος, αλλά οι άλλες μαμάδες αφήνουν τα δικά τους, και φαίνομαι κακιά που τους τα λέω.Ευτυχώς το παιδί μου ακούει. Δεν ξέρω τι γίνεται πάρα πάνω, αλλά αν εξηγώ σε παιδιά γυμνασίου το τι είναι υποκείμενο και τι αντικείμενο, φαντάζομαι!! Η επίπτωση είναι και σε μας, και το επίπεδο κατεβαίνει συνέχεια, γιατί τους φάινρται περίργο να διαβάζουν αγγλικά, γραμματική, αφου δεν κάνουν στα ελληνικά, η ορθογραφία.
Έτσι ακριβώς ζω τα πράγματα ως μαμά και δασκάλα.
Εξαιρετικά τρομακτικά τα όσα διαβάζω και που έχουν πέσει και στη δική μου αντίληψη εδώ και κάποια χρόνια.
Φταίει η οικογένεια? Σίγουρα ναι, μιας και τα παιδιά είναι ο καθρέπτης των γονιών. Τα κάνουν για να τα κάνουν και κατόπιν τα παρκάρουν (όπως έλεγε και ο Καργάκος 20 χρόνια πριν) σε παιδικούς σταθμούς, φιλλιπινέζες, κτλ. Τους μεταδίδουν το θράσος, την ξιπασιά τους και την φθηνή ελαφροτητά τους.
Φταίνε οι δάσκαλοι? Υπήρξαν ποτέ από το '80 και μετά? Δε τους πρόσεξα.
Όλα άρπα - κόλλα. Άφθονη πληροφόρηση χωρίς βάθος. Περνάει και δεν αγγίζει.
Δε πειράζει, ξέρουμε για wii, για μπλου τουθ, για βάψιμο στο νύχι, για σεξ στις τουαλέτες, για mms, gps, και χέσε μες. Όπως μας έμαθε η μαμά δηλαδή.
καλημερα Rider,
H εργαλειακότητα στη σκέψη είναι σύμφυτη με την ιδεολογια του νεοφιλελευθερισμου. Πριμοδοτουνται οι επιστημες που συμβαλλουν στην αναπτυξη κυριως, γιατι η παιδεια εκλαμβανεται σαν οικονομικη επεδυση.
΄΄αν δεν μπορεί να έχει την αυτοπεποίθηση να σηκώσει το ανάστημά του μπροστά στις αδιαμφισβήτητες αλήθειες της εποχής του, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τα αυτονόητα.΄΄
Η ουσία εκεί είναι.Πάντοτε ήταν , απλά σήμερα με όλη αυτή την ΄΄ιστορική επιτάχυνση΄΄ που βιώνουμε γίνεται επιτακτικότερη.
Άριστο ανάγνωσμα πάνω στο θέμα που θίγεις αποτελεί το βιβλίο του Μισεά ΄΄Η εκπαίδευση της αμάθειας΄΄ που υποστηρίζει πως το εκπαιδευτικό σύστημα συνειδητά παράγει αμάθεια για λόγους που και εσύ αναφέρεις.
Για όσους θέλουν να ρίξουν μια ματιά υπάρχει ενδιαφέρον σχολιασμός του βιβλίου και του θέματος στο :
http://theamapati.wordpress.com/2006/11/02/michea/
ΥΓ:Την καλημέρα μου , πολύ καλό ΄΄μπλόγκιον΄΄ .
@Ανώνυμος, το βιβλίο το είχα διαβάσει πριν από χρόνια και είναι όντως πολύ καλό.
@Γιάννη ευχαριστώ για το άρθρο και πάλι.
Πραγματικά δεν ξέρω τί να πρωτοπώ; Είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ το θέμα και χρίζει ΜΕΓΑΛΗΣ ανάλυσης. Ίσως, αν βρω χρόνο να γράψω ένα παρόμοιο άρθρο για το θέμα όπου θα τοποθετώ τις δικές μου απόψεις και βιώματα.
Πάντως, εν συντομία: Πού στο καλό ήμασταν όλοι μας όταν γίνονταν τα επεισόδια; Όταν τα δεκαπεντάχρονα «κωλόπαιδα» τα «έσπαγαν»; Μα μπροστά στην τηλεόραση φυσικά, στους αναπαυτικούς καναπέδες με την αγανάκτηση να εκφράζεται έντονα με λαρυγγισμούς και βρισιές. Εμείς, οι πολίτες, γονείς ή όχι, δεν βγήκαμε ποτέ να τα «σπάσουμε» μαζί με τα παιδιά μας. Το γιατί και πώς είναι μεγάλη κουβέντα αλλα εκεί είναι το πρόβλημα· δεν βγαίνουμε ποτέ να φωνάξουμε.
Αυτό είναι απόρροια της όλης φάσης όπου ο πολίτης και το κράτος είναι έννοιες αντίθετες και μάλιστα που αντιπαλεύουν η μία την άλλη. Ξεχνάμε πως το κράτος δημιουργείται από τους πολίτες και πως είναι το ένα και το αυτό. Τέλος πάντων, θα πλατειάσω και το κόβω εδώ αυτό το θέμα.
Το βιβλίο «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο» είναι πραγματικά καλό και είναι η απάντηση στο ερώτημα σου· το συνιστώ κι’ εγώ ανεπιφύλακτα.
Η ΛΥΣΗ: Προς το παρόν... Οι γονείς που πραγματικά αγαπούν τα παιδιά τους και έχουν χρόνο (όσοι έχουν), να μην διστάσουν ΟΥΤΕ μια στιγμή να αφιερώσουν λίγο χρόνο και κόπο για τα παιδιά τους. Το να διαβάσεις την Ιθάκη του Καβάφη, ακόμη και σ’ ένα δεκάχρονο, πιστέψτε με, θα κάνει την διαφορά. ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ το σχολείο όπου οι περισσότεροι δάσκαλοι «απλά πέρασαν στην παιδαγωγική», όπου τα βιβλία αλλάζουν κατά το δοκούν και τα εκάστοτε «εθνικά συμφέροντα» που ορίζονται «εξ άνωθεν», και όπου –όπως όλοι διαπιστώνουμε– ο σκοπός δεν είναι η μάθηση αλλά η κατάρτιση για την παραγωγή (έτσι απλά· αφηρημένα...)
Η ΣΧΕΣΗ ΓΟΝΙΟΥ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ και ΠΑΙΔΙΟΥ είναι το κλειδί. Ας σώσει ο καθένας κάποιο, είτε είναι ο γονέας με το παιδί του, ο θείος με τ’ ανίψια, ο φίλος που κρατάει για μια-δυό ώρες το παιδί του γείτονα. ΜΗΝ ανοίγετε την TV και το παρκάρετε με αμερικανοειδοί προϊόντα «διασκέδασης». Ανοίξτε ένα βιβλίο, διαβάστε του τους κλασσικούς: Αριστοφάνη, Αίσωπο, Ιούλιο Βερν (ιδανικό για προεφήβους) κ.λ.π... Γενικώς, εισάγετέ το στην διαδικασία όπου μόνο του θα αναζητά τέρψη από την μάθηση και την ανακάλυψη του «κόσμου»... Θα ωφελήσετε τον εαυτό σας (είναι μεγάλη ψυχολογική ανακούφιση και αγχολυτική η διαδικασία όπου μεγάλος και μικρός ψάχνουν και ανακαλύπτουν μαζί πράγματα) αλλά και την κοινωνία και τον κόσμο γενικότερα.
Ουφ... Φτάνει, πάλι σεντόνι έγραψα... (και δεν ξέρω καν αν βγάζουν νόημα αυτά που γράφω...)
^_^;
@QwfwqN γενικά η επιμόρφωση ενηλίκων παρά τις όποιες προσπάθειες έγιναν τα τελευταία 10 χρόνια είναι ακόμη σε πολύ αρχικό στάδιο.
Νομίζω ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να έχει κάποιες δικλίδες ασφαλείας που θα επιτρέπουν στα άτομα την εύκολη αλλαγή καριέρας.
@wert η παραπαιδεία υποδηλώνει την αποτυχία του κράτους στην παιδεία. Νομίζω ότι το κράτος ακολουθεί τις εντολές της ιδιωτικής οικονομίας για διάλυση των πάντων ώστε να λειτουργεί σωστά η οικονομία.
@Ανώνυμε νομίζω ότι το θέμα δεν είναι οι εξετάσεις.
@sofia συμφωνώ με τις σκέψεις σου. Με την ορθογραφία που αναφέρεις δεν ξέρω και δεν είμαι σίγουρος για το τι είναι σωστότερο.
Αυτό όμως που νομίζω εγώ ότι λείπει έντονα είναι η κριτική σκέψη. Τα παιδιά δεν καλούνται να βγάλουν το νόημα από αυτά που διδάσκονται, τα καταπίνουν αμάσητα. Οι εξετάσεις είναι εξετάσεις απομνημόνευσης.
Προσωπικά νομίζω ότι ακόμη και τα "κλειστά" τεστ πολλαπλών επιλογών εντάσσονται στο ίδιο κλίμα παπαγαλίας.
@Ptboul όλοι έχουμε νομίζω παρόμοιες εικόνες. Τελικά μήπως απλά μεγαλώσαμε απότομα;
Αν, όμως, εξαιρέσουμε αυτό το ερώτημα και το βάλουμε σε παρένθεση τα στοιχεία δεν είναι πολύ ενθαρρυντικά.
Νομίζω ότι ο ρόλος της οικογένειας είναι σήμερα πιο καθοριστικός από ποτέ επειδή δεν υπάρχει πλέον η γειτονιά ή το χωριό. Η αποξένωση έχει προσανατολίσει την οικογένεια προς την εργασία, τον εαυτό της και την τηλεόραση.
@Cynical καλημέρα. Βέβαια! Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Μάλιστα κάποιες σχολές στα διαφημιστικά τους σου παραθέτουν σε πόσα χρόνια θα έχει βγάλει ο φοιτητής τα λεφτά των σπουδών (σε πολλά business schools).
Γενικά αυτή η φιλοσοφία είναι παράλογη όπως και το να βγαίνουν "επιστήμονες" χωρίς γενική αντίληψη.
Γεία σου @provato! Αυτή η επιτάχυνση που αναφέρεις μου θυμίζει το Εξπρές του Μεσονυκτίου. Νομίζω, δε, ότι μας οδηγεί στον γκρεμό. Και ως γνωστόν τα τρένα δε σταματάνε εύκολα όταν τρέχουν γρήγορα...
Το βιβλίο που αναφέρεις το έχω ακούσει αλλά δεν το έχω διαβάσει, να η ευκαιρία. Σε ευχαριστώ πολύ και για το λίνκ.
@Ναυτίλο, αναφέρεις ένα σημαντικό που πιστεύω ότι έχει προκαλέσει παρενέργειες στην οικογένεια.
Το θέμα εργασία των γονέων είναι πολύ σημαντικό. Τους πρώτους μήνες δημιουργούνται θέματα όταν το παιδί μεγαλώνει στην αγκαλιά γιαγιάδων και νταντάδων επειδή η μητέρα είναι εκτός για να εργαστεί.
Στη συνέχεια η εργασία μετατρέπεται σε αφόρητη έλλειψη της οικογενειακής συνοχής. Η υπερεργασία των γονέων έχει συνέπειες στα παιδιά.
Επίσης, μην ξεχνάμε ότι τα διαζύγια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έχουν χτυπήσει κόκκινα. Στατιστικές και έρευνες που διαβάζω από το εξωτερικό δείχνουν ότι τα ποσοστά διαζυγίων θα ήταν μεγαλύτερα αν υπήρχε οικονομική αυτονομία.
Η κοινωνία σήμερα παρά την οικονομική της ευημερία παράγει δυστυχία με εκατοντάδες τρόπους καθημερινά. Οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή ισορροπία και ο λόγος είναι ότι λειτουργούν σε ένα περιβάλλον εχθρικό προς τις φυσικές τους ανάγκες διαβίωσης.
Λέγεται πως τα παδιά των Β. Προαστίων μαθαίνουν καλύτερα Φιλιπινεζικα από ότι Ελληνικά λόγω των Φιλιπινέζων νταντάδων..:)
O φιλόλογός μου ο Vad θυμαμαι που μας είχε πει κάποια φορά στο σχολείο πως υπάρχουν βιβλιοθήκες σε σπίτια με διακοσμητικά βιβλία που έχουν μόνο εξώφυλλο (έτσι για να γεμίζει ο χώρος..)
Γιάννης
@Γιάννη αυτό που λες με τα εξώφυλλα βιβλίων περιγράφει χαρακτηριστικά μια κοινωνία της βιτρίνας.
Greek Rider, αυτό ακριβώς εννοούσα. Το έθεσα με ερωτήσεις.. multiple choice!
Σίγουρα όλα ξεκινούν και τελειώνουν στην παιδεία. Ομως πουθενά δεν βλέπω ATOMIKH ευθύνη. Το μοντέλο είναι μηχανιστικό;
Κακή παιδεία -> κακοί/απαθείς/απαίδευτοι πολίτες
Δηλ. όταν τελειώσει το σχολείο, τη σκυτάλη παίρνει η κοινωνία και όλοι (μηχανιστικά πάλι) θα υπακούσουν στα πρότυπα και στο σύστημα αξιών που τους επιβάλλονται.
Ξέρετε, κάπου πρέπει και να τελειώσει το παραμύθι της εξ ορισμού αθωότητας των μαζών που ελέγχονται και χειραγωγούνται. Από ένα σημείο και πέρα υπάρχει ΑΤΟΜΙΚΗ ευθύνη και δεν υπάρχει η δικαιολογία και το άλλοθι της "παιδείας". Κάποια στιγμή πρέπει ο καθένας να αρχίσει να βλέπει κριτικά τον κόσμο και να χαράζει πορεία. Απλά κάποιοι το κάνουν και οι πιό πολλοί όχι.
@Ανώνυμε ναι συμφωνώ μαζί σου. Πρέπει κάποια στιγμή να δούμε κριτικά τον κόσμο και να ξεκολλήσουμε από αυτό το κοινωνικό τέλμα. Κάνοντας ο κάθε ένας ό,τι μπορεί.
Η ατομική ευθύνη είναι τεράστια -και το θέμα της επιμόρφωσης ενηλίκων υπ' αυτή την έννοια το έθετα καθώς και κάτω από την οπτική που η αριστερά, παλιά, έβλεπε το θέμα, λίγο στρεβλά μεν αλλά η πρόθεση υπήρχε.
Ατομική ευθιύνη που έχιε να κάνει και με τη χρήση του χρόνου: δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν προλαβαίνουν γιατί επιδιώκουν να αυξήσουν τα προς κατανάλωση εισοδήματα -με αποτέλεσμα να μην έχουν χρόνο για τα παιδιά τους: να μιλήσουν, να παίξουν, να διαβάσουν, να δουν μια ταινία μαζί τους. Σφουγγάρια είναι τα παιδιά, και στα 7 και στα 10 μπορείς να τους διαβάσεις μια χαρά ποράγματα και να τα καταλάβουν αρκεί -θα συμφωνήσω- να μην ανάβει η τηλεόραση, ως μέλος της οικογένειας...
Κάτι τελευταίο: χρειάζεται το σύστημα μορφωμένους ανθρώπους; Όχι, λέμε... Όχι, λέει το ίδιο. Και έχει φτάσει σε αδιέξοδο και το ίδιο...
Είμαι καθηγητής σε Γυμνάσιο. Η κατάσταση στα σχολεία είναι όπως τη περιγράφεις. Δύσκολη. Δεν μπορεί να σταθεί πλέον στη τάξη ο κάθε καθηγητής, κι ας είναι άριστος στη θεωρητική παιδαγωγική και ψυχολογία. Χρειάζονται γνώσεις ψυχολογίας πεζοδρομίου για να μπορέσεις να σταθείς στη τάξη. Ιδιαίτερα οι γυναίκες καθηγήτριες αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα.
Οι μαθητικές επιδόσεις και δυνατότητες των μαθητών είναι χαμηλότερες απ΄όσο μπορείτε να φανταστείτε.
Ένα 20 με 30% των παιδιών είναι ισορροπημένα.Τα υπόλοιπα έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα. Από κατάθλιψη έως βίαιη συμπεριφορά. 3-4 φορές το χρόνο έχουμε μαλλιοτραβήγματα μεταξύ κοριτσιών. Υπάρχει σχεδόν καθολική διάθεση να κοροϊδέψουν ή να χλευάσουν κάποιον αδύναμο. Σαφώς το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη συμπεριφορά των παιδιών έχει η οικογένεια.
Όμως τα μισά περίπου παιδιά διψούν για γνώση και μάθηση. Αυτά που τους προσφέρουμε δεν τα καλύπτουν. Αν είχα τη δυνατότητα να καθορίσω μόνος μου τι να διδάξω στα παιδιά, θα μάθαιναν περισσότερα, όμως έχω λίγα περιθώρια ευελιξίας.
Κάθε νέα έκδοση βιβλίων είναι χειρότερη από τη προηγούμενη. Μετά από 20 χρόνια σε αυτό το επάγγελμα(λειτούργημα) είμαι πεπεισμένος ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, αλλά υπάρχει συνειδητή επιλογή, εκ μέρους των υπευθύνων, να μένουν τα παιδιά αμόρφωτα και χωρίς κρίση.
Εξαιρετικά πετυχημένος ο τίτλος της ανάρτησης σου, όμως
αυτό που επικρατεί στο σχολείο επικρατεί παντού,
στο στρατό, στις οικογένειες ακόμη και στις καλύτερες,
στη τηλεόραση στη πολιτική, στην εκκλησία, στα εργοστάσια, στη Κατανάλωση, παντού, άρα τι πολίτη θέλει η κοινωνία είναι ερώτημα ρητορικόν
έχει αυτόν τον πολίτη που θέλει και μπορεί να έχει.
Αν κάποιοι έχουν αντιρήσεις άσ το παλέψουνε
αν θέλουν ή αν μπορούνε,
ή αν το κρίνουνε συμφέρον.
Να βγεί κανείς απο το φαύλο κύκλο άς το ξέρει,
ισοδυναμεί με έξοδο απο το παράδεισον
Ο Ανώνυμος ο Ελλην, μάλλον αδικεί τη καίρια περιγραφή διάγνωση που κάνει με τη θεραπεία που προτείνει ..
Οι εφοριακοί, οι υπάλληλοι πολεοδομίας, οι γιατροί του ΕΣΥ, που λαδώνονται, οι καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα στους μαθητές τους, και οι πελάτες όλων αυτών ,αλλά και των πολιτικών που ρουσφετολογούν, κλπ κλπ έχουν παιδιά στα οποία όσο Καβάφη και να τους διαβάσει οποιοσδήποτε, το μάθημα το έχουν πάρει και το παίρνουν καθημερινά ….η ορθογραφία τα μάρανε
Παρακμιακή κοινωνία σε όλο το μεγαλείο της …..
Συνυπογράφω, δάσκαλε.
Και σαν παλιός μπακάλης, μπορώ να βεβαιώσω ότι ό έλληνας αγοράζει ότι σκουπίδι του σερβίρει η τηλεόραση. Και σε όποια τιμή.
Πολλάκις, προσπάθησα να επηρρεάσω πλάτες μου και δεν το κατάφερα, με ιδιαίτερη επιτυχία. να πουλήσω έξτρα παρθένο κρητικό λάδι, αντί το γνωστό νο1 ραφιναρισμένο. και πιο φτηνό το πρώτο και δεν το μπορούσα!
Κάποιες φορές θύμωνα και αρνιόμουν κάποια επώνυμα σκουπίδια να τα πουλώ. Ηττήθηκα.
Πληρώνουν διαφήμιση, πληρώνουν αέρα κοπανιστό, αγοράζουν άχρηστα πράγματα και μετά "διαμαρτύρονται", για την ακρίβεια. Να μην πω, για τη διατροφή των ελλήνων τίποτα, γιατί αν κοιτάξω τον εαυτό μου, θα με βρίσω.
Όσα βιβλία και αν πουλιώνται, τα πιτσιρίκια γαριδάκια αγοράζουν. Coca Cola πίνουν.
Η Παιδεία, δάσκαλε. Όπως το λες είναι.
Αλλά δεν έχουμε Παιδεία, γιατί δεν έχουμε Δημοκρατία. Και Είναι άρρηκτα δεμένα αυτά.
Όσο ακόμα έχουμε τη δυνατότητα να μιλάμε, η παιδεία το μέλημα μας. Η διάδοση ιδεών, γνώσεων. Η δημιουργία αυτόνομων πολιτών. Πολιτών, με γνώση και δική τους κρίση.
@QwfwqN η εκπαίδευση ενηλίκων σαν έννοια είναι πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό. Ιδίως τώρα με το διαδίκτυο νομίζω ότι μπορεί να έχει πολλές εφαρμογές.
Πάντως χωρίς τη συνεργασία των γονιών δεν βλέπω πως θα μπορούσαν κάποιοι καθηγητές να τα βγάλουν πέρα.
@Ανώνυμε αυτά που περιγράφεις είναι τα ίδια με τις περιγραφές που έχω από γνωστούς και φίλους για το τι συμβαίνει.
Δεν ξέρω, νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να βιώνουμε μια επιδημία δυσλεξίας ή ελλειμματικής προσοχής. Σίγουρα υπάρχουν και αυτά αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα έχει άλλες βάσεις.
Περισσότερο συγκλίνω στην άποψη που λες. Είναι απόφαση να μένουν τα παιδιά αμόρφωτα, άλλωστε η κοινωνία δεν πριμοδοτεί την μόρφωση. Νομίζω όμως ότι αυτή η απόφαση δεν είναι συνειδητή αλλά άρρητη.
@airgood δεν είμαι σίγουρος για ποιον από όλους τους ανώνυμους αναφέρεσαι.
@Νίκο συμφωνώ μαζί σου ,έτσι είναι τα πράγματα. Το παράδειγμα είναι αναγκαίο αλλιώς ότι λέμε είναι θεωρία χωρίς νόημα.
@Odyssey σε έρευνες που έχουν γίνει έχει αποδειχθεί ότι παιδιά γνωρίζουν πολλές περισσότερες φίρμες από είδη φυτών της περιοχής τους.
Έτσι σιγά, σιγά γινόμαστε ένας πολιτισμός που απομακρύνεται επικίνδυνα από τη φύση και τις ρίζες μας. Γινόμαστε ένας τεχνοπολιτισμός της κόκα κόλα και της τιβι.
Σαν άβουλες μπαταρίες που φωτίζουν τις ταμπέλες των διαφημίσεων στους πολυσύχναστους δρόμους καταστημάτων.
Πάντως, σχετικά με την Εκπαίδευση Ενηλίκων να πω πως ήδη λειτουργεί στην χώρα μας και μάλιστα έχει αρκετό κόσμο (τουλάχιστον στην Ξάνθη). Εγώ προσωπικά, έχει κάποιους μήνες που παρακολουθώ, ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ, μαθήματα γαλλικών. Υπάρχουν τμήματα γλωσσών, υπολογιστών, οικονομικών, τεχνών κλπ. Όποιος ενδιαφέρεται ας το ψάξει το παρακάτω Link που δίνω.
Αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, ξεκινάμε από τον εαυτό μας. Τα παιδιά είναι οι τελευταίοι που φταίνε.
kee.ideke.edu.gr
ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ ΕΝΗΛΙΚΩΝ δεν είναι το οποιοδήποτε μάθημα, στα γαλλικά ή ότι άλλο αλλού... αλλά η διαδικασία να μαθαίνεις ΠΩΣ μαθαίνεις, επί τόπου ή εξ αποστάσεως δικτυακής.
@Ναυτίλο, airgood, νομίζω ότι η επιμόρφωση ενηλίκων είναι και τα δύο.
Τα προγράμματα τα ξέρω μου εχουν πει. Γίνονται ωραία (στους τίτλους τουλάχιστον) μαθήματα ακόμη και στη λογοτεχνία κτλ. Αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει κάτι αν έχει χρόνο.
Από την άλλη βεβαίως ασφαλώς η εκπαίδευση ενηλίκων είναι πιο γενική έννοια. Αν κάποιος μπορεί να διαβάσει μόνος του το ίδιο περίπου είναι.
Πολλές φορές όμως χρειάζεται σε αντικείμενα που δεν γνωρίζει καθόλου μια καθοδήγηση, έστω αρχική.
Σύμφωνοι, όλα είναι επιμόρφωση, αλλά τα ποσοστά είναι προφανώς δυσανάλογα εις βάρος της διαδικασίας μάθησης και εκτός αυτού υπάρχει και σύγκρουση μεταξύ αντικειμένου και διαδικασίας μάθησης, εδώ είναι το ζήτημα και αξίζει της προσοχής.
Αντιγράφω από το ΑΒ:
Υποβάθμιση του λόγου και της σκέψης
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ
Μειώνεται -διαβάζουμε στον Τύπο- κατά 10 μονάδες η βαρύτητα της έκθεσης στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Η έκθεση -αυτό καταλαβαίναμε πάντοτε και αυτό πιστεύω είναι το νόημα της ύπαρξής της- δίνει τη δυνατότητα στον υποψήφιο να εκφράσει την άποψή του και τις θέσεις του, τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα και αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Και, μέσα από αυτό, κρίνονται η εκφραστική του δυνατότητα και η καλλιέργεια του λόγου. Δηλαδή η δυνατότητα της σκέψης, της αναζήτησης, της αποτύπωσης και έκφρασης αυτής της σκέψης. Στοχασμός και λόγος είναι αδιαίρετα. Για τον μελλοντικό επιστήμονα -μάθαμε να πιστεύουμε- η δυνατότητα της έκφρασης είναι θεμελιακό στοιχείο.
Αυτά σήμερα φαίνεται ότι δεν κρίνονται πολύ σημαντικά από την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και από τους σχετικούς παράγοντες. Δεν με εκπλήσσει. Σε μια εποχή που ο λόγος καταλυτικά υποβαθμίζεται και ο βερμπαλισμός -πολιτικός ή άλλος- παίρνει τη θέση του, καταλήγει να είναι χωρίς αντικείμενο ο χώρος ανάπτυξης της προσωπικής σκέψης, όπως θα μπορούσε να είναι η δοκιμασία της έκθεσης στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Εργαλειακές προσεγγίσεις μιας αντίληψης εξουσίας που υποτάσσει το υποκείμενο στις διαδικασίες και στο αυστηρό πλαίσιό τους. Προαναγγέλοντας, έτσι, κατά κάποιο τρόπο στον μαθητή-υποκείμενο τις συνθήκες της αυριανής και μελλοντικής ύπαρξής του.
Από μικρός κατάλαβα ότι το σχολείο είναι εχθρός της γνώσης.
Το αν δεν μπορεί να κάνει καλά μια τάξη ένας καθηγητής σημαίνει μάλλον ότι δεν είναι κάλος καθηγητής. Θέλετε να πείτε ότι η τηλεόραση που φτιάχνει καλούς καταναλωτές είναι καλύτερη από τους δασκάλους ? Αλλάξτε επάγγελμα τότε!!!!
Παρατηρώ μια έμμεση τάση απαξίωσης των θετικών επιστήμων έναντι των λεγόμενων κοινωνικών επιστήμων. Θα πρέπει να σας επιστήσω την προσοχή να μην υποπίπτετε στο ίδιο σφάλμα που προβάλετε: "την έλλειψη κριτικής σκέψης", γιατί και οι θετικές επιστήμες συμβάλουν με τον τρόπο τους στο να γίνει καλύτερη η κοινωνία μας. Απλώς βλέπετε τον όρο «αν ξέρετε καλά μαθηματικά» ότι κάλος μαθηματικός είναι αυτός που ξέρει να λύνει πολύπλοκες εξισώσεις, το όποιο είναι λάθος. Τα μαθηματικά είναι τρόπος σκέψης και ανάλυσης προβλήματος. Πίσω από όλες τις θετικές επιστήμες κρύβεται ένας δομημένος και όμορφος τρόπος σκέψης που αν κάποιος τον γνωρίζει μπορεί να έχει ανεξάρτητη σκέψη και συμπεριφορά. Απλώς στην κοινωνία που θέλει άμεσες και πρακτικές λύσεις οι θετικές επιστήμες είναι αυτές που επιβίωσαν, έναντι των θεωρητικών
Επίσης κάνεις από εσάς δεν μπορεί να κρίνει τη σχέση έλλειψης γνώσης – παιδείας – κοινωνικής συμπεριφοράς. Είναι αμαθής κάποιος που κάνει λάθος την ορθογραφία η καταναλώνει αρκετά αλλά μπορεί να βοηθήσει 10 ανθρώπους έχοντας μάθει το απλό ότι καλό είναι να βοηθάμε τους άλλους ανθρώπους. Πολλοί από εσάς δεν έχουν ιδέα πως δουλεύει η λάμπα του σπιτιού σας αλλά ξέρετε να πατάτε τον διακόπτη.
Τέλος:
1. Η άποψη ότι όσο παλιότερα τόσο καλύτερα είναι τα πράγματα, αδικεί τους νέους. Δεν μας καταλαβαίνετε μην μας κρίνεται κι όλας!!!!!
2. «Συνεπώς το θέμα της εκπαίδευσης νομίζω ότι πρέπει να εστιαστεί στο τι πολίτες επιθυμεί η κοινωνία μας». Την κοινωνία την φτιάχνω όπως κρίνω εγώ καλύτερα. δεν τους ρώτησα για να φορέσω το καλούπι της
3. Σταματήστε αυτό το δόγμα της μείωσης των δημοσίων υπάλληλων. Δεν ισχύει η σχέση (Δημόσιος υπάλληλος <=> διανοητικά κατώτερο ον)
4. Αν αγοράζω μια φίρμα επειδή μου αρέσει το προϊόν δεν είμαι αγράμματος καταναλωτής είμαι καταναλωτής με άποψη
ΥΓ. σπάνια επισκέπτομαι μπλογκς και σπάνια γράφω, άλλωστε όπως λέτε και εσείς λιγότερη υλη!!!!!!!!!!!!!!!, αν έκανα και κανένα λάθος συχωρέστε με είναι άλλος ένας αγράμματος μπλογίστας (φτου πάλι κόπηκα δηλαδη)
@Αδιάβαστε πάλι σε πιάνω αδιάβαστο :)
Στο κείμενο δεν αναφέρω πουθενά ότι δίνω προτεραιότητα στις Κοινωνικές επιστήμες έναντι των θετικών.
Αντίθετα μιλάω για τις ανθρωπιστικές επιστήμες σε σχέση μόνο με τα οικονομικά-διοίκηση. Για τα μαθηματικά συμφωνώ μαζί σου.
Κατά τα άλλα νομίζω ότι ποτέ δεν φταίει μόνο ένας παράγοντας, σίγουρα πάντως φταίνε και οι δάσκαλοι-καθηγητές.
Adiabaste csana
Έχεις δίκιο επί της ουσίας. Ή πιο σωστά δεν έχεις άδικο σε αυτά που λες.
Αλλά η αναλυτική ικανότητα που σου δίνουν οι θετικές επιστήμες αποκτά πραγματική δύναμη όταν αυτή συνυφαστεί με την φιλοσοφία. Και η δικιά μου σκέψη είναι μαθηματική, αλλά όσο περνούν τα χρόνια έχω ανάγκη την γλώσσα, την ιστορία και γενικώς την σοφία. Και συνειδητοποιώ ότι οι κοινωνικές επιστήμες είναι αυτές που δίνουν την υπέρβαση στο καθημερινό γίγνεσθαι.
Όσο για τα 4 σημεία, συμφωνώ. Ειδικά για το 3, γνωρίζω ένα σωρό δημ. υπαλλήλους που δουλεύουν και σωστά και τίμια. Το ότι υποαποδίδουν είναι επιταγή του συστήματος. Όσοι βρίζουν γενικά και αόριστα εξυπηρετούν το σύστημα. Όσοι κλέβουν θα το έκαναν και εκτός δημοσίου. Οπότε πάλι θέμα παιδείας είναι.
@Greek Rider
Σχετικά με την υποβάθμιση της έκθεσης έχω τις ενστάσεις μου.
1. Ναι συμφωνώ ότι η έκθεση απεικονίζει την οργανωμένη σκέψη και είναι ένδειξη της δημιουργικότητας του ατόμου.
2. Αλλά έχω ένσταση στο εξής : Η έκθεση αποτυπώνει το κοινωνικο-οικονομικό υπόβαθρο του ατόμου και πιστεύω ότι αυτό το υπόβαθρο δεν πρέπει να παίζει ρόλο στην εισαγωγή η μή ενός ατόμου στο πανεπιστήμιο.
Θυμάμαι ακόμη την εποχή που φοβόμουνα όσο τίποτα άλλο την έκθεση στις πανελλαδικές. Και αξίζει να αναφέρω πως ξεπέρασα τον σκόπελο. Σκέφτηκα τότε ότι ο διορθωτής παίρνει 80δρχ τότε για την διόρθωση. Οπότε έβαλα στόχο να του προσφέρω ότι ποιο ξεκούραστο είχε δει.
α)Άλλαξα γραφικό χαρακτήρα - όλα στρόγγυλα και γλυκανάλατα.
β)Πολύ μικρές προτάσεις - 5,6 λέξεις το πολύ.
γ)Μαύρο στυλό - να ξεκουραστεί το ματάκι του από το μπλε.
δ)Προκατασκευασμένο πρόλογο και επίλογο - να αναφέρονται σε όλα τα προβλήματα του κόσμου.
Αυτό ήταν, με μιάμιση σελίδα πήρα 17.5 ! το νίκησα το σύστημα. Και αργότερα στην σχολή Ηλεκτρ/Μηχανικών συνειδητοποίησα ότι άτομα με το δικό μου κοινωνικο-οικονομικό υπόβαθρο μπαίνουν ένας κάθε δυόμισι χρόνια. Οπότε άλλαξα κατηγορία με μπλόφα στην έκθεση!
Θανάσης.
Επανέρχομαι στο θέμα ατομικής ευθύνης. Ολοι συμφωνούμε ότι η παιδεία μας είναι ανύπαρκτη και δεν έχει σκοπό να διαμορφώνει σκεπτόμενους πολίτες. Αδυνατώ όμως να δεχθώ ότι το κοινωνικό σύνολο συμπεριφέρεται σαν μιά ενιαία μάζα. Από ένα σημείο και πέρα, (συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των παιδιών), ο καθένας πρέπει να αρχίσει να συνειδητοποιεί κάποια πράγματα και να προβληματίζεται.
Να δώσω ένα παράδειγμα: Στο σχολείο προβάλλονται ο Παπαδιαμάντης, ο Καρακαβίτσας, ο Παλαμάς, ο Σεφέρης...Κάποια στιγμή, εφηβος, σκέφτηκα ποιοί μπορεί να είναι οι ανάλογοί τους σε άλλες χώρες. Ετσι ανακάλυψα Κάφκα και Τζόυς, Τόμας και Σάλιτζερ. Αλλο παράδειγμα: Μαθαίναμε ότι η τιμή και δόξα στις Θερμοπύλες ανήκει στο Λεωνίδα και στους 300. Διάβασα ένα άλλο βιβλίο και συνειδητοποίησα ότι "ξεχάσαμε" τους 700 Θεσπιείς, που στο κάτω-κάτω κανένας "νόμος" της πατρίδας τους δεν τους υποχρέωνε να καθήσουν να αγωνισθούν και να πεθάνουν, όπως οι Σπαρτιάτες.
Δεν μπορεί να έχουμε διαρκώς σαν άλλοθι την (μη-) παιδεία. Η παιδεία δεν σταματά στο σχολείο, στην οικογένεια, στην κοινωνία. Είναι ΔΙΑΡΚΗΣ πορεία ανάπτυξης κριτικής σκέψης. Αν μη τι άλλο όσοι συμμετέχουν σε αυτό το διάλογο αποδεικνύουν ότι έχουν την δική τους, ατομική άποψη και δεν είναι δεκτικοί στην αφομοίωση και στην ισοπέδωση.
Μαθηματική εφαρμογή στην έκθεση, τέλεια σύνθεση, σχεδόν αναγεννησιακή!
Αν η ευθύνη είναι προσωπική δικαίως και η λύση νάναι τέτοια.
@ Θανάση: Είσαι Θεός!! :-)
Στο δικό μας σχολείο - Γυμνάσιο η έκθεση ήταν το πιο φανταστικό και διασκεδαστικό μάθημα και γράφαμε εκθέσεις κάθε βδομάδα. Το πρόβλημα είναι στα θέματα. Στην Ελλάδα βάζουν στα παιδιά Γυμνασίου θέματα που δεν μπορούν να σκεφτούτν μόνα τους. Εγώ θυμάμαι τα δικά μας θέματα: "το όνερο που είδα τελευταία" "ο πιο αγαπημένος μου συμμαθητής", η πιο διασκεδαστική μου περιπέτεια" "πώς πέρασα τις διακοπές" "το ράφι μου", "το παιδικό βιβλίο που δεν μπορώ να ξεχάσω"... "τα χόμπι μου" κλπ.
Και δεν μας έλεγε κανείς τι πρέπει να γράψουμε. Όλα εξαρτιόταν από τη φαντασία μας.
@Θανάση,
Αυτό που λες για το οικονομικοκοινωνικό υπόβαθρο του κάθε ενός σε σχέση με την έκθεση είναι πολύ σωστό! Κακώς δεν το είχα σκεφτεί περισσότερο.
Σαφώς θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να ξεπερασθεί αυτό.
@Ανώνυμε 10:40 συμφωνώ μαζί σου. Και εγώ διαφωνώ με πολλές προτεραιότητες της εκπαίδευσης. Τα παραδείγματα είναι πολλά και η ιστορία κάτι υποκειμενικό σε σχέση από ποια πλευρά θα τη δεις.
Νομίζω ότι οι ατομικές προσπάθειες για μάθηση είναι ένα στοιχείο που δεν έχει ενσωματωθεί στην επίσημη εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτό νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι ένα μερικό συμπέρασμα από τη συζήτησή μας.
@Σύσσι αυτό που λες έχει άμεση σχέση με αυτό που είπε ο Θανάσης παραπάνω. Νομίζω ότι θα πρέπει να διερευνηθεί το θέμα.
Γενικά όμως συμφωνώ απόλυτα με το αίτημα της φαντασίας που θέτεις, η φαντασία είναι ο κυριότερος τρόπος για να οδηγηθούμε και στην καινοτομία σε όλα τα επίπεδα.
Επίσης δείτε και αυτό το άρθρο του Guardian (από Ναυτεμπορική):
"Επιζήμια για τoυς Βρετανούς μαθητές είναι η επιμονή της κυβέρνησης στη διδασκαλία της γλώσσας και των μαθηματικών εις βάρος της δημιουργικής διδασκαλίας, σύμφωνα με διεξοδική μελέτη της διδακτέας ύλης στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση τα τελευταία 40 έτη, η οποία είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας.
Στην έρευνα, η οποία διεξήχθη από ανεξάρτητους φορείς διατυπώνεται η άποψη ότι τα παιδιά φεύγουν από το σχολείο χωρίς ικανοποιητικές γνώσεις σε επίπεδο τέχνης και ανθρωπιστικών επιστημών.
«Αυτό που ισχυριζόμαστε είναι ότι η παιδεία των μαθητών –και ως ένα βαθμό και η ζωή τους- υποβαθμίζεται όταν λαμβάνουν παιδεία που είναι τόσο ελλιπής ως προς τα θεμελιώδη στοιχεία που θα έπρεπε να περιλαμβάνει», επισημαίνει ο επικεφαλής της έρευνας, Ρόμπιν Αλεξάντερ. «Το πρόβλημα είναι ότι το σχολικό πρόγραμμα δεν μπορεί να διαχωριστεί από το πρόβλημα της αξιολόγησης και της εξέτασης», συμπληρώνει.
Η έρευνα προτείνει, εντός των άλλων, ότι πρέπει να παρέχεται στους μαθητές η δυνατότητα να επιλέγουν την ύλη και τον τρόπο που θα τη διδάσκονται. Πρέπει επίσης να εφαρμοστεί ένα σχολικό πρόγραμμα που θα προάγει τη γνώση και την κατανόηση ως τις βασικές δεξιότητες του μαθητή.
Τα πορίσματα της έκθεσης συνοψίζονται στα εξής:
· Τα παιδιά στερούνται ενός διευρυμένου, ισορροπημένου και πλούσιου σχολικού προγράμματος στο οποίο θα εντάσσεται η τέχνη, η μουσική, το θέατρο και η γεωγραφία.
· Η διενέργεια υπερβολικά πολλών τεστ γλωσσικών και αριθμητικών δεξιοτήτων έχει «παραγκωνίσει» άλλα γνωστικά πεδία
Πηγή: The Guardian "
Καταρχάς, ένα μεγάλο μπράβο για την διατύπωση των σκέψεων σου. Ο συλλογισμός σου είναι ξεκάθαρος και συμπίπτει με όσα, και ο ίδιος, έχω πολλές φορές σκεφτεί για το συγκεκριμένο θέμα.
Ειμαι πολύ απαισιόδοξος. Δεν φταίνε τα παιδιά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αν δεις ποιοι έχουν διατελέσει υπουργοί παιδείας τα τελευταία 10-15 χρόνια, και ποια πολιτική ακολούθησαν, θα καταλάβεις ότι το παιχνίδι έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό.
Οι γονείς είναι πολύ απασχολημένοι, οι δάσκαλοι πολύ βαριεστημένοι, τα βιβλία πολύ ακατάλληλα, το σχολικό περιβάλλον πολύ αφιλόξενο, τα παιδια θέλουν κάπου να ξεσπάσουν, να μιλήσουν, να εκφραστούν, να γελάσουν, να ερωτευτούν και κυρίως να ΠΑΙΞΟΥΝ, σαν παιδιά που είναι, αλλά ΠΩΣ.
Αυτό ποιος θα τους το μάθει; Ποιός θα σκύψει πάνω από τα προβλήματα τους, τις ανησυχίες τους, τις απογοητεύσεις τους, την ανασφάλεια τους; Ποιός θα τα ενθαρρύνει και θα τα βοηθήσει να ανακαλύψουν μόνα τους αυτό που τους ταιριάζει, τις κλίσεις και τα ταλέντα τους;
ΚΑΝΕΙΣ! Σε αυτή τη Λαμογοχώρα, όπου το σύνθημα είναι ΘΕΛΕΤΕ ΛΕΦΤΑ; (Το φώναζε η "προσφιλής" Βίκυ Καγιά στις υποψήφιες του Next Top Model)...
Τι να προσθέσει κανείς μετά από αυτό;
demis αυτό που λες είναι πολύ σωστό. Δεν είναι βέβαια μόνο η Βίκυ Καγιά, όλα γύρω μας έχουν γίνει σαν τη Βίκυ Καγιά με κοινό παρανομαστή το χρήμα.
Το χρήμα είναι απαραίτητο αλλά όταν αντικαθιστά όλες τις άλλες αξίες τότε οδηγούμαστε στην αυτοκαταστροφή.
Καλημέρα
Προς μια κοινωνία αγράμματων καταναλωτών...
ενα χρονο μετα...
μπραβο πολυ ωραιο θεμα,
πολυ ενδιαφερουσα συζητηση.
Δημοσίευση σχολίου